Dopóki rosną cytrynowe drzewa

Zdarza Wam się płakać podczas czytania❓️😭 Niewiele trzeba, abyście wzruszyli się do łez, czy tylko rozdzierające serce historie są w stanie doprowadzić Was do szlochu? 😫 Ja jestem bliżej 2. opcji, ale bywa różnie. Książka, o której dziś Wam opowiem, wyciśnie za to łzy nawet z największego twardziela. 😢 W obliczu tak zatrważających zdarzeń nikt bowiem nie byłby w stanie zareagować inaczej. Zapraszam na recenzję "Dopóki rosną cytrynowe drzewa" 🍋 Zoulfy Katough.

Salama była szczęśliwa. Miała kochających rodziców i wspaniałego starszego brata. 🥰 Była studentką farmacji, zwykłą dziewczyną wiodącą normalne życie. Do czasu aż jej kraj, Syrię, nawiedziła wojna i odebrała Salamie wszystko. 😖 Budząca grozę codzienność i trauma po stracie bliskich nie sprawiają jednak, że Salama się poddaje - zostaje wolontariuszką, aby pomagać rannym. W głowie dziewczyny coraz częściej pojawia się jednak myśl o ucieczce. 😟 Gdy podejmuje decyzję o opuszczeniu kraju, na jej drodze staje waleczny, skłonny umrzeć za ojczyznę chłopak. Czy uczucie do niego sprawi, że Salama zostanie w Syrii❓️ A może starczy jej sił na opuszczenie chłopaka i ukochanego kraju❓️🤔

Ta opowieść rozrywa serce na kawałki niczym wybuchający na polu bitwy granat, 💥 przytłacza atmosferą gęstą niczym krew rannych na wojnie ludzi🩸i poraża brutalnością bezwzględną jak sama śmierć. ☠️ Autorka w niesamowicie sugestywny sposób opisuje tamtejsze realia zmuszając czytelnika do przeżywania wraz z Syryjczykami ich koszmaru. Czytając czujemy ból, cierpienie i bezradność. 😩 Przekonujemy się, co oznacza życie w ciągłym strachu i niepewności, co przyniesie nowy dzień. Wyraźnie odczuwamy też wewnętrzne rozdarcie Salamy, która nie potrafi dokonać ostatecznego wyboru. 🤷‍♀️

"Dopóki rosną cytrynowe drzewa" to wstrząsająca, niezwykle poruszająca, 🥺 skłaniająca do przemyśleń książka o wojnie, stracie, odwadze, miłości i nadziei. Jestem przekonana, że opowiedziana przez Zoulfę Katough historia zostanie w mojej głowie na długo. Gorąco Wam ją polecam❗️

Książka "Dopóki rosną cytrynowe drzewa" początkowo przyciągnęła mnie do siebie swoją piękną, niepowtarzalną okładką, a kiedy przeczytałam opis, który już sam sugerował niezwykle emocjonującą i poruszającą historię wiedziałam, że będę musiała ją przeczytać. Język jakim posługuje się autorka jest bardzo plastyczny oraz przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko oraz z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja zostałam wciągnięta do świata Salamy. pełnego cierpienia, bólu i niesprawiedliwości już od pierwszych stron i nie odłożyłam książki póki nie poznałam zakończenia tej historii. Fabuła została w absorbujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i dobrze poprowadzona. Porusza ona tematykę sytuacji politycznej w Syrii, a główną bohaterka w okolicznościach jakie spotkały ją oraz jej rodaków postanawia zostać wolontariuszką i pomagać rannym. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym się mierzy każdego dnia, jak trudne decyzje jest zmuszona podejmować, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Autorka w niesamowicie realistyczny, poruszający oraz pobudzający wyobraźnię sposób opisuje wszystkie wydarzenia mające miejsce w życiu głównej bohaterki. Ja czytając je chłonęłam każdą emocje towarzyszącą Salamie - strach, cierpienie, smutek, bezradność. Jednocześnie bardzo kibicowałam kobiecie i chciałam dla niej jak najlepiej, bo po prostu na to zasługiwała. Nie ukrywam, że poleciały także łzy wzruszenia... Znajdziemy tutaj także wątek romantyczny , który chociaż trochę tonuje to co dzieje się na kartach tej książki i który został w bardzo interesujący sposób poprowadzony. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych oraz ponadczasowych kwestii, które mimo dzielących nas okoliczności mogą przytrafić się każdemu z nas. "Dopóki rosną cytrynowe drzewa" to emocjonująca, mocno poruszająca, bardzo aktualna i wartościowa historia, którą tak naprawdę powinien przeczytać każdy. To historia o wojnie, nadziei, przetrwaniu, marzeniach, przyjaźni oraz miłości, która skłania do głębszych przemyśleń. Chętnie w przyszłości ponownie sięgnę po powieść spod pióra autorki. Polecam!

Trudno jest mi się wczuć w emocje ludzi, którzy doświadczyli na własnej skórze wojny i każdego dnia budzą się ze strachem w oczach. To dla mnie przeraźliwe i mam nadzieję, że nigdy tego nie doświadczę, ale książka pokazuje nam, że w jednej chwili nasze życie może się odwrócić o 180 stopni. Ważne jest to, abyśmy walczyli o swój naród i wiedzieli jakie mamy priorytety. Dzięki temu odnajdziemy się w każdej sytuacji. 

"Dopóki rosną cytrynowe drzewa" to książka, która wyróżnia się na tle innych. Poruszony w niej temat sytuacji politycznej w Syrii jest mi wyjątkowo bliski i bardzo cieszę się, że polscy czytelnicy mogą czegoś więcej na ten temat się dowiedzieć.

"Kości mam ciężkie jak stal i jestem zajęta zbieraniem kawałków serca, które muszę zszyć w całość przed kolejnym dniem w piekle na ziemi."

Główną bohaterką jest Salama - zanim horror w jej kraju się zaczął, była studentką farmacji, marzycielką, kochaną i kochającą członkinią szczęśliwej rodziny.

Teraz nie ma jeszcze dwusiestu lat, aod rana do wieczora walczy o życia rannych w wyniku wojny. Przetacza własną krew, amputuje kończyny, operuje ciałka niewinnych dzieci i stara się wziąć trochę ich cierpienia na siebie.

Uważa to za swoją powinność, obowiązek wobec kraju i wobec cierpiących ludzi, rozdziera ją więc wewnętrznie wizja ucieczki.

W końcu jednak decyduje się na wejście na łódź płynącą do Niemiec, głównie ze względu na swoją ciężarną szwagierkę i przyjaciółkę.

Im bardziej zbliża się podróż, Salama nabiera jednak wątpliwości, zwłaszcza, kiedy na jej drodze staje Kenan - chłopak ryzykujący własne życie w walce o wolność. Ich rozwijająca się relacja będzie pogłębiać rozdarcie bohaterki między miłością do ojczyzny i uczuciem do Kenana, a chęcią ratunku siebie i bezbronnej towarzyszki.

Co zwycięży?

Czy Salamie uda się namówić chłopaka na wyjazd?

A może ich życia potoczą się jeszcze inaczej?

Szczerze mówiąc, brak mi słów, aby tę książkę opisać. Od początku wiedziałam, że to nie jest lekka i słodka lektura i rzeczywiście, z każdej strony wypływał ból, cierpienie, strach, nieprzewidywalność i chaos. Jednak gdzieś tam, pomiędzy kolejnymi zdaniami, pojawiały się też małe promyczki nadziei, szczęścia i radości. Co ostatecznie wygra?

Przez większą część książki po prostu ją czytałam. Z przerwami, żeby odpocząć od smutku, który się na mnie przelewał, ale też z zaciekawieniem, co dalej się wydarzy. Pod koniec natomiast połykałam kolejne słowa w zawrotnej prędkości, zupełnie jakbym była na jakimś rollercoasterze.

Myślę, że największe emocje wzbudza to, że ta książka jest tak bardzo aktualna. To nie jest kolejna romantyzowana powieść o II Wojnie Światowej. To się dzieje teraz. I jeszcze niedawno wydawałoby się to dla Polaków odległe- w końcu Syria niewiele ma z naszą ojczyzną wspólnego. A jednak ostatnie lata pokazały, że zło czai się wszędzie, również tuż za rogiem. Taka, a nie inna sytuacja sprawia, że tej powieści się nie czyta, ją się czuje i przeżywa. 🥺

"Przed nami rozciąga się czarna ciemność, a księżyc swoim srebrzystym blaskiem przyćmiewa otaczające go gwiazdy. Na to samo niebo patrzą ludzie w innych krajach. Z tą różnicą, że my przyglądamy się mu z ukrycia, nie wiedząc, czy kolejny oddech nie będzie jednocześnie ostatnim, a oni robią to, leżąc bezpiecznie w swoich łóżkach, nie martwiąc się, że cokolwiek zaburzy ich błogi sen."

Było tu sporo opisów pracy w szpitalu, trochę wspomnień z przeszłości, dość dużo przemyśleń głównej bohaterki, głównie dotyczących ewentualnego wyjazdu, a także bardzo interesujący wątek z postacią Khawfa w roli głównej.

Autorka miała tu kilka takich ciekawych rozwiązań fabularno-konstrukcyjnych, na pierwszy rzut oka niepozornych, które jednak pod koniec okazały się ogromnymi plot twistami.

Umiejętnie uchwyciła temat PTSD, a także tego, co może dziać się z umysłem człowieka na skutek trumatycznych przeżyć.

Pojawił się tu też przepiękny wątek romantyczny, tak różny od innych, że ciężko byłoby mi go do jakiegokolwiek porównać. Idealnie łączyło się to wszystko z wiarą i z szacunkiem do religii bohaterów, a cała książka to doskonała mieszanka właśnie takich drobnych elementów, tworzących mozaikę zwaną życiem.

Owszem, jest to książka o wojnie, ale jest też o nadziei, przyjaźni, miłości, rodzinie i sile. Sile fizycznej i psychicznej.

O przetrwaniu, o przebaczaniu sobie i innym. O stracie, tęsknocie, o marzeniach i planach.

Skłania do refleksji, uczy pokory i zachęca do docenienia tego, co mamy, a jednocześnie pozytywnego patrzenia w przyszłość.

Naprawdę, cudowna powieść i bardzo ją wszystkim polecam. Mam nadzieję, że dotrze do jak największej ilości osób, a wydawnictwu dziękuję, że zdecydowało się wydać tę wyjątkową historię.

9/10💛

Niektóre fragmenty w książce ,,Dopóki rosną cytrynowe drzewa" czyta się przez ściśnięte gardło.

Autorka w sposób realistyczny i ze szczegółami opisuje zniszczone miasto w gruzach. W autentyczny sposób oddaje cierpienie dorosłych i dzieci. Warsztat pisarki jest świetny, ma bogaty zasób słownictwa, lekki i plastyczny styl. Bardzo płynie, z wyczuciem i wrażliwością przechodzi od scen grozy, które wywołują ciarki do nostalgicznych retrospekcji. ,,Dopóki rosną cytrynowe drzewa" Zoulfy Katouhy jest fikcją literacką, ale bardzo żywą i bliską rzeczywistości. To fikcja, która ma poruszyć. Autorka pięknymi słowami, opisuje bezlitosny świat ludzi, którym na głowę w każdej chwili może spaść bomba. To przede wszystkim literatura, która łamie serce, a mimo wszystko bije od niej nadzieja i wiara. Powieść Zoulfy Katouhy jest też swego rodzajem listem do Syrii.