Dawki fantomowe

Ona jest stażystką w Sanatorium dla Dzieci ze Schorzeniami Nerwicowymi, Wadami Wymowy oraz Charakteru, ON słynnym psychiatrą i dyrektorem tego sanatorium. Łączy ich uczucie i układ, którego siły zmieniają się wraz z upływem czasu.

Młodziutka pielęgniarka zakochana i zapatrzona w autorytet, jakim jest jej przyszły mąż. Chce być taka jak on, chce być doktorem Straussem. Nawet ubraniami manifestuje swoje ambicje. A potem nagle wszystko się zmienia. Autor pokazuje jak życie potrafi z nas żartować, jak bardzo potrafi dokopać. Geniusz traci światłość umysłu i staje się poniekąd dzieckiem, a ona w końcu tą, którą chciała być. I to jest najmocniejsza strona tej książki - relacja małżonków. Autor opisał ją dość chaotycznie, wplatając w nią historie pacjentów. Ten chaos tutaj jest wybitnie na miejscu. Miałam wrażenie, że potęgował szaleństwo, nie pozwalał go ujarzmić, a nawet sprawiał, że ono udzielało się czytelnikowi.

Gdzieś w tej całej krótkiej, ale bogatej historii dotykamy spraw bolesnych, doświadczamy trudów życia, zmagamy się z wyrzutami sumienia i z chęcią walki o swoją tożsamość. Wdzieramy się w intymny świat dwojga ludzi i nie możemy się powstrzymać przed podglądaniem ich. Czerpiemy od nich, uczymy się, otwieramy szeroko oczy.

„Dawki fantomowe” mnie zachwyciły. Jestem po ogromnym wrażeniem zarówno pomysłu, jak i jego realizacji. Język tej książki to po prostu uczta.

Przeczytajcie, bo tego trzeba doświadczyć.

Seria Archipelagi wypuściła swoje kolejne dziecko - stąd powód do radości, bo są to zazwyczaj książki ambitne i nietuzinkowe. W przypadku tego tytułu autor wypuszcza w stronę czytelnika sporą garść dawek fantomowych stanowiących ogrom tematów do dyskusji nad światem i jego chorobami. Pan Wojciech opisuje w niej historię pewnego małżeństwa lekarzy - stażystki ze szpitala psychiatrycznego Ireny i jej małżonka wielkiej sławy dyrektora tegoż szpitala Ludwika Strausasa. Obok życia codziennego opisującego małżeńskie perypetie dwojga bohaterów w PRL-owskiej rzeczywistości wplata przypadki pacjentów chorych na schizofrenię, co doskonale uzupełnia oś główna powieści. Ludwik wskutek choroby traci kontakt z rzeczywistością, a Irena coraz bardziej rozkłada skrzydła i rozwija karierę medyczną, wyzwalając się spod męskiej dominacji. Choroba męża pozwala jej zaistnieć w medycznym świecie. Do dzisiaj się zastanawiam o czym ta książka tak naprawdę była bo tematów tu bez liku, tym bardziej, że autor wplata filozoficzne rozważania. Mnóstwo tu groteski i dobrego humoru. Jeśli macie ochotę na nietuzinkowa lekturę o sile kobiecej ambicji, o nauce, schizofrenii i mrówkach - zachęcam do sięgnięcia po Dawki fantomowe.

Tożsamość nie jest dana nam raz na zawsze

Tylko pozornie wydaje nam się, że ona jest jak cień. Cień, który jest z nami zawsze, od początku do końca. Zmienia się, rośnie i maleje, ale jest. Z naszą tożsamością jest jednak inaczej. Ona z nami bywa, niekiedy na zawsze, ale zdarza się, że ją tracimy, czasem bezpowrotnie, czasem znajdujemy ją ponownie, ale ona bywa już inna, zmieniona.

"Dawki fantomowe" to właśnie książka o poszukiwaniu i traceniu tożsamości. To kolejna pozycja w tak lubianej przeze mnie serii Archipelagi, która składa się z książek nietuzinkowych, ambitnych, wymownych i niesztampowych. Pozornie, ale stwierdzam to i po jej lekturze, w jej fabule panuje potworny bałagan. Chaos, brak w niej kolejności, wiele wydaje się dziełem przypadku. Jestem jednak pewna, że jest to jak najbardziej efekt zamierzony, bo życie ludzkie to tak naprawdę splot różnych dni, nastrojów, wydarzeń, na które mamy bądź kompletnie nie mamy wpływu. Najbardziej zaś zagadkową rzeczą jest ludzka psychika, która z jednej strony podlega schematom, z drugiej bywa nieobliczalna i całkowicie nieposkromiona.

Irena, młoda kobieta, trafia jako stażystka do szpitala psychiatrycznego którym kieruje wielka sława - Ludwik Strauss. Geniusz, dyrektor, autor podręczników, najwyższej klasy fachowiec, mentor, guru, osobistość zawodowa, ale i mężczyzna. Z podziwem patrzy na niego wiele kobiet. Ba, można powiedzieć, że są one zapatrzone w niego jak w obrazek. On jednak wybiera na swoją żonę właśnie Irenę, która trafia też pod skrzydła jego matki. Między małżonkami jest spora różnica wieku. Z biegiem lat ona robi karierę, rodzą się im dzieci, dzień mija po dniu i nadchodzi powoli starość. Ludwik siłą rzeczy w jej objęcia trafia pierwszy. W swoje objęcia obejmuje go choroba, która zabiera mu światłość umysłu, która sięga po jego tożsamość...

"Dawki fantomowe" to książka niezwykła, która mieni się niczym barwny kalejdoskop. Jest w niej bardzo wiele realnego życia, ale i groteski, humoru, zwyczajnych problemów i ludzkich dylematów, które są wpisane w sposób naturalny w ludzką egzystencję. Lektura nie nuży, a wielokrotnie zaskakuje. To obraz małżeństwa, które opiera się na podobnym gruncie zawodowym, ale i portret pary z dużą różnicą wieku. To obraz polskiego środowiska zawodowego w dziedzinie psychiatrii w czasach PRL-u, to też historia miłości, zatracania się w sobie i partnerze, zmian i odnajdywania się od nowa w innym outficie.

Książka pokazuje, że świat nie jest czarno biały, że ulega zmianom, podlega modom i coraz to nowym kanonom. My, żyjąc w nim, musimy starać się za nim biec i nie dać się wytrącić z rytmu życia. Gdy odstajemy bezpowrotnie starzejemy się i zmierzamy ku innej rzeczywistości.

Nie ukrywam, że to nie była łatwa, a wymagająca lektura. Była ciekawa i zaskakująca, powiedzieć o niej nieobliczalna też nie będzie przesadą. Książka w trakcie czytania mocno skupiała moją uwagę, intrygowała, kluczyła torami, które miałam wrażenie, że prowadzą w ślepą uliczkę, gdzieś na nieodkryte manowce ludzkiej psychiki.

Ta publikacja to też spojrzenie na układ kobieta - mężczyzna, mentor - uczennica, mąż i biegnąca ku niezależności żona, która także z sukcesem wspina się po szczeblach zawodowej kariery. I to jest jej wielki atut, bo pokazuje błyskotliwie to, co nas spotyka, ale czyni to w sposób wielce oryginalny.

Świetna, ambitna, nietypowa propozycja dla spragnionych nietypowej prozy na doskonałym poziomie. Bardzo polecam i rekomenduję.

"Dawki fantomowe” to historia małżeństwa Ireny i Ludwika, pracowników Szpitala dla Dzieci ze Schorzeniami Nerwicowymi, Wadami Wymowy oraz Charakteru. On – dyrektor placówki, słynny na całą Polskę psychiatra, staje się dla swojej młodej, niedoświadczonej żony nauczycielem i mentorem. Za jego namową Irena podejmuje studia z psychiatrii i wspólnie prowadzą badania naukowe, bazujące na dokonaniach i odkryciach Ludwika. W tym duecie to mężczyzna wiedzie prym, dominuje, nadaje kształt i kierunek pracy naukowej oraz życiu prywatnemu. Irena egzystuje w jego cieniu, z czasem całkowicie mu się podporządkowuje. Kiedy jednak Ludwik traci sprawność i jasność umysłu, relacja małżonków przechodzi ewolucję. Kobieta wyzwala się spod dominacji, poszukuje własnej drogi i utraconej tożsamości.

Wojciech Chamier – Gliszczyński stworzył prozę, w której wydarzenia możliwe, osadzone w konkretnej czasoprzestrzeni mieszają się z wytworami obłąkanych umysłów. Chaotyczna, pozbawiona chronologii narracja sprawia, że jeszcze trudniej jest oddzielić szaleństwo od normalności. Czytelnik całkowicie się w tej powieści zatraca, sam musi zdecydować co uzna za prawdę.

„Dawki fantomowe” to proza z gatunku tych, które rodzą wiele pytań, nie dając konkretnych odpowiedzi. Surrealistyczna, groteskowa, ale zawierająca cenne spostrzeżenia o ludzkiej naturze i kondycji.