Dante. Filthy Marcellos. Tom 3

[RECENZJA ZAWIERA SPOJLER]

"Dante" to trzecia części serii #filthymarcellos, na którą czekałam najbardziej i miałam wobec niej wysokie oczekiwania. Gio polubiłam najbardziej z całej serii, ale to historii Dantego byłam ciekawa najbardziej i moje oczekiwania zostały zaspokojone w 100%.

Może zacznijmy od bohaterów. Catrina jest ciekawą postacią, bo z jednej strony mnie irytowała, ale z drugiej ją polubiłam. Jak poślubiła Marcello to całkowicie skradła moje serce, od razu się zmieniła i to na lepsze. Dantego ubóstwiam, nie wiem czy trzeba tutaj mówić coś więcej. Urzekł mnie od samego początku. Mafioso, który ma zostać donem, ale równocześnie z problemami, na które nie ma wpływu i nie może nic zrobić.

Relacja Catriny i środkowego Marcello jest specyficzna, ma ich łączyć tylko biznes, ale czy faktycznie tak będzie? Czy będą w stanie zatrzymać swoje uczucia? No cóż, może to być ciężkie, biorąc pod uwagę, że tych dwoje ciągnie do siebie jak magnes, a pożądanie i napięcie nie opuszczało ich na krok.

W porównaniu z poprzednią częścią, tym razem akcja nie zwalniała nawet na chwilę, cały czas coś się działo. Adrenalina i emocje podczas czytania gwarantowane.

Epilog to złoto. Tak dobrze było wrócić do wszystkich bohaterów i ich rodzin, po tak długim czasie. Jak napisała sama Bethany-Kris, podczas czytania książki czułam się jakby ktoś wstrzykiwał mi adrenalinę prosto w serce.

Trzecia część zdecydowanie zasłużyła na miano najlepszej ze wszystkich, a cała seria #filthymarcellos na miano najlepszej serii mafijnej jaką czytałam. Tych braci po prostu nie da się nie kochać.

Serie mafijne wydają się nie mieć końca, nie wiem czy to przez wzgląd na wielu bohaterów w rodzinach powiązanych z przestępczym światem, czy przez potrzebę czytelników do zagłębiania się w temat. Ostatnio jak grzyby po deszczu wysypały się podobne lektury, jedne ciekawe, inne mniej, a twórczość Bethany-Kris przebija się przez tłum plasując gdzieś na jednych z wyższych pozycji.

Autorka pisze ciekawie, tematycznie, nie bawi się w puste pogadanki i to co cieszy mnie najbardziej - buduje konkretną fabułę. Książki w jej serii są konkretne, opowiadają o losach danych bohaterów i łączą się ze sobą jedynie detalami, więc możecie zachować chronologię lub nie, kwestia wyboru. Nie mniej na którą z historii się nie zdecydujecie, myślę że zaskoczy Was przekaz oraz rozbudowana historia nie tylko romantyczna, ale z tłem obyczajowym oraz sensacją.

Dante Marcello, następca tronu Cosa Nostry, to kolejny bohater z mafijnej rodziny, który wyróżnia się charyzmą i temperamentem. Jego marzenia o byciu donem w końcu mogą się ziścić, chociaż nie ma u boku kobiety, która zagwarantowałaby mu pewną pozycję. Czy związek z Catriną, oparty na umowie słownej i licznych zasadach pozwoli im obojgu wybić się na szczyt? I czy przez przypadek nie zakradną się ku nim głębokie choć niechciane emocje?

Wspominam o rozbudowanej fabule, która faktycznie ma miejsce, ale pomija ona przy tym wielowątkowość. Dwa, góra trzy motywy przewodnie tworzą całość a na pierwszy plan wysuwa się wątek romantyczny oparty początkowo jedynie na zawartej umowie oraz sama tematyka mafijna. Poruszamy się więc znanym torem, ale jest bardzo przyjemnie, ponieważ autorka operuje przyjemnym stylem, tworzy wiarygodnych bohaterów a oni sami mogą pochwalić się kilkoma tajemnicami, które z czasem wprowadzą do fabuły subtelne zaskoczenia. Dzieje się więc sporo, opowieść nie jest błaha, pojawiają się konkretne emocje i można tym samym spędzić miło czas w towarzystwie lektury, której warto dać szansę.

"Dante" na pierwszy rzut oka wydaje się książką schematyczną i nieciekawą. To jednak pozory, które uciekają wraz z rozwojem wydarzeń. Owszem, podążamy znanymi motywami i w tym przypadku myślę, że nie da się tego uniknąć, jednak wszystko pozostałe warte jest pochwały, ponieważ autorka dopracowała swoje dzieło i pozwoliła nam poznać ciekawą, emocjonalną, opartą na kilku intrygujących zwrotach akcji historię z bohaterami, których nie da się nie lubić. Myślałam, że to wcześniejsze postacie polubiłam najbardziej, ale Dante wydaje się skupiać na sobie najwięcej mojej uwagi, więc dziś oznajmiam, że to mój ulubiony tom, choć nie ukrywam, że czekam na kolejne części z nadzieją, że przebiją poprzedniczki.

Trochę zwlekałam z zabraniem się za trzeci tom serii o braciach Marcello. Gio niestety był dla mnie klapą, ale Dante już podniósł poziom przede wszystkim jakością akcji i pomysłem autorki na fabułę.

„Kobieta nie sprawi, że będę lepszym szefem. Ale może sprawić, ze będziesz lepszym człowiekiem, Dante. I założę się, że tego boisz się najbardziej.”

On nie szukał miłości. Jego obowiązkiem było poślubienie kobiety, która otworzy mu drogę do przewodnictwa mafii. A o dziwo, kobieta sama go znajduje i oczekuje tego samego, jego pomocy. Czy Dante pomimo swojej powściągliwości zdecyduje się na poślubienie zupełnie obcej kobiety ?

„Każda królowa potrzebuje swojego króla, Dante. Nawet na szachownicy.”

Cat widzi małżeństwo z Dantem jako pomoc w interesach i zjednoczenie sił. Nie od dziś działa w tym świecie i wie czego się spodziewać. Nie potrzebuje miłości i jest kobietą, która radzi sobie doskonale sama. Ale z czasem Dante staje się dla niej kimś, na kim może polegać, z kim może porozmawiać i być po prostu sobą.

„To po prostu nadchodzi, uderza cię prosto w serce i bam! Jesteś udupiony.”

Serce Dantego, które otoczone jest lodem powoli topnieje. Czy Cat całkowicie przełamie jego niechęć do związków ? Czy mężczyzna uświadomi sobie, że ta transakcja jest zdecydowanie czymś więcej ?

W tym tomie nie było tyle nudy. Charakter bohaterów, ich pomysły i żywiołowość zrobiły tutaj robotę, bo nadały dynamizmu. Akcja nie była taka smętna, nie ciągnęła się. Cat była kobietą, która idealnie wpasowała się w rodzinę mafijną, ale nie rezygnuje ze swoich zobowiązań i pracy. Kobieta z krwi i kości.

Podobała mi się ta część i uważam, że jest dużo lepsza od bezpłciowej części drugiej. Oceniam na 8!

„Miłość nie powinna boleć”.

W tej części głos dostaje Dante, drugi syn Anthonego Marcello - jednego z najpotężniejszych donów północnoamerykańskiej Cosa Nostry. W poprzednich częściach jawił mi się jako ponury, bezwzględny mafioso. Całe jego życie jest od dawna zaplanowane, to ON ma przejąć po ojcu przywództwo mafii. Dante tego chce najbardziej na świecie, robi wszystko, aby zostać donem. Jest jedno małe, ale bardzo istotne, ale - Dante musi się ożenić. Nie jest tym zachwycony, ale tylko w ten sposób zapewni sobie uznanie i przychylność innych.

Catrina Danzi nazywana jest Królową, to silna, pewna siebie, drapieżna, władcza kobieta. Na swoją pozycję pracowała długie lata. Dochodzą do niej plotki, że Dante szuka żony, kobieta wie, że związek z mężczyzną o pozycji Dantego zapewni jej stabilizację i ochronę. To małżeństwo ma być wsparciem w drodze do obranego celu, zawartym z korzyścią dla obu stron.

Zero uczuć, zimna kalkulacja, czysty biznes, warunki umowy zostają ustalone, wystarczy się tylko ich trzymać. Powieść wciąga, intryguje i niepokoi. W tym trudnym, niebezpiecznym, pełnym mroku świecie zawsze na pierwszym miejscu stawiana jest rodzina, honor, szacunek. Rodzina to nie tylko silne więzy krwi i to samo nazwisko, to coś zdecydowanie więcej. Relacja naszych bohaterów oparta jest na szczerości. Czy aby na pewno? Zwłaszcza Dante, jego bezpośredniość i uczciwość robią pozytywne wrażenie. Nie chce gierek, niedopowiedzeń, chce wiedzieć na czym stoi. Coraz mocniej, wbrew swej woli angażuje się emocjonalnie. Wie, ile może dać kobiecie, jest w pełni świadomy tego, że nie wszystko. To silny, trudny, uparty, bezwzględny człowiek, potrafi być czuły, wyrozumiały, empatyczny. Ona jest dla niego idealną, ognistą, zadziorną, silną partnerką, traktuje ją jak równą sobie. Intrygi, manipulacje, kłamstwa, zdrada… przyniosą same komplikacje. W całość, subtelnie i z wyczuciem wplecione pikantne, gorące namiętne sceny.

Powieść całkowicie przykuła moją uwagę. Przepadłam, tak bardzo wciągnął mnie trudny i niebezpieczny świat naszych bohaterów. Małżeństwo, które miało być tylko i wyłącznie biznesem, niespodziewanie wkracza na zupełnie inne tory. Zakończenie jest idealne, wywołało mój szczery uśmiech. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

Nie mogłam się doczekać, aby ponownie spotkać się z braćmi Marcellos, „Giovanni” już za nami, ten najbardziej problematyczny, niegrzeczny i sprawiający problemy chłopak w końcu znalazł swoje miejsce na ziemi. Wiedziałam, że Dante będzie następny w kolejności i stroni od związków, najchętniej w ogóle by się nie żenił, jednak tego oczekuje od niego rodzina. Jak potoczy się jego historia? Czy nadal będzie trwał w swoich przekonaniach, czy zmienił zdanie?

Lucian jest najstarszym członkiem rodziny Marcello, to właśnie Dante jest spadkobiercą ojca przez łączące ich więzy krwi. Dante zawsze chciał być kolejnym bossem, żyje dla tej roli. Bracia mężczyzny zakładają własne rodziny, natomiast ON patrzy z boku, wiedząc, że nigdy nie będzie miał tego samego. Nie mógł się zmusić do poślubienia kobiety, wiedząc, że nigdy nie będzie mógł dać jej wszystkiego, na co zasługuje. Życie jednak nie było takie proste, a obowiązek wymagał od niego czegoś innego. Cosa Nostra ma swoje własne wymagania i żąda, aby następny don był żonaty, w przeciwnym razie jego pozycja może przejść na kogoś innego. Catrina Danzi jest niezwykle interesującą i potężną kobietą. Jest twarda i bardzo piękna, doskonale wie, czego chce i czego potrzebuje. Związek z Dante Marcello da jej same korzyści i ochronę, którą w tej chwili bardzo potrzebuje. Zna zasady panujące w ich świecie, a to wiele ułatwia. Ta kobieta emanuje pewnością siebie, działa na płeć przeciwną, jeśli mężczyźni jej nie pożądają, to są przez nią onieśmieleni, ale Catrina ma swój własny mroczny sekret. Myślę, że właśnie, dlatego ona i Dante tworzą tak doskonale pasującą do siebie parę. Oboje czegoś od siebie potrzebują. Dante potrzebuje żony, która zna zasady, a Catrina potężnego męża, który pomoże zachować jej mroczne sekrety. Jak się potoczy związek tej dwójki? Czy Dante zdecyduje się na układ z taką kobietą, czy może będzie to dla niego zbyt ryzykowne?

„Dante” jest powieścią, która musiała się pojawić, a ja bardzo liczyłam na to, że będzie czymś wyjątkowym, innym, ciekawym, nowym. Bethany-Kris jest autorką, która potrafi zaskoczyć, jej sposób opisywania, przedstawiania tej historii jest trochę taki, jakby sama żyła tym światem i znała wykreowanych przez siebie bohaterów. Catrina to świetna bohaterka, silna, bezczelna, niezależna, niebiorąca jeńców, twarda na zewnątrz, jednak miękka i słodka pod całą twardą skorupą. Dante z kolei wydawał się niezwykle wyobcowany i chłodny w obyciu, jednak z czasem naprawdę czuł się rozdarty. Zaintrygował mnie, jego beztroskie chwile były bardzo nieliczne. Zakładam, że jest to w dużej mierze spowodowane tym, czego od niego oczekiwano. Był przygotowywany na przyszłego Dona. Zdecydowanie znakomicie przyjął tę rolę. Myślę, że każda scena z braćmi Marcello była niesamowita, a jeśli chodzi o trzymającą w napięciu część historii, sposób, w jaki ze sobą współpracowali, dodatkowo udowodnił, jak silna była między nimi miłość i więź. „Dante” to świetna książka i mam nadzieję, że będę miała okazję jeszcze nie raz sięgnąć po historie autorstwa Bethany-Kris.