Mroczne rytuały. Dom bogini Kali

Są książki, które od pierwszych stron wciągają nie tyle fabułą, co atmosferą - gęstą, niepokojącą i lekko duszną, jakby świat za oknem nagle pociemniał, a zegar na kominku tykał trochę zbyt głośno. Dom bogini Kali Anny Mostyn jest właśnie taką powieścią. To historia o obsesji, szaleństwie i cienkiej granicy między rzeczywistością a urojeniem - a wszystko to osadzone w Londynie początku XX wieku, gdzie elegancja miesza się z mrokiem i dekadencją.

Akcja zaczyna się od balu, który przeistacza się w skandal - a później w coś znacznie bardziej niepokojącego. Autorka z wdziękiem i precyzją wprowadza nas w świat londyńskiej socjety, ale pod błyszczącymi sukniami i kieliszkami szampana ukrywa coś znacznie ciemniejszego: lęk, pragnienia, rytuały i szaleństwo.

To, co najbardziej przyciągało mnie w tej książce, to styl. Anna Mostyn pisze w sposób płynny, zmysłowy i obrazowy - potrafi jednym zdaniem stworzyć scenę tak filmową, że prawie słyszałam skrzypienie parkietu i szelest wachlarzy. Autorka świetnie buduje atmosferę: opisuje salony, stroje, światło świec i drobne gesty tak, że czytelnik niemal czuje ciężar aksamitu i zapach perfum. Ma oko do detalu i potrafi z pozornie banalnych elementów ułożyć obraz pełen niepokoju - rozedrgane spojrzenia, podejrzane szepty, drobne gesty, które stają się wskazówkami. Jej język ma w sobie coś z prozy gotyckiej, ale jednocześnie pozostaje współczesny i przystępny. Widać, że autorka bawi się konwencją i łączy elegancję wiktoriańskiej narracji z nowoczesnym rytmem opowieści.

Co bardzo cenię, to sposób, w jaki Mostyn pracuje z obsesją i psychologiczną głębią postaci. Bohaterowie nie są jednowymiarowi; ich motywacje, lęki i ukryte pragnienia są istotną częścią fabuły. Autorka pokazuje, jak pragnienie kontroli, ambicja czy strach przed kompromitacją mogą prowadzić do katastrofy, a otoczenie - przesycone klasowymi napięciami - dokłada swoje. Właśnie ta psychologiczna warstwa sprawia, że książka pozostaje w głowie długo po odłożeniu jej na półkę.

Nie mogę jednak nie wspomnieć o czymś, co nie do końca mi zagrało - a mianowicie o burzeniu czwartej ściany. Mostyn co jakiś czas zwraca się bezpośrednio do czytelnika, komentując wydarzenia lub sugerując, na czym powinniśmy się skupić. I o ile rozumiem ten zabieg - ma on budować bliskość i pewną teatralność narracji - to przyznam, że mnie momentami wybijał z rytmu. Wciągałam się w scenę, po czym nagle autorka puszczała do mnie oczko - mówiąc „ patrz, teraz to dopiero będzie się działo!” Wiem, że niektórym nie robi to różnicy, jednak mnie osobiście wybijało to z rytmu czytania.

Są też drobne nieścisłości historyczne - nie błędy, raczej elementy, które wydają się mniej wiarygodne w kontekście epoki. Czasami pewne realia społeczne zostają nieco zbyt uproszczone, ale szczerze mówiąc, nie wpływa to znacząco na przyjemność z lektury. Bo w Domu bogini Kali liczy się przede wszystkim klimat - ten dziwny, gęsty niepokój, który wisi między stronami i pachnie dymem orientalnych kadzideł.

Jak podkreślałam, autorka w swojej powieści świetnie bawi się tematyką okultyzmu, rytuałów i granic poznania. Nie daje prostych odpowiedzi, raczej mnoży pytania: co jest iluzją, co halucynacją, a co rzeczywistym złem, które czai się pod skórą świata? W miarę jak fabuła się rozwija, coraz trudniej odróżnić prawdę od szaleństwa - ten efekt „rozmycia rzeczywistości” uważam za ogromny atut książki.

Choć nie jest to opowieść idealna, to jednak ma w sobie coś niezwykle wciągającego. Może to klimat starego Londynu, może ten pulsujący w tle mrok Indii, a może po prostu fakt, że Mostyn potrafi pisać z pasją i pewną dozą eleganckiej teatralności. To powieść, którą czyta się powoli, smakując zdania, ale też z rosnącym napięciem, bo do końca nie wiadomo, czy to, co się dzieje, jest snem, szaleństwem, czy manifestacją samej bogini Kali, przyzwanej przez wiernych wyznawców.

Podsumowując: Dom bogini Kali to udany debiut w duchu gotyckiej opowieści - nastrojowy, nieco przewrotny, momentami zbyt teatralny, ale za to wciągający i ciekawie napisany. Jeśli lubicie książki, które łączą mrok z elegancją, a okultyzm z psychologicznym dramatem, warto po nią sięgnąć.

Moja ocena: 7/10

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Replika

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

Czujecie ten halloweenowy klimat? Ja mam już naszykowane kilka książek z demonami i duchami. Wczoraj też skończyłam „Dom bogini Kali” Anny Mostyn, który idealnie wpasowuje się w zbliżającą się tematykę. Książka porwała mnie swoją upojną aurą grozy. Jeśli czytaliście „Draculę”, to wiecie, o co mi chodzi. Lubię taki ciężki mrok otulony prozą. Londyn z 1907, bale, kurtuazja arystokracji i dziwne rytuały — od unoszącego się mistycyzmu będzie duszno. I tak ma być, bo to właśnie wciąga i hipnotyzuje!

Autorka przenosi nas na salony, gdzie bawi się ułożona i plotkująca socjeta. Wśród nich wyróżnia się egzotyczna i pociągająca wdowa O’Reily, która przyciąga i magnetyzuje swoją pewnością siebie i sposobem bycia. Ta postać to żywy płomień. Obok niej mamy również ambitnych lordów, młode panny, kawalerów i pokojówki. Wszyscy żywcem wyjęci z angielskich powieści dawnych lat. Dla mnie bomba! Dzięki nim czułam, że jestem w wiktoriańskiej Anglii. Klimat wystawnych kolacji, rozmów i obycia był fenomenalny. W połączeniu z unoszącym się w powietrzu niebezpieczeństwem i czymś nadprzyrodzonym wyszło genialnie. Dałam się porwać temu wciągająco, mglistemu klimatowi grozy. To mnie kupiło! To oraz wciągająca fabuła, która krąży wokół tytułowej bogini Kali.

Ciekawie wypadło zakończenie, które wyjaśniło wstawki à la Lady Whistledown oraz to dlaczego akcja ukazana była z kilku perspektyw. Ta koncepcja dopełniła fabułę, nadała jej jeszcze bardziej intrygującego charakteru. Uwielbiam filmy i seriale, gdzie mogę podejrzeć pełną przepychu, konserwatywności i oczywiście romantycznej miłości Anglię, dlatego ta historia tak mi się spodobała. Cieszę się, że autorka planuje już kolejne książki w podobnej tematyce. Z pewnością po nie sięgnę, ponieważ spodobało mi się pióro i pomysłowość pani Anny.

Polecam za klimat grozy, nastrojowość wiktoriańskiej Anglii i ezoterykę indyjskich wierzeń. To książka idealna na nadchodzące jesienne wieczory.

Moja ocena: 9/10.

Współpraca barterowa z @wydawnictworeplika

Muszę przyznać, że gdy dużo się czyta pewne schematy w książkach się powtarzają i trudno znaleźć coś zupełnie innego i świeżego. Po opisie tej książki stwierdziłam, że może być to taki powiew świeżości w literaturze, choć trudno mi było połączyć angielską arystokrację XXw. z indyjskimi wpływami i boginią Kali, aby cała historia była spójna i miała sens. Mnie trudno było to ułożyć sobie w głowie, natomiast autorka tej książki zrobiła to bez najmniejszego problemu.

Książka ta już od pierwszych stron wciąga czytelnika w intrygę, ale przy tym jest napisana takim językiem, że nie jest to męczące. Nie ma tu poczucia napięcia tylko cały czas budowane zainteresowanie. To gotycka groza, ale opowiedziana jakby przez dobrą przyjaciółkę. Ciężki klimat łagodzi lekkie pióro, a całość jest niesamowicie dobrze wyważona. Wszystko to współgra z treścią książki ciężki klimat rytuałów bogini zniszczenia z nudzącymi się angielskimi arystokratami, uprzyjemniającymi sobie czas balami przebierańców i seansami spirytystycznymi.

To co nadaje tonu tej historii są to przerywniki od autora, które często sporo wyjaśniają (drogi czytelniki, musisz wiedzieć, że...), o ile w wielu książkach ten zabieg mnie irytuje, tu jest wpleciony po mistrzowsku, wyważony i dodający polotu.

Zachwycam się piórem autorki, bo nie często mi się zdarza, że czyjś styl pisania tak bardzo mi pasuje.

Myślę, że ta powieść spodoba się nie tylko miłośnikom horroru i grozy, ale dla każdego, kto ceni dobrze napisaną, nastrojową i inteligentną literaturę. To książka, którą czyta się z zachwytem nad słowem i z lekkim dreszczem niepokoju w tle.

„Dom bogini Kali” to książka, która muszę przyznać zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Zazwyczaj nie sięgam po ten gatunek, ale tym razem przyciągała mnie okładka.

„Dom bogini Kali” to dobrze napisany horror. Czytając tę książkę czułam nie tylko napięcie, ale również strach. A o to właśnie chodzi w tym gatunku.

Wyobraźcie sobie, że jesteście na balu u Bridgertonów. Bo właśnie z tą książką na początku skojarzyły mi się opisane wydarzenia. Mamy ekskluzywny bal i londyńską socjatę. Skandale u Bridgertonów również wybuchały, ale tutaj są zupełne inne.

Skandal, który wybucha na balu u Victora Scotta jest początkiem szaleństwa, śmierci i okultystycznych rytuałów. Organizator jest świadkiem jak jedna postać przemienia się w wieloramienną, mityczną bestię. A to dopiero początek tego co jeszcze wydarzy się.

Książka posiada niesamowity klimat, który budowany jest mrocznymi opisami i postaciami, które przemieniają się.

Anny Mostyn posiada lekki styl pisania. Zawiera on jednak charakterystyczne dla epoki wiktoriańskiej opisy. Są one dopełnieniem tej historii i wspomagają grozę.

Tempo akcji jest dość dynamiczne przez co książkę czyta się bardzo szybko. Jednak czytelnik nie od razu jest rzucony w wir wydarzeń. Napięcie tutaj jest stopniowe i rośnie w trakcie czytania.

Jeśli lubicie w książkach atmosferę elegancji i arystokracji wymieszaną z okultyzmem i demonami to bardzo polecam „Dom bogini Kali”. Polecam również ten tytuł tym, którzy podobnie jak ja dopiero rozpoczynają swoją przygodę z horrorem.

Dopiero dzisiaj przyszła do mnie ta książka i nie wytrzymałam, od razu zaczęłam ją czytać:-)

,,Była to kobieca postać z czterema ramionami i naszyjnikiem z ludzkich czaszek. Każda z dłoni tej przedziwnej rzeźby dzierżyła inną abominację- od zakrwawionego miecza, po ohydną, demoniczną głowę. Z ust posążka wystawał wywalony język."

Seanse spirytystyczne od zawsze były dla mnie najciekawszymi wątkami w literaturze. Tutaj jest to najgłówniejsze wydarzenie, choć łączy się na nie kilka innych równie ważnych spraw. Początek książki dotyczy młodej damy, która niechcący podsłuchała groźby pewnego kawalera. Wywiera to na niej ogromny wpływ, aż upada na zdrowiu. Wieść niesie, że niedaleko ma odbyć się seans spirytystyczny z kobietą uważaną przez uczonych, jako postać o darach, których nawet oni nie są w stanie wytłumaczyć. W ten sposób zyskała światową sławę jako medium rozmawiająca z duszami zmarłych. Wszyscy zaczynają przygotowywać się do seansu, zgrabnie wyliczona liczba konkretnych gości, lecz początkowa kobieta pogrąża się w gorączce i nie może być obecna. Wiele rzeczy dowiadujemy się tutaj od lektora, który innym drukiem tłumaczy nam swoje spostrzeżenia. W momencie, kiedy rozpoczyna się druga część seansu, dzieje się coś niewyobrażalnego. Postacie zaczynają doświadczać okropnych wydarzeń, o których w ich skórach czytamy, które łączą się w jakiś sposób z dwoma osobami. Część ta kończy się dosyć dziwnie, jednak później w drugiej widzimy, że ktoś marzy aby zaprosić do siebie spirytystkę. Tu poznajemy po krótce życie jego od strony prywatnej, by ujrzeć dlaczego w wielkiej obawie spogląda na tajemnicze medium. W momencie, kiedy ona zaprasza go do siebie, co już samo w sobie jest grzechem, odkrywa tam tajemniczy posążek z opisu, który wam dałam. Jak sądzicie, czy zbiegi okoliczności są możliwe? Czy można władać tajemniczymi mocami, czy są one udawane, czy raczej istnieje coś, o czym tutejszym postaciom nawet się nie śniło?

Oj jeśli tylko macie tą książkę w zasięgu rąk, to szybciutko po nią sięgnijcie:-) Dawka emocji jest gwarantowana. Wielki druk i niewiadome moce momentami poczujecie, jakby chciały wyjść z tej książki, o ile czytacie w pewnym języku:-) Mrok, dawne wierzenia, spalanie kobiet po śmierci męża, zbrodnie ukryte oraz brzydkie sekrety wyjdą tutaj niczym macki Bogini Kali. Myślę, że treść nieco mniej drastyczna niż u Mastersona, ale klimat ten sam. Mnie porwała od razu, dlatego mam pragnienie, aby ją wam polecić!