Mężczyzna podróżujący po Włoszech bez ostrzeżenia, niczym rozpędzony ekspres, wjeżdża w mroczne tunele swojego życia.
Przed oczami tego jeszcze niedawno obiecującego pisarza migają sceny kolejnych porażek i upadków. Kiedyś czuł dojmujący lęk, a jego mózg spowijała Mgła. Gdy załamał go kryzys w małżeństwie, a długi zdruzgotały, nie widząc wyjścia z sytuacji, poddał się eksperymentalnej terapii psychodelikami. A żeby podreperować budżet, został ghostwriterem znanego fizyka. Tyle że fizyk przepadł, jego biuro nie odpowiada na telefony i maile, więc szansa na tak potrzebne pieniądze maleje. Mężczyzna musi odnaleźć naukowca, by wydrzeć mu opowieść o jego życiu i odzyskać kontrolę nad własnym.
Czerwona strzała to sugestywny, niemal hipnotyzujący obraz depresji artysty w XXI wieku i pewnej niekonwencjonalnej terapii. To także błyskotliwa, słodko-gorzka opowieść o potędze wyobraźni i sztuki, walce o radość, a nade wszystko – jak zawsze bywa z najlepszymi historiami – o miłości.
O książce
Niezwykła. Opis „Mgły” w wykonaniu Brewera to jeden z najcelniejszych, najbardziej precyzyjnych i przenikliwych przedstawień depresji, jakie kiedykolwiek czytałem. […] Brewer najlepiej radzi sobie, gdy zagłębia się w materię prozy, jak choćby podczas budowania podstępnie długich zdań, z których część ciągnie się przez ponad stronę – a o poziomie jego umiejętności oraz hipnotycznej mocy jego języka niech świadczy fakt, że często ich długości wcale się nie zauważa. […] „Czerwona strzała” to powieść pękająca w szwach od pomysłów, w której jednocześnie udało się jednak stworzyć narratora o bogatym życiu wewnętrznym. Stanowi wnikliwe połączenie nieoczywistych elementów: sztuki i fizyki, psychologii i psychodelików, postaci i idei.
Jonathan Russell Clark
„Czerwona strzała” to powieść, która cicho puka do twojego mózgu gdzieś z innego wymiaru. W niezwykły sposób pokazuje umysł pogrążony w kryzysie, taki, który pragnie spokoju, nadziei i harmonii, ale znajduje je w zupełnie wyjątkowym miejscu. Jest przenikliwa i dowcipna, zachwyca i intryguje. Czytelnicza rozkosz.
Nathan Hill
„Czerwona strzała” jest odważna i poruszająca – to tryumf nieokiełznanej wyobraźni. Od dawna niczego takiego nie czytałem.
Charles Yu
Czasem upojna, czasem wymagająca. Debiutancka powieść Williama Brewera to slalom zakończony poruszającym zetknięciem nauki ze sztuką.
„Scientific American”
Wyjątkowy debiut. Już na pierwszej stronie narrator kusi nas wizją „kuracji”, którą przeszedł, a którą ma zamiar opisać dopiero później, bo „jeśli zrobię to już teraz, całkiem się pogubicie”. Kuracja jest z całą pewnością nietypowa, związana z mnóstwem zbiegów okoliczności, prawami fizyki, teoriami dotyczącymi czasu oraz odniesieniami do „Czuję. Zawrót głowy” W.G. Sebalda, powieści Geoffa Dyera o D.H. Lawrensie oraz książki Michaela Pollana o tym, jak można odmienić swój umysł. Pierwszorzędna powieść, która intryguje i cieszy.
Kirkus Reviews
„Czerwona strzała” jest uważnie skonstruowana, pełna błyskotliwych obserwacji i humoru. Brewer ma subtelny, melodyjny styl, rytmiczny i poddany znakomitej kontroli. Szczególnie wyraźnie widać to w opisie podróży przez Amerykę, zawartym w jednym rozciągniętym na dwie strony zdaniu. To pełna energii, czarująco ekscentryczna, pięknie napisana powieść.
Dexter Palmer, „The New York Times”
Ten debiut to skrzyżowanie dowcipnej powieści o dojrzewaniu z lekcją odnowy biologicznej poprzez użycie środków halucynogennych. […] Szczery opis terapii psylocybiną zmienia tę brawurową, niemal komiksową powieść w dzieło głębsze i dziwniejsze: zapis niespodziewanej, ciężko wywalczonej radości.
Taylor Antrim, „Vogue”
Poruszająca i intrygująca. Mocna, bardzo intertekstualna, pomysłowa powieść, która ma wiele do powiedzenia o chorach psychicznych, percepcji, kreatywności i psychodelikach. Brewera chwalić należy za narracyjną wytrwałość. Prozaikowi niełatwo uczynić osią fabuły inne książki (dzieła Sebalda, Lampedusy i Geoffa Dyera). Nie jest to również pewna ścieżka do krainy bestsellerów. Przeciwnie – „Czerwona strzała” okazuje się dziełem pisarza bardzo pewnego siebie, który nie kłania się wymaganiom i realiom rynku.
Kevin Canfield, „San Francisco Chronicle”
„Czerwona strzała” łączy zachwycający koncept z mrocznym humorem. To pełen wdzięku, choć bezwzględny portret człowieka cofającego się znad krawędzi. Brewer potrafi konstruować zdania jednocześnie dopracowane w każdym szczególe i absolutnie niewymuszone, złożone niczym fraktale i pełne emocji. To do bólu piękny, znakomity debiut wybitnie utalentowanego pisarza. Nie jestem w stanie przestać myśleć o „Czerwonej strzale”.
Kimberly King Parsons
„Czerwona strzała” to fascynująca, chwytająca za serce powieść podszyta potężną dawką radości. William Brewer ma dar konstruowania czarnej komedii oraz uniezwyklania rzeczywistości w sposób, który sprawia, że czujemy się bardziej żywi i rozbudzeni niż kiedykolwiek. Wspaniała wyprawa przez świat odmieniony.
Anna Wiener
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Powieść
Jaką tematykę porusza książka "Czerwona strzała" i jaki ma klimat?
Powieść "Czerwona strzała" to wielowarstwowe studium depresji, artystycznego kryzysu oraz poszukiwania ratunku poprzez niekonwencjonalną terapię. Autor łączy mroczny humor z hipnotyzującym, niemal onirycznym opisem podróży przez Włochy i Stany Zjednoczone. Czytelnik śledzi losy ghostwritera, który próbuje odzyskać kontrolę nad własnym życiem, balansując między fizyką a sztuką. To lektura słodko-gorzka, która w niezwykle precyzyjny sposób oddaje stan umysłu człowieka w głębokim kryzysie.
Czym wyróżnia się styl językowy stosowany przez Williama Brewera?
Styl autora charakteryzuje się niezwykłą płynnością oraz stosowaniem bardzo długich, kunsztownie skonstruowanych zdań. Niektóre fragmenty tekstu ciągną się przez całe strony, tworząc rytmiczną i melodyjną strukturę, która wciąga czytelnika w wewnętrzny świat narratora. Mimo formalnej złożoności, język pozostaje przejrzysty i pozwala na głębokie zanurzenie się w emocjach bohatera. Taka konstrukcja tekstu doskonale oddaje natłok myśli i skomplikowaną naturę procesów psychicznych.
Czy w fabule pojawiają się nawiązania do fizyki i innych dzieł literackich?
Tak, książka jest gęsta od intertekstualnych nawiązań oraz terminologii z zakresu fizyki teoretycznej. William Brewer wplata w narrację odniesienia do twórczości W.G. Sebalda czy Geoffa Dyera, budując intelektualny fundament dla przeżyć bohatera. Spotkanie nauki ze sztuką stanowi oś fabularną, gdy protagonista próbuje napisać biografię zaginionego fizyka. Dzięki temu powieść staje się fascynującym dialogiem między różnymi dziedzinami wiedzy i ludzkiej wrażliwości.
Dla jakiego typu czytelnika "Czerwona strzała" nie będzie odpowiednim wyborem?
Książka ta nie jest polecana osobom szukającym lekkiej, liniowej fabuły z wartką akcją. Ze względu na swoją eksperymentalną formę, bardzo długie zdania oraz ciężką tematykę chorób psychicznych, może ona przytłaczać czytelników preferujących prosty język. Powieść wymaga dużego skupienia oraz cierpliwości w odkrywaniu metafor i naukowych dygresji. Nie jest to również pozycja dla odbiorców unikających w literaturze szczegółowych opisów stanów depresyjnych i psychodelicznych.
W jaki sposób autor przedstawia motyw terapii psychodelicznej w tej historii?
Motyw terapii psylocybiną jest ukazany jako odważny, szczery i przełomowy moment w walce bohatera z "Mgłą". William Brewer precyzyjnie opisuje proces odmieniania umysłu, unikając przy tym taniej sensacji na rzecz głębokiej analizy percepcji. Terapia staje się narzędziem do odzyskania radości i harmonii, rzucając nowe światło na współczesne metody leczenia kryzysów psychicznych. To przedstawienie jest integralną częścią drogi do odnowy biologicznej i duchowej głównej postaci.
