Czasami jestem morzem łez

Quinn całe swoje życie organizowała poprzez tworzenie w swoim zeszycie różnych list. Pozwalało

jej to na uporządkowanie myśli i uczuć. Na papier przelewała swoje najskrytsze obawy i wymarzone

cele. Jednak pewnego dnia jej dziennik ginie. A wtedy Quinn pada ofiarą szantażu. Albo będzie

wypełniała zadania albo jej zapiski ujrzą światło dzienne.

A skoro Quinn tak kochała listy, to i ja postanowiłam stworzyć listę powodów, dla których kocham

tę książkę:

1. To była niesamowicie mądra młodzieżówka, która wiele mnie nauczyła. Fascynująca była obserwacja postaci, które zmagają się z kryzysem tożsamości. Z problemami zupełnie innymi niż osoby białe na co dzień. Pozwoliło mi to, na spojrzenie na świat z trochę innej perspektywy.

2. Quinn jest cudowną postacią. Ma wiele wad. Ale to sprawia, że jest prawdziwa, a jej przemiana wewnętrzna, podczas której uczy się akceptować siebie i swoje życie, sprawiła, że jej postać była bardziej ujmująca i wiarygodna.

3. Nienachalny romans. „Czasami jestem morzem łez” to historia, która ma wątek enemies to lovers, ale ta relacja jest budowana stopniowo. Autorka postawiła przedstawić nam relację, której łatwo kibicować i wspierać.

4. Styl Joyi Goffney sprawia, że książkę się połyka. Jest lekko napisana, z humorem, a przy tym nadal jest miejsce na ważne tematy. W książce pojawiają się wątki dotyczące rasy, tożsamości, a także radzenia sobie ze stratą bliskich osób. Mimo to książka w żadnych miejscu nie jest zbyt „ciężka” w odbiorze.

„Czasami jestem morzem łez” to coś więcej niż lekki, podnoszący na duchu romans. To książka, która skłoni was do refleksji.

Książka "Czasami jestem morzem łez" to drugie dzieło autorki, która zdobyła uznanie za "Wyznania rzekomo porządnej dziewczyny".

Główną bohaterką jest Quinn Jackson, miłośniczka pisania listów, które gromadzi w specjalnym dzienniku. Twierdzi, że to dzięki temu dziennikowi wie, kim jest, i czuje się bezpiecznie. Jej życie zmienia się drastycznie, gdy dziennik znika, a ktoś zaczyna ją szantażować, wprowadzając chaos w jej codzienność.

Fabuła książki jest interesująca, choć niektóre wątki wydają się nierozwinięte. Relacja między głównymi bohaterami rozwija się zbyt szybko, brak tu odpowiedniego uzasadnienia ewolucji z nienawiści do przyjaźni. Niemniej jednak, zakończenie książki jest poruszające, a przemiana głównej bohaterki jest zauważalna.

Książka podejmuje istotne tematy, takie jak uprzedzenia rasowe oraz trudne relacje z rodzicami i stawianie przed nami wyzwań. Przypomina nam, że niezależnie od koloru skóry jesteśmy ludźmi z uczuciami, rodzinami, marzeniami i planami.

Książka podobała mi się, aczkolwiek chyba do gustu bardziej przypadła mi poprzednia część :)

"Mój dziennik jest moją opoką. Nie mówi mi, dokąd zmierzam. Mówi mi, gdzie byłam dotychczas. Bez niego nie wiedziałabym, kim naprawdę jestem."

„Czasami jestem morem łez” to książki, która potrafi dostarczyć wiele emocji i chwycić za serce. Jest to historia Quinn Jackson, 18-latce, która lubi tworzyć listy do zrobienia. Dzięki nim i swojemu dzienniczkowi czuje się pewnie i bezpiecznie. Ale pewnego dnia jej zapiski znikają. Co się stanie gdy dziennik trafi w nieodpowiednie ręce? Przekonajcie się sami.

Joys Goffney to autorka książek dla młodzieży. Jej powieści są bardzo mądre i skłaniają do refleksji. Do tego autorka posiada lekkie pióro i chociaż porusza nie łatwe tematy, książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Bardzo lubię książki, w których poruszane są relację pomiędzy dziećmi i rodzicami. Tutaj dodatkowo poruszany jest temat uprzedzeń rasowych. W których te trudne tematy są zarazem poważne, a jednocześnie przedstawione z humorem. Nie zabraknie tutaj uczuć pomiędzy bohaterami, a zakończenie naprawdę poruszy. Bardzo polecam!

Quinn Jackson uwielbia tworzyć listy. Od lat prowadzi swój dziennik, w którym nieustannie coś zapisuje. Według Quinn dziennik określa ją i dzięki niemu wie, kim jest. Kiedy pewnego dnia dziewczyna go gubi, jest załamana. Na dodatek jedna z jej list zostaje opublikowana w internecie. Quinn jest wyśmiewana i szantażowana. Nieoczekiwanie pomoc oferuje jej chłopak ze szkoły, którego dziewczyna podejrzewa o kradzież jej dziennika.

Główna bohaterka uwielbia robić wszelkiego rodzaju listy, dlatego postanowiłam napisać

10 powodów, dla których warto przeczytać " Czasami jestem morzem łez"

1. Świetna postać głównej bohaterki

2. Uroczy wątek romantyczny

3. Porusza ważne tematy np. rasizm, cyberprzemoc

4. Wątek enemies to lovers

5. Świetnie wykreowani bohaterowie

6. Lekki i przyjemny styl autorki

7. Emocjonująca i angażująca historia

8. Cudowne wątki poboczne.

9. Motyw poszukiwania własnego " ja"

10. Tajemniczy wątek zaginionego dziennika.

O ile nie jestem miłośniczką „Wyznań rzekomo porządnej dziewczyny” to muszę Wam się przyznać - byłam niesamowicie zaskoczona, kiedy po skończeniu „Czasami jestem morzem łez” pomyślałam sobie „ale to było genialne”. Swoją drogą, dacie wiarę, że ten drugi tytuł w rzeczywistości jest debiutem autorki? W O W

Quinn od zawsze pisała listy w swoim dzienniku. Spisywała każde wspomnienie z babcią Hattie, ulubione filmy, podstawowe fakty na swój temat, fantazje [Adres usunięty] względem najlepszego przyjaciela, wszystkie kłamstwa jakie wyszły z jej ust. Dziennik ją określał, był bezpieczną przystanią ukrywającą ją przed światem. Do momentu aż zaginął, a znalazca zaczął ją szantażować. I co ciekawe, na pomoc przyszły jej osoby, których nigdy by o to nie podejrzewała.

Rasizm, cyberprzemoc, nagonka, choroba Alzheimera u najbliższej osoby, strach przed stratą, spełnianie oczekiwań innych, poszukiwanie siebie, stawianie czoła gnębicielom. Pierwsza miłość, prawdziwa przyjaźń, problemy w domu, wyjazd na studia, dojrzenie własnej wartości i docenienie siebie. „Czasami jestem morzem łez” to książka niezwykle wartościowa, poruszająca i bardzo emocjonalna. Quinn, Carter, Livvy i Auden to postacie całkowicie różne, autentyczne, z którymi każdy na swój sposób jest w stanie się utożsamić. Popełniają błędy, ale starają się je naprawiać, brać odpowiedzialność za swoje złe decyzje, a przede wszystkim potrafią powiedzieć „przepraszam”. Walczą ze strachem, niepewnością, złym traktowaniem tylko ze względu na kolor skóry. Uczą się mówić otwarcie o swoich uczuciach, nie ukrywać się za fałszywymi maskami. Pomagają sobie w każdej najtrudniejszej chwili i rozmawiają ze sobą. Tak naprawdę rozmawiają. Momentami jest zabawnie, kiedy indziej wzruszająco. Czyta się szybko płynnie i jedyny moment, w którym poczułam lekkie rozczarowanie to chwila plot-twistu. Wydawało mi się, że to rozwiązanie było zwyczajnie za proste. Jednak całkowicie mi to nie przeszkadzało. Uczucie Quinn i Cartera, czy ogromna przyjaźń całej czwórki skutecznie mi to przysłoniły.

Quinn Jackson ma obsesję na punkcie zapisywania wszystkiego w swoim dzienniku. Tworzy w nim przeróżne listy dotyczące wydarzeń z przeszłości i tych, które dopiero ma w planie. Nie raz wspomina o swoich uczuciach, opisuje osoby ze swojego otoczenia i prowadzi bardzo osobiste zapiski.

Nic więc dziwnego, że wpada w panikę, kiedy pewnego dnia jej dziennik znika. Ostatnią osobą, która miała go w rękach jest Carter – chłopak ze szkoły, który uważa Quinn za bogatą, rozpieszczoną dziewczynę. Jednak on zarzeka się, że nie ma jej dziennika, a żeby to udowodnić, postanawia z nią współpracować i wspólnie odnaleźć złodzieja.

Zarówno Quinn, jak i Carter, nie spodziewają się, jak bardzo te poszukiwania ich do siebie zbliżą i jakie tajemnice zostaną odkryte…

Nie miałam zupełnie żadnych oczekiwań co do tej książki i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po kilku pierwszych stronach spodziewałam się uroczej i przyjemnej młodzieżówki – i w zasadzie to dostałam. Czyta się ją bardzo szybko, styl autorki jest lekki, fabuła ciekawa, a bohaterowie bardzo dobrze wykreowani. Akcja zaczyna się już w zasadzie na początku, przez co nie miałam problemu, aby „wejść” w tę historię, a próba rozwiązania zagadki pochłonęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją w ciągu 3-4 godzin. Nie mogę też nie wspomnieć o wątku romantycznym – relacja głównych bohaterów rozwijała się bardzo naturalnie i nie za szybko (tak jak lubię),a dodatkowo sprawiała, że podczas czytania wiele razy się uśmiechałam i czułam przysłowiowe motylki.

Najważniejsze jest jednak to, że książka, choć lekka, porusza wiele ważnych tematów, tj. rasizm, problemy z tożsamością i przynależnością, skomplikowane relacje rodzinne, przyjaźń, choroba bliskiej osoby, samoakceptacja, strach przed odrzuceniem. Cieszę się, że wśród tak wielu pozycji, jakie są teraz wydawane, znajdują się też takie, które oprócz rozrywki dostarczają również ważne i potrzebne treści.

Jedyny minus - postać Matta została bardzo pominięta w tej historii. Liczyłam na to, że jako najlepszy przyjaciel Quinn będzie miał większy wpływ na fabułę, a w zasadzie już po kilku stronach został bohaterem drugo-(albo nawet i trzecioplanowym). Przez to miałam też wrażenie, że słowa „miłość” i „przyjaźń” były zbyt nadużywane przez główną bohaterkę, ale z drugiej strony… Quinn miała 17 lat, więc to jest do wybaczenia.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką, ale jestem pewna, że nie ostatnie! Chętnie sięgnę też po „Wyznania rzekomo porządnej dziewczyny” i zobaczę, czy ta pozycja również mi się spodoba!

Historia jest napisana cudownym, lekkim językiem, normalnie frunie się przez słowa 🐦 Pomimo tej lekkości poruszane są trudne i ważne tematy takie jak rasizm, wyzywanie z powodu innego koloru skóry, choroba, trudne relacje z rodzicami, kłamstwa. Mamy również wątek romantyczny i motyw enemies to lovers 😻 Czyli mój ulubiony motyw. Ja też jestem osobą, która musi mieć wszystko zaplanowane i robię pełno list, także utożsamiam się z Quinn i w pełni ją rozumiem (pomogło mi to wczuć się bardziej w jej sytuację). Książka jest lekka, ale wciągająca i ciekawa, ze względu na krótkie rozdziały szybko się czyta. Podoba mi się również umieszczenie list Quinn w książce oraz budowanie napięcia przed zwrotami akcji. Bardzo się wczułam w sytuację bohaterki i przeżywałam wszystko razem z nią, w jednym momencie, aż mnie w brzuchu ścisnęło. Przez to, że Quinn jest zakochana na początku w swoim najlepszym przyjacielu końcówka jest trochę nieprzewidywalna. Na zakończeniu szczerzyłam się jak małpa, ponieważ wszystko sie w końcu ułożyło i cieszyłam się ze szczęścia Quinn ❤️ Podobała mi się też jej przemiana, jak nabierała odwagi i wyznała swoje uczucia.

Ta książka jest podobna ,,Do wszystkich chłopców, których kochałam", więc jeśli lubicie tą książkę, gwarantuję, że ta również przypadnie wam do gustu.

Polecam!! 😻

OCENKA: 4/5 ⭐️

„Czasami jestem morzem łez” to druga książka autorki „Wyznania rzekomo porządnej dziewczyny”. Zaczynając od stylu pisania autorki to był on nieco dziwny/denerwujący. Dialogi musiałam czytać kilka razy bo w kilku momentach nie było jasno zaznaczone kto wypowiada dane słowa. Poza tym książkę czytało się przyjemnie i lekko 🖤

Według mnie fabuła była bardzo ciekawa, lecz niektóre wątki zostały źle poprowadzone bądź nierozwinięte. Chętnie przeczytałabym więcej o starych znajomych Quinn, o jej babci, albo o rozwijaniu znajomości z Carterem. Zatrzymując się przy relacji bohaterów, nie zauważyłam tam motywu enemies to lovers. Jest wzmianka o nienawiści, ale nie jest to tak naprawdę niczym uzasadnione. Ich relacja moim zdaniem rozwijała się zbyt szybko, praktycznie się nie znali - lecz Quinn sama o tym mówi więc był to zamysł świadomy. Bardzo podobało mi się zakończenie gdzie główna bohaterka wykazuje się odwagą i można zauważyć jej przemianę.

Uwielbiam postacie poboczne! Olivia ma cudowny temperament i charakter. Jest oddaną przyjaciółką i widać, że stawia przyjaźń wysoko. Zachowanie Cartera wobec młodszej siostry całkowicie mnie rozczuliło, natomiast swoją dojrzałością przekonał mnie do siebie.

Książka porusza ważne tematy; Uprzedzenia wobec osób innej rasy oraz złe relacje z rodzicami i stawianie przez nich wymagań. Uważam, że powinno być więcej książek o rasizmie, ponieważ mimo upływających lat świat dalej boryka się z tym problemem.

Jeśli lubicie współczesne young adult z namiastką romansu na jeden wieczór to myślę, że wam się spodoba 😘

⭐⭐⭐/5

Bardzo dziękuję @[Adres usunięty]nictwo za egzemplarz recenzencki! 🖤