Czas pokuty. Na obcej ziemi. Tom 2

Zaczytujesz się w powieści z wypiekami na twarzy, serce mocno wali ci w piersi, ciśnienie gwałtownie przyspiesza, oddech staje się płytki, pot perli się na czole, a włosy stają dęba. Nie potrafisz wprost oderwać się od fabuły, tak bardzo jesteś ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów, których szczerze polubiłaś. Pojawiają się wzloty i upadki, psioczysz na chichoty losu i cieszysz, gdy coś idzie po ich myśli, a wspólna ich droga nie wije się tak bardzo. Dochodzisz do kulminacyjnego punktu, sądzisz, że w końcu wszystko się wyjaśni, ale autor ma wobec swoich bohaterów zupełnie inne plany. Pozostawia cię z ogromnym mętlikiem w głowie, z pytaniami, na które jeszcze szybko nie uzyskasz odpowiedzi, z szokiem malującym się na twarzy i chaosem na duszy i sercu.

Tak się czułam po zakończeniu fantastycznej historii ,,Nowe życie''. Nie sądziłam, że aż tak ta powieść zawróci mi w głowie. Że będę wręcz domagać się drugiej części, by zorientować, jak potoczyły się dalsze losy postaci, których mogłam poznać na kartach powieści. Pocieszyła mnie myśl, że będę mogła zapoznać się ze wcześniejszymi ich przygodami, bo fabuła cyklu ,,Na obcej ziemi'' przedstawia późniejsze dzieje bohaterów, którzy po wojennej zawieruszy, próbują jako tako ułożyć sobie życie. Niestety nic nie idzie po ich myśli i różne osoby, zdarzenia komplikują już i tak niełatwą rzeczywistość, w której się znaleźli. Strach, niepewność, groza, chęć uwolnienia się spod jarzma złych ludzi, smutek, łzy, niewielkie chwile radości, poszukiwanie szczęścia na zgliszczach i próba odnalezienia się w nowym świecie. Nadzieja, która daje chwilową iskierkę dobra i ciemność, która szybko rozwiewa jasny promyk rozpraszający jego mrok. Akcja wciąż niebezpiecznie pnie się do przodu, adrenalina wzrasta z każdym nowym rozdziałem, a strach i niepewność o losy bohaterów pociągają za sobą czytelnika w niesamowity, a zarazem przerażający świat tak, by do samego końca nie odkładał książki na bok.

Dajcie się porwać tej historii, tym bohaterom z krwi i kości, poharatanych przez los, zmagających się z rozmaitymi przeciwnościami losu. Do niełatwej rzeczywistości, gdzie strach zagląda w oczy, niepewność przeszywa serce, a łzy mieszane są z chwilami względnej ulgi. Jak postacie poradzą sobie z tym, co zgotuje im niepewność jutra? Czy będą mogli w końcu odetchnąć pełną piersią? Czy ich marzenia wreszcie się ziszczą? Czy kłopoty odejdą w niepamięć? Już nie mogę się doczekać trzeciej części! Mam nadzieję, że ukarze się niebawem, a was zapraszam gorąco do zapoznania się z cyklem ,,Na obcej ziemi''!

„Czas pokuty” – kontynuacja historii nakreślonej na kartach powieści „Nowe życie”, będącej drugim tomem serii „Na obcej ziemi”. To powieść bardzo głęboko osadzona w realiach historycznych, które nie tylko nosiły wydźwięk zbrodni wojennych ale też przerażały dyktaturą stalinizmu. Gdzie ówczesna władza ludowa doprowadziła do zastraszenia, a ludzie obawiali o własne życie, o życie rodziny i o dzień jutrzejszy… Autorka tak realistycznie opisuje ówczesną rzeczywistość, że ja jako czytelnik razem z bohaterami odczuwałam strach, razem z nimi cierpiałam i nosiłam w sercu ogrom wątpliwości, szczególnie tych miłosnych…

Kolejny już raz oprócz niesamowitej fabuły utkanej z emocji, zafascynował mnie język powieści – barwny i wysoce obrazowy, taki i który podczas lektury pozwala na nakreślić sobie świat przedstawiony na kartach książki. Autorka kreuje historię opartą na manipulacji, na intrygach, a nade wszystko na żalu o niesprawiedliwość losu. Nie brakuje emocji, nie brakuje niepewności i nie brakuje też momentów rozrzewnienia.

Historia kolosalnie nasączona bezwzględnością, okryta smutkiem ale w tle której drobnym światełkiem migocze nadzieja… Z ogromnym utęsknieniem czekam na kolejny tom.

Wracamy do cyklu Na obcej ziemi, w którym obserwujemy losy bohaterów z przeszłości. Ich historia odżywa na naszych oczach, nabiera intensywnych kształtów i pozwala utożsamić się ze wszystkim co dzieje się dookoła.

Ważne jest, aby zachować chronologię czytania. Wszystko ma tutaj konkretne uzasadnienie a akcja skupia się na ciągu przyczynowo skutkowym, więc jedno wydarzenie jest efektem poprzedniego. Autorka w pełni rozplanowała swoje dzieło, nadała mu kształtu prawdziwego życia, więc obserwując to wszystko czujemy się w pełni zaangażowani. Lekkim i jednocześnie malowniczym stylem, z dużym naciskiem na pełnowymiarową kreację postaci, wędrujemy przez las niepowodzeń w świecie, kiedy wszystko może się wydarzyć.

Fabuła opowiada o dalszych losach Wissariona, Nadii, Marcela i Marty. Śledzimy ich poczynania z indywidualnym skupieniem się na poszczególnej postaci i to w tym wszystko było najważniejsze - na niecałych czterystu stronach mogliśmy obserwować zachodzące w nich zmiany, nowe motywacje, walkę o swoje lepsze jutro a także przewartościowanie priorytetów przez wzgląd na towarzyszące im społeczne i polityczne realia. Dużo się dzieje, ale to ma swoje podłoże w tym, że bohaterowie nie boją się wyzwań, stawiają czoła problemom i uczą czytelnika, że świat warty jest poznawania a prywatne życie to coś zdecydowanie najcenniejszego co posiadamy.

Tragiczne wydarzenia, czasy stalinizmu rozgrywane w tak dobrze znanym nam Wrocławiu, trudna przeszłość oraz niepewna przyszłość zderzają się w konfrontacji z pełną emocji fabułą. Nic nie jest tutaj typowe a nawet jeśli autorka opiera swoją akcję na prozie życie to jednak i tak sięga po zaskakujące zwroty, buduje klimat tajemnicy, nieprzewidywalności a miejscami wręcz grozy, by jak najlepiej oddać to co dzieje się w ówczesnych czasach. Dużo trudnych tematów, brak owijania w bawełnę a także świadomość prezentowanych motywów zdecydowanie wyróżniają tą książkę z tłumu.

"Czas pokuty" wydaje się być jeszcze lepszą opowieścią niż jej poprzedniczka, choć tak naprawdę oba tomy stanowią kompletną całość. Joanna Jax pięknie przedstawia historyczne wydarzenia w fabularnej odsłonie, kształtuje nieszablonowych bohaterów i otwiera przed nami drzwi do świata, którego nie mamy ochoty opuszczać. Dopracowana, mądra i warta każdego przeczytanego słowa lektura zaskoczy nawet tych, którzy do tej pory stronili od gatunku.

Wissarion, Nadia, Marcel i Marta zdążyli się przekonać, jak będzie wyglądało życie we Wrocławiu i wcale nie jest tak wspaniale, jakby tego pragnęli, a wręcz przeciwnie. Nadia oraz Wissarion postanawiają wyjechać, a raczej uciec za granicę. Niestety ich plany nie dochodzą do skutku, zostają złapani przez pułkownika Fiodorowa, a kobieta stanie przed wieloma niełatwymi decyzjami. Od jej wyborów będzie zależało bardzo dużo. Również w życiu Marcela i Marty pojawiają się problemy i to niemałe. Zaczynają mieć ogromne problemy finansowe i brak widoku na to, aby udało się to jakoś zmienić. Natomiast Andrzej coraz bardziej się zakochuje w Brigitte, chociaż nie powinien. Przecież ma żonę i to ona powinna gościć w jego sercu. W życiu wszystkich nie będzie za kolorowo, a od tego, jakie decyzje podejmą, będzie zależało dalsze życie. Co takiego się stanie? Przed jakimi wyborami staną? Czy decyzje, jakie podejmą, będą słuszne? Czy odnajdą spokój i szczęście?

Po przeczytaniu pierwszego tomu miałam w planach nadrobienie całej Sagi Wołomińskiej i powiem wam, że to była dobra decyzja. Według mnie powinno się od niej zacząć i dopiero później wziąć się za czytanie serii „Na obcej ziemi”.

„Czas pokuty” to książka, do której miałam niemałe oczekiwania i nie zawiodłam się ani troszeczkę. Jest pozycją wielowątkową, a każdy z nich jest na swój sposób ciekawy, dość wciągający, wywołujący emocje. Pełną bólu, rozczarowania, a jednocześnie nadziei, walki o lepsze jutro, o bezpieczeństwo. To obraz powojennego kraju, życia, które nie było usłane różami.

Wiele wątków to jednocześnie wielu bohaterów i również tym razem nie mogę Wam zdradzić nic więcej o nich (tak jak to było w przypadku tomu pierwszego). Powiem tylko tyle, że zaszły w nich pewne zmiany, niektóre pozytywne, inne nie do końca mi się spodobały. Jednak nadal pozostali bohaterami realistycznymi, a ja w większości ich lubiłam.

„Czas pokuty” to książka, z którą spędziłam miło czas i uważam, że jest warta przeczytania. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Drugi tom sagi o repatriowanej ludności z wołyńskich terenów nie przynosi ukojenia czytelnikowi, ale daje nadzieję, że koniec końców wszystko się uda i zmęczonym potwornościami wojny ludziom, uda się zaznać spokoju w nowej, nieprzyjemnej rzeczywistości.

Dalsze losy Wisariona, Nadii, Marty i pozostałych bohaterów wcale nie jawią się kolorowo. Każdy z nich ma za skórą większe lub mniejsze przewiny, ale lojalność oraz przywiązanie do bliskich nie pozwala im na przystanie do jedynej i słusznej władzy ludowej, a to generuje szereg problemów, z których bardzo trudno się wyplątać.

To bardzo dobra powieść obyczajowa, osadzona w jednym z najgorszych dla Polski czasach, kiedy rządziła władza ludowa, komunizm rozczapierzał swoje ostre pazury po całym kraju, dając Polakom złudne nadzieje na to, że jest dobrze, a będzie tylko lepiej, pod panowaniem jedynej i słusznej władzy napędzanej przez radzieckich dygnitarzy. Ludzie w tym czasie byli zastraszani, bali się o własne życie, o rodziny, o przyszłość. Często, wbrew sobie, zapisywali się do partii, po to tylko, by żyło im się odrobinę lepiej, żeby dostać przydział na mieszkanie, meble, samochód (w późniejszym czasie), by móc żyć, a nie wegetować.

Trzeba przyznać, że mimo okropieństw i szalenie trudnych scen, udało się autorce wysunąć na pierwszy plan pewne ważne nauki. Mówi tu dużo o miłości, przywiązaniu, opowiada o tym jak ważna jest rodzina w życiu człowieka. Uczy pokory, ale bez patosu, woli wzruszyć.

Ta powieść da Wam do myślenia, wwierci się w Wasze dusze, każe zastanowić nad własnym życiem i doprowadzi do niewygodnych podsumowań. Nie jest to jednak typowo moralizatorska książka, która ma spełniać odpowiednie funkcje. To też olbrzymia dawka emocji i wzruszeń, a także opowieść o ludziach i ich miłościach.

Zastanawialiście się kiedyś jakby to było budować swoją nową rzeczywistość w powojennych czasach? Tam gdzie stalinowskie represje odcięły piętno na wielu ludziach?

„Czas pokuty” to drugi tom z serii, gdzie Joanna Jax umiejętnie spłata ze sobą fikcję literacką z istotnymi wydarzeniami historycznymi.

Autorka z niezwykłą wrażliwością porusza temat codziennych trudności, gorzki smak zakazanego uczucia, a wszystko to rozegrała objętym stalinizmem Wrocławiu.

Wydarzenia w „Czasie pokuty” są ściśle powiązane z poprzednim tomem, dlatego nie polecam czytania ich poza kolejnością. Bowiem część to zaczyna się dokładnie w tym miejscu, w którym zakończyło się „Nowe życie”. Zatem już od pierwszych stron mamy do czynienia z dramatycznymi wydarzeniami. Niepewność, przerażenie, smutek, ale i pragnienie znalezienia prawdziwej miłości to emocje które na codzień towarzyszą naszym bohaterom. Stajemy się świadkami trudnych uczuć, gdzie miłość przybiera rozmaite kształty, różne odcienie i potrafi wybaczyć wiele. Tutaj bezwzględny oprawca może być kochającym kochankiem i ojcem, a zakochana kobieta okazuje się być manipulantką zdolną do kłamstw. Książka ta momentami bywa nieprzewidywalna, ale co mogło być przewidywalne w czasie stalinowskich represji?

Autorka na stronach swojej powieści kreśli historię, która tak naprawdę mogła się wydarzyć. Po raz kolejny pokazuje nam czas, który był niezwykle ciężki, ale ludzie tak naprawdę pragnęli tego samego co my – miłości.

„Czas pokuty” to prawdziwy obraz ludzkiego nieszczęścia. Obawy o bezpieczeństwo, bieda wdzierający się do ludzkich domów z każdej strony i bezradność biją tutaj z każdej strony. Jest to historia wymagająca ogromnego skupienia i swego rodzaju wytrzymałości na ból oraz cierpienie innych ludzi. Przygotujcie się na melancholijną podróż, która was zafascynuje, ale i sponiewiera emocjonalnie.

Spełnienie niektórych marzeń ma bardzo wysoki koszt. Bierze się ją pod uwagę gdy stara się je zrealizować, lecz prawdziwa cena ujawnia się najczęściej wtedy gdy już dzieli nas mały krok od tego, czego pragnęliśmy. Nie zawsze daje się ją zapłacić, no i pozostaje jeszcze samo marzenie, czy jest ono warte jej?

Stworzyć dom w całkiem nowym miejscu, dalekim i nie takim jak obiecywano nie jest łatwo. Tak samo jak i poradzić sobie z rozczarowaniem teraźniejszością oraz tym, co wydarzyło się w bliskiej przeszłości. Powojennemu Wrocławiowi trudno zastąpić to, co pozostawiła Nadia, Andrzej oraz bliscy i przyjaciele na kresach wschodnich. Ich teraźniejszość nie jest tak spokojna i szczęśliwa jak tego by chcieli. Jedno z nich było o krok od zdobycia jednego i drugiego, lecz zakończyło się to niepowodzeniem. Tym boleśniej odczuwanym, iż oznacza utratę czegoś więcej niż marzeń. Pozostali zmagają się z rzeczywistością, do której nie przystoją ich ideały. Czy będą w stanie odsunąć na bok wartości jakimi do tej pory kierowali się i kierować tymi, uważanymi za jedyne właściwe? Nie wszyscy są gotowi na takie wyrzeczeni, niektórzy nawet nie biorą tego pod uwagę, inni natomiast wiedzą, że będą musieli egzystować ze świadomością dokonanego wyboru. Codzienność wciąż przynosi nowe rozterki i zagrożenia, wojna się skończyła, lecz nie pozwala o sobie zapomnieć. Wrogowie, sojusznicy, zdrajcy i zwykli ludzie codziennie stawiają czoła temu, co miało miejsce i podejmować niezwykle trudne decyzje, od jakich zależeć będzie nie tylko ich przyszłość. Czy będą one właściwe?

Pełne ruin miasto, ludzie, mający wciąż przed oczami wojenny dramat, jakiego byli nie tylko obserwatorami, ale i uczestnikami. Wielka miłość i jeszcze większa nienawiść, więzy krwi i przyjaźni, lęk i niepewność oraz próby dopasowania się do całkiem nowych czasów, dalekich od tych przedwojennych. Do tego wszystkiego wielka polityka, od jakiej nie da się uciec nawet w domu, stworzonym na zgliszczach własnego życia. „Na obcej ziemi. Czas pokuty” jest wspaniałą kontynuacją niezwykłej sagi, ukazującej losy ludzi wpierw walczących w wojennej zawierusze, a potem patrzących jak rozpada się na kawałki nie do sklejenia świat, który był im znany. Z pożogi narodowej i tej osobistej nie wychodzi się bez ran, jedne są bardziej widoczne, inne skrywają się w utraconych marzeniach i złudzeniach, Joanna Jax pokazuje na przykładzie swoich bohaterów jak odbudowuje się życie po stracie, jak się wydawało, zbyt wielu jego elementów. W szczegółach oddane realia lat czterdziestych oraz fabuła, za którą stoją setki, bądź więcej, podobnych i prawdziwych życiorysów, splecione są z sobą w historii tych, jacy ocaleli, lecz wciąż jeszcze nie są bezpieczni. Zagrożenie dawne łączy się z nowym, stare problemy nadal są aktualne, a nowe właśnie wchodzą przez nie dające się zamknąć drzwi do przeszłości. „Na obcej ziemi. Czas pokuty” jest opowieścią o walce o to, by przyszłość mogła zaistnieć, o próbach zdobycia marzeń i cenie płaconych za wiarę w nie.

Oto bardzo ważne dla mnie serie powieści historycznych, a chodzi o sagę wołyńską i jej kontynuację „Na obcej ziemi” autorstwa znakomitej Joanny Jax. To książki, z którymi mam wyjątkową relację. To moje patronaty medialne, a więc powieści, które odcisnęły ślad w moim sercu, powieści, z którymi bardzo się zżyłam, które pokochałam.

W tym roku czytam sporo historii, których akcja rozgrywa się na ziemiach odzyskanych. W rezultacie nie tylko mocno zaczęłam interesować się losami tych ziem, ale pod koniec lipca wyruszam je zwiedzić. Chociaż wielokrotnie miałam okazję oglądać Wrocław i jego okolice, nigdy wcześniej nie patrzyłam na Dolny Śląsk z tej perspektywy, której teraz jestem świadoma.

Wracając jednak do bohaterki dzisiejszego wpisu, czyli „Czasu pokuty”, drugiego tomu serii „Na obcej ziemi”, opisującej losy mieszkańców ziem odzyskanych, dokładnie Wrocławia epoki stalinizmu, to mamy tu do czynienia z kolejną świetnie napisaną książką, która wyszła spod pióra mistrzyni osadzania niezwykle przejmujących opowieści, ludzkich dramatycznych losów w historycznych realiach. Pod tym względem Joanna Jax nie ma sobie równych.

Ponownie doświadczyłam bólu egzystencjalnego bohaterów, którzy mimo niewyobrażalnych cierpień, przeciwności (wszyscy przecież znamy dramatyczną historię polskich mieszkańców Wołynia, skąd pochodzą Nadia, Marcel, Marta, Andrzej i Wissarion), próbują ułożyć sobie życie w nowym miejscu i zapomnieć o przeszłości, która powraca do nich niczym senny koszmar. Pragną jedynie normalności, przy czym, mimo tragedii, jakiej byli świadkami, są zwykłymi ludźmi ze wszystkimi ich bolączkami, wadami, marzeniami.

I to jest właśnie powód, dla którego jestem pewna, że miłośnicy sag historycznych stracą głowę, zarówno dla „Sagi wołyńskiej”, jak jej kontynuacji, czyli „Na obcej ziemi”: ze względu na ich realizm, na prawdziwość i ludzkość głównych bohaterów. A także ze względu na niesłuchaną emocjonalność i obrazowość wspomnianych pozycji.

Joanna Jax po raz kolejny skradła moje serce.