Dni naszego życia część 1

Dni naszego życia. Część 1 - Mikos Małgorzata

Przeszłość często jest dla nas bardzo bolesna i przykra, ale to właśnie ona sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy. Czasem żyjemy dzięki wspomnieniom o chwilach, które niestety już nie wrócą, a były one Dniami naszego życia. O tym, jak żywe potrafią być wspomnienia po blisko 50 latach przekona się młoda dziewczyna, która w jeden z gorszych dni w swoim życiu, kiedy świat staje, a praca dla której się poświęcała jej nie docenia i zostaje zwolniona poznaje pewnego samotnego schorowanego osiemdziesięciolatka, który opowiadać jej będzie całe swoje życie. Wspomnienia pełne są cierpienia przez brutalną stratę wszystkich bliskich osób i tęsknoty za czasami i momentami, które niestety nie powrócą. Dowiemy się o odizolowaniu z synem, który nie chce mieć z ojcem nic wspólnego, ale znajdziemy też tutaj wspomnienia pełne domowego ciepła, miłości szacunku, przyjaźni mimo przeciwności losu oraz bezwarunkowego oddania bliskim. Czy młoda osoba, słuchając o tak wielu tragediach w życiu starszego mężczyzny wyciągnie wnioski i sama zacznie cieszyć się życiem i nie przejmować się opinią innych osób, czy uda się jej odnowić kontakty z matką i nawiązać z nią nić porozumienia. To, co zostaje nam po przeczytaniu tej książki to myśl o tym, że każdy dzień powinniśmy wykorzystać maksymalnie, bo życie jest na tyle nieprzewidywalne, że nigdy nie mamy pewności co przyniesie jutro. Bardzo dużo jest tutaj prawd moralnych i rozmyślań o życiu ciut za wiele, ale nie przeszkadza to absolutnie w pochłonięciu tej książki w ekspresowym tempie. Wiele razy musiałam odłożyć tę książkę i pomyśleć lub ochłonąć, bo przyznam szczerze, że była to dla mnie bardzo trudna i emocjonująca lektura. Każdą stratę i tragedię niemalże opłakiwałam razem z bohaterami książki, ale też razem z nimi się śmiałam, gdy wyruszyli w podróż śladami życia Pana Piotra. Polecam gorąco tą pozycje do przeczytania, lecz jednocześnie przestrzegam, że wasze życie nie będzie już nigdy takie samo po jej przeczytaniu, bo moje zmieniło się o 180 stopni. Bardzo dziękuję, że takie książki powstają, bo otwierają oczy na cierpienie innych i na to, by żyć w pełni i cieszyć się z każdej drobnej chwili

Dni naszego życia, to książka, która chwyta za serce i wciąga od pierwszej strony. Nie mogłam się oderwać od tej historii.

Młoda dziewczyna zaprzyjaźnia się osiemdziesięcioletnim panem Piotrem. Pomaga mu w codziennych czynnościach, spożywają razem posiłki, rozmawiają, dzielą się swoimi problemami i przemyśleniami. Dla mnie ta przyjaźń to było coś magicznego. W obecnych czasach dzieje się to bardzo rzadko, a szkoda…

W tej powieści możemy znaleźć tak wiele cennych, życiowych rad oraz wiele mądrych cytatów, które warto zapamiętać na całe życie.

Pan Piotr opowiada młodej dziewczynie historię swojego życia, które od samego początku naznaczone było cierpieniem. Stracił w krótkim czasie wiele bliskich osób. Nie jeden człowiek po prostu by się załamał ale nie pan Piotr. Znalazł bratnią duszę, kobietę swoich marzeń i obdarzył ją tak nie wiarygodnie piękną i silną miłością, o której marzy chyba każdy człowiek.

Młodą dziewczynę i pana Piotra łączy coś wspólnego, a mianowicie relacje rodzinne. Pan Piotr nie utrzymuje kontaktów z synem, a dziewczyna ma słabe relację z matką i jej nową rodziną. Czy pomogą sobie nawzajem? Czy zmienią coś w swoim nastawieniu do bliskich?

Powieść daje nam siłę, że mimo tego, że nie zawsze jest kolorowo, powinniśmy iść przez życie z podniesionym czołem. Warto żyć tak aby na koniec niczego nie żałować. W bieganinie dnia codziennego zatrzymajmy się na chwilę, popatrzy czułym wzrokiem na drugiego człowieka, bo nie wiemy jaka historia się za nim ciągnie.

Książka uczy nas ogromnej wrażliwości. Pokazuje, że nie powinniśmy wierzyć innym ludziom, którzy plotkują na temat drugiego człowieka tylko starajmy się go poznać, bo co dla innych może być uciążliwe dla nas może być bardzo wartościowe. To, że człowiek żyje zamknięty w swojej skorupie, tak jak w przypadku pana Piotra, nie znaczy, że mamy się od tej osoby odwrócić, może ona tylko czeka na wyciągnięcie naszej ręki. Pamiętajmy o tym.

Czy zdarzyło się Wam natrafić na książkę, która byłą dla Was nie tylko pouczająca, ale także inspirująca życiowo? Jest w niej tyle prawdy i mądrości, że można się poczuć inaczej podczas lektury, pytacie jak? Wprowadziła mnie w zadumę nad swoim własnym życiem, nad tym czego nie dostrzegam, jak bardzo pędzę, czasem łeb na szyję zamiast odpocząć, też tak macie? Dałam się schwytać w jego sidła czasem zbyt dużo na siebie biorąc, zbyt wiele wymagając, a jeśli wystarczy spojrzeć na siebie życzliwiej?

„- Zobacz jak potężny jest upływający czas. Nie ma przed nim ucieczki. Prędzej czy później schwyta cię w swe sidła. [..]”.

Historia przedstawiona przez autorkę opowiada o młodej ambitnej kobiecie, która traci pracę w redakcji. Nie jest z takiej perspektywy zbytnio zadowolona, w jej życiu z całą pewnością szykuje się cała masa zmian. Nie tylko wyboru nowej drogi zawodowej, ale i życiowej, swojej własnej. Wszystko się dzieje przez przypadek, skoro nie pracując nasza bohaterka ma więcej czasu, udaje się jej lepiej poznać pewnego sąsiada. Osiemdziesięcioletni Piotr bardzo docenia pomoc, początkowo są to czynności codzienne z czasem jednak ich relacja ulega zmianie.

"Blizny są niczym tatuaże, które – nawet jeśli odrobinę bledną – pozostają z nami aż do śmierci. Zostają na zawsze w naszej pamięci jako kolejne punkty na mapie naszego życia – przeszłości i przyszłości. Teraźniejszość jest przecież jedynie przystankiem łączącym światy".

Między bohaterami nawiązuje się nić porozumienia, dziewczyna z przyjemnością zatraca się w opowieściach staruszka. Obywa z nim podróż do czasu jego młodości odkrywając coraz więcej tajemnic, walcząc z przeciwnościami losu, przy czym pobiera naukę życia, chociaż nie jest tego w pełni świadoma. Nie zawsze podróż w przeszłość niesie za sobą tylko dobre chwile, mamy także ból, rozczarowania i miłość, która warta jest wszelkich poświęceń. Nie zawsze ją doceniamy, zbyt wiele błędów popełniamy, czasem poddajemy się wszystkim „rozpraszaczom” rozdrabniając się na wiele części, kiedy tak naprawdę najcenniejszy jest ten czas, który w całości poświęcamy najbliższym. Przyjaźń, która narodziła się między bohaterami jest subtelna, a jednocześnie silna, Piotr uczy ją na swoich błędach, wzlotach i upadkach. Ona chłonie każde słowo i z mijającym czasem pragnie coraz więcej, pragnie pomóc.

„Kiedyś ludzie byli szczęśliwi i zadowoleni ze swojego życia nawet wtedy, gdy nie posiadali zbyt wiele. Teraz liczy się czas, a raczej jego brak i pieniądze. Stanowczo zbyt często nie ma już miejsca na rzeczy zwyczajne - miłość, wolność, spokój”.

Debiut Małgorzaty Mikos był także pierwszym spotkaniem z jej autorstwem i to niezwykle udanym. To książka, która sprawia, że zaczynamy analizować swoje dotychczasowe osiągnięcia. O czym będę mogła opowiedzieć, kiedyś swoim bliskim? Czy będą to dobre rzeczy, czy rozczarowania, które gdzieś tam leżą na dnie serca? Czym kieruje się w swoim życiu? Mikos stworzyła opowieść, która może być zbiorem prawd i morałów, taką wskazówką naprowadzającą nas, kiedy się gubimy. Podobało mi się czytanie przemyśleń bohaterów pomieszane z moimi własnymi podróżami analizującymi sytuacje, w których się znalazłam. Szukałam mądrości, drogi, rozwiania wątpliwości i nadziei na lepszą przyszłość.

Styl, którym posługuje się autorka jest bardzo emocjonalny i plastyczny, przelewa swoją wrażliwość na kartki sprawiając, że drżymy wraz z każdym szelestem kartki. Dialogi nie są wymuszone, ani nienaturalne, nie uderzają swoją sztucznością, uczą i zapadają w pamięć. Przedstawiona historia opowiada o tęsknocie i potrzebie bliskości, która nie zawsze może być spełniona. Mikos nie wygładza ludzkich wad, przedstawia je w prawdziwy sposób ukazując ich szkodliwość w kontekście spojrzenia na drugiego człowieka. Uczy empatii wobec osób samotnych, które czują się tak bardzo bezradne, kiedy stopniowo dotyka każdą strefę życia.

„Dni naszego życia” jest pozycją, która zapada w pamięć i kusi, aby po raz kolejny sięgnąć po nią, kto wie, może tym razem uda się jeszcze więcej z niej wyciągnąć? Jestem pewna, że tak właśnie będzie.

Główną bohaterką książki jest młoda dziewczyna, dziennikarka, mieszkająca samotnie w domu swojej ciotki. W chwili, gdy ją poznajemy traci pracę w redakcji. Gdy wraca do domu przypadkowo spotyka swojego starszego sąsiada, który potrzebuje pomocy. Zaczyna mu pomagać. Na początku są to proste rzeczy takie jak zakupy, ugotowanie obiadu, podwiezienie na cmentarz. Gdy dłużej ze sobą przebywają, zaczyna się między nimi tworzyć przyjaźń. Dziewczyna znajduje z panem Piotrem wspólny język i od tego momentu jej życie się zmienia. Pan Piotr prosi ją, aby spisała w formie książki jego historię życia. Dziennikarka na początku zgadza się, nie mając świadomości, jak ta historia wstrząśnie nią i jej emocjami. Czy dziewczyna okaże się na tyle silna, aby wytrzymać i udźwignąć na swoich plecach historię przyjaciele? Przeczytajcie sami...

W książce mamy dwóch głównych bohaterów. Pierwszą bohaterką jest młoda dziewczyna, dziennikarka, natomiast drugim bohaterem jest pan Piotr - starszy człowiek, mieszkający samotnie w sąsiedztwie do dziewczyny. Jest miłym, życzliwym starcem, który więcej słucha niż mówi. Jest skryty w sobie. Jedna plotka wystarczyła, aby ludzie odsunęli się od niego i zaczęli go uważać za dziwaka. Jest bardzo samotny, choć ma syna, synową i wnuki, których jeszcze nie widział. Jego własny syn traktuje go, jak "zło konieczne" i kontaktuje się z nim tylko raz w miesiącu, aby sprawdzić czy żyje. Dlaczego tak właśnie się stało?

Autorka w swojej książce porusza ważny problem, jaki pojawia się coraz częściej w dzisiejszym świecie. Jest to wścibskość i ciekawość ludzka. Ludzie coraz częściej martwią się o innych niż o siebie samych. Wydają sądy i opinie na temat rzeczy i osób o których tak na prawdę nie mają pojęcia. Odwracają się od ludzi bo usłyszeli złą plotkę na ich temat. Główni bohaterowie żyją w takim środowisku, gdzie plotka i wścibtwo są ważniejsze od prawdy.

Małgorzata Mikos w swej książce podkreśliła, iż w ciągłym biegu za pieniędzmi, sławą nie należy zapominać o drugim człowieku. Każdy człowiek ma swoją własną historię z którą chciałby się z kimś podzielić.

Według mnie tę książkę powinien przeczytać każdy młody człowiek ponieważ w pewnym wieku młodym ludziom wydaje się, iż nie mają o czym rozmawiać ze staruszkami, że to jest dla nich po prostu "obciach". Autorka ukazuje piękną przyjaźń między młodą dziewczyną, a staruszkiem. Przyjaźń, która tak na prawdę w dzisiejszych czasach rzadko występuje.

Wiele osób po tej lekturze zupełnie inaczej będzie patrzeć na starszego człowieka. Zobaczą w nim nie tyle "starca", co przede wszystkim człowieka z historią

Ja książkę bardzo polecam i już nie mogę się doczekać, aby poznać dalsze losy bohaterów.

Moja ocena: 10/10

więcej na [Adres usunięty]

To moje pierwsze spotkanie z panią Małgorzatą. Odważnie sięgam po jej książkę z nadzieją, że przeżyję kolejną świetną przygodę – i tak właśnie się dzieje!

Co jak co, ale pisanie o ludziach starszych to sprawa zdecydowanie trudna. Temat, który ciężko poniekąd znać od podszewki, tak mi się wydaje. Ja osobiście znam tylko tyle ile było mi dane liznąć za moich młodych lat (nie, żebym teraz była jakoś szczególnie stara). Na myśl cały czas przychodzi mi kawałek wiersza Edwarda Stachury „człowiek człowiekowi”. Może to złe porównanie, ale wydaje mi się, że pasuje to tutaj idealnie.

Ostatnio czytuję sporo książek, przy których płaczę. I ta oto piękna historia nie była wyjątkiem. Wspaniała opowieść Piotra, który jest świadomy, że jego życie niebawem dobiegnie końca i młoda dziennikarka, która ma spisać to co jej opowie w historię dla bliskich. Powiedzcie sami jak ma się nie złamać nasza dusza? Jak ma coś takiego nie ująć nas za serce?

Lekkim jeżykiem napisana retrospekcja życia Piotra jak i jego wspomnienia i chwile, które poruszają najgłębsze struny naszego człowieczeństwa. Mogę śmiało napisać, że takie właśnie historie są po prostu epickie. To niesamowite jak autorka oddała emocje, które możemy poczuć niemalże namacalnie. Mam wrażenie, że to książka, która wręcz namawia, by zastanowić się – na zasadzie co by było gdyby – i i postawić się własnie w roli naszego głównego bohatera.

Pierwsze strony prezentowały się flegmatycznie. Trafne przemyślenia, jednakże powtarzane w kółko za pomocą tych samych bądź różnych słów mnie męczyły. Kiedy główna akcja i tematyka książki w końcu się rozpoczęła, zaczęłam wciągać się w tekst. Narracja była przyjemna i zrozumiała, a na dodatek opisane wydarzenia w ogromnej skali pobudzały moje emocje. Przedstawiona historia brzmiała bardzo autentycznie oraz prawdziwie. Co zaś możemy wynieść z tego tytułu? Na pewno refleksje. Po każdym rozdziale myślimy o sobie, o swojej sytuacji, o życiu i otoczeniu wokół. To lektura zdecydowanie dla miłośników autentycznych historii, niosących w sobie wrażliwość zmieszaną z okrucieństwem życia.

,,Ta opowieść z jednej strony jest niesamowita, z drugiej zaś skrywa tragiczne oblicze. Słodko-gorzkie przeżycia, które zbudowały jedno światło i połączyły dwie dusze. Historia jego życia, którą miałam okazję poznać, udowadnia, że pomimo niepowodzeń oraz licznych przeciwności warto walczyć, cieszyć się z otrzymanej szansy, bez przerwy czegoś pragnąć i uśmiechać się nawet wtedy, gdy przed sekundą po naszych policzkach płynęły słone łzy."

Recenzja powstała we współpracy z autorką, za co ogromnie dziękuję!

[Adres usunięty]

Młoda dziennikarka napotyka na swojej drodze dużo starszego od siebie mężczyznę. Wielu ludziom wydaje się, że przyjaźń z samotnym wdowcem w podeszłym wieku to coś niedopuszczalnego, jednak oni rozumieli się bez słów. Staruszek jest bardzo samotny, praktycznie nie utrzymuje kontaktu z synem, ani nawet z wnukami ma tylko ją, swoją sąsiadkę, powierniczkę swoich wspomnień.

Jak każdy wie powrót do wspomnień nie zawsze jest dla nas łatwy i przyjemny, zwłaszcza gdy los nie rozpieszcza nas od najmłodszych lat. Mimo tego wszystkiego Piotr postanawia, opowiedzieć przyjaciółce historię swojego życia i wprowadzić ją do swojego świata.

Staruszek pragnie, aby młoda dziennikarka uwieczniła jego wspomnienia na papierze, utworzyła coś na wzór pamiętnika. Dziewczyna mimo obaw znajduje w sobie silę i odwagę, aby podjąć się tego zadania i spełnić prośbę przyjaciela. Osiemdziesięciolatek opowiada jej między innymi o kobiecie swojego życia-Luizie. Wydaje się, że ich miłość nie miła szansy bytu. On sierota, wychowywany przez dziadków, ona panna z bogatego domu. Nie chcę zdradzać całej fabuły, ale uwierzcie mi na słowo, że jest to cudowna i wzruszająca opowieść, która nie raz doprowadzi was do łez, mimo to nie będziecie w stanie się od niej oderwać.

Ta książka miała być dla mnie odskocznią od thrillerów i kryminałów, których ostatnio było całkiem sporo. Już sama jej urocza okładka jest ich totalnym przeciwieństwem! Kobieca, różowa i romantyczna- mój ideał.

Książka jest piękna! Jest o miłości, bólu, samotności i oddaniu, o trosce o drugą osobę, o braku zrozumienia dla innych i o upływającym czasie. W tej książce poznajemy kobietę, która pewnego dnia traci pracę i dzięki temu oddaje swój wolny czas osiemdziesięcioletniemu sąsiadowi Piotrowi. Człowiekowi, który w pewny sposób został odtrącony od społeczeństwa, każdy widzi w nim tylko dziwaka i samotnika. Jak jest naprawdę? Książka pokazuje nam, że każdy z nas posiada swoją własną unikatową i cenną historię. Każdy z nas ma swoje wspomnienia, pragnienia i marzenia, które ukształtowały to jakimi ludźmi teraz jesteśmy i jak patrzymy na otaczający nas świat. Historia Piotra jest smutna, bardzo smutna. Przewracając kolejne kartki coraz bardziej chciałam mu pomóc, uratować go od tego wszystkiego. Los od samego początku nie był dla niego łaskawy. A ile takich osób jest koło nas? Czy kiedykolwiek zastanowiliście się nad tym jaką historię niesie ze sobą samotna staruszka, którą codziennie mijacie w drodze do pracy?

Książka każe nam przystanąć, każe nam się zastanowić, przeanalizować niektóre wydarzenia. W codziennym pędzie czasami zapominamy o najprostszych rzeczach, o pamięci i o rozmowie. Kiedy ostatnio zadzwoniliście do swoich rodziców, dziadków?

Uwielbiam i bardzo cenie sobie książki, które tak wiele wnoszą, które uczą. Ta niesie bardzo ważne przesłanie dla każdego z nas. Jest smutna, a mimo to piękna w swoich słowach i myślach.

Zadanie na dzisiaj? Zadzwońcie do bliskiej Wam osoby z którą dawno nie rozmawialiście! Życie jest krótkie, ulotne, a my czasami o tym zapominamy. Przystańmy na chwilę.

Kochani dziś chcę opowiedzieć Wam o książce, która roztrzaskała mnie emocjonalnie. Z natury jestem osobą, której mocno na sercu leży dobro drugiego człowieka. Nie potrafię przejść obojętnie wobec osoby, która czasami potrzebuje tak mało, aby wywołać uśmiech na jej twarzy. Swego czasu będąc nastolatką, byłam wolontariuszką w domu seniora. Muszę przyznać, że jestem wdzięczna losowi za każdą spędzoną tam chwilę, ponieważ czas ten, okazał się dla mnie niesamowitą lekcją pokory i pozwolił otworzyć się na drugiego człowieka. Patrząc na twarze tych starszych ludzi, których spotkałam na swojej drodze, w ich spojrzeniach można było dostrzec samotność, smutek, tęsknotę, a wystarczył mały gest, by choć na chwilę przywrócić im uśmiech i nadzieję. Oni nie oczekiwali wiele, chcieli, tylko aby ktoś ich wysłuchał.

Zapewne zastanawiacie się teraz, dlaczego piszę Wam o tym wszystkim. Otóż książka Pani Małgorzaty Mikos „Dni naszego życia”, po której lekturze nadal nie mogę pozbierać się emocjonalnie, skłoniła mnie do wspomnień z tamtego okresu w moim życiu. Za chwilę przekonacie się dlaczego.

Zanim jednak opowiem Wam o samej książce, jak to zwykle mam w zwyczaju, zapraszam Was na chwilę rozważań i przemyśleń nad tym, co ważne i nieuniknione, a jednak często spychane w głąb naszej świadomości. Dziś porozmawiamy o czasie, schyłku ludzkiego życia. Mówiąc wprost o starości, która, jak ja to zawsze powtarzam, jest jedną z niewielu rzeczy, która się Panu Bogu nie udała. Zapewne teraz wielu z Was pomyśli sobie „przecież jestem młody, to mnie nie dotyczy”. Nic bardziej mylnego kochani, choć w pędzie codziennego życia o tym nie myślimy. Starość dotknie każdego z nas.

To, co według mnie jest najbardziej bolesne i uderzające to, fakt, że ludzie starsi spychani są tak jakby na boczne tory życia. Młodzi ludzie żywią przekonanie, że takie osoby nic nie wiedzą o życiu, niczego nie mogą już światu od siebie dać, niejako nie pasują do dzisiejszych czasów. Mijamy ich na ulicy, spotykamy każdego dnia, ale zaaferowani własnym życiem nie poświęcamy tym osobom swojej uwagi, bo przecież życie pędzi, a niestety w czasach, w których przyszło nam żyć, ważniejsze jest to, by mieć niż być. Stąd też często osoby starsze czują się samotne w tłumie. A, jak się przekonacie, sięgając po książkę Pani Małgorzaty, jeśli tylko zechcecie ich wysłuchać, mogą oni ofiarować Wam od siebie bardzo wiele.

Piotr jest osiemdziesięciolatkiem, który przez mieszkańców miasteczka, w którym żyje, postrzegany jest jako dziwak, tylko dlatego, że wyznaje swoje zasady i żyje po swojemu, nie próbując dopasować się do współczesnych realiów życia. Żyje, jak chce, a nie tak jak oczekują tego od niego inni, bowiem od zawsze jego celem, było bez względu na wszystko pozostać sobą. Niestety jego sąsiadom to nie odpowiada, dlatego zdają się go nie zauważać, traktując niemal jak zło konieczne. Przedwcześnie owdowiały mężczyzna wiedzie samotne życie, a przy życiu trzymają go tylko wspomnienia niezwykłej miłości do ukochanej żony, która, choć minęło już wiele lat od jej śmierci, nigdy nie wygasła. Pewnego dnia los krzyżuje drogi naszego bohatera z młodą dziennikarką, która, choć jest jego sąsiadką podobnie jak inni, nie poświęcała większej uwagi osobie starszego mężczyzny. To spotkanie odmieni życie ich obojga, a wszystko za sprawą wyjątkowego projektu, którego podejmuje się młoda dziewczyna. Piotr zdaje sobie sprawę, że jego życie na tym świecie wkrótce dobiegnie końca, dlatego prosi sąsiadkę, by spisała historię jego życia, aby nie umarła razem z nim. Chce, aby poznali ją syn i wnuki.

Uwierzcie mi, zadanie nie jest proste, ponieważ historia, której powiernikiem staje się dziewczyna, jest równie piękna, wzruszająca, jak i okrutna oraz bolesna. Poprzez retrospekcję wydarzeń, mamy możliwość poznania kolei życia staruszka już jako dziecka. To, czego doświadczył, może złamać na zawsze nie jednego dorosłego, a co dopiero dziecko. Dorosłe życie również zadało mu bezlitosny cios, przedwcześnie odbierając najlepszą przyjaciółkę i jedyną największą miłość życia.

Nie będę opisywać Wam szczegółów tej wyjątkowej opowieści, abyście sami mogli odkrywać jej głębie i wraz z bohaterem przenieść się do czasów, gdzie największą wartością był drugi człowiek, przyjaźń i miłość, która bez względu na mijający czas pozostaje wieczna.

Piotr jest postacią, która od samego początku znalazła miejsce w moim sercu. Czytając „Dni naszego życia”, nieustannie przypominałam sobie moich dziadków, którzy już odeszli, a którzy, kiedy byłam jeszcze małym dzieckiem, często opowiadali mi, o tym, jak dawniej wyglądało ich życie. Teraz, podczas czytania tej książki, często wyobrażałam sobie, że to właśnie ja siedzę z moim dziadkiem i słucham trudnej, ale niezwykłej historii perypetii jego życia. Być może wyda wam się to niedorzeczne, ale ja naprawdę pokochałam tego staruszka. Nie myślcie sobie, że Piotr przez całe życie był ideałem. Jak każdy z nas popełniał błędy, ale jego przeżycia są dowodem na to, że nigdy nie jest za późno, aby je naprawić. Były chwile, kiedy żałowałam, że nie mogę go przytulić. Ta historia to dowód na to, że każdy z nas jest wyjątkowy i skrywa w sercu historię, która jeśli tylko zechcemy ją poznać, może odmienić i ubogacić nasze życie. Nie liczy się wiek, przekonania, czy status majątkowy a człowiek, z którym duchowa bliskość i przyjaźń może okazać się najcenniejszym darem.

.

Pani Małgorzata Mikos oddała w nasze ręce napisaną pięknym językiem wzruszającą i wyjątkową historię, która pozostawia swój ślad w sercu czytelnika już na zawsze. Nigdy nie zapomnę tej książki i na pewno wrócę do niej nie raz. Płakałam przy niej, smutek i poczucie niesprawiedliwości rozrywały mi serce. Każdemu z nas życzę tak wspaniałej miłości, jaka łączyła, a właściwie łączy do dziś Piotra i jego żonę, bo ta miłość zwyciężyła nawet śmierć. Dla mnie osobiście „Dni naszego życia” to niezapomniana chwila na to, by się zatrzymać i docenić największe wartości, jakie ofiaruje nam życie: miłość, przyjaźń, możliwość obcowania z drugim człowiekiem. Mimo że, tak jak stało się w moim przypadku, książka rozerwała mi duszę na strzępy, autorka nie pozostawia nas bez nadziei, za co bardzo dziękuję.

Kochani, być może niektórym z Was przeszkadzać będzie powolna akcja tej książki oraz skrupulatne opisy przeżyć bohatera. Dla mnie jednak jest to jej atutem, gdyż według mnie jest to książka adresowana do ludzkich serc i dusz. Nie da się jej przeczytać bez głębokiej refleksji, dlatego autorka poprzez niespieszną akcję daje nam czas na zastanowienie się nad własnym życiem i hierarchizacją cenionych przez nas wartości. Chce, abyśmy dokładnie poczuli to, co każdego dnia od wielu lat czuje Piotr.

Nie znajdę chyba już więcej słów na to, aby utwierdzić Was w przeświadczeniu jak, niezwykłe w swoim wyrazie są „Dni naszego życia". Przeczytajcie, a przekonacie się sami.

Na zakończenie, chcę tylko prosić Was, abyście rozejrzeli się wokół siebie. Być może, każdego dnia mijacie samotną starszą osobę, która pragnie, by ktoś zechciał ją wysłuchać. Pamiętajmy my też, kiedyś możemy znaleźć się na miejscu tych osób, a dobro naprawdę powraca.

Recenzja powstała we współpracy z portalem Czytajmy polskich autorów i wydawnictwem Novae res, za co bardzo dziękuję.

[Adres usunięty]