Drobne chwile wolności

Oliva mieszka w Mediolanie z rodzicami, ma narzeczonego, pracę bez przyszłości i żyje z pustką w sercu. 30-latka nie jest szczęśliwa, cierpi na bezsenność oraz wspomina radosne chwile z ciotką, której nie widziała od wielu lat. W rodzinie nikt o niej nie mówi. Pewnego dnia dostaje list od cioci i wyrusza jej na spotkanie do Paryża. Ta podróż odmieni jej życie na zawsze. Czy odnajdzie szczęście? I dlaczego jej ciotka pokłóciła się z rodziną? Jak zawsze powiem szczerze. Początek z książką miałam bardzo, bardzo trudny. Nudziłam się. Ale od około 70 strony aż do końca mnie pochłonęła. Często o niej myślałam i pewnie będę jeszcze długo. Po skończeniu mogę powiedzieć z przekonaniem, że to wspaniała powieść o odkryciu własnej drogi, pełna inspirujących bohaterów. Choć nie dowiadujemy się o nich wiele, poznajemy ich i przeżywamy wszystko z naszą bohaterką, która również pokochała ich bez pełnej wiedzy. Ta powieść jest dla mnie nauczką, by nie oceniać książki po jej pierwszych stronach 🙃 Jeden cytat spodobał mi się najbardziej: ❞𝘾𝙯𝙖𝙨𝙚𝙢 𝙙𝙤𝙗𝙧𝙯𝙚 𝙬𝙨𝙯𝙮𝙨𝙩𝙠𝙤 𝙯𝙖 𝙨𝙤𝙗𝙖̨ 𝙯𝙤𝙨𝙩𝙖𝙬𝙞𝙘́, 𝙯̇𝙚𝙗𝙮 𝙨𝙥𝙤𝙟𝙧𝙯𝙚𝙘́ 𝙣𝙖 𝙨́𝙬𝙞𝙖𝙩 𝙯 𝙞𝙣𝙣𝙚𝙟 𝙥𝙚𝙧𝙨𝙥𝙚𝙠𝙩𝙮𝙬𝙮, 𝙬𝙧𝙤́𝙘𝙞𝙘́ 𝙙𝙤 𝙙𝙤𝙢𝙪 𝙟𝙖𝙠𝙤 𝙡𝙚𝙥𝙨𝙯𝙖 𝙤𝙨𝙤𝙗𝙖❞

Oliva ma trzydzieści lat. Mieszka z rodzicami, nie ma stałego zatrudnienia, a niedługo ma wyjść za mąż za człowieka, z którym zdaje, się nic ją nie łączy. Jest przystojnym prawnikiem, ale nie śmieje się z jej żartów, nie za bardzo mają o czym rozmawiać. Bernardo jest wymarzonym zięciem jej matki, ale czy jest wymarzonym mężem dla niej? Kobieta zdecydowanie potrzebuje jakiejś zmiany w życiu i o to zjawia się szansa na nią. Do Olivy odzywa się od lat niewidziana ciotka, która prosi ją o przyjazd do jednej z najsłynniejszych paryskich księgarni. Ta podróż zdecydowanie wpłynie na jej życie.

Pozazdrościłam Olivie odwagi. Sama chętnie pojechałabym do Francji, snuła się po uliczkach, zwiedzała kawiarnie, uczestniczyła w różnych atrakcjach, takich jak spotkanie z Leonardem Cohenem lub oglądanie spektaklu teatralnego, kosztowała nowych potraw, spała na podłodze w księgarni. Zwłaszcza że bohaterka poznała ciekawych, wesołych, mądrych przyjaciół. Przy nich nie musiała czuć się samotnie. Kto chciałby wracać do nudnego narzeczonego, pracy niedającej satysfakcji oraz ingerującej w życie matki, która nawet nie pozwala łączyć kolorów po swojemu?

„Drobne chwile wolności”, to ciepła opowieść o poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Autorka snuje swą opowieść na granicy literatury obyczajowej oraz pięknej. Wszyscy czegoś od Olivy oczekują, a ona po prostu chce być sobą. Wyjazd do Paryża jest nie tylko zwykłą podróżą, to miejsce, które daje jej wolność, niezależność i możliwości. Tam nikogo nie obchodzi, kim jest, czym się zajmuje. Liczy się tylko tu i teraz.

Ta pozycja dała mi do myślenia nad tym, jak bardzo liczą się małe rzeczy, gesty. Wystarczy smaczny deser, rozmowa, ciekawa książka, zapierający dech w piersiach widok, a nasze życie staje się piękniejsze. Szkoda, że tak rzadko w codziennej gonitwie dostrzegamy te drobne momenty. Ludzie chodzą zapatrzeni w telefony, a może warto by je było odłożyć i z życzliwością uśmiechnąć się do mijanej nas osoby, wziąć głęboki oddech i poczuć świeże powietrze, pozwolić sobie na odrobinę wytchnienia i bujanie w obłokach.

Historia stworzone przez Lorenzę Gentile, to nie tylko opowieść o kobiecie na rozdrożu, ale przede wszystkim hołd dla jej odwagi, przełamywania lęków i słuchania swojego wewnętrznego ja. Nigdy nie jest za późno, by zrezygnować z dotychczasowego życia. Nikt za nas go nie przeżyje i nie musimy zachowywać się tak, by satysfakcjonować innych, to nam ma być dobrze.

Książkę czytało mi się przyjemnie, była dla mnie miłą odskocznią od mocniejszej literatury, którą czytam najczęściej. Zostawiła mnie z refleksjami oraz miłym ciepłem na sercu. Daje nadzieję. Myślę, że jeszcze kiedyś do niej wrócę, by na nowo poczuć te emocje. Jestem pewna, że spodoba się ona miłośnikom literatury obyczajowej i pięknej.

Oliva ma z pozoru poukładane życie, długoterminowe plany, dobrą pracę, awans na wyciągnięcie ręki oraz narzeczonego i nieuchronnie zbliżający się dzień ślubu. Gdy kobieta otrzymuje list od swojej ciotki z zaproszeniem do Paryża, postanawia udać się w podróż. Mimo, iż nie widziała ciotki Vivienne od szesnastu lat, mimo iż cała jej rodzina wyparła się Viv, Oliva chce ją odszukać i wyjaśnić wszystkie nieporozumienia z przeszłości. Kobieta nie spodziewa się jednak tego, że ten wyjazd wywróci całe jej dotychczasowe życie do góry nogami.

"Drobne chwile wolności" to piękna, niemalże poetycka, tocząca się niespiesznie podróż po zakątkach Paryża. Motywem wiodącym powieści jest tytułowa wolność, która w parze z potrzebą szczęścia okazuje się być niezwykle istotnym, zmieniającym życie aspektem.

Historia Olivy kręci się wokół rodzinnej tajemnicy, która przez lata była przed nią skrzętnie ukrywana. Tymczasem kobieta w stolicy Francji poznaje nietuzinkowe osoby, które inspirują ją do zmian, do postawienia siebie i swoich potrzeb na pierwszym miejscu.

To niezwykła opowieść o tym, iż nie można całe życie kierować się dążeniem do perfekcji czy oczekiwaniami i zadowalaniem innych. To nie jest właściwa droga ku szczęściu, ku wolności, ku spełnianiu marzeń i pragnień.

Ta historia to prawdziwa skarbnica głębokich refleksji, celnych przemyśleń pięknie ujętych w słowa, trafiających do samego serca czytelnika.

Z pozoru prosta, niewyróżniająca się historia, jednak wywołuje całą gamę emocji, urzeka subtelnością przekazu oraz zmysłowymi opisami. To naszpikowana mądrością życiową powieść, która pomaga w codzienności dostrzec te małe, ulotne chwile, tak istotne w procesie odnajdywania własnego "Ja", swojego miejsca na ziemi, szczęścia i spełnienia.

Z serca polecam, szczególnie osobom lubiącym refleksyjne, niespieszne opowieści.

„A gdybym nie chciał niczego osiągnąć. Kto ci powiedział, że jedynym sposobem na życie jest iść naprzód? A gdybyśmy poszukiwali, zbaczając z drogi? Może to suma różnych doświadczeń sprawia, że dochodzi się dalej”.

Oliva wiedzie z pozoru szczęśliwe życie. Szykuje się do ślubu, po stażu ma duże szanse, że zostanie zatrudniona na stałe i w gruncie rzeczy ma plan na przyszłość. Tyle, że w jakiś sposób czuje się zagubiona. Ma trzydzieści lat i ma wrażenie, że się dusi. Jest niepewna i cierpi na bezsenność. Tak właściwie to jest przytłoczona i stłamszona. Jej ciało daje jej znaki, że to co się dzieje w jej życiu, szkodzi jej, a nie są to żadne wymówki, które można zbyć czymś w stylu: przejdzie ci. Niestety nie ma nikogo, kto by o nią naprawdę zadbał.

Jej rodzice zawsze wiedzą lepiej, zwłaszcza matka – och, nie znoszę takich kobiet. Dlatego kiedy dostaje tajemniczy liścik od ukochanej ciotki Vivienne (która jest wrogiem rodziny – tak mamy tajemnicę rodzinną i te wzmianki o niej bardzo lubiłam) z zaproszeniem do Paryża, postanawia zebrać się na odwagę i do niej pojechać.

Kobieta tka sprytne kłamstwo w nadziei, że przez weekend nikt się nie zorientuje, że wszystko co powiedziała jest farsą. Tyle, że ciotka nie pojawia się na spotkaniu. W zamian dziewczyna poznaje właścicieli legendarnej księgarni „Shakespeare and Company”. I tak zaczyna się jej przygoda.

Zgoda, może nie ma tu akcji, która tętni życiem, ale to niezwykła podróż w głąb siebie i własnych potrzeb. Oliva mimo trzydziestu lat tak naprawdę niewiele doświadczyła, a już z pewnością nie doświadczyła prawdziwej wolności. Będąc z dala od bliskich jest zdana na łaskę obcych osób, z którymi znajduje wspólny język i którzy inspirują ją. Mają oni marzenia i nie boją się nowych wyzwań. To dla głównej bohaterki niezwykłe przeżycie, bo czuje, jakby w niej się coś odblokowało. Dlatego przenosi nas nad Sekwanę, gdzie pod mostem ktoś czeka na swoją ukochaną, ktoś inny marzy o karierze aktorskiej. Wszystko to okraszone jest muzyką, poezją i opisami Paryża.

Przebywanie z nowymi znajomymi otwiera Olivie oczy i sama zaczyna dostrzegać, że szczęście może przybierać różne formy. Zjedzenie każdego rodzaju makaroniku, wypicie przepysznej kawy, albo taniego wina również może to dać. Wszystko zależy od tego, czy to jest to, czego akurat potrzebujemy. Absolutnie się z tym zgadzam. Nie jestem za karaniem siebie za jakieś wpadki, czy niepowodzenia. Zarówno nasze ciało jak i umysł zasługują na szacunek. Jeśli nie będziemy dobrze się czuli sami ze sobą, to na nic nam relacje z innymi ludźmi.

W życiu nie chodzi o to by cały czas dążyć do perfekcji. Ważne by żyć w zgodzie z samym sobą. Jasne są osoby, którym pasuje kariera w korporacji, czy bycie prawnikiem. Jednak, gdy jest to sprzeczne z naszym wewnętrznym głosem, tak naprawdę nigdy nie będziemy szczęśliwi.

Oliva tak naprawdę żyje w każdym z nas. Ma swoje lęki, pasje i szuka swojej właściwej drogi. Pokazuje, że to nic złego być zagubionym. Na wszystko przychodzi czas i odpowiedni moment. Tylko trzeba uważać, aby go nie przegapić.

Książka należy do jednej z tych, które trzeba czytać powoli i delektować się słowem. Wczuwać w emocje bohaterów i nieco analizować. Myślę, że wielu osobom się spodoba, bo to również powieść o odwadze. Odwadze o walce o siebie i własne cele oraz marzenia.

Powieść przyciągnęła mnie piękną okładką i opisem, zostawiając sporo przemyśleń w mojej głowie. Myślę, że była to naprawdę dobra lektura. Jedyny minus to za brak tłumaczeń francuskich – niestety nigdy się go nie uczyłam i niekiedy mnie to frustrowało, że nie wiedziałam, co kto powiedział i musiałam główkować z kontekstu danej sceny.

„Drobne chwile wolności” to bardzo przyjemna powieść z Paryżem w tle. Opowiada o całkowitej zmianie życie, o tym że warto walczyć o siebie i swoje szczęście.

Oliva ma bardzo poukładane życie we Włoszech. Mieszka z rodzicami, ma pracę i narzeczonego. Mimo wszystko uważa, że jest w tyle za swoimi rówieśnikami. Co więcej, żyje aby zadowolić innych, a swoje pragnienia ukrywa głęboko w sobie. Przez to chodzi na terapię, ma tachykardię i problemy ze snem. Jedyną osobą, która umiała wydobyć z niej prawdziwą Olivę, była jej ciotka, Vivienne – ekscentryczna staruszka z mnóstwem szalonych pomysłów. Jednak pewnego dnia zniknęła z jej życia. Nagle Oliva dostaje wiadomość od ciotki z biletem do Paryża. Zasłaniając się kłamstwem, Oliva wyrusza w podróż. Tylko nie sądziła, że będzie to podróż po powrót swojego życia.

Książka wciąga od pierwszych stron. Jest tu dużo zawirowań i sekretów do okrycia. Czytelnik śledzi przemianę Olivy. Jak kobieta stara się znaleźć swoje „ja” i do tego odkryć tajemnicę ciotki. Pomagają jej w tym dopiero co poznani przyjaciele, którzy pokazują jej, że można żyć inaczej – nie utartymi schematami, ale tak jak ma się na to ochotę. W tle Paryż pełen smaków i zapachów. I mimo, że jest to historia włożona w ramy lekkiej powieści, to książka ma w sobie pewien urok nie do odparcia. Pokazuje, że warto czasem zaryzykować by odnaleźć samego siebie.

[Współpraca reklamowa Wydawnictwo Czarna Owca]

Główną bohaterką “Drobnych chwil wolności” jest trzydziestoletnia Olivia, która nieustannie dąży do tego, by znaleźć swoje miejsce w świecie. Mieszka z rodzicami, nie ma stałej pracy i wkrótce stanie się “idealną żoną” Bernarda. Choć pozornie wydaje się, że jej życie jest niemal idealne, nikt tak naprawdę jej nie rozumie, a ona żyje tak jak oczekuje tego jej otoczenie. Nikt nie wie, że Olivia zmaga się z bezsennością, tachykardią i wewnętrzną pustką, którą desperacko próbuje wypełnić. Jedyną osobą, która stara się jej pomóc odzyskać równowagę i odnaleźć siebie, jest psycholożka. Po latach milczenia do Olivii odzywa się ciotka Vivienne i zaprasza ją do jednej z najbardziej znanych paryskich księgarni “Shakespeare and company”.  Kobieta wyrusza w podróż, jednak nie wie, że wywróci ona jej życie do góry nogami.

“Drobne chwile wolności” to poruszająca opowieść o poszukiwaniu siebie,w świecie pełnym oczekiwań, pozorów i presji. Na pierwszy rzut oka Olivia wydaje się mieć wszystko - stabilną, zaplanowaną przyszłość i bliskich wokół siebie. Jednak za tą fasadą kryje się ogromna potrzeba zrozumienia i bliskości. Choć mocno kibicowałam Olivii i doceniam jej historię, która pokazuje, że zmiana jest możliwa, jeśli tylko naprawdę jej pragniemy - momentami jej łatwowierność potrafiła mnie zirytować. Podróż, w którą udaje się do Paryża, też nie wygląda tak jakby tego oczekiwała, jednak to impuls, który był jej potrzebny. Dzięki temu coś w jej życiu w końcu zaczyna się zmieniać.  Olivia odkrywa nie tylko siebie i swoje pragnienia ale także tajemnice, które rzucają nowe światło na jej życie.

 “Drobne chwile wolności” to książka dla tych, którzy czują się zagubieni wśród cudzych oczekiwań, przytłoczeni codziennością i poszukują własnej drogi. Jestem pewna, że dla wielu okaże się wsparciem i przypomnieniem, że nawet najmniejsze zmiany mają ogromny wpływ na nasze życie.

Czy kiedykolwiek miałaś wrażenie, że Twoje życie toczy się według scenariusza, którego sama nigdy nie pisałaś? Że każda decyzja, każdy wybór, nawet ten najdrobniejszy, został już za Ciebie podjęty, a Twoja rola ogranicza się jedynie do przytakiwania z uśmiechem na twarzy? 💬

Dokładnie tak czuje się Oliva – bohaterka powieści „Drobne chwile wolności” Lorenzy Gentile. Ma trzydzieści lat, narzeczonego jak z katalogu na wymarzonego zięcia, kochających (choć zaborczych) rodziców, ślub w planach i... ogromną pustkę w środku. Bezsenność, tachykardia, niepokój, który nie znika nawet po czekoladzie z orzechami. To nie są „kaprysy” ani „przemęczenie”. To wołanie duszy o zmianę.

Właśnie wtedy do Olivy trafia list. Niewielki, niepozorny, ale pełen znaczenia. Od Vivienne – ekscentrycznej ciotki, o której rodzina woli nie mówić. Zaproszenie do Paryża. Do miejsca, które nie potrzebuje reklamy – legendarnej księgarni Shakespeare and Company. I tak zaczyna się podróż... ale nie taka z przewodnikiem i planem w ręku. To podróż w głąb siebie.

Gentile pisze lekko, z humorem, czułością i ogromnym wyczuciem emocji. Niby nic się nie dzieje – ot, Oliva chodzi po Paryżu, rozmawia z ciotką, popija kawę, patrzy na ludzi. A jednak – dzieje się wszystko. Bo w tych drobnych gestach, w tych „nieznaczących” chwilach kryje się prawdziwa rewolucja. To książka o zrzucaniu masek, o zdejmowaniu z siebie ciężaru oczekiwań, o mówieniu „nie”, kiedy cały świat chce usłyszeć „tak”.

Z każdym rozdziałem coraz mocniej czułam, jak ta historia mnie obejmuje. Nie krzyczy, nie moralizuje, nie narzuca gotowych rozwiązań. Ona po prostu pokazuje – że wolność może mieć smak rogalika z migdałami zjedzonego nad Sekwaną. Że szczęście nie zawsze wygląda jak zdjęcie z Instagrama. Czasem ma rozczochrane włosy, nieogarnięty poranek i cichy bunt, który w końcu dojrzewa do decyzji: nie chcę żyć tak, jak mi kazano.

Oliva przypomina wiele z nas. Tych, które chcą „dobrze”, które nie chcą nikogo zawieść, które godzą się na kompromisy, by nie robić problemu. Tych, które odkładają swoje marzenia „na potem”. A potem? Potem nie przychodzi. Dlatego „Drobne chwile wolności” są takim literackim szturchnięciem – delikatnym, ale zdecydowanym. Przypomnieniem, że nie musisz być idealna, żeby być szczęśliwa. Że wolno Ci szukać siebie. Wolno Ci się zmienić. Wolno Ci wyjechać do Paryża – dosłownie lub symbolicznie.

Uwielbiam, jak Lorenza Gentile tworzy atmosferę. Jej język jest subtelny, pełen zmysłowych opisów i refleksyjnych przystanków. To powieść, która się nie spieszy – tak jak sama Oliva musi się nauczyć, jak zatrzymać się choć na chwilę. W morzu literatury obyczajowej to historia wyjątkowa – bo tak bardzo ludzka. Zaskakująco aktualna, trafiająca w punkt, szczególnie dla tych z nas, które czasem zapominają, że nie wszystko trzeba robić „jak należy”.

Jeśli szukasz książki, która nie tylko Cię poruszy, ale też pozwoli Ci złapać oddech – to właśnie ją znalazłaś. Ja po lekturze „Drobnych chwil wolności” długo jeszcze chodziłam z Olivą w głowie. I w sercu. Bo ta historia zostaje – jak zapach starej książki i smak kawy o poranku, kiedy wszystko dopiero się zaczyna.

Z całego serca polecam. I pytam – czy masz odwagę przestać spełniać cudze oczekiwania i sięgnąć po własne szczęście, choćby było inne, nieidealne, niewygodne?

Ja się na to zdecydowałam lata temu. Ciebie też do tego zachęcam, a niech ta książka będzie do tego pierwszym krokiem.

„W życiu doświadczamy drobnych chwil wolności (…). Bo wiele drobnych chwil wolności składa się na jedną wszechogarniającą wolność”.

Poznajcie Olivę. Oliva ma trzydzieści lat. Dom, pracę, kochających rodziców, idealnego narzeczonego, a w planach wymarzony ślub.. Jest ładna, bystra, wyjątkowa. Jest też ekspertką w sudoku. Ma jednak swoje lęki, które zajada słodyczami.. Nie potrafi ich odpędzić, ani zaakceptować. W tajemnicy cierpi na bezsenność i miewa tachykardię. Czasem czuje w sobie pustkę, której nie potrafi wypełnić. Jest trochę bardzo „więźniem” oczekiwań swoich bliskich i dalekich.. A chce być „jak wszystkie inne – szczęśliwa”.

Rok 2011 będzie dla tej młodej kobiety przełomowy.

Po latach milczenia jej ciotka Vivienne posyła do niej liścik z prośbą o przyjazd do jednej z najsłynniejszych paryskich księgarni „Shakespeare and Company”.

Oliva chyba pierwszy raz w życiu podejmuje tzw. „męską decyzję” i rusza za głosem serca do Paryża, by spotkać się z ciotką Vivienne, ale wygląda na to, że szybciej niż ciotkę, spotka tu samą siebie.. taką prawdziwą, bez makijażu, maski sztucznego uśmiechu, ciągłego napięcia, chronicznego strachu, stanu ciągłej gotowości do bycia na zawołanie. A może ta podróż, to ucieczka przed obowiązkami, powinnością, przeznaczeniem – zwał jak zwał. Liczy się, że gdy dotychczasowe jej życie poszło w zapomnienie, Oliva zapomniała o poczuciu zagubienia, strachu i smutku. W końcu rozumie, że „szczęście nie ma nic wspólnego z zyskiem, tylko ze stratą”.. i że czasami dobrze jest wszystko za sobą zostawić, spojrzeć na świat z innej perspektywy.. stworzyć sobie przestrzeń do wsłuchania się w siebie.

„Drobne chwile wolności” to pouczająca lekcja niemówienia „tak”, gdy chce się powiedzieć „nie”, nauka jak się nie uśmiechać, gdy chce się płakać, ostrzeżenie przed zgubą wpadnięcia w pułapkę spełniania czyichś oczekiwań i w końcu przypomnienie, że warto mówić, co się myśli i czuje.. by być szczęśliwym człowiekiem.

Polecam.