Dni krwi i światła gwiazd. Córka dymu i kości. Tom 2

Karou przybyła za późno, wojna już się zaczęła i zebrała swoje krwawe żniwa. Garstka ocalałych chimer to za mało by wygrać, lecz teraz mają nadzieję na lepsze jutro. Niebiesko włosa służy Białemu Wilkowi i tworzy nową armię żołnierzy.

Czy wystarczy sił, aby pokonać wroga? I jak Karou poradzi sobie z taką odpowiedzialnością na swoich barkach?

Po zakończeniu pierwszego tomu z niecierpliwością oczekiwałam dalszych losów bohaterów. Wciągnęła mnie walka chimer z serafinami. Świata wykreowanego przez autorkę nie da się łatwo porzucić i zapomnieć.

„Jakże perwersyjny był ten łagodny głos. Karou wiedziała, że gdyby na niego spojrzała, dostrzegłaby uśmiech na jego twarzy. Właśnie dlatego nie patrzyła. Zatopiła nóż aż po uchwyt w jego gardle. Nóż był mały, ale spełnił swoje zadanie”.

Karou biła się z wieloma myślami. Poczucie obowiązku wobec swojego ludu przeważało nad szczęściem jej samej. Możemy obserwować zmiany, jakie zaszły w jej zachowaniu. Uległa i wykonująca rozkazy Białego Wilka dziewczyna, to nie ta sama, którą poznaliśmy wcześniej, lecz nie martwcie się, gdzieś ta buntowniczość nadal w niej tkwi.

Rozdziały z perspektywy różnych bohaterów przeplatają się między sobą. Dzięki temu możemy obserwować i uczestniczyć w wielu wydarzeniach. Ich skutki są jednak odczuwalne dla wszystkich.

Z pełnym zaangażowaniem czytałam książkę. Obawiałam się trochę zakończenia, gdyż zaczęło robić się niebezpiecznie. W walkę zaangażowano zastępy aniołów z samego Imperium. Wielka armia w porównaniu z ocalałymi chimerami nie wróży nic dobrego.

A finał może Was zaskoczyć. Mnie zaskoczył, więc tym bardziej nie mogę się doczekać ostatniego tomu. Choć z drugiej strony trochę się go boję.

”Życie i pokój.

Triumf i zemsta.

Te dwie wizje nigdy się nie spotkają”.

💙❤️ Kiedy na początku tego roku rozpoczynałam trylogię Córki dymu i kości nie podejrzewałam, że wciągnę się aż tak. Już pod koniec pierwszej książki wiedziałam, że wyczekiwanie drugiego tomu to jedyne co mogę zrobić jako rasowy książkarz. Z tego powodu, kiedy w końcu trzech miesiącach pojawiły się Dni krwi i światła gwiazd ucieszyłam się jak dzieciak. Absolutnie byłam ciekawa jak dalej potoczą się losy Karou i Akivy i muszę przyznać że wow.. Dzieje się.

💙❤️ Zakończenie pierwszego tomu absolutnie wyrzuciło mnie z moich literackich kapci. Moje serduszko Laini Taylor zdecydowała się połamać, przejechać walcem i przynieść cegłą. Z tego powodu sam start tej historii trochę mi przeciągnął te emocje (co jest jak najbardziej na plus!) Wejście z wysokiego C, brak czasu na oddech — to jest to czego oczekiwałam i jak najbardziej dostałam.

💙❤️ Akiva wie, że Karou przeżyła — ta jedna myśl staje się motorem dla jego wszystkich następnych działań. Musi bowiem znaleźć swoją ukochaną za wszelką cenę, nawet jeżeli oznaczać to będzie złamanie kolejnych anielskich praw i pojedynek z pewnym rodzeństwem. Rodzeństwem, które kiedyś ofiarowało mu wszystko co mogło. Karou probuje żyć z ciężarem tragedii, która się wydarzyła - służąc u Białego Wilka stara się za welką cenę ochronić dziecictwo Brimstone'a. Mimo wszystko dziewczyna czuje się obco, wróciła wprawdzie do swojego ludu i miejsca do którego należy lecz niestety nadal karcące spojrzenia innych, komentarze są dla niej ciężarem nie do udźwignięcia. Dziewczyna doskonale wie, że jedynie posługa czyni ją nietykalną na pretensje i żale innych. Próbując więc pogodzić swoje wewnętrzne rozdarcie, które każe jej żyć pomiędzy uczuciami do Akivy a lojalnością wobec Chimer — powoli zanurza się w odmętach tęsknoty. Tęsknoty za tym, o którym nie umie zapomnieć. O mężczyźnie, który oddał jej swoje serce, ale zabrał w zamian wszystko inne..

💙❤️ Muszę przyznać, że cieszę się, że w tym tomie mieliśmy inaczej rozłożone akcenty na fabule. W pierwszym tomie romans naszych kochanków grał pierwsze skrzypce. Tutaj, mimo iż nadal istotny mam wrażenie, że odrobinę odsunął się na drugi plan. Do głosu o wiele bardziej dochodzi Akiva (YES.CZEKAŁAM NA TO!) - mamy większy wgląd w jego uczucia, tęsknoty i przemyślenia. Podobało mi się to ogromnie mimo faktu że rozdzielenie Akivy i jego Karou nadal przybijało i rozdzielało na części. Absolutnie kocham konsekwencję Taylor w przedstawianiu perspektywy jej bohaterów. Karou rozrywana przez tęsknotę za Akivą nadal ma swoje przemyślenia. Umie wznieść się ponad uczucia do mężczyzny, ponieważ inne ważne elementy jej życia zostały zniszczone. Cudowne przełamanie tropu gdzie kobieta w historii jest kierowana jedynie uczuciami do swojego partnera/partnerki. Wielkie brawo! Nadal trafiam na książki, którym tego brakuje a Dni Krwi ogrywają ten motyw prze-cudownie.

💙❤️ Laini Taylor bawi się ze swoim czytelnikiem. Umie budować fabułę, tak zarzucać zwrotami akcji, że nie raz zbiera się od tego szczękę z podłogi. Niektóre wydarzenia bardzo trudno jest przewidzieć a mimo wszystko nie brzmią one sztucznie. Mam wrażenie ze obecnie mimo ogromnej różnorodności na rynku nadal jest zdecydowanie mało aż tak wyróżniających się autorek. Takich, które stawiają przed swoim czytelnikiem pewne wyzwania a w zamian dają satysfakcjonujące nagrody.

Boże MOONDRIVE kochani! DAWAJCIE TRZECI TOM!

Bo ja tu umrem.

„Dni krwi i światła gwiazd” to drugi tom cyklu „Córka dymu i kości”. Pierwszy tom zakończył się tak, że na już chciałam poznać dalsze losy bohaterów. I gdy tylko zobaczyłam zapowiedź kolejnej części to odliczałam dni do premiery. Pierwszy tom oczarował mnie ciekawym światłem i wspaniale wykreowanymi bohaterami. Zastanawiałam się czy tym razem również przepadnę od samego początku. I już po przeczytaniu paru stron wiedziałam, że książki szybko nie odłożę.

Karou żyje, co bardzo raduje Akivę, który marzy o wspólnej przyszłości. Jego cel jest jeden: odnaleźć za wszelką cenę dziewczynę. Zrobi wszystko dla niej. Jest w stanie po raz kolejny naruszyć anielskie prawo.

Karou w tym czasie wróciła do swojego ludu i jest na służbie u Białego Wilka. Nie czuje się jednak tutaj dobrze. Rozdarta jest pomiędzy lojalnością wobec chimer, a miłością do Akivie.

Książka trzymała mnie cały czas w napięciu. Byłam ciekawa czy serafin i jego ukochana będą jeszcze mieć szanse spotkać się? Czy dane będzie być szczęśliwymi razem?

Książka dostarcza wielu emocji i jest raczej z tych nieodkładanych. W tej części jeszcze bardziej zżyłam się z głównymi bohaterami. Autorka bardziej skupia się w tej części nad Erec. Poznajemy więcej ras go zamieszkujących, przez co czytelnik musi trochę bardziej skupić się by nie pogubić się. Akcja książki jest zróżnicowana. Raz płynie powoli, a później nieco przyspiesza. Jednak dla nie było to problemem, ponieważ bardzo podobały mi się tutaj opisy zarówno nowych ras, jak i krwawych bitwach.

Jeśli czytaliście pierwszy tom i podobał się Wam, to koniecznie sięgnijcie po drugi. Ja już nie mogę doczekać się trzeciego.

„Dni krwi i światła gwiazd” to długo wyczekiwana przeze mnie książka, która przyniosła mi wiele emocji. Nie mogłam się na nią doczekać, chciałam ponownie spotkać tajemniczą, główną bohaterkę, udać się do świata, który jest majestatyczny i ciekawy. Nastała ciemność, zmęczenie, zdrady, ból, poczucie beznadziei, przemoc, zemsta i ponura determinacja. Laini Taylor skupiła się na stworzeniu bogatego krajobrazu zniszczonego przez wojnę, z postaciami zranionymi i posiadającymi blizny, a mimo to uwikłanymi w nieubłagany cykl przemocy, który zdawał się nie mieć końca. Nie mogłam się oderwać od lektury, pragnęłam znacznie więcej. Autorka zaskoczyła mnie brutalnością, ale mogłam ją zrozumieć i mieć nadzieję, że w końcu dobiegnie końca. Szata graficzna okładki jest niesamowita, zwłaszcza, że świeci, kiedy zapada zmrok. Cieszę się,, że t historia dostała kolejną szansę, aby trafić do szerszego grona odbiorców.

Główną bohaterką książki autorstwa Lani Taylor pod tytułem „Dni krwi i światła gwiazd” jest Karou, niebieskowłosa dziewczyna, której skóra jest pokryta znakami, a na dłoniach posiada diabelskie symbole. Mieszkała w Pradze i studiowała, wykonywała polecenia handlarza życzeń i mimo tego, życie było dla niej prostsze. Wychowana wśród chimer kroczyła między światami nie czując się tak do końca częścią żadnego z nich, ale teraz przyszedł czas by opowiedzieć się, za którąś ze stron. Karou obecnie przebywa u Białego Wilka i jako rezurekcjonistka próbuje chronić dziedzictwo Brimstone’a. Jej myśli kierują się w stronę serafina, tęskni za Akivą, jednak sytuacja się zaognia. Jest lojalna chimerom, chociaż ich oceniające spojrzenia wiąż jej dosięgają. Co się wydarzy Czy dla dziewczyny i serafina jest jeszcze jakakolwiek szansa?

„Dni krwi i światła gwiazd” opiera się na tym solidnym fundamencie, zapewniając czytelnikowi znacznie bardziej emocjonującą, pełną przygód fabułę. Romans jest nieco stonowany, a fabuła znacznie bardziej nieprzewidywalna. Rozwój postaci były tutaj jedną z najbardziej zauważalnych rzeczy. Zarówno Kaoru, jak i Akiva przechodzą znaczne zmiany, zwłaszcza ona przekształca się w bardzo dojrzałą postać. Choć tęsknię za dawnym radosnym zachowaniem, uwielbiam te nowe cechy, które uzupełniają ponurą atmosferę tego tomu.

Kaoru straciła wszystko, co było jej w życiu drogie, jest zaledwie skorupą dawnej siebie, trawioną żalem, wstydem i poczuciem winy, na które, szczerze mówiąc, naprawdę nie zasługuje. Jest zdeterminowana i silna, ma więcej stali w kręgosłupie, niż można sobie wyobrazić. „Dni krwi i światła gwiazd” ukazuje napięcia dotyczące władzy, a nie miłości. Konflikt nie wynika z uczuć, ale z ponurej rzeczywistości, wojny i walki o władzę. To właśnie sprawia, że nie mogę się doczekać kolejnej części, ponieważ fabuła staje się coraz bardziej przerażająca.