Droga Meduzo

Szesnastoletnia Alicia Rivers ma reputację, która ją wyprzedza. W jej historii kryje się jednak coś więcej niż słowa prześladujące ją na szkolnych korytarzach – szepty rozpadające się na milion różnych wyzwisk, które sprowadzają się do tego, że „sama się o to prosiła”.

Trauma zamieniła ją w kogoś, kogo nie poznaje. Świat odrzucił ją niczym mitologiczną Meduzę. Nie jest ofiarą, ale potworem we własnej opowieści.

Alicia została opuszczona przez najlepszą przyjaciółkę, odeszła z drużyny biegaczy

i spędza teraz dni, czując się odizolowana i niewidzialna. Kiedy tajemnicze liściki zostawiane w jej szafce wskazują na istnienie kolejnej ofiary, Alicia z trudem próbuje zachować mur, który zbudowała wokół siebie.

Dziewczyna musi zdecydować, czy jest gotowa na przejęcie kontroli nad swoją historią, gniewem i ciałem w świecie, który wydaje się zdeterminowany, by ukarać ją za grzech przetrwania.

***

Pomijając „Pana Tadeusza” nigdy nie czytałam żadnej historii pisanej wierszem. Już sam ten fakt, czyni książkę Olivii A. Cole wyjątkową. Są to wiersze białe, które wymagają sporego skupienia podczas czytania.

Autorka w ciekawy sposób nawiązuje w tej historii do mitologii greckiej, choć szkoda, że w tak niewielkim stopniu. Gdzieś w połowie książki wkradła się lekka monotonia, ale na szczęście końcówka mi to zrekompensowała.

Bardzo spodobały mi się spotkania w ramach pewnego projektu/badania. Ubolewam trochę nad tym, że fragmentów dotyczących tych spotkań było tak niewiele, bowiem w moim odczuciu miały one największy wydźwięk w tej historii.

„Droga Meduzo” to bardzo trudna historia. Pełna smutku i bólu, wywołanego niesprawiedliwością. Porusza wiele trudnych tematów, takich jak: molestowanie, gwałt, rasizm. Pokazuje, że „złego wilka”, o którym czytaliśmy będąc dziećmi, możemy spotkać na każdym kroku i że często skrywa się on za ciepłym uśmiechem i nieskalaną opinią. Ukazuje współczesne realia w kwestii narzucania kobietom zasad dotyczących ich zachowania, czy też wyglądu.

Z pewnością kiedyś jeszcze do niej wrócę.

Moja ocena: 8/10

Każda z nas może być Meduzą - to właśnie nasza siła.

Alicia Rivers nie opowiedziała nikomu swojej historii, gdyż nikt nie chciał jej usłyszeć. Dziewczyna jest postrzegana jako rozwiązła i agresywna, a nietypowe zachowanie zwraca uwagę nauczycieli i uczniów czekających na jej kolejny błąd. Właściwie sama prosiła się o te kłopoty, prawda? Alicia skrywa jednak sekret tak bolesny, iż nie potrafi już biegać, cieszyć się, żyć. Pojawienie się w jej szafce niepodpisanych liścików sprawia, iż zaczyna zastanawiać się nad swoimi doświadczeniami, gniewem i całym światem. Może nie jest sama? Może powinna wykrzyczeć swój gniew? Może, może, może...

Olivia A. Cole postanowiła oddać głos kobietom i stworzyć dla nich przejmującą historię. Droga Meduzo to opowieść o nastolatce zmagającej się z trudnymi, traumatycznymi doświadczeniami. Gdy tylko usłyszałam o tej powieści, musiałam się z nią zapoznać. Już od pierwszych słów można było usłyszeć przejmujący krzyk rozpaczy szesnastoletniej Alicii. Czy zdoła ona pokonać wilki czekające w cieniu na najmniejszą oznakę jej słabości?

Droga Meduzo to krzyk pełen gniewu, szept rozpaczy, łkanie wewnętrznego dziecka, ale także świadectwo siły i walki kobiet. Olivia A. Cole w fenomenalny sposób nakreśliła niesprawiedliwość, niewłaściwe traktowanie, patriarchalne społeczeństwo, toksyczne zachowanie, molestowanie seksualne oraz ból skrywany w sercach dziewczyn. To historia wywołująca wiele skrajnych emocji. Ostatnie słowa sprawią, iż w oczach pojawią się łzy, lecz będą to łzy nadziei. Nadziei na lepsze jutro. Walcz, Alicia. Biegnij, śmiej się, żyj!

Pełna recenzja na stronie: [Adres usunięty] | @paradisewithbooks

🪸🪼

Alicia Rivers nie cieszy się sympatią rówieśników w szkole. Mimo że mało kto jest z nią blisko, każdy ma na jej temat wyrobioną opinię. Nikt natomiast nie dostrzega jej bólu. Nikt nie wie, że została wykorzystana przez swojego nauczyciela. No, prawie nikt. Pewnego dnia Alicia znajduje w swojej szafce liścik, który wskazuje na to, że nie była jego jedyną ofiarą.

☔☁️

,,Droga Meduzo" to książka o bardzo dużym ładunku emocjonalnym ze względu na poruszaną w niej tematykę. Główna bohaterka, mimo młodego wieku, jest osobą doświadczoną przez los. Żyje z traumą po wykorzystaniu s*ksualnym, wychowuje się w niepełnej rodzinie, jest wyśmiewana w szkole, a jakiś czas temu została porzucona przez najlepszą przyjaciółkę.

Z każdym kolejnym rozdziałem z zaciekawieniem śledziłam rozwój dziewczyny, choć była to trudna droga, pełna zakrętów. Myślę, że wiele kobiet będzie się mogło w jakiś sposób utożsamić z Alice i z jej rówieśniczkami.

Choć na pewno jest to poruszająca historia, nie wzbudziła we mnie aż takich emocji jak ,,Sezon luster" czy ,,Wilki się czają". Może to za sprawą specyficznej formy (jest pisana w wersach), a może dlatego, że chwilami przemyślenia bohaterki - choć ciekawe i często trafne - w mojej opinii przykrywały fabułę. Mimo to uważam, że jest to ważna książka i warto się z nią zapoznać.

🩹🫀

[16+]

Książka "Droga meduzo" traktuje o bardzo poważnych tematach. Podejmuje ich wiele co w zasadzie jest zazwyczaj plusem. Tutaj jednak czuję ogromny przesyt + mam wrażenie, że autorka nie daje sobie rady z takimi tematami (lub ich ilością) w połączeniu z formą wiersza wolnego.

To trochę tak jakby nie miała przestrzeni na pogłębienie tematu lub też odpowiednie potraktowanie go. A mamy tu wykorzystywanie $eksualne nieletnich, uzależnienia aż do ra$izmu czy nękania. Przerost formy nad treścią.

Końcówka bardzo mnie rozczarowała, niestety uważam, że została potraktowana bardzo po macoszemu. Przy tak ważnym głównym temacie, siedzeniu w głowie bohaterki przez 400 stron i słyzzeniu każdej jej myśli jest to bardzo niesatysfakcjonujący koniec. Przydałoby się jeszcze chociaż ze 100 stron nq rozwinięcir tematu i pociągnięcie winnych do odpowiedzialności/ reakcje bliskich itp..

Czuję się też trochę tak jakby autorka nie miała pomysłu na książkę. Wymyśliła tylko główny temat, dorzuciła parę "traum" bohaterom, rozgrzebała trudne tematy, ale co z budową backgroundu, historii bohaterów?

Rozumiem, że w takiej formie "poezji" nie sposób rozwinąć wszystko, ale jednak przy TAKIEJ książce autorka mimo wszystko zdecydowała się na to. Porzuca tematy, nie kończy i nie rozwija wątków.

Sama książka uważam, że jest ważną lekturą jednak na pewno można znaleźć lepsze traktujące o temacie wykorzystwania nieletnich. Może trochę bardziej rozbudowane, współczujące czy merytoryczne.

Mam wrażenie, że w tej poetyckiej formie autorzy chcą zachęcić czytelników nietuzinkowym formatem, ale nie zdają sobie sprawy, że wymaga on więcej niż "zwykła proza", więc łatwiej wyłapać niedociągnięcia czy też wyłożyć się. Jakby nie umieli dotrzymać tempa, które sami próbują sobie narzucać.

Autorka jednak trafnie opisuje naszą kobiecą codzienność, mam wiele znaczników, które sprawiają, że "czuje" tę książkę, jednak nie na tyle, abym ją pokochała. Niestety.

Nie sądzę, że mogę powiedzieć, że zawiodłam się na tej książce, bo podchodziłam do niej raczej bez oczekiwań, ale zostaje w kategorii "średniaki". Nie można umniejszać poruszanemu tematowi, jednak nie jest wspaniała i odkrywcza.

Materiał powstał we współpracy reklamowej z wydawnictwem young

Generalnie jest tak, że nawet, jeżeli książka mi się nie podoba to staram się w niej znaleźć to, co dobre, żeby pokazać Wam nie tylko to, co subiektywnie mi się nie podobało, ale też to, co może sprawić, że Wam ona przypadnie do gustu.

Tym razem nie było to trudne, ponieważ uważam, że "Droga Meduzo" jest naprawdę dobrą książką, która porusza ważne tematy, a przy okazji jest niezwykle głęboka i ciekawa.

No i pod tym względem naprawdę mi się spodobała - sam pomysł na historię, jak i wprowadzanie w nią były ekstra! 🥰

Ale pojawiło się właśnie to "ale"... I był nim sposób przedstawienia całej treści, co w moim przypadku sprawiło, że nie dałam rady jej doczytać, bo strasznie mnie to męczyło. Mianowicie, mam na myśli fakt, iż książka została napisana w formie czegoś przypominającego wiersze, co sprawiało, że gubiłam się w fabule i nie umiałam się odnaleźć w tym, co się dzieje.

Ja nie mówię, że to coś złego, a zwyczajnie mi nie podpasowało, czego naprawdę żałuję.