Dama Kier

Nora to młoda wdowa, która w poszukiwaniu szczęścia udaje się do Londynu. Tam próbuje poszukać dla siebie odpowiedniego towarzystwa, które pozwoli jej, by mogła spełnić to, o czym od dawna już marzy...

*

Samotna kobieta w wielkim mieście. Brzmi smutno? Nie dla Nory, która w skupieniu na swojej samotności widzi same plusy. W końcu może ułożyć swoje życie tak, jak zawsze chciała, wreszcie nikt nie podetnie jej skrzydeł - już nigdy na to nie pozwoli. Zamierza pokazać się w londyńskim towarzystwie, gdzie z wysoko uniesioną głową pokaże, że ma jeszcze wiele do zaoferowania. Szczególnie, że na barkach dźwiga ciężar pod postacią szwagra, z którym musi toczyć prawdziwą walkę o spadek... Jestem oczarowana książką od pierwszej do ostatniej strony. Rozpływam się nad klimatem, nad tym idealnym i melancholijnym odtworzeniem klimatu dawnego Londynu i tego, jak obłudnie wszystko wyglądało, jak za pięknymi uśmiechami i uprzejmością kryło się prawdziwe oblicze każdego, kto brylował na salonach. To pełna intryg historia, w której główna bohaterka potrafiła mnie niejednokrotnie wyprowadzić z równowagi, to naprawdę specyficzny charakter, któremu ciężko było mi chwilami kibicować, choć doskonale rozumiałam, co mogło ją skłonić do pewnych decyzji i czynów. Jeśli macie chęć na to, by przenieść się odrobinę w czasie i poznać inne zwyczaje, które dziś mogą nas prawdziwe zszokować - "Dama kier" to będzie wspaniały wybór. Jest subtelna, ale z pazurem, jest ciekawa i pełna wdzięku, a przy tym pochłania swoją fabułą w stopniu, który mnie kompletnie zaskoczył. Już dawno nie odczułam nastroju książki w tak wyrazisty sposób. Opisując ją krótko, jedynym treściwym słowem - CUDOWNA. Ta książka sprawiła, że oddech od kryminałów, którymi się karmię na codzień, był oddechem pełnym świeżości i zachwytu.

Dama Kier to debiut literacki Moniki Godlewskiej, który miałam przyjemność ostatnio przeczytać. Jeśli szukacie lektury, która przeniesie Was w czasie do spowitego mgłą i deszczem XX-wiecznego Londynu, to Dama Kier nada się do tego idealnie. Zajrzycie na angielskie salony i podsłuchacie, o czym szepcze arystokracja, gdy myśli, że nikt nie słyszy.

Dama Kier

Lady Eleanor Hardinge jest młodą (zaledwie dwudziestodwuletnią) arystokratką, do tego wdową i matką dwuletniego Williama. Po śmierci męża przyjeżdża z Indii do Londynu, by osiedlić się w Anglii i rozpocząć nowe życie. Zostawiła za sobą teściową i szwagra, którzy szczerze jej nienawidzą i nie cofną się przed niczym, by odebrać jej dziecko i prawo do spadku po mężu, jednym z najbogatszych ludzi w Indiach. Będą próbowali podważyć testament zmarłego, w którym został zawarty dość uciążliwy dla Nory zapis. Arystokratka poza kłopotami przywiozła ze sobą coś jeszcze, coś przed czym nie może uciec – swoje skrzętnie skrywane tajemnice. Dla dobra młodej wdowy i jej dziecka tajemnice te powinny na zawsze pozostać tajemnicami… Nora wie, że jeśli chce wygrać te nierówną batalię, musi mieć za sobą wysoko usytuowanych przyjaciół. Czym prędzej staje się gwiazdą londyńskiej socjety – błyszczy na salonach, co nie wszystkim się podoba. Wystarczy jednak jeden nieuważny krok, a straci reputację. Każdego dnia walczy z demonami przeszłości i poznaje nowe osoby. Nie każda jest życzliwie do niej nastawiona, niektórzy chcą ją wykorzystać do własnych celów…

Zapadający w pamięć debiut

Dama Kier to dobrze napisana, porywająca powieść kostiumowa, która przenosi czytelnika w dawne czasy. Zawiera wszystko, co kochają wszystkie romantyczne dusze: bale, intrygi i skandale, wątek miłosny. Nie brak też fabularnych twistów. Jedyne, co mogę zarzucić powieści to język, który w moim odczuciu bywa zbyt ciężki. Damie Kier momentami brakuje lekkości, która powinna cechować tego typu literaturę. Biorąc jednak pod uwagę ogólny bardzo wysoki poziom książki, która jest przecież debiutem literackim autorki wierzę, że w kontynuacji losów Nory (tak, będzie kontynuacja!) powieść tej lekkości nabierze.

Na koniec ostatnia ważna kwestia – okładka. Wiecie, że jestem okładkową sroką. Okładka jest idealna – znakomicie pasuje swoim charakterem do klimatu powieści. Wydawnictwo Lira po raz kolejny udowodniło, że ma świetnych grafików i ogromne wyczucie smaku. Szata graficzna Damy Kier stuprocentowo uzupełnia wspaniałą lekturę. Liczę na szybką kontynuację losów Eleanor i jej przyjaciół. Mam nadzieję, że autorka i wydawnictwo nie pozwolą nam długo czekać.

[Adres usunięty]

Uwielbiam powieści kostiumowe, których akcja dzieje się na początku XX wieku, kiedy to światem rządziły konwenanse, a kobiety były główne ozdobą mężczyzn. Szelest sukien, wystawne bale, ploteczki, intrygi i romanse, mimo upływu lat takie historie nadal świetnie się czyta. "Dama Kier" ma nie tylko te atuty, ale również świetną intrygę, wokół której toczą się losy Eleanory.

Skuszona ładną okładką i ciekawym opisem, z wielką chęcią zabrałam się za czytanie „Damy Kier” Moniki Godlewskiej.

Lady Eleanor Hardinge jest młodą wdową i matką dwuletniego Williama. Żeby zdobyć sprzymierzeńców w walce o spadek z bratem zmarłego męża, przybywa do Londynu z dalekich Indii. Tam zawiera nowe przyjaźnie oraz oczarowuje męską część towarzystwa. Sukcesywnie zmierza do zrealizowania swoich planów, ale nie jest to jednak takie proste. W osiągnięciu wyznaczonego celu przeszkadza jej przeszłość oraz tajemniczy Irlandczyk, poznany na jednym z przyjęć, który ma wobec Eleanor nie do końca uczciwe zamiary.

Przyznam szczerze, że sięgając po książkę, myślałam, że jest to typowy romans historyczny, coś na miarę modnej ostatnio serii książek Julii Quinn. Niestety, z takim romansem ta książka ma mało wspólnego. Nie ma tam romansu z happy endem, raczej jest poszukiwanie męża z korzyściami. Jednak wszystko może się zmienić w kolejnej części lub częściach, ponieważ „Dama Kier” to dopiero pierwszy tom.

Poza brakiem typowego romansu, fabuła jednak mi się nawet podobała, były intrygi, oszustwa, bale. Zainteresowały mnie też losy bohaterów drugoplanowych. Ciekawiło mnie to, co sprawiło, że postępowali, tak jak postępowali. Zastanawiałam się, co sprawiło, że brat zmarłego męża Nory, stracił nią zainteresowanie. Nie polubiłam się natomiast z Norą. Już od pierwszej chwili coś mi w niej się nie podobało i z biegiem historii moja opinia o niej wcale się nie zmieniła. Nie pamiętam już kiedy aż tak nie darzyłam sympatią głównej bohaterki. Była ona dla mnie rozkapryszoną damą z wyższych sfer. Niby martwiła się o syna, ale praktycznie wszystkie decyzje, które podejmowała, podejmowała głównie dla siebie, żeby się zemścić. Nie podobało mi się to, jak się zachowywała i jak traktowała innych. Niektóre jej zachowania można wytłumaczyć tym, co ją spotkało, ale nie tłumaczy jej to ze wszystkiego, co robiła.

Książkę czytało mi się szybko, autorka ma dość lekkie pióro. Jak na debiut, „Dama Kier” napisana jest bardzo dobrze. Chociaż nie polubiłam się z Eleanorą to chętnie przeczytam kolejny tom, żeby przekonać się jak potoczy się cała historia. A kto wie, może polubię Norę.

Na uznanie zasługuje okładka książki. Bardzo lubię, gdy okładki oddają klimat książki, a ta oddaje go w stu procentach.

Podsumowując, fabuła książki jest bardzo ciekawa i gdyby nie główna bohaterka, nie miałabym się do czego przyczepić.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami

Londyn poczatek XX w.

Lady Eleanor Hardinge, młoda arystokratka, wdowa i matka 2-letniego Wiliama powraca z Indii, żeby zacząć nowe życie.

Chce zapomnieć o przeszłości i uciec od problemów z bratem jej zmarłego męża, który obwiniając ją o jego śmierć, walczy z nią o spadek.

Nora nie zamierza się poddać i aby osiągnąć swoje cele, robi wszystko, by zostać gwiazdą salonów i zjednać sobie jak największą liczbę londyńskich bogaczy.

To jej się udaje, jednak koszmary z przeszłości dalej nie dają jej zasnąć.

Pewnego dnia poznaje młodego Irlandczyka i nie zdaje sobie sprawy, że Cilian Shaw utrzymuje z nią kontakty w ukrytym celu...

Książkę bardzo dobrze i szybko się czyta, a główna bohaterka powoli zjednywała sobie moją sympatię, kiedy z biegiem kartek odkrywałam co działo się w jej małżeństwie.

I chociaż lubię historię, to nie potrafię zrozumieć sprzedawania własnych córek czy synów dla bogactwa czy tytułów, ukrywania dewiacji i tej wszędobylskiej hipokryzji.

W książce wszystkie plugastwa mamy podane na złotej tacy w kieliszkach wykwintnego szampana.

Tylko trzeba uważać, aby się nim nie zachłysnąć!

Czekam z niecierpliwością na kolejną część, bo ogromnie mnie ciekawi jak Nora poradzi sobie ze wszystkimi problemami i czy uda jej się uchronić Wiliama przed rodzinką męża.