Dobra zła dziewczyna

Nie wszystkie historie mają jasny początek i przewidywalne zakończenie. Czasem, by dotrzeć do prawdy, trzeba przedrzeć się przez warstwy emocji, poplątane ścieżki przeszłości i niejednoznaczność ludzkich decyzji. „Dobra zła dziewczyna” autorstwa Alice Feeney to właśnie taka opowieść – trudna, bolesna, przejmująca, a zarazem hipnotyzująca w swojej konstrukcji i głębi.

Feeney, brytyjska mistrzyni thrillerów psychologicznych, znów udowadnia, że potrafi pisać tak, by czytelnik nie tylko czytał – ale odczuwał. „Dobra zła dziewczyna” to książka, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Wymaga uwagi, zaangażowania i gotowości na to, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. To właśnie w takich historiach autorka czuje się najlepiej – w tych, gdzie czas przestaje być linią prostą, a staje się spiralą wspomnień, błędów, decyzji i ich konsekwencji.

Narracja prowadzona jest wielotorowo – obserwujemy wydarzenia z perspektywy aż czterech kobiet. Edith Elliot, seniorka, trafia do londyńskiego Domu Opieki Windsor, co z pozoru może wydawać się aktem troski ze strony córki, ale szybko staje się jasne, że relacje rodzinne są tu znacznie bardziej skomplikowane. Jej córka Clio, choć w wieku pięćdziesięciu lat, wciąż nosi w sobie rany z przeszłości. Patience – młoda stażystka – zaskakuje dojrzałością i empatią, ale i ją osacza pewna tajemnica. I wreszcie Frankie Fletcher – kierowniczka więziennej biblioteki, kobieta, która przez lata uciekała w świat literatury, by nie słyszeć zbyt głośnej rzeczywistości własnego życia.

Każda z tych kobiet niesie w sobie historię, która porusza i przytłacza. Feeney z niezwykłą wrażliwością odkrywa przed czytelnikiem ich traumy, skrywane winy, lęki i ciche dramaty. Ale tym, co najbardziej uderza, jest wątek porwania sześciomiesięcznego dziecka – wydarzenia sprzed dwudziestu lat, które jak cień ciągnie się za bohaterkami i powoli łączy ich losy w sposób tak nieprawdopodobny, że aż niemożliwy. A jednak – to właśnie siła narracji i kunszt autorki sprawiają, że wszystko zaczyna do siebie pasować, niczym elementy skomplikowanej układanki.

Feeney uderza w warstwę psychologiczną z siłą wodospadu – pokazuje, jak łatwo zgubić siebie w relacjach rodzinnych, jak kruche potrafią być więzi między matką a córką, i jak trudne bywa przebaczenie – zarówno innym, jak i sobie. Prowadzi nas przez zakamarki ludzkiej duszy, pokazując, że każdy z nas ma coś do ukrycia, coś, co mogłoby zburzyć nasze życie, gdyby tylko wyszło na jaw. A jednak – nie osądza. Wręcz przeciwnie – skłania do zrozumienia, do refleksji.

„Więzienia mają różne kształty i rozmiary, a czasami budujemy własne, nie zdając sobie z tego sprawy” – to jedno zdanie oddaje sedno tej książki. Bo „Dobra zła dziewczyna” to nie tylko opowieść o zbrodni, tajemnicy i śledztwie. To przede wszystkim opowieść o więzieniach, w jakich żyjemy – tych zbudowanych z winy, żalu, miłości, która boli, i przeszłości, która nie chce odejść.

Nie jest to książka lekka. Nie jest to książka, którą da się „pochłonąć” bez emocjonalnego zaangażowania. Ale to właśnie czyni ją tak wartościową. To opowieść, która zmusza do myślenia, do zatrzymania się i przyjrzenia się własnym decyzjom, relacjom i emocjom. A także do zadania sobie pytania: co ja bym zrobił, gdybym znalazł się w takiej sytuacji?

Alice Feeney nie pisze dla tych, którzy szukają prostych historii. Pisze dla tych, którzy chcą namacalnie poczuć jej treść i styl. Ta książka zostaje z czytelnikiem na długo – jak echo zagubionego głosu dziecka, jak cichy płacz kobiety, która zrobiła coś niewybaczalnego, ale z miłości.

Są takie zagraniczne autorki, po której sięgam, by nieco odetchnąć. Tworzą one thrillery psychologiczne, z reguły dość schematyczne, pozwalające odtwarzać się w tle i zlewające się ostatecznie w pamięci z innymi podobnymi. Są jednak też takie, które każdą kolejną historią zaskakują i poruszają w inny sposób.

"Dobra zła dziewczyna" to powieść Alice Feeney, która zaskoczyła mnie jeszcze bardziej niż wcześniejsza. Trudno byłoby się chyba spodziewać, że po znakomitym i wzbudzającym ciarki thrillerze, autorka zaserwuje nam poruszającą opowieść o macierzyństwie.

Z perspektywy osoby, która sama nie ma dzieci, była to dla mnie ciekawa lektura. Z reguły macierzyństwo przedstawiane jest jako absolutny cud i niesamowity dar. Myślę, że to, co opisała autorka jest jednak bliższe prawdy. Za pomocą swoich bohaterek przedstawiła cienie relacji matek z córkami, a ich trudne relacje stanowią w zasadzie kalkę, choć pozornie każda jest inna.

Choć mamy w tej historii wątki kryminalne, to jednak to warstwa psychologiczna jest siłą tej powieści. Dawno nie byłam tak poruszona fikcyjną opowieścią, a z każdą stroną było coraz trudniej. Wielu elementów tej historii można było się domyślić, bo to nie zagadka jest tu najważniejsza. Odkrywanie motywacji bohaterek-matek jest zdecydowanie bardziej fascynujące.

Myślę, że oprócz macierzyństwa, drugim istotnym elementem tej książki jest poszukiwanie własnej tożsamości. Możemy się dzięki fabule zastanawiać nad tym, czy wychowanie jest w stanie wyprzeć geny. To zresztą nie jedyny wątek, który skłania do refleksji. Czy nie jest tak, że najbardziej doceniamy to, co utraciliśmy? Czy dobre intencje mogą prowadzić do złych czynów? Czy można odpokutować swoją przeszłość i wybaczyć samemu sobie?

"Dobra zła dziewczyna" to wyjątkowo poruszająca powieść Alice Feeney. Mimo że to thriller psychologiczny, to jednak ostatecznie dostarcza swego rodzaju ukojenia. Chciałabym wierzyć, że każda historia może mieć taki sad happy end. Bardzo polecam, warto dać się tak emocjonalnie sponiewierać. A ja już nie mogę się doczekać, w jaki sposób autorka zaskoczy mnie swoją kolejną fabułą.

Moje 10/10.

Edith, starsza kobieta z trudną przeszłością przebywa w domu opieki, gdzie planuje ucieczkę z pomocą nowo poznanej opiekunki, Patience. Jej córka Clio zmaga się z własnymi demonami i bolesnymi wspomnieniami z przeszłości, w której kluczową rolę odegrała jej matka.

Kiedy w placówce dochodzi do morderstwa, przeszłość zaczyna coraz mocniej przenikać do teraźniejszości, a zaufanie staje się jedyną drogą do prawdy – lub kolejną pułapką.

————

Poprzednia powieść autorki „Papier, kamień, nożyce” była doskonale skonstruowaną grą pozorów, która trzymała w napięciu do ostatniego zdania. W najnowszej książce autorka ponownie eksploruje złożone relacje rodzinne, kłamstwa i tajemnice. Choć to nadal intrygujący thriller, tym razem efekt nie jest aż tak piorunujący.

Historia skupia się wokół trzech kobiet, z których każda ukrywa coś przed światem – i przed sobą nawzajem.

Feeney potrafi kreować gęsty, niepokojący klimat, a jej bohaterki są wielowymiarowe i pełne sprzeczności. Jednak w przeciwieństwie do Papier, kamień, nożyce, tutaj tempo miejscami zwalnia, a wielość narracyjnych tropów momentami rozmywa główny wątek. Owszem, mamy charakterystyczne dla autorki zaskoczenia i moralne niejednoznaczności, ale brakuje tego „efektu wow”, który sprawiał, że poprzednia książka była tak wciągająca.

Zaletą książki jest emocjonalna głębia – to powieść nie tylko o morderstwie, ale też o trudnych relacjach rodzinnych, winie, lojalności i szukaniu przebaczenia. Motyw matki i córki – skomplikowany, bolesny, często pełen niewypowiedzianego żalu – jest tu ukazany z dużą dozą empatii.

To nadal solidna, dobrze napisana książka z ciekawą intrygą i klimatem typowym dla Feeney. Fani autorki nie będą rozczarowani – choć ci, którzy oczekują kolejnego „Papier, kamień, nożyce” mogą poczuć lekki niedosyt.

To nie tylko thriller, ale też powieść o matkach i córkach, o miłości, która boli, i o przeszłości, która nigdy nie daje o sobie zapomnieć. To książka, która pokazuje, że czasami trzeba zrobić coś złego, by ocalić to, co dobre – i że prawda zawsze ma swoją cenę.

Relacja Clio i jej matki Edith nigdy nie była idealna. Tragiczna w skutkach sytuacja sprzed lat na dobre zniszczyła i tak już nadwyrężone więzi. Czy jest jeszcze między nimi miłość? Czy upływ lat zagoił rany? Teraz gdy Edith przebywa w domu opieki, przeszłość głośno daje o sobie znać. Pojawienie się Patience, nieznajomej nastolatki, totalnie zaburza życie obu kobiet. Na horyzoncie pojawia się także Frankie, dolewając oliwy do rozprzestrzeniającego się już pożaru. Kim są nieznajome kobiety, dlaczego pojawiły się teraz? Co łączy je wszystkie?

To jedna z tych książek, której fabułę bardzo ciężko jest opisać, a opisanie jej bez spojlerów graniczy z niemożliwością! I to jest ogromny jej plus!

Alice Feeney po raz kolejny zaserwowała nam historię, do której niemal potrzebna jest kartka i długopis, żeby się nie pogubić. Wkręciłam się w nią od pierwszych stron i mimo usilnych starań nie byłam w stanie przewidzieć przebiegu tej historii. Owszem, kartka za kartką łączymy ze sobą coraz więcej puzzli, ale zawsze czegoś brakuje. Każdy dopasowany z czasem element układanki wzbudza podziw dla umiejętności autorki w wodzeniu czytelnika za nos. Uwielbiam jej styl, który całkowicie absorbuje, sprawiając, że czytelnik zapomina o bożym świecie!

To historia, która ocieka emocjami, różnymi punktami widzenia, matczynym cierpieniem i zmaganiami oraz poczuciem odosobnienia wśród stereotypów, wymagań i oczekiwań. Autorka w bardzo odważny sposób przedstawiła relacje matka – córka, które nie zawsze są idealne i często odbiegają dalece od przyjętych norm. Muszę przyznać, że bardzo mi to zaimponowało!

"Dobra książka może być światłem w ciemności.

Dobra książka może leczyć samotność, zmieniać umysły, a nawet świat.

Dobra książka to nic innego jak magia."

Czy taką dobrą książką jest właśnie "Dobra zła dziewczyna" Alice Feeney?

Autorka potrafi skonstruować zawiłą fabułę, która fascynuje a jednocześnie dezorientuje czytelnika. Nie inaczej jest w przypadku wspomnianego tytułu, który od samej zapowiedzi zaintrygował mnie i nie mogłam go sobie odpuścić.

Thriller psychologiczny ma to do siebie, że gra na emocjach czytelnika, wyczuwalne napięcie aż prosi się o genialne plot twisty i co tu więcej mówić, ukazuje ludzkie tragedie. "Dobra zła dziewczyna" mówi o relacjach międzyludzkich, kładąc nacisk na jedną z najważniejszych - matki z córką. Historia ta jest wielowymiarowa i jednocześnie jej tematyka dotyczy bardzo wrażliwych sfer życiowych. Jesteśmy świadkami zawodów, niespełnionych oczekiwań, różnych wymiarów miłości, tajemnic i przeszłości, która jest ciągle żywa wśród bohaterów książki.

Porusza również temat dobrych i złych decyzji. Zmusza do zastanowienia nad kwestią, czy złe uczynki można usprawiedliwić? Czy człowiek, robiąc coś złego w dobrej wierze, nadal jest dobry?

Feeney od początku lektury sieje spustoszenie w głowie czytelnika. Ma się poczucie dezorientacji w gęstej mgle i dopiero przy dalszych rozdziałach zaczyna się przejaśniać. Przyznaję, że niełatwo było odnaleźć się wśród czterech bohaterek, których historie poznajemy z ich perspektyw, ale na szczęście wraz z postępem czytania satysfakcja z lektury rosła.

Odniosłam wrażenie, że pewne momenty były przekoloryzowane, jednak nie wpłynęło to na ocenę książki. "Dobra zła dziewczyna" to kolejna książka autorki, która wciąga od pierwszych stron i finalnie czerpie się czystą przyjemność z lektury. Polecam !