DC Deluxe Uniwersum DC według Mike'a Mignoli

PIEKŁO NA ZIEMI DC

„Uniwersum DC według Mike`a Mignoli” to antologia zbierająca różne prace, jakie przez lata dla tego wydawnictwa zrobił ojciec „Hellboya” i „BBPO”. Antologia bardzo udana, zawierająca w sobie wiele kultowych opowieści, w tym te znane już na polskim rynku, jak np. „Batman: Sanctum” – i absolutnie warta poznania. Niestety pomijającą kilka istotnych powieści, na które liczyłem.

Co czeka na nas w tym albumie? Walka Phantom Strangera (Widmowego Przybysza) z siłami piekielnymi, chcącymi zniszczyć nasz świat to zaledwie początek. Potem powracamy na Krypton, kiedy ten jeszcze istniał i obserwujemy, jak wyglądał zanim nadszedł jego upadek. W końcu zaś na scenie pojawi się Batman, który ścigając przestępcę po cmentarzu, wkroczy w iście oniryczny koszmar. A to jedynie fragment tego, co dzieje się na stronach albumu…

Zacznijmy od tego, co znalazło się w tym zbiorze. Część tomu stanowią mniej znane czy mniej istotne opowieści z dorobku artysty, jak np. miniseria „Phantom Stranger” czy zeszyt przygód Swamp Thinga, co stanowi dobrą okazję do poznania w szczególność tego pierwszego z bohaterów, na polskim rynku niemal nieznanego. Ważniejsze stają się jednak kolejne komiksy. Dużą część albumu zajmują bowiem losy Supermana, a w szczególności napisana przez Johna Byrne’a (autora, który w roku 1986 na nowo opowiedział początki Człowieka ze Stali i wprowadził go w nową erę komiksu) opowieść „The World of Krypton”, stanowiącą prolog byrnowskiego „Człowieka ze Stali” i świetną historię o tym, jak wygadało życie na Kryptonie i wydarzenia, które zakończyły się wysłaniem Supermana na Ziemię. Obok tego mamy też [Adres usunięty]. jubileuszową fabułę, w której Superman odkrywa, że Krypton znów istnieje oraz wydany niegdyś w Polsce „Annual”, który w końcu dostajemy w pełnej wersji (sami wiecie, jak TM-Semic okrajało zeszyty, byle zmieściły w limicie stron).

Kolejnym ważnym elementem komiksu stają się opowieści o Batmanie. Tu najlepiej wypada mroczne, oniryczne „Sanctum”, wydane w naszym kraju po raz pierwszy w 1994 roku i uznane potem za jeden z najlepszych dziesięciu komiksów o Gacku, jakie TM-Semic opublikowało nad Wisłą. Uzupełniają go historia z „Batman Black AND White” oraz opowieść z „Batman Villains: Secret Files AND Origins”. Wszystko to – zarówno mniej znane komiksy, jak i te najbardziej sztandarowe – czyta się bardzo dobrze. W tych najwcześniejszych oczywiście fabuły są raczej proste, niemniej każdy z nich wart jest uwagi, a już „The World of Krypton” i „Sanctum” w szczególności. Opowieści bywają typowe dla gatunku, bywają też nastrojowymi horrorami, wszystkie jednak niemal – poza „The Gasworks” – napisane zostały przez innych scenarzystów. Mignola jest tu rysownikiem, a my śledzimy, jak ewoluował jego styl, który na początku był, jak style wszystkich innych artystów z lat 80. XX wieku, by w końcu stać się tym niezapomnianym, mrocznym, cartoonowym odbiciem szalonej wyobraźni, któr pokochaliśmy w „Hellboyu”.

A czego w tym tomie brakuje? Przede wszystkim dwóch znanych po polsku miniserii „Zagłada Gotham” i „Batman w świetle lamp gazowych”. Miałem też nadzieję na „Cosmic Odyssey” i „Batman / Hellboy / Starman”, ale niestety nie ma ich tu. Szkoda, ale może kiedyś doczekamy się dodatkowego wydania zbierającego nie tylko te, ale też i inne komiksy Mignoli. W końcu stworzył wiele znakomitych dziea dla Marvela czy Dark Horse Comics. Na razie jednak cieszmy się tym albumem, bo jest czym. Może i nie jest kompleksowy, może i nie trzyma równego poziomu, ale wciąż to bardzo dobry komiks i dla wymienionych już perełek wart przeczytania. A ile sentymenty budzi w tych, którzy wychowali się na komiksach od TM-Semic…

Mike Mignola to świetny rysownik i scenarzysta, który ogromną sławę zdobył dzięki komiksowi "Hellboy". Oczywiście nie od razu Rzym zbudowano, zanim wpadł na pomysł czerwonego demona, pracował w Marvelu i DC - zbiór ten skupia się właśnie na tym drugim okresie. Największym atutem albumu jest możliwość prześledzenia twórczego rozwoju Mignoli, który początkowo wcale nie przypominał ówczesnego siebie.

Jako młody twórca rysował dość standardowe plansze, ale z czasem jego styl zaczął nabierać rozmachu, zyskał magię, którą potem wielu próbowało kopiować (z różnym skutkiem). Cieszy mnie, że mogłam obserwować ten rozwój w zeszytach przedstawiających losy Batmana czy Supermana, choć czuję pewien niedosyt. Wiele kultowych dzieł nie znalazło drogi do albumu, a szkoda! Rozumiem jednak, że każdy zbiór tego typu ma pewne ograniczenia.

Jako fanka Mignoli nie wyobrażam sobie półki bez tej pozycji.