Dungeon Crawler Carl. Tom 1 (barwione brzegi)

Nie jestem fanką gier komputerowych. Jedyna w jaką grałam do Simsy 🫣 Jednak opis tej książki mnie dość mocno zaintrygował. Mąż też zachęcił bo zna się na grach, więc stwierdziłam, że spróbuję innego gatunku niż zwykle czytuję.

Główny bohater to Carl, który ma dwadzieścia siedem lat. Pewnej nocy wraz z kotem swojej byłej dziewczyny przeżywają apokalipsę. Zostają tym samym zawodnikami pewnej gry. Trafiają do lochu, gdzie panują konkretne zasady. Muszą pokonywać nowe poziomy i nie dać się zabić różnym stworom. Tych jest całkiem sporo.

Tak sobie czytałam i podążałam za przygodami bohaterów. W pewnym momencie tyle zaczęło się dziać, że nie wiedziałam gdzie oczy podziać. Fajna, zabawna ale i bardzo emocjonująca historia. Idealna dla fanów gier. Tak mówi mój mąż 😅

Choć daleko mi do takich tematów to muszę przyznać, że całkiem mnie wciągnęło. Jako laik wielu rzeczy się nie spodziewałam a to potęgowało tylko moje późniejsze zaskoczenie.

Ciekawy pomysł na intergalaktyczne reality show bo od pewnego poziomu tej gry świat może podglądać postępy Carla i kota o imieniu Pączuś.

Jeśli ktoś zdecyduje się na pierwszy tom to z pewnością będzie chciał poznać dalsze losy bohaterów. Ja chce dowiedzieć się czy pokonają kolejne poziomy 🤭

Czy ta książka to literatura na wysokim poziomie? Nie.

Czy ma wysublimowany humor? Nie.

Czy ma piękny język? Absolutnie nie.

Czy ją uwielbiam? TAK!

W "Dungeon Crawler Carl" Matta Dinnimana wyruszamy na przygodę do lochów razem z tytułowym Carlem, który biega tam na bosaka… i bez spodni (nie pytajcie czemu) w towarzystwie gadającej kotki.

Jak do tego doszło? Pewnej nocy następuje inwazja kosmitów - uśmiercają oni wszystkich, którzy znajdowali się pod zadaszeniem, a ocalałych wrzucają do brutalnego reality show. Uczestnicy przemierzają lochy, walczą z potworami, zawiązują sojusze i kombinują, jak pokonać kolejnych bossów.

Do tego dochodzi cały system znany z gier: levelowanie, umiejętności, osiągnięcia, skrzynki z nagrodami… czyli idealna gratka dla nerdów. Znajdziemy tu też mnóstwo nawiązań do popkultury, a opisy znajdziek czy osiągnięć potrafią być naprawdę zabawne.

Dorzućcie do tego "specyficzny" humor, który często przekracza granice, mnóstwo akcji, absurdu, brutalnych walk i macie pełen obraz tego szaleństwa.

Nie ukrywam - jednym z najmocniejszych punktów tej książki jest gadająca kotka 😅 Jej charakter i relacja z Carlem to absolutne złoto.

Na pewno nie każdemu przypasuje humor, który momentami ociera się o poziom heheszkującego "pijanego wujka". Sama zazwyczaj nie przepadam za takimi żartami, ale tutaj to działa i pasuje do konwencji. Tym bardziej, że czasem nawet sami bohaterowie zdają się mieć do tego dystans - Pączuś określiła humor AI mianem żenującego ;)

To nie jest książka, którą poleciłabym każdemu - ale jeśli masz ochotę na coś lekkiego, lubisz szybkie tempo, absurd, growe mechaniki i nie boisz się ordynarnego niewyszukanego humoru, albo jesteś po prostu nerdem, to istnieje spora szansa, że się totalnie wciągniesz.

Wiem, że ta książka może brzmieć jak coś głupawego. Ale wierzcie mi, że to działa i mocno wciąga.

Q: Możesz wybrać jedną magiczną moc dla swojego pupila. Co to będzie?

Historia, która zaczyna się od końca świata i robi to z bezczelnym uśmiechem. Książka wrzuca nas w rzeczywistość, gdzie ziemia zostaje zmiażdżona w jednej sekundzie, a to, co zostaje, zamienia się w międzygalaktyczne reality show. Brzmi absurdalnie? Owszem. Właśnie w tym tkwi jego siła. Zanim zdążysz zapytać „co tu się właśnie wydarzyło?”, już jesteś po uszy w Lochu, razem z Carlem i jego kotką.

Carl nie jest bohaterem z plakatu. To facet, który miał zwyczajne życie i został wrzucony w kompletnie nieludzkie warunki. Bez przygotowania, bez instrukcji, za to z kamerami skierowanymi prosto w twarz. Towarzyszy mu Królewna Pączuś – postać absolutnie kradnąca całe show. Z jednej strony groteskowa, z drugiej przerażająco świadoma zasad tej gry. Ich relacja balansuje między absurdem a czymś zaskakująco autentycznym. On próbuje przetrwać. Ona próbuje wygrać.

To historia o świecie, w którym wartość życia mierzy się poziomem widowiskowości. O widzach, którzy chcą więcej krwi, więcej dramatu, więcej emocji – najlepiej cudzych. Autor bardzo sprytnie przemyca tu komentarz do naszej rzeczywistości, ubierając go w system leveli, questów i nagród. Brutalność miesza się z humorem tak płynnie, że czasem nie wiesz, czy powinieneś się śmiać, czy czuć lekki dyskomfort.

To wszystko czyta się z zaskakującą lekkością. Styl jest dynamiczny, bez zbędnych przestojów, a narracja pierwszoosobowa sprawia, że jesteś w głowie Carla – ze wszystkimi jego myślami, frustracją i czarnym humorem. To książka, która nie udaje niczego więcej, niż jest czystą, bezczelną rozrywką. Taką, która zostawia po sobie coś więcej niż tylko chwilową frajdę. Kiedy opadnie kurz, zostaje pytanie: czy my naprawdę tak bardzo różnimy się od widzów tego kosmicznego show?

Czy jesteś w stanie wyobrazić sobie świat, w którym Twoje przetrwanie zależy od tego, jak bardzo jesteś… rozrywkowy dla widzów?

„Dungeon Crawler Carl” Matta Dinniman’a to książka, która już od pierwszych stron daje jasno do zrozumienia, że nie będzie w niej miejsca na nudę, logikę ani zdrowy rozsądek. I wiesz co? bardzo tego potrzebowałam! Tym bardziej, że wchodząc w tę historię czułam się jakbym zagłębiała się w grze RPG, w której nie znam zasad, ale wiedziałam, że zaraz coś wybuchnie. I wybuchło.

Punkt wyjścia w historii jest totalnie absurdalny: kosmici niszczą Ziemię, a garstka ocalałych trafia do lochu, który okazuje się być międzygalaktycznym reality show. Brzmi jak żart? Trochę tak. Ale i, dalej zagłębiamy się w historii dostrzegamy, że pod warstwą groteski kryje się coś więcej. Bowiem czuć ostrą satyrę na naszą potrzebę oglądania cudzej walki o przetrwanie, tych wszystkich realisty show z ich największymi „dramami” byle tylko było „ciekawie”.

Carl jako bohater to strzał w dziesiątkę. Zwykły facet wrzucony w totalnie nienormalne okoliczności, który reaguje dokładnie tak, jak można się spodziewać - frustracją, niedowierzaniem i próbą ogarnięcia chaosu, który nie daje się ogarnąć. I o ile bardzo polubiłam Carl to jednak prawdziwą perełką tej historii jest… Królewna Pączuś. Ja jako osoba, która nie lubi kotów (wybaczcie kociarze) mówię to całkiem serio i z pełnym przekonaniem. Ta kotka kradnie każdą scenę. Jej charakter, sarkazm i absolutne poczucie wyższości tworzą z Carlem duet, który jest jednocześnie komiczny i… dziwnie autentyczny (kto ma kota, albo kociarza blisko siebie wie o co chodzi).

Jednak to, co mnie kupiło najmocniej w tej historii, to balans między brutalnością a humorem. Przychodzą momenty, kiedy autor jest naprawdę bezwzględny dla bohaterów, bo świat lochu nie wybacza błędów. A jednak za chwilę napięcie zostaje rozbrojone czarnym, absurdalnym humorem w taki sposób, że śmiejemy się w momentach, w których chyba nie powinniśmy. Do tego tempo książki nie pozwala nawet na chwilę oddechu. Tu ciągle coś się dzieje - nowe poziomy, nowe zasady, nowe zagrożenia. Trochę jak w grze, w której nie możesz zapisać postępu i wyjść. I może właśnie dlatego tak trudno się od niej oderwać.

Ocena 8,5/10 - „Dungeon Crawler Carl” to totalny chaos, ale chaos kontrolowany. Ta książka ma być przede wszystkim rozrywką i świetnie spełnia tę rolę. Jeśli szukasz czegoś, co wyrwie Cię z czytelniczego marazmu i pokaże, że literatura nadal potrafi być dzika, nieprzewidywalna i… po prostu zabawna - to jesteś w dobrym miejscu.

Otwierasz książkę i czujesz, że przekraczasz bramę do świata, gdzie totalnie wszystko jest nieprzewidywalne. Niby trochę groteskowa komedia, trochę brutalnego science fiction a wszystko w tempie gry RPG.


Ziemia zostaje zniszczona przez kosmitów scenariusz niby absurdalny, ale z drugiej strony widząc co się dzieje aktualnie na świecie, to zniszczenie nie jest tak odległe, a skupiając się na zachowaniu ludzi, to można wysnuć wniosek, że nieźli z nich kosmici. Ci którzy ocaleli, zostali wtrącenie do lochu, który jest niczym innym jak międzygalaktycznych reality show, słowem niech żyje widowisko.

Carl jest główną postacią, a towarzyszy mu kotka jego ex, to wszystko brzmi absurdalnie, a jednak działa, a wspomniany duet jest znakomitym zespołem. Ich interakcje wraz z wszechobecną pogardą kotki do wszystkiego, co zaniża pewien standard.
Bohater w swej zgryzocie, zmęczeniu i nieustannej frustracji daje się lubić, a ten sytuacyjny „mariaż” Carla i kotki buduje miedzy niemi nietuzinkową więź.

Co mnie zupełnie kupiło to brutalność i bezwzględność tego świata, która została znakomicie wygładzona czarnym i cudownie absurdalnym humorem. Ten zabieg sprawia, że pomimo często dość dramatycznych wydarzeń podczas czytania trudno pozbyć się uśmiechu z twarzy. Jako że mam niemal organiczny wstręt do reality show i telewizji „rozrywkowe” to nieustanne obśmiewanie i parodiowanie ich dało mi mnóstwo satysfakcji.

Książka bez wątpienia jest oryginalna, a przy tym udowadnia, że granice absurdu można przesuwać bardzo daleko, jeśli tylko jest to przemyślane i okraszone humor. Powieść ma w sobie mnóstwo akcji, groteski i satyry i właśnie mnie ten miks tak zachwycił. Co najlepsze, po przeczytaniu tej powieści ma się ochotę wejść kolejny raz do tego lochu i rozsmakowywać w tak pokręconej literaturze.