Droga stali i nadziei. Uniwersum Metro 2033

Mam ogromną słabość do serii książek z uniwersum, pochłaniam wszystkie i tuż po przeczytaniu ostatniej strony nie mogę doczekać się kolejnych. Tym razem również się nie zawiodłam. Choć pozycja ta odbiega nieco od pierwowzoru, to nadal kupuję ją w całości. Wciągająca fabuła, ciekawie rozrysowane postacie i przede wszystkim to nienazwane coś, co sprawia, że świat postapokaliptyczny przemawia do mnie własnym językiem. „Droga stali i nadziei” to kolejne spojrzenie na otaczającą rzeczywistość przez pryzmat tego, co może się wydarzyć. Z całego serca polecam wszystkim fanom serii i wielbicielom gatunku!

Nuklearna zagłada, jaką sprowadzili na świat politycy i wojskowi, pochłonęła spore żniwo pośród wielu niewinnym ludzi. Szczęśliwcom udało się znaleźć schronienie w podziemnych tunelach, które na długie lata okazały się ich domem. Po wielu latach ocaleni, którzy jakoś przetrwali ciężkie chwili, zaczęli wychodzić na powierzchnię, aby zmierzyć się z całą masą nowych zagrożeń. To właśnie w takich realiach przychodzi żyć i funkcjonować bohaterom książki Droga Stali i Nadziei napisanej przez Dmitrija Manasypowa, który debiutuje na naszym rynku.

Fabuła powieści rozpoczyna się w malutkiej wiosce, która dopiero zaczyna budzić się z nuklearnego snu i ponownie tętnić życiem. Autor w prologu przedstawia pewną rodzinę uchodźców, którzy znaleźli tam nowe schronienie. Nie są to jednak tereny, które można uznać za bezpieczne. Pewnego dnia całą familię dopada przerażająca śmierć ze strony „czegoś”, co w normalnym świecie nie powinno w ogóle istnieć.

Po takim przerażającym i mocno wgniatającym w fotel wstępie przenosimy się do względnie spokojniejszego otoczenia, które dość mocno kontrastuje z tym co można było zobaczyć w prologu. Tutaj autor przedstawia nam jednego z bohaterów swojej powieści – Azamata. Były wojskowy przemierzający tytułowa Drogę Stali, był dobrym przyjacielem wspomnianej rodziny. Postanawia ON za wszelką cenę pomścić ich śmierć i rozpocząć wielkie polowanie. Odkrywane przez niego szczegóły śmierci przyjaciół pokazują dość mroczny obraz nowej rzeczywistości. W nowym świecie toczy się ciężka i totalna wojna wszystkich ze wszystkimi (mutantów, ludzi, natury) i to w każdej możliwej konfiguracji. Pierwszy wątek i pierwszy bohater stają się jednocześnie podstawą do dalszego rozwinięcia fabuły, w której mamy okazję „odwiedzić” siedzibę Zakonu Odrodzenia, która jest niczym innym jak wielkim obozem zagłady, mocno przypominającym czasy sowieckie. To tam przetrzymywaniu są „więźniowie” pełniący rolę części zamiennych dla wielkiego Mistrza Zakonu. Zarządzaniem tym przybytkiem zajmuje się Inga Wojnowskaja, która otrzymuje ON „mistrza” bardzo ważne zadanie do wykonania. Kolejny raz przedstawione wydarzenia powiązane są z następnym wątkiem i następnym istotnym bohaterem. Jest nim Morhołt, człowiek o niebywale przenikliwym umyśle i wielkim sercu, który zajmuje się polowaniem na krwiożercze zmutowane bestie. Całą tą wspomnianą trójkę w dość tajemniczy sposób łączy jedna osoba – Dasza Darmowaja. Młoda telepatka, która dopiero odkrywa potęgę swoich mocy.

Książka Droga Stali i Nadziei serwuje więc czytelnikowi trzy różne gałęzie narracji, które potrafią w dość odmienny sposób zaprezentować ten sam świat, prowadząc do jednego wspólnego wielkiego finału. Taki styl prowadzenia historii jest bardzo urokliwy, ale również dość trudny zarówno w tworzeniu, jak i odbiorze. Ma to niestety swoje pewne negatywne skutki widoczne zwłaszcza na samym początku dzieła (nie licząc prologu). Pierwsze kilkadziesiąt stron nie pokazuje ogromnego potencjału, jaki drzemie w tej historii. Jeśli jednak damy tytułowi szansę i przebrniemy przez co najwyżej poprawny początek, to później wszystko zostanie nam nagrodzone z nawiązką. Kolejne rozdziały będzie się pochłaniać błyskawicznie, ciągle pragnąc sprawdzić co ciekawego wydarzy się na kolejnych stronach. Autor serwuje tutaj czytelnikowi liczne cliffhangery, dzięki którym napięcie i wyczuwalna dramaturgia jest obecna w fabule do samego końca. Niczego złego nie można również napisać na temat samych stworzonych przez autora bohaterów. Postacie pierwszoplanowe są naprawdę świetnie przygotowane i na tyle różnorodne, że dość mocno zapadają ON w pamięć. Mamy tutaj do czynienia z ludźmi, którzy dość szybko przykuwają uwagę czytelnika, dzięki czemu snuta wokół nich zróżnicowana i momentami ciężka opowieść, jest jeszcze dość dobrze przyswajana.

Należy więc uznać książkę Droga Stali i Nadziei za solidnego przedstawiciela cyklu Metro 2033, po którą może sięgnąć zarówno wierny miłośnik cyklu, jak i ktoś, kto dopiero chce wsiąknąć w ten postnuklearny świat. Manasypow w swoim dziele pokazał, że jest sprawnym pisarzem z bogatą wyobraźnią. Nie pozostaje nic innego jak tylko czekać na jego dalsze powieści i mieć nadzieje, że będą one równie dobre.

Opowiedziana przez Głuchowskiego historia bardzo szybko stała się kultową powieścią z gatunku science fiction. Czy kolejne wydanie z tego uniwersum jest dobre?

W Drodze stali i nadziei poznajemy nowych bohaterów, którzy w końcu wychodzą poza moskiewskie metro. Ich przygody rozgrywają się na powierzchni Ziemi. Została ona niemal unicestwiona w wyniku wojny jądrowej. Teraz jako ludzkość muszą walczyć o przetrwanie. Rozpoczynają wędrówkę przez półmartwy świat. Każdy z nich ma swój cel i swoją własną drogę.

Nowa powieść Dmitrija Manasypowa była dla mnie miłym zaskoczeniem. Tym razem akcja nie toczy się w tunelach metra, ale na powierzchni. Nie jest to coś, czego nie widzieliśmy. We wcześniejszych książkach napisanych przez Głuchowskiego pojawiały się już takie epizody, choć nie były mocno rozbudowane.

Mam wrażenie, że coś poszło nie tak. Sam pomysł na fabułę nie był zły. Nie potrafiłem się w niej jednak odnaleźć. Droga stali i nadziei to opowieść, w której czytelnik łatwo może pogubić się w niektórych wątkach. Szczególnie gdy jest napisana z trzech perspektyw. Brakowało mi jakiegoś nawiązania, przeplatania losów bohaterów.

Patrząc na całość powieści, nie jest źle. Czyta się ją płynnie. Chociaż myślę, że fani Metra 2033 mogą być zawiedzeni. Sama fabuła nie była do końca dopracowana. Dla mnie skoki między postaciami były wyjątkowo irytujące. Miałem problem z lokalizacją miejsca akcji. Gdy jeszcze doszły do tego retrospekcje bohaterów, przyjemność z czytania spadała. W Drodze stali i nadziei akcja dzieje się na powierzchni. Czytelnik jest świadkiem walk z mutantami, ale nie są one spektakularne. Osobiście jestem zawiedziony. Spodziewałem się czegoś lepszego.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]