Dom głosów

Główny bohater powieści jest nazywany w środowisku “usypiaczem dzieci”. Hanna Hall to jego pierwsza dorosła pacjentka. Gerber za pomocą hipnozy pozwala jej wrócić do wspomnień z dzieciństwa.

Atmosfera powieści z każdą kolejną historią kobiety staje się coraz bardziej duszna. Hanna opowiada o koczowniczym życiu jej rodziny. Mówi o “obcych”, “eliksirze zapomnienia”, “fioletowej wdowie”, duchach. Wraz z rodzicami wciąż przed kimś uciekała, a najważniejszym elementem podróży była tajemnicza skrzynka podpisana Ado.

Zdaje się, że to tylko przeżycia i wspomnienia małej dziewczynki, ale sam Pietro zaczyna tracić grunt pod nogami – tym bardziej, że Hanna zna wiele szczegółów z jego życia. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy, a sam czytelnik w efekcie nie ma pewności, kto jaką rolę pełni w tej historii.

Donato Carrisi wciągnął mnie w sam środek akcji swojej powieści. Razem z bohaterem odczuwałam początkowo zagubienie w tej historii, a z każdą stroną coraz bardziej czułam grozę sytuacji.

Akcja rozgrywa się we Florencji we Włoszech. Ale to nie to miasto, które kojarzymy z upałem, tłumami turystów i niesamowitymi zabytkami. Florencja u Donato Carrisiniego potwierdza atmosferę powieści – jest deszczowa, chłodna, ponura i także skrywa swoje mroczne tajemnice.

"Dom głosów" czyta się lekko i szybko – pomimo klimatu powieści. To sprawia, że czytelnik nie potrafi oderwać się od książki. Z jednej strony jest zaintrygowany, wciągnięty w akcję, ciekawy zakończenia, a z drugiej lektura nie sprawia trudności, nie jest ciężka.

Samo zakończenie nie było przewidywalne. W trakcie czytania byłam przekonana, że szybko doszłam do rozwiązania zagadki, choć nie wszystkie elementy pasowały do mojej układanki. Za to Autor poskładał je idealnie i każdy szczegół wskoczył na swoje miejsce.

Warto zwrócić uwagę, że "Dom głosów" to nie tylko historia Pietra i Hanny. To także opowieść o niezaleczonych ranach z dzieciństwa, braku empatii ze strony dorosłych oraz zmaganiach dzieci o to, by je usłyszano.

Moje pierwsze spotkanie z autorem, z polecenia- uważam za niezwykle udane. Inny, ciekawy pomysł na fabułę. Taka droga rozwiązania nie zdarza się często i pewnie właśnie dzięki temu taka ciekawa i porywająca. Serdecznie polecam.

Hanna Hall twierdzi, że w dzieciństwie zamordowała brata. Jej psycholog prosi o pomoc Pietra Gerbera, specjalistę w terapii przez hipnozę. Mężczyzna niechętnie angażuje się w terapię kobiety i szybko przekonuje się, że Hanna Hall może stanowić zagrożenie dla niego i jego bliskich. Gerber musi odkryć prawdę i dowiedzieć się, co przed laty wydarzyło się w Domu Głosów.

Pierwsze spotkanie z twórczością Donato Carrisi uznaję za bardzo udane. Tak udane, że planuję w najbliższym czasie, zacząć lekturę jego pozostałych powieści. "Dom głosów" to thriller psychologiczny, który zapewni wam rozrywkę na najwyższym poziomie. Autor stworzył w nim specyficzny, pełen napięcia i niepokoju klimat, który sprawia, że czyta się go z zapartym tchem. Od pierwszych stron, zachwycona byłam pomysłem na fabułę i stylem Carrisiego. Wszystko w tej powieści jest idealnie dopracowane, a co najważniejsze nic nie jest oczywiste. Krok po kroku zostajemy wciągani w wydarzenia między Gerberem i Hall. Odkrywamy kolejne wątki, które ostatecznie łączą się w wyjątkowo satysfakcjonujący finał. Zakończenie jest idealnym dopełnieniem opowiadanej przez Autora historii. Tego się nie spodziewałam i dałam się zaskoczyć! Carrisi wie jak manipulować czytelnikiem i robi to naprawdę dobrze. Od pierwszych stron zastanawiałam się, o co w tym wszystkim chodzi, co jest prawdą, a co zostało wymyślone przez Hall.. Akcja toczy się naprzemiennie, a to pozwala nam obserwować teraźniejszość i bardzo niepokojące wydarzenia z przeszłości Hanny. To właśnie te rozdziały wzbudzały we mnie najwięcej emocji. Niesamowita była cała rozgrywka między głównymi bohaterami, a to sprawiało, że książka przyciągała mnie jak magnes. Takie thrillery psychologiczne uwielbiam! Jeżeli chcecie dowiedzieć się, czym jest "Dom głosów", musicie sięgnąć po najnowszą powieść Donato Carrisi. Polecam Wam ją bardzo!

To już moje drugie spotkanie z tym autorem i szczerze mówiąc dużo bardziej udane.

Pietro Gerber to mieszkający w Toskanii psycholog nazywany "usypiaczem dzieci". Współpracuje z prokuraturą, a jego zadaniem jest wprowadzanie małych pacjentów w stan hipnozy i wyciągnie w ten sposób najbardziej bolesnych i najgłębiej w pamięci zakopanych wspomnień i wydarzeń. Pietro odziedziczył swój fach po zmarłym ojcu, który po wczesnej śmierci żony sam go wychowywał. Gdy pewnego dnia dzwoni do niego psycholog z Australii, prosząc o zajęcie się jej pacjentką, już dorosłą kobietą, Pietro chce w pierwszej chwili odmówić. Jednak z jakiegoś powodu historia przedstawiona przez kobietę zaczyna go wciągać i decyduje się podjąć wyzwanie. Hanna Hall, która dzieciństwo spędziła w Toskanii uważa, że zabiła swojego młodszego brata Ado, ale nic nie pamięta. Seanse hipnozy wyciągają z niej powoli wspomnienia i pozwalają na odbudowanie prawdy o jej przeszłości. Jak się okazuje nie tylko jej przeszłości.

Autor zgrabnie przeplata wątki psychologiczne z thrillerem i horrorem. Miejscami sami nie wiemy, czy przedstawione zdarzenia mogły się wydarzyć, czy to wymysł dziecka. Obcy, wiedźmy, ukrywanie się, zasady wymyślone przez rodziców, co jest prawdą a co nie? Właściwie od samego początku książka chwyta za gardło i nie pozwala się uwolnić do ostatnich stron. Jest to jedna z lepszych pozycji przeczytanych przeze mnie w tym roku. Polecam.

Zachwycona trylogią z Milą Vasquez, a zwłaszcza tak oszałamiającym debiutem, jakim był "Zaklinacz", bez chwili zwłoki postanowiłam wyposażyć moją biblioteczkę w pozostałe powieści Carrisiego.

"Dom Głosów" należy do najnowszych, a jego premiera miała miejsce 16 czerwca tego roku.

Pietro Gerber jest psychologiem dziecięcym, specjalizującym się w hipnozie. Usypiaczem dzieci. Pewnego dnia trafia do niego niezwykła kobieta, Hanna Hall. Podczas sesji hipnozy wspomina o morderstwie, którego ofiarą padł chłopiec o imieniu Ado. Do morderstwa doszło w nieznanym miejscu gdzieś na toskańskiej prowincji, kiedy Hanna była dzieckiem. Co wy­da­rzy­ło się przed laty w Domu Gło­sów?

W dzieciństwie Hanna funkcjonowała według określonych zasad: poza rodzicami nikt nie zna jej imienia. Ufa tylko im, ponieważ obcy są zagrożeniem, którego za wszelką cenę należy unikać, a jeśli któryś z nich woła Cię po imieniu - należy uciekać.

"Dla dziecka rodzina jest najbezpieczniejszym miejscem na ziemi. Albo najgroźniejszym".

Autor porusza trudny temat przemocy wobec dzieci, przemocy, której dopuszczają się osoby im najbliższe - rodzice oraz wprowadza wiele interesujących zagadnień z dziedziny psychologii.

Świat widziany oczami dziecka nabiera niezwykłości, niczym z baśni.

Gdy dochodzi do trudnych do nazwania i zaszufladkowania sytuacji, sytuacji niemożliwych do przyswojenia przez racjonalny umysł, przecieram oczy ze zdumienia i boję się czytać nocną porą. Klimat grozy, który udało się stworzyć autorowi, zasługuje na wyrazy najwyższego uznania.

Świetna fabuła, styl i język, mnóstwo ciekawych spostrzeżeń i informacji, plot twisty, napięcie i uczucie nadciągającego zagrożenia, to wszystko znajdziecie w tej historii.

Rzadko z tak dużą uwagę pochłaniam zdanie po zdaniu, rozkoszuję się każdą stroną i pragnę, by ta przyjemność nie miała końca. Niestety jak wszystko i ona się kończy, a jest to zakończenie bardzo spektakularne i zaskakujące.

Kryminał, thriller to mój ukochany gatunek, owszem lubię sięgać po inne. Ale po właśnie te gatunki sięgam najczęściej. A jeszcze taki thriller, który wciąga od samego początku to coś co w książkach kocham najbardziej. I tak właśnie było z książką “Dom głosów” Donato Carrisi.

Pietro Gerber nazywany jest “usypiaczem dzieci”, ponieważ jest psychologiem dziecięcym specjalizującym się hipnozą. Pewnego dnia dzwoni do niego australijska psycholożka, aby zajął się jej dorosłą pacjentka Hanną, u której we wspomnieniu z dzieciństwa, pojawia się morderstwo. Czy Pietro uda się rozwiązać zagadkę z przed lat?

“Dom głosów’’ to książka, która wciąga od samego początku. Pojawiają się nowe zagadki i pytania. Do tego momentami przerażające wspomnienia z dzieciństwa, obawa przed obcymi, zasada, aby ufać tylko mamie i tacie. Tajemnicze przeżycia z dzieciństwa Hanny, zaciekawiają Pietra, ale też obawia się, że mogą wpłynąć na jego prywatne życie.

I właśnie ta fascynacja przeszła na mnie, sama byłam bardzo ciekawa jak ta sprawa się rozwiąże, jakie tajemnice kryją się we wspomnieniach kobiety.

Oprócz świetnie pociągniętego wątku tajemniczego morderstwa, autor zwraca uwagę na brak słuchania tego co mówią dzieci. Często jest tak, że dziecko przekazuje swoje obawy, ale dorośli nie zwracają uwagi na to.

Oprócz sprawy Hanny, pojawia się mały Emilian, który oskarża swoich rodziców o pewne czyny. Czy okażą się prawdziwe, tego Wam nie zdradzę, ale dziecko starało się przekazać, że potrzebuję pomocy.

I często tak jest, że dorośli decydują o ważnych sprawach dotyczących dzieciaków, ale nawet nie pytają czy one tego chcą i czy dobrze się z tym czują. Przykładem może być sprawa mieszkania dziecka w przypadku rozstania się rodziców.

“Dom głosów” oprócz świetnego thrillera, zwraca uwagę na ważne tematy. I takie książki uwielbiam, oprócz fantastycznej fabuły, mogę wynieść coś więcej.

Czytajcie, bo naprawdę warto.

@onaczytanoca

"Dom głosów" Donato Carrisi'ego, jednego z najbardziej znanych włoskich pisarzy, to jedna z najciekawszych książek, które udało mi się przeczytać w ostatnim czasie. Książka z gatunku tych, które wciągają od pierwszych stron i mocno trzymają w napięci do ostatniej kartki. Cudowne Czytelnicze zaczytanie. Z jednej strony chciałam jak najszybciej poznać zakończenie opisanej w ksiażce historii, a z drugiej nie chciałam kończyć czytać.

Historia opisana w książce opowiada o psychologu dziecięcym, który specjalizuje się w hipnozie, dlatego nazywany jest "usypiaczem dzieci". Pewnego dnia do jego gabinetu na kozetkę trafia Hanna Hall. Znalazła się ona tam za sprawą australijskiej psycholożki, ponieważ na jednej z sesji opowiedziała ona o morderstwie Ado, jej młodszego braciszka. Pietro Gerber początkowo dość sceptycznie podchodzi do całej sprawy, ale z każdą sesją angażuje się coraz bardziej, przez co sam staje w obliczu zagrożenia. Każde kolejne spotkanie bohaterów, każda kolejna hipnoza dostarcza nowych faktów z życia Hanny. Poznajemy bliżej jej dzieciństwo, rodziców i sytuację w jakiej przyszło jej żyć. Ewidentnie codzienność Hanny różni się od codzienności przeciętnych dzieci. Niewiarygodna wprost historia dzieciństwa opowiadana przez kobietę, która musiała żyć według pięciu zasad budzi współczucie i strach. Czy to wszystko wydarzyło sie naprawdę czy to jedynie urojenia chorej kobiety?

Na jaw wychodzą kolejne niewiadome, które dostarczają nowych tropów i powodują kolejne zwroty akcji. Zaciera się również granica między pacjentką, a psychologiem. Kobieta zdecydowanie narusza granice wytyczone w takich relacjach. Pietro zaczyna czuć, że cała sytuacja wymyka mu się spod kontroli i zaczyna obawiać się o siebie i swoją rodzinę.

Ilość i mnogość emocji i ciarek na plecach, które doświadczałam podczas czytania książki jest ogromna. Niepokój, mroczy klimat, duszna atmosfera, gąszcz domysłów i tajemnica goniąca tajemnicę dostarcza niezapomniane Czytelnicze wrażenia. Misternie uknuta intrygująca fabuła, akcja trzymająca w napięciu, ciekawie wykreowani główni bohaterowie to zdecydowanie atuty tej książki. Czas spędzony z książka to czysta przyjemność. To moje pierwsze zatkniecie z twórczością Donato Carrisi'ego, ale na bank nie ostatnie!

Polecam z całego serca! Genialna lektura.

Przyznaj się, że słyszysz czasami głosy w swoim domu. Zastanawiasz się, czy to duchy czy być może jakieś omamy. A przecież każdy dom ma swoją duszę i żyje. Wydaje różne głosy, skrzypnięcia czy piski. Czasem ogarnia nas w takiej sytuacji przerażenie i strach, obawa, czy z nami wszystko w porządku. Myślę, że trzeba się raz na zawsze wyzwolić z niewoli strachu i przestać obawiać głosów, których tak naprawdę nie słychać …

Do Pietro Gerbera, psychologa dziecięcego specjalizującego się w hipnozie, zostaje umówiona na spotkanie pacjentka, która potrzebuje oczyścić się z przeszłości. Musi się pozbyć lęków, które nie pozwalają jej spokojnie żyć i głosów, które cały czas przypominają jej, że zrobiła w życiu coś złego, zabiła własnego brata, Ado. W wyniku prowadzonej hipnozy, w Hannie wyłania się wspomnienia, że dokonała czynu okrutnego, tylko nie może sobie przypomnieć miejsca, gdzie ta zbrodnia została dokonana. Kobieta wraca wspomnieniami do czasów dzieciństwa, do dziwnych rodziców i zasad, które jej przez lata wpajali. Żyła w przekonaniu, że należy się wystrzegać obcych, unikać ich i nigdy nie wyjawić swojego imienia. Z upływem kolejnych seansów okazuje się, że historia kobiety wkracza na niebezpieczne tory i psycholog angażuje się osobiście w tę relację. Oczywiście takie sytuacje nie powinny nigdy mieć miejsca, ale Hanna okazuje się tak silną i sugestywną osobą, że Pietro się gubi, nie może sobie poradzić z samym sobą. Cóż takiego pacjentka usiłuje mu przekazać, co to jest, że tak go niepokoi i nie pozwala skupić się na pracy. Pietro zaczyna łączyć fakty z przeszłości, przypomina sobie słowa, które wypowiedział do niego ojciec na łożu śmierci. Ale skąd jego nowa pacjentka ma taką wiedzę o jego przeszłości, przecież nigdy się nie spotkali, nie zna jej. Ale pewnych kwestii nie można całkowicie wymazać z życia, nawet jak bardzo tego nie chcemy, musimy je przyjąć do wiadomości. Możemy się z nimi nie zgadzać, ale nie mamy wpływu na zachowania innych.

Dom głosów to znakomity thriller psychologiczny, już samo nazwisko autora gwarantuje nam niezapomniane emocje. Na pewno nie będziemy mieli czasu na nudę i chwilę wytchnienia. Autor nie pozwoli ani na moment zapomnieć nam o historii, która się dzieje na naszych oczach. Jesteśmy jej mimowolnym świadkiem i dopóki nie poznamy wszelkich nurtujących bohaterów tajemnic, nie mamy prawa odłożyć tej lektury. Wtedy też nie będziemy w stanie zrozumieć zachowań bohaterów i ich dążeń do poznania prawdy.

Niepokój, strach i przerażenie towarzyszą przez całą opowieść. Ta niemożliwa do nazwania i dokładnego zdefiniowania magia niepokoju i aura tajemniczości przenikają do czytelnika, wywołują nietuzinkowe emocje, sprawiają, że z każdą przeczytaną stroną nakręca się w czytelniku spirala strachu i niemocy. Autor znakomicie manewruje naszymi odczuciami i pozwala nam być w przekonaniu, że prawda jest na wyciągnięcie ręki. Ale nic bardziej mylnego, Donato Carrisi zamiast przybliżać do finału, pięknie komplikuje fabułę i wystawia nasze nerwy na mocną próbę. Czy jesteśmy godni poznania zakończenia tej misternie uknutej intrygi? Nie mam takiej pewności i przekonania. Nie wiem, czy każdy jest się w stanie wznieść na wyżyny wtajemniczenia i dostąpić tego zaszczytu …

Jeszcze w uchu słyszę głosy wydawane przez tajemniczy dom głosów. Ale jestem też pewna, że w każdym z nas rozkwita taki wewnętrzny dom głosów i tylko od nas zależy, czy będzie w stanie wydobyć z siebie głos i głośno przemówić czy też na zawsze pozostanie niemy.

Uwielbiam to uczucie, gdy szkoda mi czasu na sen, bo thriller sam się nie przeczyta, a prawda sama się nie ujawni. To jedna z tych książek, które czyta się zachłannie i z wielką satysfakcją. Polecam gorąco!

Ludzki umysł i jego niezgłębione meandry to temat spędzający sen z powiek niejednemu uczonemu. Ile z naszych wspomnień jest zapisem realnych przeżyć, a ile projekcją mózgu chroniącego kruchą psychikę? Czego dowiedzielibyśmy poddając się seansowi hipnozy?

Pietr Gerber jest nazywany w swoim środowisku usypiaczem dzieci, ponieważ trudni się terapią poprzez hipnozę, która ma na celu uporanie się z traumatycznymi wydarzeniami oraz dowiedzeniu prawdy w zagadkach kryminalnych. Gdy mężczyzna dostaje telefon z propozycją pomocy kobiecie, która twierdzi, że jako dziecko zamordowała brata, myśli, że to kolejny ciekawy przypadek. Szybko okazuje się, że Hanna Hall wie o nim całkiem sporo i zaczyna manipulować swoim terapeutą. Kto tutaj potrzebuje pomocy?

Prawdziwa petarda. Książka, dzięki której mogłabym przerzucić swoje główne literackie zainteresowania na literaturę sensacyjną. Warunek byłby tylko jeden. Każda kolejna powieść musiałaby mi gwarantować ilość przeżyć i wrażeń z Domu głosów.

Czytałam mnóstwo pozytywnych opinii na temat twórczości Donato Carrisiego i żadna z nich nie była przesadzona. To powieść, która wciąga czytelnika w sam środek wydarzeń. To my siedzimy obok pacjenta, przysłuchujemy się sesjom hipnozy i zastanawiamy jak niezwykłą maszynerią jest ludzki umysł. Wreszcie zaczynamy czuć dreszcze niepokoju, a wspomnienia pacjentki są tak mroczne i przerażające, że nie możemy wyrzucić ich z pamięci. Na koniec macki wzajemnych powiązań i zbiegów okoliczności stają się tak splątane, że trudno tu wyłuskać postać terapeuty i pacjenta. Każdy jest nim po trochu.

Obecność w tej historii dzieci, wspomnienia Hanny z jej dzieciństwa, które było pełne mroku i makabry potęguje doświadczenia i emocje. Każda książka, gdzie małym bohaterom dzieje się jakakolwiek krzywda wywołuje u mnie silniejsze doznania i tutaj moje nerwy zostały wystawione na ciężką próbę.

Koniecznie musicie przekonać się dlaczego. To książka, która przypadnie do gustu zarówno nowicjuszom w takich tematach jak i starym wyjadaczom. Świetna.

Tutaj już sam tytuł wywołuje uczucie niepokoju...

Jest pięć zasad, nie możesz ich złamać:

5. Jeśli nieznajomy woła cię po imieniu, uciekaj.

4. Nigdy nie zbliżaj się do obcych i nie pozwalaj, by oni zbliżyli się do ciebie.

3. Nigdy nie zdradzaj swojego imienia obcym.

2. Obcy są zagrożeniem.

1. Ufaj tylko mamie i tacie.

Pietro to psycholog dziecięcy świetnie władający umiejętnością hipnozy. Pewnego dnia trafia na niecodzienny przypadek pacjentki twierdzącej, iż w młodości zamordowała własnego brata. Ten dzień na zawsze zmienia jego życie…

Przyznam szczerze, że było to moje pierwsze spotkanie z tego intrygujący pomysł na fabułę i rozbudowane postaci, wszystko to sprawia, że nie odłożycie jej na półki dopóki nie odkryjecie zakoń[Adres usunięty]órczością Donato Carrisi, ale zdecydowanie nie ostatnie! Bardzo lekkie pióro wręcz zmusza czytelnika do czytania, do

Bohaterów poznajemy przez pryzmat Pietro, wiemy więc tylko tyle, ile ON sam wie. Bardzo szybko rozpoczynamy wraz z nim śledztwo, by dowiedzieć się, o co tak właściwie chodzi?

Nie znajdziecie tutaj rozlewu krwi i trupów na każdym kroku, właściwie drastycznych opisów nie ma w ogóle, ale to nie powoduje braku uczucia zagrożenia, strachu i powolnego staczania się w czeluści obłędu. A szaleństwa tutaj nie brakuje, już od początku czujemy, że coś jest nie tak i zadajemy sobie pytanie, kto tak naprawdę jest chory psychicznie?

Spodziewałam się mocniejszego zakończenia, ale to, które otrzymałam, satysfakcjonuje mnie. Do samego końca nie odkryłam tego najważniejszego sekretu, a to właśnie ON wbija nas w fotel. To ON jest tutaj najważniejszym głosem spośród wszystkich innych.

Dom głosów spowoduje, że ilekroć będziesz mijać na swojej drodze opuszczony lub choćby zaniedbany dom, usilnie zaczniesz wpatrywać się w jego okna, być może zauważysz tam małą dziewczynę, która nie ma imienia?

Donato Carrisi to autor, po którego powieści sięgam w ciemno i z dreszczykiem oczekiwania. Znam już jego styl i wiem, że kolejny raz mnie zwiedzie i zaskoczy prowadząc pokręconymi ścieżkami ludzkiego umysłu. Że skończę czytać z wypiekami na twarzy i rozszerzonymi z niedowierzania oczami.

W przypadku najnowszej jego powieści „Dom głosów” przed przeczytaniem zaczęłam spekulować czy chodzi o faktycznie istniejące miejsce, czy tytuł należy odbierać bardziej metaforycznie? Bo przecież każdy z nas jest domem głosów z przeszłości, które czasem ulatują, czasem są spychane w najgłębsze warstwy podświadomości, czasem chcą się uwolnić...

"Jeśli chcesz żyć, musisz nauczyć się umierać"

Tym razem wkraczamy na niepewną i mroczną ścieżkę hipnozy, w której czasem ciężko odróżnić traumatyczne dziecięce wspomnienia od wytworów ich bujnej wyobraźni. Do psychologa dziecięcego, Pietro Gerbera, trafia tym razem dorosła pacjentka, którą decyduje się zająć na prośbę koleżanki po fachu. Kobieta przenosi się w świat swojego dzieciństwa, pełen dziwnych zasad ustanawianych przez jej rodziców, makabrycznych zabaw, do których jest zmuszana i poczucia zagrożenia ze strony obcych. Z jej wspomnień wyłania się też obraz zamordowanego chłopca.

Pietro z każdą kolejną sesją zdaje się tracić zawodowy dystans zarówno do sprawy, wdzierającej się siłą w jego umysł i życie, jak i pacjentki, która fascynuje go i przeraża jednocześnie. Obrazy wyłaniające się z jej wspomnień budzą w nim szok i niedowierzanie. Zatraca się zupełnie w odmętach własnych domysłów, stąpa na krawędzi szaleństwa, nie zważając na coraz bardziej realne zagrożenia. Czy kobieta jest zręczną manipulatorką, psychopatką? Czy jej wspomnienia są prawdziwe, czy to jedynie wytwór bujnej i chorej wyobraźni?

Wraz z bohaterami zagłębiamy się w mroczne zakamarki ludzkich umysłów, z każdą kolejną stroną coraz bardziej odczuwając niepokój i zbliżające się zagrożenie, poczucie osaczenia i szaleństwo. Brniemy przez gąszcz domysłów i kłębiących się bez końca pytań, na które autor skąpo udziela odpowiedzi, by ostatecznie wstrząsnąć nami, zszokować i oszołomić. Carrisi znowu mnie ograł i zrobił to w pięknym stylu. Czy i Wy dacie się zahipnotyzować? 1, 2, 3…

Każdy kto już miał styczność z autorem dokładnie wie czego może się spodziewać, jeśli jednak dla kogoś jest to postać nieznana to autor ma w sobie dar oddziaływania na emocje i wyobraźnię czytelnika, ale czy tutaj to otrzymujemy i tak i nie…

Dlatego już na wstępie podkreślam, że moim zdaniem nie jest to najlepsza powieść jaka wyszła spod pióra autora.

Sam pomysł na fabułę jest jak najbardziej ciekawy, ta powieść generalnie jest bardzo dobrze prowadzona, a do tego ma sporo twistów, ale…. no i teraz się zacznie.

?Pierwsze czego mi zabrakło to takiego swoistego „mroku” dla mnie trochę pozbawiona klimatu jest ta historia, jednak jako całość bywa ciekawa, niestety nie pochłonęła mnie tak jak na to liczyłem. Mam wrażenie, że autor trochę ratował się tymi twistami, mieszaniem jawy ze snem i kilkoma innymi zabiegami, a wszystko po to by wprowadzić zamieszanie u czytelnika i może nieco przykryć niedociągnięcia.

Bardzo spodobało mi się wykreowanie bohaterów, którzy są nieoczywiści i wielokrotnie można zmieniać nastawienie względem nich w trakcie czytania bo wydarzenia sprawiają, że zdefiniowanie danego bohatera nie jest takie oczywiste.

Będąc szczerym muszę napisać o postaci Pietro, który mnie swoja pierdołowatością drażnił, no bo takiej ciapy to nawet po deszczu nie ma.

Śledząc historię odrzucałem sobie te wszystkie intrygi i zmyłki autora i co się okazuje, że rozwiązanie zagadki jest zaskakująco proste. Mam do teraz też takie poczucie, że tej manipulacji czytelnikiem było trochę za dużo i może w wyniku tego to już na mnie w pewnym momencie przestało działać. „Dom głosów” to solidna powieść, ale nie jest pozbawiona mankamentów, jednak autor jest swoistym gwarantem pewnej jakości.

Książka jest warta przeczytania jednak fajerwerków to ja tutaj nie uświadczyłem.

⭐RECENZJA⭐

Hanna Hall chodzi do psychologa. Kobieta stanowczo twierdzi, że w dzieciństwie zabiła swojego brata, ale czy aby na pewno? Jak dziecko może popełnić taką zbrodnię? O pomoc poproszony zostaje specjalista w terapii przez hipnozę - Pietr Gerber. Jednak Hannah jest dobrą manipulantką i ingeruje w życie prywatne mężczyzny. Zaciera się pewna granica między pacjentem a terapeutą. Kto w tym wszystkim jest kim?

🤔

Kolejna nowość za mną! Tym razem w moje szpony trafiła powieść @donatocarrisi "Dom głosów" 😉 Czytałam parę recenzji na jej temat i były one pozytywne. Pamiętam "ochy", "achy", reakcję "wow" i całe to szaleństwo, że książka jest świetna i warta uwagi! Po tym wszystkim miałam ogromne oczekiwania co do tej lektury, a dostałam powód, żeby przewracać oczami i zastanawiać się, czy aby ze mną wszystko okej? 🤔 Z przykrością to piszę, ale ta powieść mnie nie porwała 🤷🏻‍♀️ Nudziłam się czytając ją. Nie zostałam wciągnięta w tę całą historię. Nie czułam emocji bijących od bohaterów. Dla mnie byli oni bez wyrazu, tacy nijacy, tacy jakby "puści" 🤦🏻‍♀️Kurcze no... Ech. Jednak dzięki świetnemu językowi i stylowi przez książkę się "leci" i strona ucieka za stroną. To jest jedyny plus tej powieści. Pisarzowi nie mówię "nie" i będę zabierać się za inne jego książki. Liczę, że tamte mnie porwą i nie będę żałować kolejnych spotkań z nim. Tutaj coś nie stykło, ale czasem i tak bywa 😜 Mam nadzieję, że mnie nie "zjecie" z tego powodu, że powieść mi nie za bardzo podeszła 🙈 Miłego wszystkim! 😉

🤔

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @wydawnictwoalbatros 🖤

🤔

"Dom głosów" to moje pierwsze i bardzo udane spotkanie z autorem. Jest to thriller psychologiczny, który zdecydowanie wyróżnia się na tle innych podobnych sobie książek.

Piętro Gerber specjalizuje się w hipnozie, a jego pacjentami są głównie dzieci. Gdy zaczyna prowadzenie terapii Hanny Hall - dorosłej kobiety, która twierdzi że zabiła w dzieciństwie swojego braciszka, wszystko zaczyna się komplikować.

Ile niepokojących znaków jest w stanie przeoczyć mężczyzna mając na uwadze dobro pacjentki ? Jak daleko się posunie by odkryć każde ukryte w jej umyśle wspomnienie ? I najważniejsze , jaki ma to związek z nim samym ?

Muszę przyznać , że nie czytałam wcześniej podobnej książki. Fabuła jest tu niespieszna a emocje wdzierają się w nasz umysł powoli. Strony przesiąknięte są mrocznymi tajemnicami, które wywołują lęk i niepokój.

Autor z rozmysłem odkrywa przed nami kolejne karty układanki. Każda kolejna hipnoza przenosi nas w coraz bardziej mroczy obraz przeszłości. Im dalej w głąb książki tym trudniej nam się zatrzymać. Napięcie rośnie strona po stronie , by następnie totalnie powalić nas zakończeniem.

Bardzo podobała mi się ta wędrówka przez głębię ludzkiej psychiki. Oprócz świetnie prowadzonej intrygi możemy trafić tu również na wiele smaczków dotyczących hipnozy.

Z pewnością sięgnę po kolejne książki autora a Wam bardzo polecam !

Moja ocena 8/10

Donato Rossi, jeden z najpopularniejszych włoskich pisarzy, wydał nową powieść o intrygującym tytule "Dom głosów". Nie tylko ten tytuł jest intrygujący, ale także okładka. Thriller psychologiczny z doskonałą i skomplikowaną fabułą, płynną narracją i tajemnicami, który cały czas trzyma w napięciu.

Główną osią powieści jest niecodzienna gra, tocząca się pomiędzy terapeutą, a jego pacjentką. Nie wiadomo, które z nich ma większe problemy ze sobą i wymaga większej pomocy, bo każde z nich ma przeszłość naznaczoną traumatycznymi przeżyciami. Paranormalna tajemnica, poddająca w wątpliwość zdrowie psychiczne obojga. Psychoterapeuta zostaje wciągnięty w grę, której nie bardzo rozumie. Człowiek, zajmujący się, na co dzień terapią dzieci, nagle z polecenia koleżanki zostaje terapeutą dorosłej kobiety, która nie może poradzić sobie z tym, co spotkało ją w dzieciństwie. Hipnoza, która miała dopomóc dziewczynie uporać się z przeszłością, z każdym seansem wydobywa na światło dzienne coraz większe i coraz mroczniejsze tajemnice. Na jaw wychodzi coraz więcej elementów, które mogą pozwolić poznać prawdę, ale czy Pietr Gerber na pewno chce ją poznać.

Autor naprzemiennie serwuje wspomnienia bohaterki, które tkwią w jej psychice i stopniowo uwalniają się podczas hipnozy a wspomnieniami bohatera. Czytelnik czuje tę fascynację i obłęd, który stopniowo ogarnia Pietra i nie pozwala mu na racjonalne myślenie. Wszystko w tej powieści jest idealnie dopracowane. Każdy element układanki pojawia się w powieści w odpowiednim momencie i miejscu. Carrisi zręcznie zaciera granice między fikcją a rzeczywistością, a po jakimś czasie zacierają się one także pomiędzy terapeutą a pacjentką.

Autor sprytnie manipuluje nie tylko bohaterami, ale także czytelnikiem. Oddziałuje na jego psychikę, że ten zatraca się w historii, tracąc kontakt z rzeczywistością. Carissi swoje postaci pozwala poznawać po trochu, z każdym rozdziałem, z każdą odsłoną pokazuje czytelnikowi coraz więcej. Odwołuje się do psychiki i to, czego sam nie opisuje, pozostawia wyobraźni czytającemu. „Dom głosów” jest uzależniający, coraz większy mrok, coraz więcej gorzkich tajemnic, i tak w pewnym momencie czytelnik znajduje się w samym środku tej niesamowitej historii. Po rozwikłaniu jednej zagadki natyka się na kolejną, jeszcze bardziej tajemniczą. Atmosfera jak z horroru, chociaż opisywane zjawiska dzieją się tylko w głowie. Czy wyparcie prawdy przez bohaterów to kwestia wyboru, czy sprytnej manipulacji? Czy dom głosów istnieje naprawdę, czy to tylko wytwór ich wyobraźni?

Autor odsłania kolejne elementy pozwalając towarzyszyć Pietrowi, kiedy ten w drodze dedukcji usiłuje dojść prawdy. Elementy, które chwilami jeżą włos na głowie. Te emocje niedomówienia i półprawdy udzielają się w końcu czytelnikowi. Nie można się oderwać od mrocznych wizji dzieciństwa Hany. Kiedy jej rodzice zachowują się bardzo specyficznie, a Hana nie rozumie zasad panujących w jej domu, a wraz z nią czytelnik? Donato Carisi porusza ważną kwestię. Dorośli nie potrafią lub nie chcą słuchać dzieci. Nie chcą wierzyć w oczywistą prawdę, zakładając z góry, że dzieci świadomie lub nie kłamią.

Czterysta stron napięcia psychologicznego, w którym zło i strach biegną równolegle, opowieść kryminalna bez morderstw. Rewelacyjny pomysł na fabułę, sprawne prowadzenie narracji, dobrze stworzone postaci, frapująca intryga.

Dla mnie ta książka jest zaskakująca, fascynująca, po prostu genialna, może autor nie wyjaśnia, skąd Hana tyle wiedziała na temat Pietra, ale to niedomówienia pozwoliły mi na wyciągnięcie własnych wniosków i snucia przypuszczeń, czyli czegoś, co bardzo lubię w książkach.

"Dom głosów" Donato Carrisi to świetny thriller trzymający cały czas w napięciu. Kocham takie książki. Tą przeczytałam w cztery wieczory. Choć pewnie zrobiłabym to szybciej, gdyby czas na to pozwolił. Za każdym razem aż żal mi było odkładać książkę na stolik, ale następnego dnia wracałam do niej z jeszcze większą ciekawością. "Jak to się wszystko skończy?" To pytanie ciągle dźwięczało mi w głowie. Świetnie wykreowani bohaterowie, wartka akcja, dreszczyk emocji. Tu nie brakowało niczego. I do tego wszystkiego dość oryginalny, ciekawy temat przewodni. Bardzo lubię takie książki i naprawdę polecam. "Dom głosów" to książka, którą warto przeczytać.

„DOM GŁOSÓW”

Donato Carrisi Wydawnictwo ALBATROS

„Dom głosów” to nowa, trzymająca w napięciu powieść włoskiego pisarza Donato Carrisia.

„TEN SEKRET JUŻ ZBYT DŁUGO POZOSTAJE W UKRYCIU...”

Pietro Gerber – to nasz główny bohater. Jest psychologiem dziecięcym. Przez hipnozę pomaga dzieciom odzyskać utracone wspomnienia. Pewnego razu otrzymuje telefon od tajemniczej, australijskiej psycholożki. Opowiada o swojej pacjentce, która podczas hipnozy wspomniała o morderstwie małego chłopca Ado. Jest przekonana, że to ona go zabiła. Gerber ma pomóc odzyskać Hannie wspomnienia i dotrzeć z nią do prawdy. Ten telefon i spotkania z Hanną wywrócą jego na pozór poukładany świat. Już nigdy nic nie będzie takie samo.

Pietro przez nią będzie miał mnóstwo problemów. Często będzie się zastanawiał czy przez przypadek to ON nie zwariował. Co jest prawdą, a co fikcją? Czy odkryje to nim będzie za późno? Czego nowego się dowie?

Hanna Hall będąc dzieckiem żyła według następujących zasad, ustalonych przez swoich rodziców:

1. Ufaj tylko mamie i tacie.

2. Obcy są zagrożeniem.

3. Nigdy nie zdradzaj swojego imienia obcym.

4. Nigdy nie zbliżaj się do obcych i nie pozwalaj, by oni zbliżyli się do ciebie.

5. Jeśli nieznajomy woła cię po imieniu uciekaj.

Zasady mają cię chronić.

Zgadzacie się z tymi zasadami?

Hanna Hall jest przekonana, że zabiła swojego malutkiego braciszka. Przez całe życie idzie z tym bagażem.

Powiem wam, że poznając prawdę musiałam się zatrzymać, żeby ją przetrwać. Książka wciąga od samego początku. Jest bardzo tajemnicza. Po małym kawałku poznajemy sekrety ukryte przez autora. Powieść bardzo mi się podobała. Było to moje pierwsze spotkanie z tym autorem i mam nadzieję, że nie ostatnie. Bardzo dobra fabuła. Akcja nie goni akcję – ale to nic nie szkodzi. Idealny główny bohater.

Kim jest tajemnicza psycholożka? Czy Hannę Hall i Pietra Gerbera łączą tylko relacje zawodowe: pacjentka – pacjent? Ich ukryte sekrety poznacie po przeczytaniu „Dom głosów”.

Chcielibyście mieszkać w tajemniczym domu głosów? Ja na 100% nie.

Zachęcam do przeczytania tej tajemniczej powieści.

Jedno z nich jest psychologiem, a drugie pacjentem. A może każde jest po części jednym i drugim. Może obydwoje muszą się rozliczyć, poznać siebie, sięgnąć głębiej? Kto jest kim? I które z nich będzie musiało zapłacić najwyższą cenę?

Po kryminały i thrillery sięgam najczęściej. Uwielbiam wszelkie sekrety, powroty do przeszłości, mroczne historie, niepokojące morderstwa i podejrzane okoliczności. Coraz trudniej jest mi jednak odnaleźć w tych opowieściach wielkie emocje. Tymczasem „Dom głosów” coś we mnie poruszył. Nowa książka uznanego włoskiego autora naprawdę na mnie wpłynęła i żywo zapisała się w pamięci i sercu.

Dwukrotnie miałam już okazję, by przekonać się, że Carrisiego nie sposób z kimkolwiek porównać. Jego pomysły na rozwój fabuły, silne działanie na psychikę czytelnika, zaskakujące finały- te elementy sprawiają, że łatwo jest w jego historiach się zatracić. Ciężko natomiast przejść nad nimi do porządku dziennego, zamknąć książkę i o niej zapomnieć, rozpocząć od razu lekturę kolejnej. Tym razem ponownie to poczułam. Znowu towarzyszyły mi emocje trudne do skwalifikowania. Odniosłam wrażenie, jakby ta historia miała zostać ze mną już na zawsze.

Carrisi zasiał we mnie ziarno niepewności, nutkę strachu, garść niepokoju. Jego opowieść podziałała na mnie jak magnes, nie mogłam się od niej oderwać. Ale im dłużej czytałam tym bardziej zaskoczona, zaniepokojona i przestraszona się stawałam. Fabuła mroczna sama w sobie, stawała się jeszcze bardziej ponura i złowieszcza za pomocą sposobu, w jaki ją przedstawiono. Autor potrafi wpływać na umysł, przenikać do najdelikatniejszych i najlepiej ukrytych obszarów. Igra nie tylko z bohaterami, ale również z czytelnikami.

W tej książce odnalazłam elementy, których zawsze najbardziej pożądam w przypadku tego typu lektur. Intrygująca fabuła, niecodzienne okoliczności, posępne miejsca akcji, smutne sekrety i gorzkie tajemnice z przeszłości. Taka mieszanka działa na mnie upajająco, pragnę więcej. Staję się częścią czytanej historii, zazwyczaj jednak tylko na czas lektury. Przeżywam intensywnie, ale krótko. Tym razem nie potrafię odciąć się od tego, co przeczytałam. Niepokój wciąż wywołuje poruszenie, a skórę znowu zaczynają pokrywać ciarki, kiedy tylko przypominam sobie fragmenty poznanej historii.

Czytam tak dużo kryminałów i thrillerów, że coraz trudniej mnie zaskoczyć. Ale Carrisi całkowicie mnie przekonał, zdobył moje serce i zawładnął moim umysłem. Stałam się zakładniczką tej historii, świadkiem powieściowych potworności i ludzkich tragedii. Co jednak najbardziej zaskakujące, autor wzbudził we mnie tak wielkie poruszenie odwołując się jedynie do psychiki. Akcja książki nie gna bowiem na złamanie karku, ale opisywane wydarzenia, decyzje bohaterów i stopniowo ujawniane fakty działają na wyobraźnię i dają do myślenia bardziej, niż najgorsze sceny zbrodni i najwięksi zwyrodnialcy.

Carrisi raz za razem pokazuje, że to umysł może być dla nas najbardziej niebezpieczny, a sami możemy stanowić dla siebie największe zagrożenie. Po tej lekturze nabrałam dystansu do doświadczenia, jakim jest hipnoza. Samo brzmienie tego słowa wywołuje już u mnie dreszcz trwogi. Czy potrzebujecie jeszcze lepszej rekomendacji, by sięgnąć po tę historię?

"(...) każdy wierzy w to, w co potrzebuje wierzyć".

"Dom Głosów" - znakomity parapsychologiczny thriller. Historia Hanny Hall, która jako mała dziewczynka przeżyła traumę, a dziś jako już dorosła kobieta odzyskała wspomnienia i potrzebowała pomocnej dłoni by odczarować przeszłość i odnaleźć się w teraźniejszości.

Tą pomocną dłoń, trochę od niechcenia, wyciągną do niej Pieter Gerber "usypiacz dzieci" - psycholog dziecięcy specjalizujący się w hipnozie, którego życiowym powołaniem było pomaganie ludziom zagubionym, by złapali kontakt z samym sobą. Na co dzień uczył ON dzieci porządkowania pamięci i odróżniania prawdy od fikcji. Z duża rezerwą i z obawą o powodzenie podjął się asysty w podróży przez wspomnienia Hanny, w głąb jej mrocznego umysłu. Mimo, że był człowiekiem skrajnie racjonalnym, ta jego racjonalność została poddana nie lada próbie. Musiał zachować przytomność umysłu, by nie zwariować i nie stracić właściwej perspektywy.

W jakim kierunku zmierza ta magicznie skomplikowana historia?

Czy to, że wyparło się pewne wspomnienia to rzeczywiście kwestia wyboru?

Czy to wszystko to jedna wielka manipulacja?

"Dom Głosów" to jedna z takich książek, które zasysają i pochłaniają czytelnika. Sprawiają, że w pewnym momencie nie wiadomo już w co wierzyć, a w co nie i czy w ogóle wierzyć.. Nie pozwalają na chwilę wytchnienia, choć wcale nie męczą - hipnotyzują.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, ale z pewnością nie ostatnie. Świetny warsztat, niebanalna wyobraźnia - nie sposób się nie zakochać. Chwyta za serce, fascynuje i rozwala system.

Polecam.

"Dom Głosów" to jedna z lepszych powieści grozy, jakie czytałam w ostatnim czasie. Niepokojąca, wywołująca dreszcze strachu, na pewno coś dla ludzi lubiących się bać. Tylko bać się nie dlatego, że nagle zza krzaka wyleci potwór w masce, ale przez atmosferę i zjawiska, czyli coś niekoniecznie namacalnego, czegoś, czego istnienie wypieramy.

Donato Carrisi jest mistrzem w tworzeniu wciągającej fabuły, kreowania postaci, a dodatkowo w "Domu głosów" mamy zagadkę, która kompletnie zmienia bieg wydarzeń. Mocnym punktem jest zajęcie głównego bohatera, psychologa dziecięcego leczącego swoich małych pacjentów poprzez hipnozę. Już samo to jest wystarczające, by wciągnąć czytelnika w powieść. Jednak hipnoza to tylko początek, dalej jest jeszcze ciekawiej.

Do psychologa dziecięcego zgłasza Pietro Gerbera zgłasza się dorosła kobieta, która twierdzi, że w przeszłości, jako dziecko, zamordowała swojego brata. Jednak nie pamięta szczegółów, jedynie koczowniczy tryb życia rodziców i kolejne domy głosów, które dawały im schronienie przed złymi ludźmi. Rozpoczynając terapię, nie spodziewa się, jak bardzo mroczna historia kobiety, będzie miała wpływ na niego samego.

"Dom Głosów" to przede wszystkim thriller i rzeczywiście wywołuje ciarki na plecach. Dodatkowo ma niezwykle intrygującą fabułę, mnogość zagadek, miejsc, ludzi, którzy w jakiś sposób łączą pacjentkę i terapeutę. Karty odkrywane są powoli, a to czyni książkę zupełnie nieodkładaną. Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak autor pisze. I czekam na kolejne!

Pietro Gerber podejmuje się terapii przez hipnozę pacjentki Hanny Hall, która jest przekonana, że w dzieciństwie zabiła chłopczyka o imieniu Ado. Z sesji na sesję poznajemy dzieciństwo Hanny zadając sobie pytanie, co wydarzyło się w Domu głosów. Jednocześnie rośnie nasze przerażenie, gdy atmosfera robi się ciężka od sekretów.

„Dom głosów” to zaskakująca, przerażająca i jednocześnie fascynująca lektura, po której trzeba nabrać głęboko powietrza (z ulgą, że to fikcja, jednak bardzo prawdopodobna) jak po wyjściu z seansu hipnozy. Klimatyczna, budząca niepokój i skrywająca tajemnice jest też okładka „Domu głosów” (włoskiego wydania również) i doskonale oddaje ducha tej opowieści. To thriller psychologiczny w którym wieje grozą.

Donato Carrisi wciąż zaskakiwał mnie na kartach powieści. Atmosfera gęstniała od budzących niepokój sekretów. Nie mogłam rozgryźć Hanny Hall, pacjentki „usypiacza dzieci”, hipnotyzera i psychologa dziecięcego Pietro Gabriela. I kompletnie nie chciałam odkładać książki dopóki nie poznam wyjaśnienia. Czułam się jakbym otwierała matrioszkę, a w niej kolejne, kolejne sekrety, kolejne mnożące się pytania i próby dotarcia do prawdy. Przyznam, że ta powieść mną zawładnęła, a podczas lektury udzielił mi się niepokój, i czułam się niejako wciągnięta w tę grę. Jak śledczy, który musi rozwiązać sprawę, bo budzi w nim lęk.

Carrisi zręcznie zaciera granice między fikcją a rzeczywistością, a po jakimś czasie zacierają się one pomiędzy terapeutą a pacjentką. Już nie wiadomo kto potrzebuje bardziej terapii. Zagadką był również sekret pana B. i historia opowiedziana przez małego Emiliana. Ta historia skrywa w sobie wiele tajemnic i niesie duży ładunek emocjonalny.

Autor ma dar snucia opowieści, powolnego odkrywania przed nami faktów z przeszłości i trzyma nas w napięciu do ostatniej strony. Donato Carrisi jest również reżyserem, scenarzystą, nieprzypadkowo więc pisze tak filmowe opowieści. Już dwie z jego książek zostały przeniesione na srebrny ekran. Może tak kiedyś będzie w przypadku „Domu głosów”? Do tego czasu warto zapoznać się z jego najnowszą powieścią, bo Carrisi stworzył thriller, którego pozazdrościć mógłby mu niejeden pisarz.

Jestem bardzo, bardzo usatysfakcjonowana z lektury "Domu głosów". Ta powieść zapada w pamięć, a znakomity warsztat autora i pełna zaskakujących zwrotów akcja zachęca by jeszcze kiedyś do niej wrócić.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Donato Carrisiego było niezwykle udane. I choć początkowo nie było nam ze sobą po drodze, głównie ze względu na mój brak czasu wolnego, spędziliśmy wspólne kilka przemiłych popołudni. Bardzo lubię książki, które nie powielają modnych w danym okresie schematów, a proponują coś innego, wyjątkowego, coś o czym nie przeczytamy w dziesięciu innych pozycjach wydanych mniej więcej w tym samym czasie. Próbuję sobie przypomnieć, czy czytałam kiedykolwiek książkę z motywem hipnozy i na nic nie udaje mi się wpaść, tak więc nie jest to chyba popularny obecnie wątek.

Pietro Gerber specjalizuje się w terapii przez hipnozę. Zwykle pracuje wyłącznie z dziećmi, jednak pewnego dnia odbiera telefon od australijskiej psycholog, która prosi go o wsparcie w leczeniu Hanny Hall. Kobieta utrzymuje, że jako mała dziewczynka zamordowała swojego brata. Nie potrafi samodzielnie odzyskać wypartych wspomnień, dlatego decyduje się na hipnozę. Pietro Gerber przystaje na prośbę koleżanki po fachu i zaczyna pracę z Hanną. Po niedługim czasie orientuje się, że pacjentka gra z nim w swego rodzaju grę psychologiczną. Wędrówka przez traumatyczne wspomnienia kobiety doprowadza oboje – pacjentkę i terapeutę na skraj szaleństwa.

Co tu dużo mówić - moim zdaniem pomysł na fabułę był genialny, a jego realizacja równie doskonała. Lekturze towarzyszy uczucie napięcia i niepokoju, a także przemożna chęć rozwiązania zagadki. Im bliżej poznajemy losy małej Hanny Hal, tym bardziej książka staje się nieodkładalna. Jeżeli lubicie thrillery psychologiczne owiane mrokiem, ja na waszym miejscu bym nie zastanawiała się ani chwili, tylko czytała!

Sądzę, że moje pierwsze spotkanie z tym autorem mogę zaliczyć do jak najbardziej udanych. Książki Carrisi’ego już od dawna za mną chodziły, czy to wysoko oceniany cykl z Milą Vasquez czy zekranizowana „Dziewczyna we Mgle”, równie gorąco mi polecana. Uznałam że nowa powieść autora to świetna sytuacja aby przełamać te „pierwsze lody” i zacząć od czegoś świeżego; niezwiązanego z innymi pozycjami i bez widma kontynuacji (choć kto wie?).

Książka jest na parę wieczorów. Czyta się ekspresowo, wciąga a autor zdecydowanie może poszczycić się umiejętnością trzymania czytelnika w napięciu, które rośnie wraz z końcem następnych rozdziałów. A musimy przyznać – nic nie zatrzymuje przy książce tak, jak niepokojące ostatnie zdania i wywołana nimi chęć poznania dalszych losów.

Sam pomysł na książkę uważam za oryginalny, choć momentami lekko przekombinowany. Gerber jest psychologiem dziecięcym specjalizującym się w hipnozie. U progu jego gabinetu staje kobieta która przybyła z drugiego końca świata i liczy, że za pomocą hipnozy uda jej się przypomnieć dzieciństwo. Dzieciństwo, jak się szybko okazuje, bardzo nietypowe, kiedy to prawdopodobnie zamordowała swojego młodszego brata.

Książka podzielona jest na rozdziały i akcja naprzemiennie dzieje się w teraźniejszości oraz w dzieciństwie Hanny, skrywającym wiele mrocznych sekretów.

Trzymająca w napięciu duszna, gęsta i niesamowicie niepokojąca lektura. Uwielbiam książki w których zdarzenia gwałtownie wykraczają poza sprawy zawodowe głównych bohaterów i wyciągają macki w stronę ich życia prywatnego, chcąc trochę zamieszać, wywołać lęk. I tak też było w tym przypadku.

Końcówka chyba trochę ostygła mój zapał – wszystko było znakomicie przemyślane, na pozór zgadzające się ze sobą, i bardzo zagmatwane, jednak przez to ciut nierealne, mało autentyczne. Mimo to, podobało mi się jak autor wszystko rozegrał i pokazał jakie są jego możliwości pisarskie- nigdy nie wpadłabym na takie zakończenie w odniesieniu do całej fabuły.

Zdecydowanie polecam czytelnikom lubiącym czuć dreszczyk na plecach a do pozostałych książek wrócę z przyjemnością. Świetna lektura.

"Jeśli chcesz żyć, musisz nauczyć się umierać."

Hanna Hall nie pamięta zbytnio swojej przeszłości. Wyparła wspomnienia, które jednak wracają do niej w życiu dorosłym. Nie byłoby to dziwne, każdy tak ma, że przypominają mu się przebłyski z dzieciństwa, ale istotny jestfakt, że Hanna, jako mała dziewczynka, najprawdopodobniej zamordowała swojego brata. W odkryciu prawdy pomaga jej specjalista terapii hipnozą - Pietro Gerber, jednak sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana, niż można byłoby sądzić.

W książce mamy akcję dziejącą się aktualnie, terapię hipnozą przeprowadzoną przez Pietro, a także wspomnienia Hanny, jej przeszłość opowiedzianą oczami dziecka. Te rozdziały były wspaniałe! Poruszające, wstrząsające i przyprawiające o gęsią skórkę. Czytelnik nie może się oderwać od wizji mrocznych dni małej Hanny. Jej rodzice zachowują się specyficznie, Hanna nie rozumie do końca, dlaczego w ich rodzinie panują takie zasady, a nie inne. To nie jest wina dziecka, że nie rozumie - czytelnik też nie potrafi tego pojąć. W każdym rozdziale dowiadujemy się więcej o Hannie i jej rodzinie, ale i tak nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie - co tu się, do cholery jasnej, dzieje?!

Mamy także poboczny wątek, sprawę, którą zajmuje się Pietro - sześciolatka, który uważa, że jego rodzice, dziadkowie i ksiądz urządzali orgie w piwnicy, mając na sobie jedynie maski zwierząt. Poruszany jest tutaj temat kłamstw dzieci, braku wiary dorosłych w prawdę, którą dzieciaki mówią, a także traumy i manipulacje.

W trakcie sesji hipnozy z Hanną, Pietro zaczyna obawiać się o swoją rodzinę. Dzieją się rzeczy, które go niepokoją i które sprawiają, że Pietro nie wie już, co jest iluzją, jego wymysłem, zbiegiem okoliczności, a co jest prawdą.

Mimo wielu wątków, książka jest poukładana i nie gubimy się podczas czytania. Wszystko finalnie łączy się w jedną całość. Szokującą całość.

Co się dzieje w tej książce, to nawet nie jestem w stanie powiedzieć. Jestem w szoku, bo tak bardzo to było dobre. Jest to thriller, w którym przeważają świetne momenty grozy i niesamowite elementy zaskoczenia. I to, jaka relacja tworzy się między głównymi bohaterami, to też jest kosmos. Kto pomaga komu? Kto odkrywa czyje tajemnice? Czym jest tytułowy dom głosów? Tego dowiecie się z tej niesamowicie wciągającej książki.

Nie pamiętam, abym czytała ostatnimi czasy tak genialną książkę. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Albatros.

Pietro Gerber jest psychologiem dziecięcym specjalizującym się  w hipnozie. Pewnego dnia dzwoni do niego jego koleżanka po fachu z prośbą o pomoc z pacjentką.  Hanna gdyż o nią chodzi ewidentnie potrzebuje wsparcia specjalisty by uporać się ze wspomnieniami z dzieciństwa. Nasza bohaterka pod wpływem hipnozy twierdzi, że w przeszłości zabiła swojego brata Ado. Co tak naprawdę wydarzyło się w przeszłości?

"Dom głosów " to niezwykle klimatycznym, pełen tajemnic i trzymający w napięciu thriller psychologiczny. Sam pomysł na fabułę jest zdecydowanie nie szablonowy i niezwykle oryginalny. Każda kolejna sesja hipnozy powoduje dalsze pytania wyjaśniając tak naprawdę niewiele. Iluzja przeplata się tutaj z rzeczywistością w idealnych proporcjach. Całość czyta się jednym tchem i niezwykle trudno się od niej oderwać. Aura mroku i tajemniczości tak naprawdę nie opuszcza nas do ostatniej strony. Liczne zwroty akcji są dodatkowym plusem. Nic nie jest tu zbędne, a po jej przeczytaniu odkryjemy że wszystkie wątki tworzą spójną całość. Ale historia opowiada nie tylko o tajemnicach ludzkiego umysłu, zaburzeniach pamięci i wypartych wspomnieniach ale również o bólu, stracie, cierpieniu i kłamstwie.  Polecam bo naprawdę warto.

Książka zaczyna się od miejsca, zwanym domem głosów. Miejsce, które dla pewnych ludzi było schronieniem. Miejsce, które zostało zrównane z ziemią przez ogień.

Dalsza historia toczy się po wielu latach. Niespodziewanie Pietro Gerber

usypiacz dzieci, specjalizujący się w hipnozie otrzymuje telefon. Nie wiedział, jaki będzie ON miał wpływ na jego życie. Zadaniem mężczyzny staje się Hanna Hall. Dorosła kobieta, która ma w sobie uwięzioną dziewczynkę. Ta dziewczynka ma wiele niewyjaśnionych wspomnień. Pietro godzi się pomóc, ale wiąże się z tym ogromne ryzyko. Prawda, która wychodzi na jaw, boli o wiele bardziej, niż można było to przewidzieć. Prawda uderza ze zdwojoną siłą, ale jednocześnie ratuje zagubionych i oszukanych ludzi.

Książka, która od samego początku trzyma w napięciu. W tej historii jest tyle emocji, że czytając ją, przeżywałam każdą stronę. A im dalej, tym bardziej robiło się ciekawiej. Wiele razy podczas czytania snułam własne teorie, ale autor jest tak dobry, że nie sposób to tak łatwo przewidzieć. Wszystko jest napisane tak, że czyta się gładko. Przede wszystkim autor skupia się na konkretach. Nie męczy czytelnika opisami, które nie są potrzebne. A jeśli się pojawiają, to wszystko idealnie wpływa na wyobraźnię. Sama tematyka hipnozy jest naprawdę ciekawa, a cała reszta, ogólnie pomysł na fabułę genialny.

Książkę polecam z całego serca. Dla osób, które szukają naprawdę dobrych Thrillerów, to jest właśnie to. ❤

Donato Carrisi potrafi tworzyć naprawdę zachwycające pozycje i ,,Dom głosów" z całą pewnością się do tej kategorii zalicza.

Hanna wiedziała, że musi przestrzegać zasad ustanowionych przez rodziców, bo inaczej będą z niej niezadowoleni. Nie można było oddalać się, mówić nikomu swojego imienia i zawsze słuchać opiekunów. Teraz jednak minęło wiele lat i kobieta postanowiła zgłosić się na terapię. Hanna uważała, że lata temu zabiła swojego brata, Ado. Czy tak faktycznie było?

Już od samego początku wciągnęłam się w tę psychologiczną zagrywkę, stworzoną przez autora. Donato Carrisi zręcznie myli tropy, przeszłość miesza się z teraźniejszością i najbardziej zaskakujące jest w tym wszystkim zakończenie, którego na pewno nie można było przewidzieć.

Język autora jest niezwykle plastyczny, pomysł na fabułę nowatorski. Nie ma zbyt dużej ilości bohaterów, więc nie występuje problem z ich rozróżnianiem. Pozycja jest tak wciągająca, że spokojnie można się z nią zapoznać podczas jednego czytania. Stopniowe odkrywanie fabularnych kart na pewno zachęca do sprawnej lektury.

,,Dom głosów" to szybka, wciągająca, zagadkowa lektura bez krwawych scen, oparta bardziej na psychice i wspomnieniach bohaterów, z którą warto się zapoznać. Idealna dla miłośników tajemnic.

Kilka lat temu miałam okazję przeczytać jedną z książek autora "Dziewczyna we mgle". Pamiętam, że była to książka, od której nie mogłam się oderwać. Po przeczytaniu "Domu głosów" wiem, że choćby nie wiem co, muszę przeczytać inne książki Carissi.

Pietro Garber jest psychologiem dziecięcym specjalizującym się w hipnozie. Pewnego dnia do jego gabinetu zostaje skierowana Hanna Hall. Kobieta podczas sesji ze swoją terapeutką przypomniała sobie wydarzenia z dzieciństwa. Hanna jest pewna że w dzieciństwie zamordowała swojego brata. Piekielna podróż przez wspomniania popchnie Petera i Hannę na skraj szaleństwa. Czy uda im się dowiedzieć, co wydarzyło się w Domu Głosów?

To jest naprawdę świetna książka! Już dawno nie czytałam tak dobrego thrillera psychologicznego. "Dom głosów" to thriller, który zapewni Wam ogromną dawkę emocji. Już od pierwszych stron dałam się wciągnąć w tę mroczną i tajemniczą intrygę. Były momenty, że tak samo jak bohaterowie odczuwałam strach jak rownież nie wiedziałam co jest jawą a co snem. Powieść ma w sobie elementy horroru, co momentami powoduje, że włos jeży się na głowie. Autor stworzył coś absolutnie fantastycznego, myślę, że ta książka na długo pozostanie w mojej pamięci. Styl autora jest lekki co sprawia, że książkę czyta się szybko a zarazem z zapartym tchem. I co jestem ogromnym plusem to, to że autor nie traci czasu na zbędne opisy.

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko zachęcić Was do poznania historii Hanny i Pietro.

Przeczytajcie koniecznie! Naprawdę warto!

"Tak naprawdę nikt nie chce słuchać tego, co mają do powiedzenia dzieci".

Pietro Gerber - główny bohater "Domu głosów", najnowszej powieści włoskiego pisarza Donato Carrisi - historii opowiadanych przez dzieci słucha niemal codziennie z uwagi na wykonywany przez siebie zawód. Pietro, idąc w ślady swojego nieżyjącego już ojca, zajmuje się prowadzeniem terapii dzieci, specjalizuje się głównie w leczeniu za pomocą hipnozy. Ale czy chociaż ON będzie w stanie uważnie wysłuchać i przede wszystkim zrozumieć, co takiego mają mu do przekazania jego podopieczni?

Aby poznać odpowiedź na to pytanie polecam sięgnąć po tę niesamowitą i niezwykle tajemniczą historię. Nie skłamię, jeżeli powiem, że od lektury naprawdę bardzo ciężko się oderwać. Przedstawiony przez autora świat porywa nas już od pierwszych stron i napięcie nie ustępuje, aż do ostatecznego połączenia wszystkich faktów i poznania całej prawdy o przedstawionych w powieści bohaterach. Niejednokrotnie podczas lektury towarzyszyło mi również uczucie niepokoju. Wiele z sytuacji, które miały w niej miejsce ciężko było wyjaśnić w racjonalny sposób, więc miało się poczucie działania w niej jakieś niezwykłej, nadprzyrodzonej siły.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy Pietro otrzymuje tajemniczy telefon od nieznanej mu koleżanki po fachu, która prosi go o wsparcie w leczeniu jednej z jej pacjentek. Relacjonuje, że podczas wprowadzenia Hanny w stan hipnozy i powrót do lat jej dzieciństwa w pacjentce odżyły wspomnienia zbrodni, której, jak utrzymuje, dokonała, gdy była jeszcze małą dziewczynką. Wstrząśnięta odkryciem wypartego z pamięci wspomnienia Hanna postanawia udać się do Florencji, gdzie spędziła swoje dzieciństwo i tam poddać się dalszej terapii prowadzonej przez Pietro, aby poznać prawdę o sobie samej, a także o swojej rodzinie.

Do jakich makabrycznych odkryć doprowadzi terapia? Czy istnieją wspomnienia, do których lepiej byłoby nigdy nie wracać?

Przekonajcie się sami, naprawdę warto! Ja z pewnością sięgnę po kolejne powieści autora, ponieważ jego styl jak i złożoność i zawiłość przedstawionej historii bardzo przypadł mi do gustu. Mam nadzieje, że inne jego książki dostarczą mi porównywalnych wrażeń.

Po raz pierwszy czytałam książkę autora i jestem pod ogromnym wrażeniem. Na pewno zapoznam się z innymi dziełami pana Carrisi. Historia ukazana w powieści jest szokująca, mega ciekawa i trzyma mocno w napięciu. Każda kolejna stronica nie pozwala oderwać się nam od lektury, wartka, zawiła i tajemnicza akcja, wciąga, zaciekawia i nasuwa wiele pytań. Zakończenia w ogóle się nie spodziewałam. Snułam wiele domysłów ale moje poszlaki szły w niewłaściwym kierunku. Były momenty, że w emocjach napinałam ciało w oczekiwaniu na najgorsze, obgryzałam paznokcie, często czułam strach a nawet niesmak. Hipnoza zawsze mnie interesowała a pamięć ludzka jest zagadką nawet w dzisiejszych czasach. Ta książka w pewnym stopniu zaspokoiła moją ciekawość w tym temacie.

Główni bohaterowie to świetny psycholog dziecięcy Pietro Gerber oraz Australijka Hanna Hall, która przeżyła w dzieciństwie traumatyczne przeżycia. Losy tych dwojga splatają się, gdy kobieta przyjeżdża do Włoch i na własne życzenie zostaje poddawana seansom hipnozy przez cenionego w Europie i nie tylko psychologa. Twierdzi ona, że jako dziecko zabiła swojego braciszka Ado. Twardo stąpający Pietro nagle pod wpływem opowiadanych przez Hannę w transie wspomnień, zaczyna wątpić w niektóre swoje przekonania, zatraca stabilizację. W pewnym momencie sam przypomina sobie niemiły incydent z dzieciństwa. Co powiedział mu ojciec w chwili śmierci? W co był zamieszany? Skąd panna Hall zna pewne szczegóły z jego życia? Czy kobieta przyczyniła się do śmierci dziecka? Co przeszła w dzieciństwie? Czy coś łączy tych dwoje bohaterów?

Pytań, których możemy zadawać jest bardzo dużo, jednak by sobie na nie odpowiedzieć należy przeczytać uważnie książkę. Zapewniam, że się nie wynudzicie, bo powieść jest wspaniałe napisana i po mistrzowsku dopracowana w każdym szczególe. Czyta się szybko, przyjemnie a nasza wyobraźnia będzie pracować na najwyższych obrotach. Uważam, że jest to jedna z lepszych pozycji jakie czytałam w tym roku i gorąco ją wam polecam.

RECENZJA PREMIEROWA

Dzień dobry Kochani. Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki "Dom głosów" autorstwa Donato Carrisi, która swoją premierę ma właśnie dzisiaj. Thriller ten miałam okazję przeczytać i zrecenzować dzięki uprzejmości Wydawnictwa Albatros, za co bardzo serdecznie dziękuje.

"Dom głosów" to najnowsza powieść włoskiego pisarza Donata Carrisi. To historia o "Usypiaczu dzieci" psychologu dziecięcym, który w swoje terapii wykorzystuje hipnozę - aby pomóc swoim małym pacjentom przezwyciężyć traumę i odzyskać wspomnienia. Pewnego ciemnego zimowego poranka Pietro odbiera telefon od australijskiej psycholog, która opowiada mu o przypadku jej pacjentki... Podczas sesji hipnozy z podświadomości Hanny wyłoniło się wspomnienie o morderstwie, którego ofiarą padł chłopiec o imieniu Ado. Do morderstwa doszło w nieznanym miejscu gdzieś na toskańskiej prowincji, kiedy Hanna była dzieckiem. Czy po latach uda jej się ustalić, gdzie doszło do tragicznych wydarzeń?

Pietro Gerber nie spodziewa się, że historia Hanny zaangażuje go osobiście, niebezpiecznie popychając na skraj szaleństwa.

To mrożący krew w żyłach thriller psychologiczny. Historia, która pochłania czytelnika z każdą kolejną stroną. Momentami włos się jeżył na głowei ze strachu a po plecach przebiegał dreszcz emocji. Ta powieść ma w sobie  elementy thrillera i horroru, co powoduje mieszankę wybuchową w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Książka jest nieodkładalna. Pochłonęłam ją w jeden wieczór. Od przeczytania pamiętnej "Syrenki Camilli Lackberg nie było żadnego thrillera, który wywołałaby we mnie taki strach i niepokój. Dopiero "Dom głosów" sprawił, że przypomniałam sobie co to znaczy groza i brak snu. Nie mogłam spać, bo bałam się , że tak jak w książce usłyszę te tajemnicze głosy lub ujrzę w oknie tajemniczą twarz. Autor świetnie posługuję się piórem. Historia ta jest przyjemna w odbiorze i napisana zrozumiałym językiem. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora, które zaliczam do udanych. Polecam ją wszystkim wielbicielom dreszczyku emocji i strachu. Ja na pewno sięgnę po inne książki tego autora. Przeczytajcie a gwarantuje wam, że nie zaśniecie spokojnie.

Książka „Dom Głosów” to moim zdaniem dość nietypowa powieść z gatunku thrillera psychologicznego. Siła hipnozy, gęsta atmosfera, zagłębianie się w ludzki umysł – to znajdziemy w tej książce.

Głównym bohaterem jest Pietro Gerber, psycholog specjalizujący się w hipnozie. Na terapię trafia do niego tajemnicza kobieta - Hanna, która miała dość zagadkowe dzieciństwo i teraz, dzięki hipnozie chce poznać swoją przeszłość. Czy hipnoza przywróci jej wspomnienia? I komu, tak naprawdę ma pomóc ta terapia?

„Dom głosów” ma specyficzny, gęsty klimat, w którym od początku nie wiadomo co jest prawdą, a co iluzją. Książkę czytało mi się dobrze, chociaż nie czułam ciągłego napięcia. Ta historia mnie wciągnęła i zaciekawiła. Chciałam dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi. Chociaż niektórych rzeczy domyślałam się w trakcie, i tak było sporo zaskakujących momentów, z których największe wrażenie zrobiła na mnie końcówka.

Mi ta książka się podobała i myślę, że warto poświęcić dla niej czas.

„Ale to było dobre!” - to jest moja pierwsza myśl, gdy słyszę #domgłosów. Historia Pietro i Hanny wciągnęła mnie tak bardzo, że nie mogłam oderwać się od lektury. Każdy rozdział budził coraz większe zainteresowanie i niepewność co wydarzy się dalej. Ta historia przenika do świadomości czytelnika, który ma wrażenie że sam został poddany hipnozie, co prawda jest to hipnoza literatury, niemniej jednak skuteczna, ponieważ sama czasami nie wiedziałam co może być prawdą a co tylko złudzeniem świadomości bohaterów. Książka uświadomiła mi, jak niewiele wiem o ułomnościach ludzkiego umysłu, zaburzeniach pamięci i wypartych wspomnieniach. Czy człowiek może funkcjonować nie wiedząc, że jego życie to jedna wielka wyimaginowana rzeczywistość? Odpowiedź na to i wiele innych pytań znajdziecie w tej książce. Bardzo polecam!

Donato Carrisi dokonał czegoś niezwykłego, stworzył ideale połączenie dopracowanego thrillera psychologicznego z porażającym horrorem, naszkicowanym oczami nieświadomego dziecka. "Dom głosów" już od pierwszych stron robi piorunujące wrażenie na czytającym, wciąga do swego świata, pożera niczym mroczna pułapka i otumania do tego stopnia, iż granice między rzeczywistością a fantazją zacierają się błyskawicznie. Ta książka doprowadzi was na skraj szaleństwa i gwarantuję, że zafunduje wam to czyste spełnienie!

Akcja toczy się dwutorowo, poznajemy teraźniejszość i niełatwą, wręcz przerażającą młodość tajemniczej Hanny. Te dwie warstwy splata ze sobą prowadzona hipnoza, jaka umożliwia podróż do wspomnień wypartych przez umysł przelęknionego dziecka. I choć początkowo wiele nieprawdopodobnych sytuacji zdaje się być logicznie tłumaczona, w pewnym momencie, razem z głównym bohaterem, po prostu się gubimy. Nie wiemy, czy opadamy w obłęd, czy mamy do czynienia z mocami i istotami nie z tego świata. Im dalej zabrniemy, tym umysł zaczyna płatać większe figle, nie sposób stwierdzić, czy czytamy mocny, hipnotyzujący thriller, czy jednak mroczny horror, w którym za chwilę zaczną dominować przerażające zjawy. Niepewność ta wywołuje potężny niepokój, który utrzymuje się przez całą lekturę, przyprawiając o dreszcze czy gęsią skórkę. Strach, podejrzliwość i wątpliwość stają się w końcu namacalne i całkowicie przejmują nad nami kontrolę, a powieść zamienia się w silnie angażujące doświadczenie, siejące w umyśle zamęt i spustoszenie!

"Dom głosów" to nieszablonowa, nieprawdopodobnie genialna, narkotyczna powieść o pułapkach umysłu i potężnym wpływie rodziny na świadomość niewinnego dziecka. Mistrzowsko nakreślona, gęsta, tajemnicza, mącąca w głowie atmosfera, wielowymiarowi, skrupulatnie naszkicowani, przemawiający bohaterowie, trudna i ważna, silnie angażująca tematyka, a wszystko to dopieszczone wspaniałym piórem, które umiejętnie zaciera granice między prawdą a mrocznymi wyobrażeniami. Jeśli kochacie mocne, wciągające, niejasne historie, z pewnością będziecie zachwyceni. Gwarantuję, że jeszcze nie mieliście okazji czytać tak odurzającej powieści!

,, Podczas pierwszego spotkania Hanna wspomniała o duchach, czarownicach i zmarłych, którzy nie umierają".

Już od samego początku podczas czytania wytwarza się w nas niebywałe napięcie. Czytacie z niecierpliwością, starając się nie wybiegać w przyszłość. Nie mniej jednak czujecie, że to, co się zdarzy odbierze wam oddech. Tragedia jaka zostanie przedstawiona odciśnie duże piętno na psychice Hanny. Zaraz, ale czy ona naprawdę tak ma na imię...

Z polecenia zaczyna uczęszczać na zajęcia terapeutyczne, gdzie ma odkryć swoją przeszłość. Bowiem z czasów poprzednich, gdy była mała, nie pamięta nic. Jedynie tyle, że wciąż podążał za nią zmarły chłopiec.

Terapie przybierają na sile w momencie, gdy sam psychoterapeuta zaczyna wątpić we własną poczytalność. Na dodatek Hanna ze spokojem opowiada mu rzeczy o których nie wiedział nikt. Tylko on. Kto jest tu bardziej szalony, ON czy ona? A może to ktoś chce wprowadzić ich w obłęd? Jakim miejscem jest dom głosów? Czy istnieje, czy jest wytworem wyobraźni? Zanim po nią sięgniecie, upewnijcie się, czy z waszym zdrowiem jest wszystko w porządku. Będziecie bowiem mieli lekkie odczucie paranoi, która z czasem może się nasilić. Nie tylko u bohaterów, ale i u osoby, która to czyta... No, bo przecież was takie rzeczy nie spotykają, prawda? Prawda?

A co rzeczy mniej konkretnych, to powiem wam, że z utęsknieniem czekałam na tak nieobliczalny thriller psychologiczny. Zasieje ON strach i zamęt w waszych głowach, bo ktoś o zdrowych zmysłach nie mógł tu być bohaterem. Nie przewidzicie tego obłędu i wydarzeń, które miały tu miejsce. Postacie zaczniecie poznawać po trochu, gdyż tu chodzi o akcję, nie wygląd. Wciągnie was mocno, co rusz niemal potrząsając waszym ramieniem. Kłamstwa są tu przez duże K, a tajemnica przerasta najwyższą górę w Europie. Ja momentami aż podskakiwałam do góry, kiedy córka niespodziewanie mnie dotykała. Następnie i jej zaczęłam się przyglądać z zainteresowaniem. Obłędne, prawda?

A wierzycie w hipnozę? Wiecie, że nawet podczas czytania o niej można być podatnym? Na co? To już zależy tylko od tego, czy w nią wierzycie...

„Dla dzieci rodzina jest najbezpieczniejszym miejscem na ziemi. Albo najgroźniejszym".

🖤🖤🖤

Pietra Gerbera jest psychologiem dziecięcym i specjalistą od hipnozy. Pewnego dnia dostaje dziwny telefon od koleżanki po fachu, która prosi go by przejął piecze nad jej pacjentkom, która w zburzonym stanie pojechała prosto do Florencji, by przekonać się, czy to, czego dowiedziała się, podczas sesji terapeutycznej jest prawdziwe i czy naprawdę w dzieciństwie zabiła brata. Pietra niechętnie podejmuje, się tego zlecenia jednak szybko zaczyna zauważać, że Hanna Hall, czyli owa pacjentka zaczyna prowadzić z nim niepokojąca grę, która całkowicie burzy jego spokój.

🖤🖤🖤

„Dom głosów” autorstwa Donnato Carrisi to jedna z tych książek, po których przeczytaniu nie jestem w stanie zamknąć buzi, gdyż ogarniające mną emocje są takie duże, że paplam na jej temat każdemu, kto mi się nawinie po drodze.

Nie żartuję. Naprawdę tak robię. Uwielbiam pozycję takie jak te. Pozycje, które nęcą, intrygują i wywołują chaos w głowie. Książki, które od samego początku trzymają w napięciu i nie nudzą ani przez chwilę, co jak na thriller psychologiczny jest bardzo pozytywnym zaskoczeniem.

No sami wiecie, zwykle w książkach tego gatunku początek jest przymulający, a końcówka okazuje się sztosem. Tutaj tego nie ma, bo o ile zakończenie również jest genialne i całkowicie siadło mi na głowę to już od samego początku ta historia bardzo mnie wciągnęła.

Czytając, miałam dreszcze, a w myślach przerobiłam każdy możliwy scenariusz tego, jak ta opowieść może się skończyć by ostatecznie i tak mocno się zaskoczyć.

Co tu dużo mówić. Gorąco wam polecam, jeśli wy również lubicie książki pełne wrażeń, gdzie ciężko jest odróżnić prawdę od kłamstwa i gdzie rzeczywistość bywa tak szokująca, że ciężko nam jest ją zrozumieć.