Doggerland. Podstęp. Tom 1

Doggerland? Nazwa kojarzy mi się jednoznacznie, choć ten fikcyjny archipelag z psami ma niewiele wspólnego, ale z dobrym policyjnym śledztwem już tak.

Dla komisarz doggerlandzkiej policji dzień nie mógł zacząć się gorzej. Skacowana budzi się u boku swojego szefa w hotelowym pokoju. Los jednak postanawia drwić sobie z niej dalej i gdy kilka godzin później zostaje wezwana do morderstwa, ofiarą okazuje się była żona jej nocnego kochanka.

Dalej wcale nie jest lepiej, śledztwo idzie ślamazarnie, koledzy niezbyt zadowoleni z dowództwa kobiety, dają jej to odczuć dość dosadnie. Trudna relacja z odsuniętym od śledztwa szefem, również nie poprawia jej nastroju.

Tropy przenoszą ją w przeszłość, do tajemniczej komuny, która z niewyjaśnionych przyczyn szybko się rozpadła. Czy jednak wydarzenia sprzed 50 lat mają cokolwiek wspólnego ze śmiercią kobiety?

Jak to się czytało! Intrygująca fabuła wsparta obrazowymi opisami specyfiki wyspiarskiego klimatu i rewelacyjnie nakreślone tło społeczne przykuły mnie do fotela na ładnych kilka godzin. Czym mnie kupił ten szwedzki debiut? Właśnie typowo wyspiarskim klimatem, dającą się polubić od pierwszej strony nieidealną główną bohaterką, niespiesznym, typowo skandynawskim tempem akcji, przywodzącym na myśl Ann Cleeves, czy nawet Stiega Larssona. Doggerland ma olbrzymie szanse dołączyć do moich ulubionych serii kryminalnych. Kontynuacji już wyczekuję z niecierpliwością.

Doggerland to fikcyjny archipelag,a na jednej z wysp jest właśnie poranek.Zawieszona nad lądem wieczna mgła przykrywa nie tylko dachy domów,ale i mroczne sekrety mieszkańców.

Gdy w swoim domu zostaje znaleziona martwa była żona szefa wydziału kryminalnego,śledztwo w tej sprawie prowadzi komisarz Karen Eiken Harnby.

Odkrycie prawdy nie będzie proste,ginie jeszcze jedna kobieta,a tylko Karen zaczyna dostrzegać związek obu zabójstw z obecnością na wyspie w latach 70-tych pewnej tajemniczej komuny.

Jak się to wszystko zakończy?

Czy koledzy z wydziału przejrzą na oczy?

Tego dowiecie się z książki.

************************************************

Ależ to było dobre!!!

Uwielbiam szwedzkie kryminały i po raz kolejny się nie zawiodłam.

Książka jest znakomita!!!

Spowija nas jak mgła i wciąga w sekrety swojego miasteczka.

Suniemy razem z nią aż do rozwiązania zagadki,które totalnie zaskakuje!!!

Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się ze sobą pisząc nam historię,której z pewnością się nie spodziewamy.

Jedynym minusem były dla mnie zbyt rozwlekłe opisy,ale przecież można je delikatnie ominąć.

Ja też nie będę się rozwlekać i powiem tylko tyle,że ogromnie Wam polecam tę książkę

Co sprawia, że tak bardzo lubię kryminały skandynawskie? Ich dopracowanie. Dopracowanie szczegółów, bohaterów, opisów miejsc, fabuły. Taki właśnie jest Podstęp, pierwszy tom otwierający cykl Doggerland - fikcyjnej wyspy.

Autorka stworzyła niesamowity klimat wyspy, małej, ciasnej społeczności, gdzie każdy się zna i wie o innych więcej niżby chciał . Duszna atmosfera miejsca gęstnieje dzięki relacjom międzyludzkim, z pozoru poprawnym ale jeśli głębiej im się przyjrzeć napiętym do granic możliwości. Główna bohaterka skradła moja sympatię już na pierwszych stronach książki, po cichu, na kacu wymykając się z łóżka mężczyzny. Wiedziałam, że nie będzie nudną, pruderyjną babką i nie zawiodłam się. Tak po ludzku ją polubiłam.

Podobało mi się również ,,leniwe`` tempo książki. Spokój, odkrywanie krok po krok tajemnic morderstwa, szczegółowa analiza. Osoby, które oczekują nieustannej akcji mogą czuć się zawiedzione, ja natomiast jestem ujęta tym spokojem, autorka usypia naszą czujność aby na koniec odpalić potężną petardę. Dawno nie byłam tak zaskoczona zakończeniem książki.

Na wyspie Heimo zostaje znaleziona martwa kobieta. Do prowadzenia śledztwa zostaje przydzielona komisarz Karen Eiken Hornby. Ofiarą okazuje się była żona szefa wydziału, z którym Karen spędziła ostatnią noc. Mężczyzna jest aroganckim, pewnym siebie facetem, a z żoną miał trudne kontakty. Ciągle kłótnie, pretensje doprowadziły do rozpadu ich małżeństwa. Karen przewodzi grupie, która pracuje przy tej sprawie. Jednak odkrycie prawdy nie będzie proste, gdyż mieszkańcy odciętej od świata wyspy skrywają niejeden sekret. Śledztwo sięga aż do lat 70., kiedy na Heimo powstała tajemnicza komuna. Coraz więcej faktów wychodzi na jaw, jednak nie składają się w logiczną całość. Czy wydarzenia z przeszłości pomogą rozwikłać sprawę?

"Podstęp" to książka, której czytanie początkowo szło mi bardzo opornie. Nie mogłam się wkręcić w fabułę, a rozległe opisy tylko potęgowały niechęć do dalszego zagłębiania historii. Jednak nadszedł taki moment, kiedy śledztwo zaczęło ruszać do przodu, coraz więcej faktów, ale również poszlak zaczęło się pojawiać i wtedy książka mnie wciągnęła. Przewracanie kartek nie było już męczące, a wręcz z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów. Ta książka to kawał dobrej historii, która mogłaby być w moim odczuciu o kilkadziesiąt stron krótsza, jednak nie zmienia to faktu, że zasługuje na to, żeby ją przeczytać. Ciekawy, mroczny, intrygujący klimat, silna bohaterka, która swoje przeszła i to stopniowanie napięcia to tylko część tego co Was czeka. Świetny pomysł na historie, a zakończenie totalnie zwaliło mnie z nóg. Miałam swoje założenia, jednak nawet w małym stopniu nie były zbliżone do tego co zaserwowała nam autorka. Mimo nudnego, przydługiego początku jest to książka, która zaskakuje i zapewnia wiele wrażeń. W przyszłości chętnie sięgnę po kolejne tomy, a Wam polecam przeczytać ten.

RECENZJA:

Chciałabym Wam dziś przedstawić recenzję książki “Doggerland - Podstęp”. Na wstępie pragnę serdecznie podziękować Wydawnictwu W.A.B za egzemplarz do recenzji, zaufanie i możliwość wykazania się w roli recenzenta.

“Podstęp” to pierwsza cześć serii “Doggerland”. Zanim zabrałam się do lektury, jak to już u mnie bywa zapoznałam się z opiniami innych czytelników, też tymi które znajdują się na początku książki. Brzmiały obiecująco. Nastawiłam się na naprawdę porządny, mocny, trzymający w napięciu kryminał. Książka opowiada historie zagadkowego morderstwa, z którym musi zmierzyć się komisarz Karen Eiken Hornby.

Przez pierwsze 100 przeczytanych stron towarzyszyło mi ogromne napięcie, lecz dotyczyło ono tego, kiedy wreszcie zacznie coś się dziać, gdyż oprócz jednego znalezionego trupa nie wydarzyło się nic ciekawego. Sam opis zwłok był raczej delikatny, jak dla mnie, jak na porządny kryminał przystało raczej słaby. Akcja dzieje się bardzo powoli, jak życie w Skandynawii, wręcz flegmatycznie.

Na plus książki mogą przemawiać dokładne opisy miejsc (można sobie było je wyobrazić) oraz osób. Czasem jednak Autorka chyba zbyt mocno skupiała się właśnie na tym, zamiast dopracować, napięcie i akcję charakterystyczną dla gatunku jakim jest kryminał. Pomysł na przedstawioną historię też był dobry, lecz sadzę, że np. Sebastian Fitzek, Chris Carter, Remigiusz Mróz, Max Czornyj czy Robert Małecki lepiej by ją przedstawili, na pewno ciekawiej, wypełniając długie nudne opisy np. zaskakującymi zwrotami akcji.

Co dało się też odczuć, Autorka ma chyba złe doświadczenia z Polakami i niezbyt ich lubi, kpiąc z nich i czasem im ubliżając. Jestem Polką i niezbyt było mi miło. Niekoniecznie uważam to za poprawne. Szczególnie w czasach, gdzie kładzie się taki nacisk na walkę z rasizmem i ksenofobią.

Zabieg wtłaczania powrotów do przeszłości średnio udany. Po pierwszym rozdziale, który nawiązywał do wydarzeń z przeszłości, czytelnik dostaje mnóstwo nowych bohaterów, nazwisk i żadnych konkretów. Wyjaśnienie przychodzi dużo później, ale czy nie za późno? Śmiem twierdzić, że część z Was zapomni o czym było pisane i będzie to ciężko wszystko złożyć do kupy.

Zakończenie książki zaskakujące, ale też wielkiego wrażenia na mnie nie zrobiło. Równie dobrze można byłoby przeczytać tylko końcówkę, zaoszczędzając sobie pozostałych nieprzyjemności związanych z wszechobecną nudą 😴😴.

PODSUMOWANIE:

Reasumując, kryminały można podzielić na mocne i "lekkie". Jak wiele jest osób tyle będzie opinii. Jedni z ciekawością patrzą na otwarte złamanie kości, innych obrzydza już pęknięty paznokieć. Myślę, że “Doggerland” znajdzie swoich odbiorców w tej drugiej grupie. Ja niestety należę do osób, które lubią porządną akcję i książki trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Tu tego niestety mi zabrakło. Być może jestem zbyt wymagająca, ale przeczytałam już wiele kryminałów i mam ogromne porównanie, czasem jest to na plus, czasem na minus, ale zawsze każdej książce daję szanse nie przekreślając jej od początku. Jak to mówią, każda potwora znajdzie swego amatora 👾😉.

Mam nadzieję, że kolejny tom serii “Doggerland” będzie bardziej dynamiczny.

Jeszcze raz serdeczne podziękowania ślę do Wydawnictwa W.A.B 🌷🌹

RECENZJA:

Chciałabym Wam dziś przedstawić recenzję książki “Doggerland - Podstęp”. Na wstępie pragnę serdecznie podziękować Wydawnictwu W.A.B za egzemplarz do recenzji, zaufanie i możliwość wykazania się w roli recenzenta.

“Podstęp” to pierwsza cześć serii “Doggerland”. Zanim zabrałam się do lektury, jak to już u mnie bywa zapoznałam się z opiniami innych czytelników, też tymi które znajdują się na początku książki. Brzmiały obiecująco. Nastawiłam się na naprawdę porządny, mocny, trzymający w napięciu kryminał. Książka opowiada historie zagadkowego morderstwa, z którym musi zmierzyć się komisarz Karen Eiken Hornby.

Przez pierwsze 100 przeczytanych stron towarzyszyło mi ogromne napięcie, lecz dotyczyło ono tego, kiedy wreszcie zacznie coś się dziać, gdyż oprócz jednego znalezionego trupa nie wydarzyło się nic ciekawego. Sam opis zwłok był raczej delikatny, jak dla mnie, jak na porządny kryminał przystało raczej słaby. Akcja dzieje się bardzo powoli, jak życie w Skandynawii, wręcz flegmatycznie.

Na plus książki mogą przemawiać dokładne opisy miejsc (można sobie było je wyobrazić) oraz osób. Czasem jednak Autorka chyba zbyt mocno skupiała się właśnie na tym, zamiast dopracować, napięcie i akcję charakterystyczną dla gatunku jakim jest kryminał. Pomysł na przedstawioną historię też był dobry, lecz sadzę, że np. Sebastian Fitzek, Chris Carter, Remigiusz Mróz, Max Czornyj czy Robert Małecki lepiej by ją przedstawili, na pewno ciekawiej, wypełniając długie nudne opisy np. zaskakującymi zwrotami akcji.

Co dało się też odczuć, Autorka ma chyba złe doświadczenia z Polakami i niezbyt ich lubi, kpiąc z nich i czasem im ubliżając. Jestem Polką i niezbyt było mi miło. Niekoniecznie uważam to za poprawne. Szczególnie w czasach, gdzie kładzie się taki nacisk na walkę z rasizmem i ksenofobią.

Zabieg wtłaczania powrotów do przeszłości średnio udany. Po pierwszym rozdziale, który nawiązywał do wydarzeń z przeszłości, czytelnik dostaje mnóstwo nowych bohaterów, nazwisk i żadnych konkretów. Wyjaśnienie przychodzi dużo później, ale czy nie za późno? Śmiem twierdzić, że część z Was zapomni o czym było pisane i będzie to ciężko wszystko złożyć do kupy.

Zakończenie książki zaskakujące, ale też wielkiego wrażenia na mnie nie zrobiło. Równie dobrze można byłoby przeczytać tylko końcówkę, zaoszczędzając sobie pozostałych nieprzyjemności związanych z wszechobecną nudą 😴😴.

PODSUMOWANIE:

Reasumując, kryminały można podzielić na mocne i "lekkie". Jak wiele jest osób tyle będzie opinii. Jedni z ciekawością patrzą na otwarte złamanie kości, innych obrzydza już pęknięty paznokieć. Myślę, że “Doggerland” znajdzie swoich odbiorców w tej drugiej grupie. Ja niestety należę do osób, które lubią porządną akcję i książki trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Tu tego niestety mi zabrakło. Być może jestem zbyt wymagająca, ale przeczytałam już wiele kryminałów i mam ogromne porównanie, czasem jest to na plus, czasem na minus, ale zawsze każdej książce daję szanse nie przekreślając jej od początku. Jak to mówią, każda potwora znajdzie swego amatora 👾😉.

Mam nadzieję, że kolejny tom serii “Doggerland” będzie bardziej dynamiczny.

Jeszcze raz serdeczne podziękowania ślę do Wydawnictwa W.A.B 🌷🌹

Korzystając z 2 tygodniowego wolnego udało mi się przeczytać "Podstęp" autorstwa szwedzkiej pisarki Marii Adolfsson. Powieść jest pierwszym tomem dobrze zapowiadającej się serii Doggerland. Początkowo trudno mi było wgryźć się w fabułę. Liczne opisy, które nic nie wnosiły, wręcz mnie nużyły, dlatego do książki podchodziłam kilka razy. Nie porwała mnie od pierwszych stron, jednak im dalej w głąb lektury, tym bardziej robiło się ciekawie. Nie zniechęcajcie się na początku, ponieważ książka ma duży potencjał.

Doggerland to fikcyjny archipelag, który rozciąga się między Wielką Brytanią, a Skandynawią. Jak co roku mieszkańcy wyspy hucznie obchodzą Oistrę, czyli święto ostyg, które jest "mocno zakrapianą" imprezą. Po nocnym festiwalu odbywającym się w Heimö zostają odnalezione zwłoki kobiety, która została zamordowana w swoim domu. Denatką okazuje się być Susanne Smeed. Była żona szefa miejscowej policji.

Kto stoi za brutalnym morderstwem?

Śledztwo w tej sprawie zostaje przydzielone komisarz Karen Eiken Hornby, a klucz do rozwiązania zagadki tkwi głęboko w przeszłości mieszkańców.

Autorka wspaniale wykreowała nieistniejące wyspy. Ciekawi bohaterowie i zawiła intryga. Zakończenie powieści było dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom.

Doggerland to fikcyjny archipelag położony między Wielką Brytanią, a Skandynawią. Akcja powieści rozgrywa się na jednej z tamtejszych wysp - Heimo, gdzie zostaje znaleziona martwa kobieta. Okazuje się ona być żoną wpływowego mężczyzny.

Dlaczego zginęła?

Kto jest mordercą?

Czy tamtejszej policji uda się rozwikłać tę zagadkę?

Książka ta ma prawie 500 str, co bardzo mnie zaskoczyło podczas czytania. W ogóle tego nie odczułam. Tak bardzo wciągnęłam się w tę powieść, że straciłam poczucie czasu. "Podstęp" to pierwszy tom serii "Doggerland", który zaskoczył mnie i zafascynował. Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału. Naprawdę.

Pióro autorki jest bardzo lekkie, przez co całość czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Tajemnicze okoliczności morderstwa wplecione w fabułę, która w pewnym sensie łączy się z przeszłością to coś, co bardzo lubię w książkach tego gatunku.

Jedyne takie moje małe zastrzeżenie to zbyt długo ciągnące się śledztwo. Jeśli chodzi o kryminały, to jestem jak w gorącej wodzie kąpana, bo chciałabym pominąć niektóre zbędne wątki, czy też niepotrzebne rozmowy między bohaterami, które nie mają nic wspólnego z całością książki. Czasami odnosiłam wrażenie, że jest w niej zbyt dużo zbędnych opisów, które tylko dodawały "objętności" tej powieści, a nie wnosiły w jej historię nic pożytecznego. Mimo to cały kryminalny wątek jest na tyle dobrze poprowadzony, że jestem w stanie tamto wybaczyć autorce.

Z ogromną chęcią sięgnę po kolejne tomy i zachęcam, abyście sami sięgnęli po "Podstęp", bo mimo tych drobnych irytujących rzeczy w książce, warto po nią sięgnąć ;)

Dziękuję WAB za egzemplarz :)))

Doggerland to część archipelagu leżącego na Morzu Północnym, gdzieś między Wielką Brytanią a Skandynawią. Bohaterów powieści spotykamy po Oistrze, lokalnym festiwalu ostrygowym, który przyciąga tłumy. Komisarz Karen Eiken Hornby z podwójnym kacem budzi się u boku swojego szefa, Smeeda. Cóż, każdy ma prawo do błędu. Kiedy z podkulonym ogonem wraca do domu i próbuje się przespać, budzi ją złowieszczy dźwięk telefonu. Pani komisarz wzywana jest do brutalnego morderstwa, ofiarą zaś jest Susanne Smeed, była żona szefa wydziału. Pierwsze podejrzenia padają na jej nocnego kochanka. Eiken musi tak przeprowadzić przesłuchania, by jej jednorazowy wyskok nie ujrzał światła dziennego, co w tak hermetycznym środowisku jest niełatwym zadaniem.

"Doggerland" jest inny niż wcześniej wydane kryminały skandynawskie. Stoi w zdecydowanej opozycji do tych wszystkich filmów, w których sprawy rozwiązuje się w 45 minut, i wszystkich tych książek, w których co parę stron mamy nowe tropy do sprawdzenia. Na wyspie nie ma pośpiechu, w ślimaczym tempie, wraz z prowadzącą śledztwo, odkrywamy rąbki tajemnicy, które przed długi czas (mniej więcej do 300 strony) nie tworzą żadnego spójnego obrazu. Opisy wykonywanych czynności mogą wręcz nużyć, ale czyż nie tak wygląda praca detektywa? Przybliżę Wam skalę tego zjawiska. Kiedy pani komisarz natyka się na stary album, czytelnik przegląda zdjęcie po zdjęciu, dzięki opisom autorki, uwzględniając każdy szczegół fotografii. Niebywałe, prawda? Oprócz wątku kryminalnego warto zwrócić uwagę na główną bohaterkę, która musi podołać wyzwaniu, jakim jest samodzielne prowadzenie sprawy. Kobieta narażona na ostracyzm męskiej części komisariatu, powoli składa wszystkie elementy makabrycznej układanki, o mały włos nie przepłacając tego życiem. Zakończenie zaskoczy niejednego wyjadacza kryminałów. Podstęp zwala z nóg. "Doggerland" to propozycja dla wyjątkowo cierpliwych czytelników.

IG @angelkubrick

Motywy zbrodni

Życie w małych społecznościach ma niewątpliwie swoje zalety i wady, zaś to, czy zdołamy się zaaklimatyzować w takim miejscu o ograniczonej przestrzeni i w zamkniętej społeczności uzależnione jest od wielu czynników, między innymi od naszej wytrwałości i odporności psychicznej. Im mniejsze i bardziej jednorodne społeczeństwo, tym trudniej ten proces adaptacji przebiega, co więcej, nigdy może nie dość do poczucia, że jesteśmy u siebie i że miejscowi traktują nas jak swoich.

Takiego społecznego ostracyzmu mogła doświadczyć w latach 70. ubiegłego wieku grupa osób, która zdecydowała się osiedlić na małej wyspie i, żyjąc w komunie, prowadzić tam gospodarstwo ekologiczne. Jedna z kobiet odziedziczyła bowiem na wyspie posiadłość należącą do jej pradziadka, zatem wraz z mężem i przyjaciółmi postanowiła to wykorzystać, rozpoczynając nowy rozdział swoim życiu. Tyle tylko, że miejscowi nigdy nie traktowali przybyłych z życzliwością i sympatią, zaś hipisowskie zwyczaje i stroje budziły tylko ich niechęć. W rezultacie komuna się rozpadła, a większość jej członków wyjechała. Pozostało jedynie małżeństwo, którego ziemia była własnością, powoli wyprzedając zasoby i prowadząc życie niejako na uboczu, z dala od ludzi.

Wiele lat później temat komuny z Langevik powraca, a to przy okazji brutalnego morderstwa. Doggerland, nieistniejąca grupa wysp na Morzu Północnym, spośród których trzy największe to Heimö, Noorö i Frisel, to miejsce „sielskie i anielskie”, dlatego tym większą sensacją jest zabójstwo. Atmosferę podgrzewa jeszcze fakt, że ofiara została zaatakowana podczas śniadania we własnym domu, a następnie zmasakrowana pogrzebaczem z siłą wskazującą na furię napastnika. Kiedy media dowiadują się, że morderstwo dotyczy Susanne Smeed, byłej żony szefa Wydziału Kryminalnego Policji w Doggerland, sprawa robi się poważna. Jako że w przypadku zabójstw statystyka mówi, że za większość z nich odpowiedzialny jest współmałżonek, Jounas Smeed zostaje zawieszony, zaś tymczasowo jego obowiązki przejmuje komisarz Karen Eiken Hornby. Stawia ją to w niezręcznej sytuacji wobec przełożonego, ale i wobec całego wydziału. Tak naprawdę bowiem kobieta jest w stanie zapewnić swojemu szefowi przynajmniej częściowe alibi – dzień przed zbrodnią świętowanie podczas lokalnego festiwalu ostrygowego i zbyt dużo trunków skończyło się dla niej życiowym błędem. Przespała się ze Smeedem i dopiero w godzinach porannych, zawstydzona i wciąż pijana, opuściła pokój hotelowy, który wynajęli w przypływie pożądania.

Czy w takiej sytuacji Karen uda się poprowadzić śledztwo nie tracąc szacunku kolegów? Jej sytuacja jako kobiety jest i tak problematyczna i nie ma znaczenia, że zbliżając się już do 50. ma na swoim koncie znaczące sukcesy w pracy. Dochodzenie utrudnia nie tylko fakt, iż jedynym podejrzanym jest szef, z którym spędziła noc, ale fakt, że brak jest jakichkolwiek innych tropów. Sama ofiara nie wydawała się osobą sympatyczną, była trudna we współpracy, kłótliwa, jednak czy cechy jej charakteru były wystarczającym powodem, by ją zamordować? Co wspólnego z morderstwem może mieć komuna z lat 70.? Przekonamy się o tym dzięki lekturze porywającego kryminału, w którym frapująca fabuła, zagadka morderstwa łączą się z niezwykłą, nieco klaustrofobiczną atmosfera wysp.

Książka „Podstęp”, pierwszy tom nowej serii kryminałów, to niezwykła wyprawa nie tylko na zapomniane przez Boga i ludzi wyspy, ale również wycieczka w głąb ludzkiego umysłu. Autorka, Maria Adolfsson, sporo miejsca w opublikowanej nakładem Wydawnictwa W.A.B. powieści poświęciła zatem motywom ludzkiego postępowania, a także analizom psychologicznym. Już sama główna bohaterka, komisarz Karen, jest osobowością niezwykle złożoną, przez co tak fascynującą. Po książkę sięgnąć mogą zatem nie tylko miłośnicy zagadek, ale również powieści psychologicznych. Autorka zaś dowodzi, że szwedzki kryminał wciąż oznacza niepowtarzalną jakość i atmosferą, którą zapewne warunkuje również mroczny i lekko depresyjny klimat kraju. Jedno jest pewne – po zakończeniu książki, dość zaskakującym, niemal spektakularnym, z niecierpliwością oczekiwać będziemy na kolejny tom serii, znów przenoszący nas na Doggerland.

Justyna Gul

Qultura słowa