Drugi Legion. Tajemnica Askiru. Tom 2

Pierwsze na co zwróciłam uwagę i co mi się spodobało, to fakt, że znowu możemy wrócić do tej samej gospody jak poprzednio. Aż się przy tym uśmiechnęłam. Nie jest to tym razem jedyne tło tej historii. A dalej? Dalej jest tylko ciekawiej! Ten klimat jest uzależniający. W tym momencie mam ochotę zabrać się już za kolejną część, tym bardziej po takim zakończeniu.

Tutaj nie ma czasu na nudę. Jest sporo wszystkiego, zaczynając od postaci, po akcję, która nie zamyka się już w jednym miejscu, a kończąc na intrygach. Ogromnie doceniam takie pozycje, tym bardziej, że jest to fantastyka, po którą zdecydowanie sięgam ostatnio za rzadko.

Drugi tom to bezpośrednia kontynuacja pierwszego, a z powrotem do bohaterów i ich potyczek ze światem i między sobą towarzyszył mi ogromny uśmiech na twarzy. Otwierając drzwi, wpadamy do środka zajazdu Pod Głowomotem wraz z mrozem na policzkach i sypiącym śniegiem z nieba.

Wrócimy do naszych bohaterów, których każdy charakter jest dopracowany (a wiecie jak ja zwracam na to uwagę) co powoduje, że aż chce się śledzić ich każdy krok i wiedzieć co będzie dalej, a możecie być pewni, że pojawią się nowe zagrożenia, co oznacza tylko jedno - świetną i groźną przygodę! Szybko opuścimy duszne ściany gospody, by odszukać portal, który przeniesie nas do Askiru, trzeba znaleźć pomoc i ostrzec innych przed nachodzącym niebezpieczeństwem. Czy wszystko pójdzie po naszej myśli? Oczywiście, że nie! Ale wiecie co uwielbiam w tych książkach? Bogate połączenie klimatu tych czasów z magią i humorem, to jest tak dobrze wyważone.

W tym tomie możecie być pewni, że nie zabraknie jeszcze większej ilości intryg i akcji, a atmosfera między bohaterami będzie gęsta. I oczywiście zakończenie książki sprawi, że automatycznie będziecie szukać kolejnego tomu, by od razu po niego sięgnąć!

Nie tak dawno miałam okazję recenzować dla Was „Pierwszy róg” autorstwa Richarda Schwartza, całe szczęście mogę uczynić to ponownie wraz z drugim tomem cyklu Tajemnica Askiru pt. „Drugi legion”, brzmi interesująco, prawda? Muszę przyznać, że taka właśnie jest ta opowieść, odmienna od poprzedniczki, która była pewnym wprowadzeniem w świat zupełnie dla nas nowy. Tym razem otrzymujemy wiele akcji, niebezpieczeństw i ciekawostek. Jak sobie poradził autor? Czy książka utrzymuje swój niesamowity poziom?

"Nadzieja. Bez nadziei człowiek umiera".

„Drugi legion” zaczyna się w miejscu tam, gdzie kończył „Pierwszy róg”, uważam, że nie ma, co owijać w bawełnę, bez znajomości pierwszego tomu lepiej za ten się nie zabierać, dlatego, że zwyczajnie się nie połapiecie, dodatkowo zestresujecie i zniechęcicie, a Schwartz na to nie zasługuje. Czytając pierwszy tom byłam pod dużym wrażeniem wykreowanej szerokiej gamy wspaniałych bohaterów, a także tego, że cała opowieść rozgrywała się na bardzo niewielkiej powierzchni, w gospodzie, a mimo wszystko była w stanie pochwycić czytelnika i nie wypuścić do samego końca powieści. W „Drugim legionie” nie mamy wielu nawiązań do pierwszego tomu, autor nam nie przypomni, która postać za co odpowiada, ani kim jest. Bazuje na posiadanej przez czytelnika wiedzy.

Powracamy do znanego nam zajazdu Pod Głowomłotem, mimo tego, że szalejąca burza śnieżna w końcu zelżałą nadal nie ma na tyle dobrych warunków, aby wyruszyć w dalszą drogę i zająć się misją, aby walczyć z imperatorem Thalakiem. Do zajazdu przybywa nowy wędrowiec, który jest uczonym i historykiem, Kennard dzieli się z bohaterami wiedzą na temat królestwa Askiru, mniejszych królestw, które nie mają zbyt dobrych stosunków, doszukują się byle powodu, aby zacząć sprzeczać. Leandra pragnie ze wszystkich sił pomóc, chce walczyć dla kraju, dlatego wyrusza na wyprawę, a wraz z nią jej nowi przyjaciele. Akcja książki przenosi się na gorącą pustynię Besarajn, ale w jaki sposób szybko się tam dostaną? Tego nie chcę wam zdradzić, bo popsułoby to Wam frajdę z czytania.

„Planujecie udać się do Askiru i wparować na konferencję koronowanych głów, by prosić o pomoc w walce z Thalakiem. Następnie wrócicie wraz z armią, okrętami i magią, by zadać Thalakowi druzgocący cios”.

Mogę Wam powiedzieć, że Besarjan jest krajem, który bardzo się różni od tego, do czego przywykli, przypomina dawną Persję, bohaterowie zostali rozdzieleni i muszą się odnaleźć. Havald obawia się o Leandrę, martwi się o to, czy udało jej się przeżyć w kraju, który jest niezbyt przychylny kobietom. Już nic więcej nie powiem! Będzie się działo, w książce nie ma miejsca na nudę.

„Drugi legion” przenosi nas poza teren znanej gospody, zaczynamy zwiedzać świat wykreowany przez Schwartza, czytelnicy aż zacierają ręce z ekscytacji. Jest niesamowicie, ciekawie, barwnie, chociaż wiele nas jeszcze czeka. Akcja, akcja i jeszcze raz akcja, niebezpieczeństwo depcze po piętach bohaterów, dziwne stwory, zabójcy, wprost wyskakują ze stron książki. Schwartz potrafi budować dobry humor, przemyca go pod postacią dialogów, przemyśleń, czy tez docinków.

„Drugi legion” nie jest powieścią bez wad, tak samo, jak i bohaterowie, którzy wydają się popełniać te same błędy, mimo to się rozwijają, nie stoją w miejscu. Kolejną rzeczą, na którą musicie być przygotowani to, ze autor rozpoczyna pewne wątki i ich nie kończy, nie od razu. Być może w „Oku pustyni” uda się je pozamykać. Cieszę się, że książka czeka na półce na swoją kolej, byłoby mi trudno czekać na jej premierę, ponieważ Schwartz kończy swoje książki w taki sposób, że czytelnik jest nakręcony i potrzebuje wiedzy, co też będzie dalej.

„Drugi legion” to świetny kawałek fantastyki, cykl zapowiada się naprawdę dobrze, jest warty uwagi.

Drugi Legion jest nieoderwaną kontynuacją Pierwszego Rogu (Pierwszy tom). By zrozumieć o co chodzi należy przeczytać pierwszą część. Jest to niezbędne do zrozumienia historii. Akcja w pierwszej części toczyła się w przestrzeni zamkniętej, czyli w karczmie. Jednak w Drugim legionie zmienia się ta sytuacja. Już nie ma mroźnych murów, lecz jest przygoda. Przygoda, która postawi przed nimi wiele niebezpieczeństw.

Nasi cudowni główni bohaterzy nie zmieniają się. Narratorem całej książki jest nadal Havald. Tym razem jednak mamy możliwość dowiedzieć się o nim wile informacji, które sprawią, że zaczynamy jeszcze inaczej o nim myślę. Ja osobiście bardzo go polubiłam. W pierwszej części wydawał mi się takim… takim zimnym człowiekiem. Podkreślam – według mnie.W tej jednak części pozyskał o wile więcej mojej sympatii 🙂

Havald nie wyrusza oczywiście sam w podróż. Nie mogło się obejść bez mrocznej elfki Zakory. Oj… jak bardzo mi jej brakowało

Odkładając pierwszy tom Tajemnicy Askiru, byłem pod wielkim wrażeniem wykreowanych przez Richarda Schwartza bohaterów oraz jego szczególnej umiejętności zamknięcia akcji w niewielu pomieszczeniach i prowadzenia jej tak, żeby nikogo tym nie znudzić, a wręcz każdym słowem wywoływać oczekiwanie na następne wydarzenie. Jednak po przeczytaniu Drugiego Legionu przypomniałem sobie z całą mocą, za co najbardziej nienawidzę fantastyki. Obiecałem sobie kiedyś, że nie zacznę już nigdy nowej serii, dopóki nie zostanie wydany ostatni tom, żeby nie zostać tak bardzo „na lodzie” jak dzisiaj. Dla Tajemnicy Askiru złamałem dane sobie słowo. Zazdroszczę Ani, bo większość książek, które wpada w jej ręce, to historie zawarte w jednym tomie, w którym wszystko ma czas się zacząć, rozwinąć, podsumować i zakończyć. W fantastyce, którą ja czytam, jest to rzadkość. Nie mam nic przeciwko rozwijaniu powieści na kilka tomów (dopóki jest ich kilka, bo kilkanaście to już przesada) – wręcz przeciwnie, dzięki temu możemy dłużej przebywać wśród ulubionych bohaterów, bardziej wczuć się w kreowany świat. Ale gdy nie mam ochoty wychodzić z tego świata, gdy każdy kawałek mojej duszy krzyczy „chcę więcej!”, zbrodnią wobec samego siebie jest brak możliwości ukojenia tego krzyku. Mimo rozdzierającego mnie bólu, w ostatecznym rozrachunku najważniejsza jest odpowiedź na pytanie: „Czy było warto?”.

Akcja w drugim tomie Tajemnicy Askiru rozpoczyna się zaraz po wydarzeniach z pierwszej części. Ci, którzy mieli szczęście czytać obydwa tomy ciągiem (tak jak ja), mogą odczuć swobodny rozwój wątków. Nie znajdziemy tu wielu powrotów do wydarzeń z poprzedniego tomu, czy przypominania, kto jest kim. Już na pierwszych stronach z pomocą Kennarda – uczonego historyka i mistrza opowieści – bohaterowie określają swój długofalowy cel: „Planujecie udać się do Askiru i wparować na konferencję koronowanych głów, by prosić o pomoc w walce z Thalakiem. Następnie wrócicie wraz z armią, okrętami i magią, by zadać Thalakowi druzgocący cios”. Po drodze jeszcze należy tylko przejść przez lodowe groty i znaleźć portal, który przeniesie wszystkich do legendarnej krainy i z powrotem. Żeby była jasność: armia też nie czeka w Askirze – trzeba przeprowadzić rekrutację, opłacić i wyposażyć ludzi. Brzmi banalnie? Pewnie. Prosta sprawa, robimy to co drugi dzień. Ale przecież gdyby nie ludzie, którzy próbują dokonać rzeczy niemożliwych, pewnie dzisiaj siedzielibyśmy na trawie, uderzając kamieniem o kamień i wydając nieartykułowane dźwięki. I tak oto z opowieści zamkniętej w gospodzie Pod Głowomłotem wychodzimy do otwartego świata. Już nie mamy wrażenia, że czekamy na moment, w którym Havald przełamie się i podejmie misji ratowania świata – to się już stało wraz z postanowieniem odbudowania legionu i ruszenia do Askiru. I nie widzimy tego tylko my, widzi to również tajemnicze zło, które chce przejąć kontrolę nad światem – Thalak, o którym wciąż tak mało wiemy.

Schwartz zdecydował się opisać wydarzenia w taki sposób, że przeskakujemy z akcji do akcji. Jest miejsce na humor, szybkie przemyślenia Havalda, drobne docinki, ale ciężko jest znaleźć odpowiedni moment, żeby odłożyć książkę chociaż na dwie minuty. Jedynym przerywnikiem bieżącej akcji są opowiadane przez bohaterów historie z ich przeszłości. Do tego książka jest podzielona na dwie części. Mamy wspomniane już lodowe jaskinie oraz podróż do portalu, który przenosi bohaterów na pustynię. Dostajemy chwilę na zrzucenie futer, otrzepanie butów ze śniegu, rozmrożenie włosów oraz brody, a następnie trafiamy podczas burzy piaskowej do domu gościnnego. Do tego momentu akcja jest szybka, jednak po wydarzeniach w domu Fahrda wszystko nabiera szaleńczego tempa. Przez rozłam w drużynie mamy również szansę poznać lepiej towarzyszy, którzy pozostali przy Havaldzie i doświadczyć tęsknoty za pozostałymi.

Żeby nie było tak kolorowo, mam kilka zastrzeżeń. Po pierwsze: mimo, że bohaterowie nadal popełniają swoje błędy, łamią własne kości, doświadczają chwilowej ślepoty, krwawią, dają się oszukać i wątpią w siebie, to jednak również ewoluują i stają się bardziej heroiczni. W Havaldzie od początku urzekło mnie, że był to facet doświadczony przez życie (który widział mnóstwo śmierci i niejednokrotnie sam był jej sprawcą), doskonale zdający sobie sprawę, że życie nie jest kolorowe, a za bycie zbyt dobrym ktoś w końcu wbije ci nóż w serce. Albo w plecy. Albo gdziekolwiek. W Drugim Legionie zaczyna stawać się powoli ser Havaldem, wykupującym niewolników, żeby ich uwolnić, ratującym dziecko na pustyni, oddającym drogocenny artefakt, aby uratować ciężko ranną kobietę w świątyni. Jak na razie jest to jeszcze wyważone, ale boję się, że stanie się kolejnym aniołem na ziemi, który będzie krwawił za całą ludzkość. Po drugie: rozumiem, że to nie jest opowieść na jeden tom. Rozmach drugiej części pokazuje, że nie jest to też opowieść na trylogię. Ale widzę, że autor porusza kilka wątków, których nie kończy. Bardzo tego nie lubię, bo nie jestem w stanie określić, czy są na coś przydatne, czy do czegoś prowadzą. Podejrzewam, że każdy drobny gest członków drużyny Havalda będzie miał znaczenie być może podczas rekrutacji legionu lub pertraktacji z władcami, ale zmusza to czytelnika do pamiętania o wielu wydarzeniach, które – przez brak możliwości czytania całej serii ciągiem – zostaną w mniejszym lub większym zakresie zapomniane. Ale to drobnostka. Czepiam się, żeby nie było zbyt cukierkowo.

Według mnie mamy w tej książce wszystko, czego możemy oczekiwać po wspaniałym fantasy: wyrazistych bohaterów, wspaniały świat, szaleńczą akcję, misję wysokiego szczebla łącznie z ratowaniem świata, poczucie zagrożenia i emocje. Moimi głównymi emocjami na koniec są zachwyt (bo to wspaniała książka) i gniew (bo nie mam kolejnej części). Odpowiadając na pytanie ze wstępu: tak, zdecydowanie było warto. Czekam z wielką niecierpliwością i nadzieją na kolejny tom. Co ma z tym wspólnego nadzieja? W Drugim Legionie Richard Schwartz pokazał, z jak wielkim rozmachem potrafi tworzyć. Przy ogromie świata i mnogości wątków można łatwo przesadzić. Jak na razie nigdzie ta przesada nie jest widoczna i chwała autorowi za to. Mam nadzieję, że to się utrzyma.

Po tym, jak to zachwycałam się pierwszym tomem tej serii ("Pierwszym rogiem"), po prostu nie mogłam się doczekać aż w końcu zapoznam się z jego kontynuacją ("Drugim legionem"), z którego recenzją mogę się z wami dzisiaj podzielić. Od samego początku, gdy zdecydowałam się tylko sięgnąć po tę książkę, towarzyszyło mi wiele pozytywnym emocji, z jednym małym "ale", jednak o tym zaraz wam pokrótce opowiem.

Richard Schwartz w prosty i intrygujący zarazem sposób stworzył opowieść, do której mogłabym wracać bez przerwy i cały czas zachwycać się zarówno nad jego stylem pisania, jak i wykreowanym przez niego światem i bohaterami, którzy są po prostu cudowni w każdej swojej indywidualnej cesze i za to ich właśnie pokochałam.

Uwielbiam tajemniczego i wojowniczego Havalda, waleczną Leandrę, intrygującą Zakorę, kryjącą w sobie swoją mroczną przyszłość oraz wszystkie pozostałe postaci, które miały w sobie coś, nad czym mogłabym się bez końca zachwycać.

Akcja rozpoczyna się w momencie, w którym zakończyła się poprzednia część. Po zdarzeniach mających miejsce w pierwszym tomie, do wciąż zasypanego śniegiem zajazdu pod Głowomłotem trafia tajemniczy mężczyzna - Kennard, wędrowiec z legendarnego Askiru. Wszyscy z zapartym tchem wsłuchują się w jego opowieść o Askirze, a dzięki nemu poznają zasady działania magicznych portali. Havald i jego drużyna ruszyli do Twierdzy Gromów, nie wiedząc, że byli śledzeni. To właśnie tam przechodzą przez portal i trafiają do egzotycznego Besarajnu. Jak dalej potoczy się akcja? Jeżeli chcecie się o tym przekonać, koniecznie sięgnijcie po tę książkę!

Oczywiście spodziewałam się, że ta książka bez dwóch zdań przypadnie mi do gustu i nie pomyliłam się zbytnio, jednak miło jest przekonać się o tym na własnej skórze i dowiedzieć się jak wspaniała jest seria o Tajemnicach Askiru, bo naprawdę taka jest, a ten który się jeszcze o tym nie przekonał, powinien czym prędzej nadrobić stratę.

A teraz przyszedł czas na to jedno małe "ale", o którym wspominałam wcześniej. Natomiast przez większość tego tomu, dało się odnieść wrażenie, że ta część, została pisana na siłę, zupełnie tak, jakby autor po napisaniu poprzedniej, wyczerpał się i uznał, że nie ma sensu starać się przy pisaniu tej opowieści, w końcu i tak się sprzeda tak samo jak następne części. Otóż nie, być może ktoś po przeczytaniu tego tomu uzna, że nie ma sensu czytać dalej, gdyż pomysł autora z tomu na tom staje się coraz słabszy. A historia jest naprawdę świetna i szkoda by było, żeby ktoś zniechęcił się przez parę drobnych niedociągnięć.

Jednym z największych minusów, jakich dopatrzyłam się w tej książce jest to, że kończy się ona w samym środku akcji, a my będziemy zmuszeni czekać rok do ukazania się kontynuacji. Już samo czekanie na pojawienie się "Drugiego legionu" było dla mnie katorgą, ale rok? Cóż, to dopiero będzie wyzwanie.

Jeżeli więc udało mi się w chociażby maleńkim stopniu pobudzić waszą wyobraźnię, serdecznie zachęcam was do sięgnięcia po tę książkę, bo naprawdę warto i jestem więcej niż pewna, że z pewnością nie zawiedziecie się na przedstawionej tam fabule. Osobiście jestem nią zauroczona i z pewnością jeszcze niejednokrotnie przeczytam ją ponownie. Jak najbardziej polecam!

Drugi tom jest jeszcze lepszy niż pierwszy :) Co tutaj dużo mówić, ja po prostu przepadłam. Autor po raz kolejny przenosi nas w inny, ciekawy świat. Nie brakuje tajemnic, ani akcji. Czytałam z zapartym tchem, a co najważniejsze dla mnie - język nie jest trudny, a opisy wcale nie są nudne! Rzadko kiedy czytam fantastykę, ale tutaj autor naprawdę super się postarał. Nie mogę doczekać się kolejnego tomu :)

"Drugi Legion" to wciągająca, brutalna, fenomenalna powieść z rewelacyjnymi dialogami. Wciągnie czytelnika nie tylko niezwykłą fabułą, genialnymi zwrotami akcji, ale także opisami niebezpiecznych walk, intryg i podstępów. Ogromnie polecam!

Powieść "Drugi Legion" to przede wszystkim historia podróży w nieznane, pełna przygód, w których uczestniczy grupa kompanów o skomplikowanej przeszłości oraz wciąż nieodgadnionej przyszłości. Autor wystawia ich na różne próby, z których raz po raz wychodzą zwycięsko, choć czasem mocno poturbowani fizycznie. Ponieważ jednak nieobce są im prastare zaklęcia i magia, potrafią wyjść cało z niejednej opresji. Nie są też wolni od różnych moralnych dylematów, co uwiarygadnia ich charakterystyki i poczynania. Polecam wielbicielom gatunku, ale również wszystkim tym, którzy lubią oderwać się od codzienności na rzecz świata pełnego tajemnic i magii. Nie będziecie zawiedzeni :)

Muszę przyznać, że Drugi Legion zrobił na mnie dobre wrażenie. Nie czułam się zagubiona na początku lektury, fabuła mnie wciągnęła, było sporo zaskoczeń, ale też wiele informacji na temat bohaterów, miejsca akcji, świata wykreowanego przez autora. Powieść czyta się błyskawicznie i nie można się od niego oderwać. Bardzo dobra kontynuacja.

Ta książka was pochłonie, zabierze w nieznane, fundując wielogodzinny relaks, ukojenie, ale i przygodę życia! Kto czytał pierwszą część, doskonale zdaje sobie sprawę, że autorowi nie można odmówić rozmachu czy wyobraźni. W tym tomie nie tylko to potwierdził, ale i udoskonalił, stworzył fenomenalną rzeczywistość, która zarazem fascynuje, jak i niepokoi, taką, z jakiej nikomu nie chce się wracać do zwyczajnej codzienności. Polecam całym sercem!

Drugi Legion pokazuje, że Richard Schwartz nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, a raczej nie napisał. Musicie mieć świadomość, że zapowiada się cykl, który z tomu na tom prezentuje coraz wyższy poziom umiejętności pisarskich autora oraz niespodzianki w fabule, które nie pozwolą rozstać się z książkami choćby na chwilę, póki nie pozna się Tajemnicy Askiru. Ten tom to nietuzinkowa lektura, która przypadnie do gustu każdemu, kto lubi fantasy w połączeniu z walką na miecze i intrygami – wszelakimi. To lektura dla tych, którzy lubią dobrze rozpisane dialogi, w których nie brak humoru, tak jak postaciom, które wypowiadają swoje kwestie. Pełna zwrotów akcji, dobrej zabawy, walk, rozlewu krwi i dalekich podróży.... taka jest ta książka.

Drugi Legion to kontynuacja, Pierwszego Rogu .

Świat wykreowany w I Części naprawdę jest ciekawy .

Nasza drużyna AA* wyrusza w końcu na misję by odnaleźć drogę do Askiru mają już odpowiednią wiedzę na temat zagrożeń .

Nasza drożyna AA* wraz z czasem dociera do 1 miejsca a z tym także kłopoty groźne stwory , kamienie czarodziejskie .... i tak mamy do końca misji.

Co jest fajnym trikiem że autor w końcu pozwala nam ba bliższy kontakt z naszymi bohaterami, dowiadujemy się wszystkiego czego powinniśmy się dowiedzieć z I tomu , dzięki temu zabiegowi wydaje mi się że II tom robi furorę.

Książka jest dla mnie bardzo dobra.

Bohaterowie wielowymiarowi .

Narracja 1 osobowa .

Akcja jak zaczyna się końcówką 1 tomu ciągnie się prze cały II tom .

Oprócz typowiej fantastyki znajdziemy jeszcze wątek romantyczny

Polecam ! Jeżeli ktoś kocha tego typu literaturę to będzie zakochany.

Drugi Legion to powieść fantastyczna w najlepszym wydaniu. Pełna przygód, zaskakujących wydarzeń, magii oraz chwytliwych opisów egzotycznego Besarajnu. Richard Schwartz z niezwykłą lekkością potrafi przenieść czytelnika do całkiem innego świata, gdzie zauroczy go cudowny klimat, autentyczni bohaterowie oraz szczypta humoru. Dla mnie Drugi Legion był jeszcze lepszą przygodą niż Pierwszy Róg, dlatego też nie mogę się doczekać, co autor pokaże w następnej części. Seria już zagrzała sobie miejsce w moim sercu.