Droga długa i ciemna

Dziś przychodzę do Was z trzecią i niestety ostatnią częścią cyklu o Zalesiu, kontynuacją "Zaraz będzie ciemno" i "W ciemności wołam Ciebie". Ta część skupia się wokół Renaty- przyjaciółki głównej bohaterki poprzednich części, myślę jednak, że można czytać tę część bez znajomości dwóch pierwszych historii, ale dla poczucia tego mrocznego i specyficznego klimatu tej historii warto zacząć przygodę z twórczością pani Eweliny od "Zaraz będzie ciemno".

Zrozumiecie więcej i głębiej odczujecie tę opowieść, bliżej poznacie Renatę i zrozumiecie, co popchnęło ją do tego, by sięgnąć w pewnym momencie po alkohol i zatracić się w nim bez nadziei.

Autorka z w tej części poruszyła bardzo istotny problem alkoholizmu wśród kobiet, jet to trudny temat, często zamiatany pod dywan i bagatelizowany przez otoczenie, trudno bowiem przyznać, że kobiety również piją, tylko potrafią to doskonale zamaskować.

Pamiętać należy, że alkohol to cichy zabójca, złodziej życia, oszust mamiący szczęściem...

W naszym kraju panuje powszechne przekonanie, że alkoholik to ktoś brudny, zaniedbany, to życiowy nieudacznik, który nie radzi sobie z problemami, które spotyka na swojej drodze.

Jakże jest to mylne pojęcie. Nie będę dalej streszczać fabuły, bo już sam wydawca wiele podpowiada a ja, nie chcę Wam czegoś przez przypadek zdradzić i zepsuć frajdy z odkrywania tej historii, gwarantuję jednak, że powieść ta jest rewelacyjna, trzyma w napięciu od początku, jest nieprzewidywalna i zaskakująca, i zdecydowanie utrzymuje fantastyczny poziom swoich poprzedniczek.

Tak jaki poprzednio nie mogłam się oderwać od tej historii do samego końca, a tajemnica ukryta na jej kartach sprawiła, że niejednokrotnie na moich przedramionach pojawiła się przysłowiowa "gęsia skórka". Sceny z duchem mistrzowskie!

Autorka, budując w dość szybkim tempie napięcie, rozbudza ciekawość i nie pozwala, by odłożyć książkę na bok bez poznania zakończenia. Opowieść ta to totalnie rozpędzony rollercoaster.

Akcja dzieje się szybko, mocno zaskakuje, szczególnie w końcówce, jest przemyślana do ostatnich zdarzeń zamykających fabułę.

Nadal bardzo podobają mi się kreacje bohaterów, większość z nich poznaliśmy już poprzednio, ale doszło też kilkoro innych. Nadal nie brakuje ciemnych charakterów, które dają o sobie znać w najmniej spodziewanym momencie, jednak wszyscy oni są doskonale wykreowani i poprowadzeni. Wszystkie są obarczone wieloma autentycznymi cechami, mają swoje emocje motywy i wartości, którymi się kierują. Nikt tu nie jest zbędny, a każdy wiele tu wnosi.

Książkę pochłonęłam w jedno popołudnie, nie mogłam się od niej autentycznie oderwać. Dałam się porwać niezwykłej (i to dosłownie) przygodzie. Chciałabym więcej ;)

Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tę kontynuację i, że utrzymała ona, a nawet przeskoczyła tak wysoko zawieszoną poprzeczkę przez poprzedniczki.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To kolejna fantastyczna historia, którą mogłam poznać. Fani mrocznych powieści z przerażającą tajemnicą i świetnie uknutą intrygą będą zachwyceni.

Na skraju drogi prowadzącej do wsi zostaje potrącona nastolatka. Kierowca nie udziela jej pomocy, robi natomiast coś, czego żaden człowiek nie powinien robić. Renata mieszkająca w Zalesiu leczy swoje sercowe rozterki alkoholem, zaszywając się w swoim domku. Nie w smak jest dla niej towarzystwo archeologa Wiktora i jego grupy badawczej. Na dodatek społeczeństwo miasteczka zaczyna obwiniać kobietę o śmierć dziewczyny, której duch domaga się odkrycia przed wszystkimi prawdy...

To już trzecia część przygód kobiet z Zalesia. Kobiet, bo w poprzednich główną bohaterką była Janka, a teraz jest nią Renata. Dlatego można czytać tę powieść jako osobną książkę, ja jednak zachęcam do poznania ich wszystkich. Cieszę się także, że autorka zdecydowała się pociągnąć wątek Renaty i przedstawiła nam jej historię.

Powieść łączy w sobie wątki paranormalne, sensacyjne i romansowe przeplatane z ludzkimi traumami i dramatami. Poruszają kwestie alkoholiz#u, tego którego nie widać, jednak ta tkwiąca w człowieku potrzeba sięgnięcia po trunek nie pozwala dobrze i w pełni funkcjonować wśród ludzi. Problemów z nastolatkami, trudnymi relacjami na linii rodzic - dziecko. Bezkarności pewnych ludzi i ich egoiźmie. Daje także nadzieję na to, że są osoby, którym warto zaufać i które nie opuszczą nas wtedy gdy najbardziej tego potrzebujemy.

To powieść pełna trudnych emocji i płynącej wartko akcji, wywołująca ciarki na plecach.

Zdarzyły się też błędy, w dwóch fragmentach imię Zuzi zastąpiono Tosią, a mają one znaczenie dla fabuły, dlatego trzeba być czujnym. Pomimo tego, spędziłam z książką dobry czas. Polecam.

Swoją przygodę z książkami tej autorki rozpoczęłam od drugiego tomu, który pochłonął mnie bez reszty. To właśnie on sprawił, że sięgnęłam po tom pierwszy — bo lubię wiedzieć, jak wszystko się zaczęło.

Dziś ponownie zapraszam Was do mrocznego Zalesia, gdzie spokojna codzienność zostaje brutalnie przerwana przez nagłą tragedię.

Jeśli już sam prolog wyciska z Was łzy i wywołuje ciarki na plecach, możecie sobie wyobrazić, jak mocno oddziałuje cała historia. Bohaterką tego tomu jest Renata — kobieta zmagająca się z osobistymi kryzysami, która w konsekwencji nadużywa alkoholu. To niezwykle ważny i poruszający wątek, zwracający uwagę na to, że problem alkoholowy nie zawsze ma jedną, stereotypową twarz.

Gdy znika nastoletnia dziewczynka, a później zostaje odnalezione jej ciało, a ślady wskazują na zbrodnię na tle seksualnym, wiejska społeczność reaguje w różnorodny sposób. Narasta zbiorowa paranoja, która stopniowo zostaje ukierunkowana na Renatę. Jedno jest pewne — od tej chwili nic już nie będzie takie samo.

Czy kobieta miała coś wspólnego z tragedią dziewczynki? Tego musicie dowiedzieć się sami. Zdradzę jedynie, że duch zamordowanej dopomina się sprawiedliwości. Jest jedna scena, która na długo zostanie w mojej pamięci — tak silne emocje i dreszcze towarzyszyły mi podczas lektury.

W historii pojawia się również tajemniczy archeolog, Wiktor, który prowadzi wykopaliska w pobliżu domu Renaty i realnie wpływa na jej życie. Co wydarzy się, gdy to właśnie ona stanie się główną podejrzaną? Jaką postawę przyjmie Wiktor?

Wprowadzenie postaci archeologa oraz elementów nadprzyrodzonych sprawia, że granica między teraźniejszością a przeszłością zaczyna się zacierać. Niczego nie da się przewidzieć, a autorka umiejętnie wodzi czytelnika za nos. Dodatkowo powracają bohaterowie z poprzednich tomów, a ich relacje z Renatą zostają wystawione na poważną próbę lojalności.

„Droga długa i ciemna” to nie tylko opowieść o zbrodni i romansie, ale przede wszystkim wnikliwe studium emocji, samotności i poczucia winy. Autorka konsekwentnie buduje napięcie od pierwszych stron aż po finał, w którym prawda i złudzenie splatają się w zaskakujący i poruszający sposób.

To książka dla czytelników ceniących powieści z mroczną aurą, silnym ładunkiem emocjonalnym oraz połączeniem literatury obyczajowej i kryminalnej.

Polecam serdecznie 🫶🖤

„Czasami spotykasz kogoś na swojej drodze i wiesz od razu, że to ktoś bardzo ważny. Nawet jeśli miałby zostać w twoim życiu tylko na chwilę!” – Ostatnie słowa już niemal wykrzyczał.

Kobieta stała bez ruchu, wpatrywała się w Wiktora i nie mogła wydusić z siebie słowa. Może wcale nie musiała tego wszystkiego rozumieć. Coś zadziało się bez jej wiedzy, zgody, planu. Najwyraźniej nie pozostało jej nic innego, jak to po prostu zaakceptować. Jakaś jej część buntowała się przeciwko całej tej sytuacji, chciała wyrzucić stojącego przed nią mężczyznę z domu, zatrzasnąć drzwi i rozpłynąć się w rozpaczy nad własnym losem i w zabutelkowanych procentach.”

„Może dlatego, że przyzwyczaiła się do bycia samą, zranioną, niewartą czyjejś szczerej uwagi i troski. Bo przecież popsute rzeczy się wyrzuca. Nie naprawia się też serca, które działa wadliwie. Ale może to kwestia mechanika? Może nie każdy ma odpowiednie narzędzia, sposób czy talent, by poukładać w drugim człowieku trybiki, każdy na swoim miejscu, naoliwić je i nakręcić mechanizm.”

„– Wiesz, po tym wszystkim, czego byłam świadkiem, od kiedy się tu przeprowadziłam, to jestem w stanie uwierzyć nawet w to, że to dziecko dopomina się teraz o sprawiedliwość. Chyba nawet wolę takie nadprzyrodzone tłumaczenie zamiast tego, że to wyrzuty sumienia i zatarte przez alkohol wspomnienia, które próbują przedostać się do mojej świadomości.”

*współpraca reklamowa*

👉Jak tylko zobaczyłam zapowiedź już wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać. Dwa pierwsze tomy tej serii bardzo mi się podobały, więc nie brałam pod uwagę, że teraz będzie inaczej. Oczywiście książka była świetna, jednak mocno mnie zaskoczyła. Autorka na pierwszy plan wprowadziła inną postać, a samą historię śmiało można czytać bez znajomości poprzednich tomów.

👉Renata zmaga się z życiowym kryzysem, coraz częściej sięga po alkohol, przez co czasami nie do końca ogarnia co się dzieje. Kobieta zmagająca się z osobistymi problemami musi też zmierzyć się z kolejnymi wydarzeniami, które pukają do jej drzwi. Znalezienie martwej nastolatki w jeziorze, kierowane w jej stronę oskarżenia, rozpoczęcie nieopodal jej domu wykopalisk archeologicznych, pojawienie się w jej życiu tajemniczego Wiktora, itp. Każde kolejne wydarzenie sprawia, że Renata po części czuje się zagubiona, ale z drugiej strony robi się coraz bardziej zdeterminowana by dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodzi.

👉Ta historia robi wrażenie, poznajemy tę kobietę lepiej, staje się taką wielowymiarową postacią, taką z którą można się polubić, można jej współczuć, ale też ją dopingować. Renata okazała się bardzo zagubioną kobietą, choć to zagubienie skrywała pod płaszczykiem odwagi i pewności siebie. Skupiam się na niej jako na bohaterce bo to świetna postać kobieca, ja bardzo lubię takie złożone ale jednocześnie wyraźne babki w książkach.

👉Powieść ciekawa, mamy tutaj oczywiście zbrodnię, którą trzeba rozwiązać i podejrzaną. Patrzymy jak alkohol, zagubienie i problemy wpływają na ocenę sytuacji, jak przez nie tworzy się wiele wątpliwości. Do tego autorka wprowadza nam małomiasteczkowy klimat, realistyczne sytuacje oparte na pozornych ocenach, na potępieniu inności.

👉Książka cudna, napisana w bardzo fajnym i przyjemnym stylu, czytała się sama. Jak wspominałam można ją śmiało czytać bez znajomości poprzednich książek autorki, brak tutaj mocnych odniesień do poprzednich wydarzeń, pojawiają się co prawda tamci bohaterowie, ale to już zupełnie inna historia. Polecam i zachęcam do lektury.

*olilovesbooks2*