Dół

Myślicie czasem o tym, jak to by było zostać uwięzionym we własnym ciele i niezdolnym do samodzielnej egzystencji?

Przerażająca wizja, a jednak dotykająca wielu ludzi każdego dnia. W takiej sytuacji jest sparaliżowany Ogi, wykładowca akademicki i główny bohater książki Dół wydanej nakładem jednego z moich ulubionych wydawnictw @kwiaty_orientu

Mężczyzna nie może się ruszać ani mówić. By przywołać pomoc gwiżdże w gwizdek. Jedyną częścią ciała, którą kontroluje są oczy. Jest całkowicie uzależniony od innych ludzi, a jego światem staje się dom, a raczej pokój, w którym przebywa. Poświęca dni na analizowanie swojego życia, dzięki czemu poznajemy jego myśli i uczucia, zwłaszcza te dotyczące zmarłej żony. Kobieta zginęła w wypadku samochodowym, w którym on sam doznał ciężkiego urazu kręgosłupa. Opiekunką Ogiego zostaje pogrążona w rozpaczy teściowa, która porządkując gabinet córki, natyka się na prowadzone przez nią notatki, z których wynika, że zarówno ona, jak i Ogi mieli różne grzeszki na sumieniu, czego nie jest w stanie zaakceptować.

Dół to powieść psychologiczna. Żaden z bohaterów nie jest tu krystaliczny. Ogi początkowo budzi współczucie, jednak poznając go bliżej i wiedząc co ma na sumieniu, stopniowo możemy zmienić osąd co do jego postaci. Teściowa jest postacią intersującą. I choć ma złe intencje, szybko okazuje się, że czytelnik jest gotowy stanąć po jej stronie, a nie sparaliżowanego bohatera, który powinien budzić jego litość.

Duszna pozycja, ciężka. Nie dla każdego, a jednak niesamowita, bo poruszająca tak trudny temat. Głębokie studium ludzkiej psychiki. Dobry, prosty język i umiejętne budowanie napięcia, sprawiają, że książkę dosłownie się łyka, choć de facto niewiele tu akcji.

To niewątpliwie coś zupełnie innego od znanych Wam pozycji. Może najbliżej jej do Misery Stephena Kinga.

Polecam!

Lubicie sięgać po książki, które są mniej widoczne na bookstagramie?

Ja uwielbiam! Szczerze Wam powiem, że taki wielki hype przy danym tytule bardziej mnie odstrasza niż przyciąga. Wolę te lektury, które czyta mniej osób, lub takie które czytam jeszcze przed premierą, zanim rzuci się na nie masa osób.

Książki @kwiaty_orientu miałam okazję już poznać jakiś czas temu. Są one króciutkie i czyta się je szybko. Byłam bardzo ciekawa jak tym razem odnajdę się podczas czytania ich kolejnej pozycji.

Właśnie tak, w moje ręce trafiła lektura, po której oczekiwałam wielu emocji. Mamy tu historię sparaliżowany Ogiego, który jest uwięziony w swoim ciele. Poznajemy jego myśli, odczucia, pogląd na całą sytuację. Niestety, mężczyzna nie może się ruszyć, za to może dmuchać w gwizdek, żeby wezwać pomoc i z tego korzysta. Fragmenty z opiekunką mężczyzny czytałam z ustami zaciśniętymi w kreskę. Nie podobała mi się ta kobieta, a jej synek jeszcze bardziej, grrr! Ale kiedy do akcji wkracza teściowa, która odkrywa sekrety Ogiego, zaczyna robić się ciekawie. Jej zmarła córka uwielbiała prowadzić notatki, które dostarczają wielu informacji.

Sam pomysł na fabułę jest świetny i chyba nie czytałam wcześniej niczego podobnego. Mężczyzna uwięziony w swoim ciele, zależny od innych osób, niezdolny do samodzielnej egzystencji. Trochę miałam problem, miejscami ta historia wydawała mi się przegadana i chociaż ma mało stron, to można było skrócić ją jeszcze bardziej, lub nadać jej więcej emocji, żeby zaciekawić czytelnika. Z drugiej strony zdaje sobie sprawę, że mężczyzna nie tylko był uwięziony w swoim ciele, ale także w domu, który nagle stał się jego całym światem i nie za bardzo miał perspektywy na cokolwiek innego. Sama trochę mu współczułam, bo jego położenie było tragiczne, ale też nie potrafiłam go polubić. Teściowa mężczyzny jest za to ciekawą postacią i dostarcza nam wiele rozrywki, choć jest specyficzna. Dlaczego? Sprawdźcie to sami.

Nie jest to książka jak każda inna. Jest oryginalna, zmusza swojego odbiorcę do rozmyślań. Ja, będąc w skórze Ogiego, chciałbym mieć wybór, co do swojej egzystencji.