Damy radę, kochanie. Czekałam na ciebie. Tom 3

"Damy radę, kochanie” Magdaleny Krauze – finał serii, który jest lustrem dla każdego małżeństwa...

Życie rzadko przypomina romantyczny film, w którym napisy końcowe pojawiają się wraz z sakramentalnym „tak”. Prawdziwa historia zaczyna się znacznie później. Odnajdziemy ją w kuchni nad stertą naczyń, w nerwowym oczekiwaniu na powrót zbuntowanego nastolatka czy w cichym smutku, gdy patrzymy na starzejących się bliskich. To właśnie te prozaiczne momenty są najprawdziwszym sprawdzianem dla związku. W tej zwyczajności, pozbawionej filtrów i upiększeń, kryje się esencja bycia oparciem. Po raz trzeci udowadnia to Magdalena Krauze.

„Damy radę, kochanie” to finałowe ogniwo serii, stanowiące kontynuację losów znanych z tomów „Czekałam na Ciebie” oraz „Zaufaj mi jeszcze raz”. To zarazem przejmujący portret dojrzałej miłości, która musi udźwignąć ciężar życia.

Ta codzienna walka o bliskość staje się fundamentem ewolucji Pauliny i Igora. Obserwowanie ich losów to fascynująca podróż – od młodych idealistów po dojrzałe małżeństwo, które po osiemnastu latach mierzy się z nowymi wyzwaniami. Autorka z niezwykłą empatią kreśli obraz pokolenia kanapkowego, ściśniętego między buntem dzieci z pokolenia Z a bolesnym procesem opieki nad chorą na demencję matką. Wszystkie te trudności sprowadzają się do jednego pytania: czy w obliczu narastających problemów bohaterowie zdołają pozostać jednością, czy też proza życia postawi między nimi mur, którego nie będą w stanie zburzyć?

Magdalena Krauze umiejętnie splata kilka płaszczyzn: od lekcji pokory w górskim pensjonacie, aż po dramatyczne zmagania o wolność przyjaciółki uwięzionej w toksycznej relacji. Ten ostatni wątek tworzy mocny kontrast dla związku głównych bohaterów. Pokazuje, że walka o szczęście ma różne oblicza – czasem jest to wspólne trwanie w trudach, a czasem odważne zerwanie niszczących więzi.

Równie autentyczny, jak sama historia jest styl pisarki. Naturalne dialogi sprawiają, że bohaterowie stają się bliscy niczym sąsiedzi. Charakterystyczny humor rozładowuje napięcie, dzięki czemu lektura nie przytłacza mimo swojej powagi. Istotnym filarem opowieści okazuje się również obraz przyjaźni jako najważniejszej sieci ratunkowej w chwilach kryzysu. Wszystko to sprawia, że historia wywołuje lawinę emocji i skłania do refleksji. Czy w dobie powierzchownych relacji potrafimy jeszcze walczyć o autentyczność?

W konsekwencji otrzymujemy poruszające domknięcie serii, które zostaje w sercu na długo po przewróceniu ostatniej strony. Autorka stworzyła literackie lustro, w którym każdy z nas może przejrzeć swoje lęki i nadzieje. Książkę polecam szczególnie parom z długim stażem oraz rodzicom mierzącym się z trudami wychowania. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto wierzy, że najpiękniejsze historie pisze samo życie – z całym jego trudem, ale i niegasnącym blaskiem wspólnego trwania.

A Wy jak uważacie – czy miłość faktycznie jest w stanie przetrwać każdą prozę życia, jeśli tylko walczymy o nią ramię w ramię?

Dacie wiarę, że to już trzeci tom o przygodach Pauliny i Igora. Ta dwójka jest już osiemnaście lat po ślubie. Mają dwoje nastoletnich dzieci, które testują ich granice cierpliwości.W dzisiejszych czasach ich rodzicielskie zasady przegrywają z internetem i oczywiście z buntem nastolatka.

Dodatkowo jakby tego było mało los zsyła im też inne problemy. Przyjaciółka Pauliny Malwina na problemy w małżeństwie. Mama Igora coraz częściej zapomina i podejrzewają, że zmaga się z demencją. I na koniec ich ukochana pismo powoli przegrywa walkę z internetem, już mało kto kupuje gazety w wersji papierowej.

To wszystko zaczyna ich już powoli przerastać, wpadają na genialny pomysł żeby wysłać dzieci do Karpacza, do Adama. Mają nadzieję, że tam nauczy a się tego, że nie ma nic za darmo, to że naczynia same nie znikają w zlewie, to że pranie samo się nie robi, to że kurze same się nie po wycierają i śmieci same się nie wyniosą. To wszystko, to jest praca i nikt za to wynagrodzenia nie otrzymuje, a miło by było gdyby do tej pracy poczuwali się wszyscy.

Czy ta lekcja życia zadziała na jej dzieci, a może sprawi jeszcze więcej problemów? Czy Paulina będzie miała jakąś złotą radę dla swojej przyjaciółki, co do jej małżeństwa? I jak poradzą sobie z demencją mamy Igora? No i oczywiście na koniec co dalej z pismem?

Przyznam, że bardzo polubiłam tę serię i byłam zaskoczona, że jest trzeci tom myślałam, że to już koniec, a tu bardzo miła niespodzianka.

Sama mam dwoje dzieci, aczkolwiek jeszcze nie nastolatków całe szczęście, bardzo przyjemnie czytało mi się tą książkę. Jest taka bardzo życiowa, rzeczywista, każdy rodzic pewnie zmagał się z takimi problemami, że dzieci mają w obecnych czasach nosy w telefonach i nie obchodzi ich zazwyczaj nic, co się dzieje w otoczeniu. Rodzice nieraz mówią jak do ściany, a do ich pociech po prostu, zwyczajnie nic nie dociera, można ich prosić i prosić, a oni jednym uchem wpuszczają, a drugim wypuszczają. I powiem wam, że fajnie by było mieć w takim zanadrzu opcję wywozu dzieci na taką lekcję przetrwania.

Główni bohaterowie, tak jak każdy w życiu codziennym zmagają się z problemami, to swoimi, to przyjaciół, to rodziny, to ktoś choruje, to ktoś się rozwodzi, i w tym wszystkim jesteśmy też my i nie możemy pozwolić samym sobie zapomnieć o sobie. W dzisiejszych czasach niestety, ale zazwyczaj na pierwszym miejscu w naszych życiach są inne osoby czy to dzieci, przyjaciele rodziny, rodzice, a my jesteśmy zazwyczaj gdzieś na szarym końcu. Oczywiście problemy innych też są ważne, jednak nie możemy zapominać też o sobie.

Przyznam, że tę książkę przeczytałam w mgnieniu oka, naprawdę nawet nie wiem kiedy ona mi się zwyczajnie skończyła. Ta historia była świetna i miałam wrażenie jakbym czytała o losach mojej koleżanki, czy też siostry. Polubiłam i głównych bohaterów jak i tych drugoplanowych, więc trochę ciężko mi było się z nimi rozstawać.

Jeśli jesteście ciekawi całej tej serii, która jest naprawdę bardzo rzeczywista i gwarantuję, że wciągnięcie się w każdą część.

Ostatni tom o Paulinie i Igorze, którego akcja toczy się wiele lat później niż zakończył się drugi tom.

Paula i jej mąż zmagają się z problemami dnia codziennego, chociaż ich miłość kwitnie to z ich dziećmi trzeba trochę zrobić porządek.

Do tego podupadająca na zdrowiu teściowa i problemy przyjaciółki oraz w pracy.

Muszę przyznać, że w tej części już nie znajdziemy tyle humoru co w poprzednich.

Jest bardziej refleksyjna, stonowana.

Dramat i romans oraz proza życia sprawiają, że ta część przygód naszych bohaterów jest inna ale co nie oznacza, że gorsza.

Dużo się dzieje, akcja jest dynamiczna i także skupia się już bardziej na innych postaciach niż nasza dobrze nam znana dwójka, chociaż nadal stanowią trzon tej historii.

Czuć, że to koniec ich przygód, że to dopełnienie trylogii i wszystko zostało już opowiedziane, co można wnioskować nie tylko po upływie czasu ale także tym, że więcej działo się wokół bliskich naszej pary niżeli u nich samych.

Ciepła, otulająca niczym kocyk historia o miłości, przyjaźni, rodzinie, wytrwałości.

O współpracy, empatii i życzliwości.

Wisienka na torcie przygód Pauliny i Igora, gdzie każdy ma swój własny happy end.

Cieszę się, że także Adam znalazł swoją miłość a nawet więcej, jego przyjaźń z Pauliną zaowocowała także miłością wśród następnego pokolenia.

Podobało mi się to, że niezmiennie nasi bohaterowie zmagali się z takimi problemami, jakie mogą spotkać każdego z nas a przede wszystkim nie było cudownego niemożliwego rozwiązania tylko takie, które są bardzo realne i mają rzeczywisty wpływ na życie ludzkie a nie stanowią niemożliwe do wykonania zadania.

Wszystko opiera się na relacjach międzyludzkich, zaufaniu, współpracy.

Refleksje pozostają z nami jakiś czas po lekturze i każdy z nas może z niej wynieść coś dla siebie, spojrzeć na pewne rzeczy z innej perspektywy i zauważyć pewne błędy, które tak naprawdę każdy z nas w pewnym momencie popełnia tylko nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę.

Cieszę się, że autorka dopisała ten tom i możemy zamknąć rozdział dotyczący przygód Igora i Pauliny, którzy zyskali swoje własne małe szczęście, otoczeni miłością.

Jak to mówią : małe dzieci mały kłopot, duże dzieci, duży kłopot...i właśnie o tym przekonują się Paulina i Igor. Ich dorastające pociechy potrzebują szkoły życia..tylko jak to zorganizować i sprawić by młodzi całkiem się nie obrazili, a czegoś nauczyli. Paulina wraz z przyjaciółką postanawiają zrobić coś tylko dla siebie i wyjechać nad morze. Tam Malwina opowiada smutną prawdę o swoim małżeństwie i macierzyństwie. Czy jest jeszcze szansa na uratowanie jej związku ? Jakie lekcje wyniosą z pobytu w Karpaczu młodzi gniewni?

Ach te dzieci....autorka w prawdziwy i bez owijania w bawełnę sposób pokazuje trudy rodzicielstwa. To "nic" , oczywiście w cudzysłowiu, urodzić dziecko, potem trzeba już je "tylko" wychować. Tylko jak w tym zagonionym, skomputeryzowanym i nastawionym na konsumpcję świecie znaleźć złoty środek? Jak przekazać tym chłonącym jak gąbka istotom co jest w życiu ważne, czego unikać, gdzie uważać, jak zawalczyć o siebie, zwłaszcza jeśli do czegoś upragnionego jest kolejka chętnych. Jak ważny jest przykład życia rodzica, jego zachowania.

Nasi bohaterowie, obudzili się jakby ze snu...kilka lat po czasie, ale może jednak nie będzie za późno na wpojenie młodzieży wartości według których trzeba żyć. To nie tylko powieść o rodzicielstwie, jego trudach ale i powieść o przyjaźni, miłości i poczuciu wielkiej krzywdy.

Cała trylogia jest warta uwagi i bardzo Wam ją polecam, zwłaszcza, że czyta się szybciutko, a na ich kartach znajdziecie wiele prawd życiowych.

@magdalenakrauzeautor po raz kolejny udowadnia, że największe emocje kryją się nie w spektakularnych wydarzeniach, ale w codzienności. "Damy radę, kochanie" to książka pełna serca, humoru i wzruszeń. Spodoba się wszystkim, którzy w literaturze szukają autentyczności.

Paulina i Igor, para z osiemnastoletnim stażem, stają przed wyzwaniami, które dla wielu mogą wydać się znajome: zbuntowane nastolatki, przemęczenie, brak czasu dla siebie i przyjaciół. Michalina i Mikołaj dają rodzicom do wiwatu. Z tego powodu zostają wysłsni na ferie do Karpacza, gdzie trafiają pod czujne oko Adama, z którym poznaliśmy się w poprzednim tomie. Ten wyjazd ma być dla nich lekcją, ale czy ten plan zadziała? Dodatkowo znowu mamy okazję przyjrzeć się Malwinie i jej małżeństwu z Łukaszem. Ich życie nie jest usłane różami, a Paulina będzie chciała pomóc swojej przyjaciółce.

To, co wyróżnia tę historię, to niezwykła delikatność, z jaką autorka prowadzi czytelnika przez emocje bohaterów, bez dramatyzowania, ale też bez bagatelizowania trudnych chwil. Nie ma tu cukierkowego happy endu, ale jest coś znacznie cenniejszego – poczucie, że razem naprawdę można przetrwać wszystko. Bo przecież: "Damy radę, kochanie"!