Dlaczego warto rozmawiać o Sinéad O`Connor

Pomyśl o osobie, która w świecie kultury wywołuje wiele kontrowersji….

Kto pierwszy przychodzi Ci na myśl?

Bez wątpienia Sinead O’Connor była taką osobą… Jej czyny, zachowania, ale i muzyka często były na ustach wielu ludzi. NIe jestem tu po to, aby jej bronić, podobnie jak autorka reportażu „Dlaczego warto rozmawiać o Sinead O’Connor”. Chciałabym tylko, żebyś za nim ją ocenisz, poznała, poznał jakim była człowiekiem. Z czym się mierzyła, dlaczego wygłaszała takie, a nie inne poglądy.

Czytając słowa zawarte w tej książce różne myśli kołatały mi się w głowie. Było mi zwyczajnie żal Sinead, z drugiej strony momentami byłam przerażona i ogromnie zdziwiona do czego „była zdolna”. Większość słyszała o jej „wybrykach”, ale czy wiesz, że stwierdzono u niej zaburzenia afektywne dwubiegunowe? Tak jak wspomniałam wcześniej, nie chce tłumaczyć jej zachowań, chce zrozumieć, poznać.

„Tym co wyróżniało O’Connor, nie było jedynie to, że przyznawała się do swoich transgresji czy szukała z ich powodu atencji, ani nawet to, że była kobietą. Ona trzymała w ręku lustro i pozwoliła się w nim przejrzeć całemu społeczeństwu, demaskując manipulacje, hipokryzję i podwójne standardy w odniesieniu do płci, rasy i czynników ekonomicznych rządzących przemysłem muzycznym.”

To nie tylko biografia artystki, ale również ukazanie tego co działo się w muzycznym świecie, kiedy Sinead do niego wkraczała, jak postrzegane były kobiety w tamtym czasie, dlaczego jedni mogli zrobić karierę szybciej od innych…. Na szczęście obecnie sytuacja uległa zmianie, ale ten rynek nie był i nie jest bajkowy.

Jedno jest pewne, pozostawiła po sobie utwory przepełnione emocjami i poruszającymi tekstami. Słowami ważnymi, dzięki którym chciała opowiedzieć nie tylko swoją historię, ale również zwrócić uwagę na kwestie, które ją dotykały, które powodowały, że cierpiała. Bo tego cierpienia w życiu miała wiele, od najmłodszych lat…

Pozwolę sobie zacząć trochę nietypowo, bo od maleńkiej prywaty. Sinéad O’Connor przede wszystkim była moją rówieśniczką. Jej przedwczesna śmierć mną wstrząsnęła i była dla mnie zaskoczeniem. Być może związek z jej śmiercią miało samobójstwo jej siedemnastoletniego syna Shane’a, po którym trudno było jej się podnieść i zapewne nie pomogło zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu bordeline.

Myślę, że nie trzeba było interesować się muzyką żeby wiedzieć i rozpoznawać Sinéad. Dla jednych na zawsze pozostanie bardzo zdolną piosenkarką o wyjątkowym głosie i tekściarką. Dla innych będzie łysą wariatką, która na wizji w popularnym programie podarła zdjęcie papieża Jana Pawła II. W każdym z tych zdań jest trochę prawdy, ale jest to spłycone do minimum. Trzeba by przeczytać tę książkę żeby trochę nam się poukładało w głowie. Ale dodatkowo warto zajrzeć do autobiografii Sinéad „Wspomnienia”.

Sinéad mimo młodego wieku była znana ze swoich kontrowersyjnych wystąpień i bardzo wyrazistych poglądów społecznych i politycznych, które często miały odbicie w jej twórczości. Otwarcie sprzeciwiała się wojnom; wspierała prawa kobiet do aborcji oraz była aktywna w kwestiach praw człowieka.

O’Connor, jak niektórzy sądzą, nie była osobą niewierzącą. Miała jedynie problem z instytucją Kościoła, nie z wiarą. Krytykowała Kościół za postępowanie, zwłaszcza w kontekście nadużyć seksualnych i w akcie protestu podarła zdjęcie Jana Pawła II. Miało to zwrócić uwagę i zwróciło, ale niestety nie taką jaką chciała Sinéad, bo odwróciło się przeciwko niej.

Dlaczego warto rozmawiać o Sinéad O’Connor jest po części biografią, owszem, ale jest przede wszystkim rzetelnie udokumentowanym reportażem, który opisuje życie i karierę jednej z najbardziej wpływowych piosenkarek naszych czasów. To nie jest obszerna publikacja, ale nie zabrakło w niej miejsca na karierę muzyczną od najważniejszego utworu, który uczynił z niej światową gwiazdę „Nothing Compares 2 U”. McCabe ujęła i kontrowersje wokół piosenkarki i jej poglądy polityczne oraz społeczne. Nie zabrakło miejsca na osobiste zmagania z samą sobą czyli walkę z własnymi demonami, problemami psychicznymi i trudnościami w życiu prywatnym.

Reportaż/dokument Allyson McCabe jest nie tylko historią Sinéad O’Connor, wykracza dalej i opowiada o opresyjnej kulturze, w której wszyscy żyjemy. Przez szeroki kontekst społeczny i polityczny, którym interesowała się O’Connor, i w którym działała.

W książce przewija się wiele tematów i postaci, przez co odnosi się momentami wrażenie, że sama artystka pozostaje nieco w tle. Jesteśmy świadkami zmian przemysłu muzycznego w latach 80. i 90. XX wieku, kiedy to Sinéad rozpoczynała karierę muzyczną. Jak było jej trudno przebić się w tym świecie opanowanym bardziej przez mężczyzn, w świecie z jawnymi przejawami seksizmu i mizoginizmu.

McCabe pokazała nam jaka była Sinéad O’Connor i pokazała nam jak wyglądał (i wygląda) branża muzyczna i Kościół katolicki. W jaki sposób trudne dzieciństwo może wpływać na dalsze losy, stan psychiczny i postrzeganie świata.

Po przeczytaniu tego reportażu myślę, że wszyscy powinniśmy przeprosić Sinéad za lata potępienia, ubliżania, opluwania, etc.

Przypomnijmy sobie łzę z teledysku „Nothing Compares 2 U” i również zapłaczmy, nad Sinéad.

Gorąco polecam reportaż Allyson McCabe, bo warto go przeczytać i warto poznać Sinéad.

Allyson McCabe w reportażu przybliża postać Sinéad O'Connor, ale co ciekawe, czyni to w znacznie szerszym kontekście. W rezultacie powstała interesująca mieszanka biografii, osobistych wątków, refleksji na temat branży muzycznej oraz znaczenia twórczości i aktywizmu O'Connor. McCabe rzuca światło na trudne dzieciństwo i młodość artystki, ciężar traumy, który musiała dźwigać przez całe życie. Opisuje początki kariery muzycznej, wzloty i upadki, kontrowersyjne, burzliwe i trudne momenty, zagłębia się w muzykę i poglądy O'Connor. Wiele uwagi poświęca realiom branży muzycznej lat 80. i 90. XX wieku – pisze o próbach uciszenia i zdeprecjonowania Sinéad (bo jako kobieta w męskim świecie nie chciała zrezygnować z własnych przekonań), seksizmie, niejawnych formach opresji, a także o zniekształcaniu jej wizerunku w mediach ([Adres usunięty]. w MTV). Z reportażu wyłania się obraz kobiety skomplikowanej – utalentowanej, buntowniczej, mocno doświadczonej, silnej w swojej kruchości. Kobiety, która poniosła wysoką cenę za bycie sobą, za bezkompromisowe wytyczanie własnej ścieżki w świecie muzyki i showbiznesu.

"Dlaczego warto rozmawiać o Sinéad O'Connor" to książka empatyczna i krytyczna, ale w mądry, wyważony sposób – bez idealizowania i bez demonizowania. Czytałam jako laik – i była to dla mnie interesująca lektura. Dla fanów artystki – wartościowa perspektywa, must read. Reportaż nie tylko o tym, kim była Sinéad O'Connor, ale przede wszystkim o tym, co sobą reprezentowała i jaki wpływ wywarła na innych swoją złożoną emocjonalnie twórczością i nieugiętą postawą.