Duch

Klątwa Rosy

Uwielbiam takie klasyczne opowieści ! Jest w nich coś wyjątkowego, magicznego, coś takiego, co przykuwa uwagę czytelnika od pierwszych stron i potrafi utrzymać ją do ostatniego zdania, coś co potrafi oczarować czytelnika i sprawić, że ta historia pozostanie w jego sercu na długo.

Narratorem jest tu Carl Foster, młody lekarz, który zupełnym przypadkiem otrzymuje zaproszenie na operę Wagnera "Lohengrina" gdzie gwiazdą wieczoru ma być Rosetta Rosa. Gdy widzi tą piękną, tajemniczą dziewczynę, od razu ulega jej urokowi. Nie podejrzewa nawet, że ta znajomość będzie przyczyną wielu zaskakujących, dziwnych wydarzeń. Wszystkie wiążą się zawsze w jakiś sposób z osobą Rosetty, a Carl zauważa, że podąża za nim pewna zagadkowa upiorna postać. Gdy w tajemniczych okolicznościach umiera inny zakochany w Rosie mężczyzna, sytuacja staje się coraz bardziej napięta, a Carl zaczyna podejrzewać, że otwierając serce na miłość do Rosetty wystawia się na śmiertelne niebezpieczeństwo.

"Duch" to klasyczna powieść grozy, niczego jej nie brak, jest w niej dość wszystkiego. To idealne połączenie historii miłosnej z opowieścią o duchach. Czytelnik odnajdzie w niej elementy thrillera, kryminału, romansu i opowieści grozy ! Czytając zakończenie autentycznie się wzruszyłam i miałam uczucie déja vu i zaczęłam zastanawiać się czy przypadkiem kiedyś wcześniej nie miałam już okazji czytać tej powieści, bądź zetknęłam się z podobnym motywem z zakończenia w innej książce?! Jak widać historia ta nie skąpi emocji, przemyśleń, a bohaterowie z jej kart stanowią paletę barwnych osobowości i jednych da się lubić, a innych obdarza się od razu antypatią.

"Duch" Arnolda Bennetta to wspaniała perła literatury klasycznej i idealny kąsek dla fanów literatury grozy ! Polecam Wam z całego serca jej lekturę ! Warto ! Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

Kopyta koni uderzają o bruk, dorożka trzeszczy, a miasto zdaje się być pogrążony we śnie. Wiatr spokojnie tańczy w koronach drzew, a widok z okien jest ograniczony przez gęstą mgłę, która ukryła świat. W takiej scenerii łatwo o dreszcze na karku, nawet jeśli wydaje nam się, że jesteśmy bezpieczni. Bo cóż takiego miałoby się stać? Przecież to nie tak, że zakochaliśmy się w kobiecie, która zdaje się być przeklęta. Prawda?

Carl, młody lekarz, odkrył na własnej skórze jak niebezpieczna bywa miłość i jak wiele poświęceń wymaga. Zakochał się bowiem w pięknej gwieździe londyjskiej opery i nie potrafił jej twarzy wyrzucić z głowy. Tonął w uczuciu, a z każdym spotkaniem stawało się ono jedynie silniejsze i za nic miało głos rozsądku. Na przeszkodzie jego wielkiej miłości jednak nie stała jedynie długa kolejka wielbicieli artystki, ale również coś bardziej mrocznego. Coś, co mogło przynieść mu zgubę.

Zaczęło się bardzo dobrze, środek był jeszcze okej, ale końcówka już zaniżyła poziom całej powieści. Arnold Bennett potrafił czytelnika zaangażować, ale trudno było mi współczuć nielubianym przeze mnie bohaterom (większość z nich jedynie działa mi na nerwy, szczególnie Carl) a i rozstrzygnięcie poszczególnych wątków okazało się być dla mnie niesatysfakcjonujące. Już około połowy powieści zaczęłam podejrzewać, że "Duch" stanie się dla mnie jedynie chwilowym umilaczem, ale koniec końców okazała się ona zbyt płaska nawet na to miano. Widziałam kilka zadowolonych głosów, więc najwyraźniej wciąż są ludzie, którzy odnajdują w niej urok, ale niestety moje serce stoi bardzo daleko od tego grona. Dotrwałam do końca, ale ostatnie rozdziały już bardziej mnie męczyły niż dostarczały rozrywki, więc... Cóż. Arnold Bennett raczej już nie pojawi się na mojej liście lektur.

przekł. Jerzy Łoziński

Arnold Bennett jako angielski pisarz jest postacią mało znaną. Tworzył w nurcie naturalistycznym, oprócz typowych powieści, dramatów i nowel jako pierwszy zasłynął utworami motywującymi dla ówczesnych autorów i dziennikarzy. Płodności temu twórcy zarzucić nie można, bo w swoim życiorysie zapisał się jako twórca opery, scenariusza filmowego, krytyki teatralnej, a także licznych dzienników, które po dziś dzień nie zostały wydane. W naszym kraju jest ON wciąż mało znanym i jak dla mnie niedocenionym pisarzem.

Powieść "Duch" wydana dokładnie przeszło 100 lat temu, bo w 1907r. może już niezbyt aktualna pod względem rozwiązań fabularnych może wciąż zaskoczyć. Dla mnie to dzieło wybitne. Zadając sobie pytanie czy czytelnicy nie będą czuli się przytłoczeni i znużeni wykreowanym przez Bennetta światem? Odpowiem przecząco - nie będą.

Autor zaprasza nas w kuluary śmietanki towarzyskiej Paryża wczesnych lat XX, pełnej przepychu i bogactwa, a także bezlitosnej konkurencji. Czyni to z gracją, nienachalnie. A teraz słowem wspomnę o fabule. Nad słynną śpiewaczką operową Rosetą Rosą wisi widmo klątwy, każdego mężczyznę, który zapała do tej kobiety gorącym uczuciem czeka nieszczęście. Podczas jednego z takich występów młody lekarz Carl Foster sam poddaje się urokowi tej pięknej diwy operowej. Jednak adept medycyny kieruje się w swoim życiu rozsądkiem i nie robią na nim wrażenia wszelkie ostrzeżenia kierowane pod jego adresem. Wkrótce i ON doświadczy splotu dziwnych zdarzeń, a jego samego śledzić będzie pewna osoba w czarnym płaszczu, tylko, czy na pewno to człowiek? Czy Carl Foster także podzieli niechybny los, jaki spotkał wszystkich wielbicieli słynnej śpiewaczki operowej? Czy jego uczucie będzie na tyle silne, by pokonać pojawiającą się konkurencję?

Spodziewajcie się niepokojącej akcji i złowieszczego klimatu, cierpliwie oczekujcie pojawienia się tytułowego ducha. Autor zaserwował nam świetnie skomponowaną historię, która stanowi połączenie klasycznego romansu oraz typowej powieści grozy. Duchy i miłość to połączenie dość rzadko spotykane w literaturze, nietypowe i mało aktualne. Jednak autor popisał się tu niesamowitą klasą. Od początku czujemy nastrój grozy, pewnego niepokoju i przeświadczenia, że już za chwilę wydarzy się nieszczęście. To powieść pełna dystynkcji i pewnego poziomu, bohaterowie zwracają się do siebie z dozą dużego szacunku, nawet w sytuacjach dość krytycznych. Mniej słów uznania mam pod adresem samej operowej diwy, po części liczyłam na pewien poziom zachowania tej kobiety, pewną dojrzałość. Przy czym w konflikcie z konkurentką Panią Deschamps bohaterka zupełnie traci rozum i zachowuje się niczym trzpiotka, nieodpowiedzialnie.

Powieść, która liczy niespełna 300 stron może zaistnieć jako ciekawe i warte przeczytania dzieło. Wszystko zostało tu doskonale wyważone i opisy i dialogi i powolna pełna napięcia akcja. Tak wysublimowanej powieści grozy nigdy jeszcze nie czytałam i polecam ją wszystkim miłośnikom gatunku, szczególnie jeśli typowe historie o duchach już dawno się Wam przejadły.

Historia opowiadająca o młodym lekarzu Carlu i jego miłości od pierwszego wejrzenia Rose. Kobieta jest gwiazda opery. Piękna, intrygująca i bardzo odważna. Główny bohater opowiada ze szczegółami historie romansu, śmierci i strachu. Nieszczędzący opisów, które momentami przywołują dreszczyk na ciele. W książce wiele się dzieje mamy tu pomieszanie romansu z grozą. Tajemnice, klątwy i duch krążący między bohaterami. Książka ma już ponad 100 lat, więc nie wszystko budziło lęk, ale historia zapada w pamięci na dłużej. Klasyk napisany w przystępnym i bardzo lekkim stylu. Piękne opisy Londynu z tego czasu słynące z oper, balów, pięknie ubranych ludzi. 

Pozycja idealna na jesienne wieczory. Blisko do Halloween, więc dla wielbicieli lekkiej grozy będzie to obowiązkowa pozycja książkowa. Myślę, że jeśli podejdziecie do książki, na luzie nie robiąc sobie założeń, że będzie strasznie, to historia was wciągnie i będzie się podobać.

Fabuła i bohaterowie idealnie wykreowani. Momentami możemy poczuć się jak widz na widowni w operze oglądający spektakl. 

Polecam 

Będąc już w klimacie Halloween przy okazji podzielę się z Wami opinią o jednej z najsłynniejszch powieści Arnolda Bennetta!

„Duch” to połączenie klasycznego romansu z fantastyką i powieścią grozy. Autor ma nie tylko genialne, lekkie pióro, ale i klasę, której tak bardzo brakuje wielu współczesnym pisarzom. Bennett przenosi nas niesamowicie klimatycznego Londynu słynącego z balów, opery, teatrów, pięknych sukni, bryczek i pierwszych samochodów. To portret Londynu skrywającego wiele tajemnic.

Książka przepełniona jest niesamowitymi opisami, pięknymi dialogami, mrokiem i nutką tajemniczości. Tytułowy Duch potrafi przyspieszyć bicie serca i zdecydowanie na długo zapada w pamięci. Cała historia opowiedziana jest z perspektywy głównego bohatera, który nie stroni od szczegółów. Opowiada nam historię miłości, ale i śmierci oraz strachu.

Tak naprawdę nie chcę Wam za dużo zdradzać, ponieważ warto sięgnąć po tę książkę i zapoznać się z całą historią samemu. Klimat jaki oddaje jest niesamowity i żałuję, że czyta się ją tak błyskawicznie. Być może jestem osobom o mocnych nerwach dlatego się nie bałam, ale w niektórych momentach Duch robił na mnie niesamowite wrażenie. Zdecydowanie polecam! Jestem pewna, że powieść spodoba się każdemu wielbicielowi klasycznej grozy. Zdecydowanie polecam!