Czarownica ze wzgórza. Edycja kolekcjonerska (barwione brzegi)

Czarownica ze wzgórza to powieść oparta na faktach historycznych, której luki fabularne zostały uzupełnione historią wykreowaną przez autorkę. Dawne zapisy w dużej mierze pomijały szczegóły z życia kobiet, skupiając się głównie na mężczyznach. Jest to opowieść, która porywa atmosferą strachu w czasach procesów czarownic z Lancashire w roku 1612. Pokazana została tu perspektywa kobiet, których głosu w tamtych czasach nikt nie chciał słuchać.

To opowieść o sile kobiet i o tym, jak może zrodzić się przyjaźń ponad podziałami społecznymi. Młoda pani na włościach - Fleetwood Shuttleworth ma w swoim życiu jeden cel: dać swojemu mężowi dziedzica. Gdy pewnego dnia przypadkowo odkrywa list, w którym pojawia się informacja, że kolejny poród może zagrażać jej życiu, zaczyna szukać pomocy. Wkrótce w jej życiu zjawia się młoda akuszerka, która może okazać się dla państwa Shuttleworth ostatnią deską ratunku.

Osią powieści jest relacja między Fleetwood i Alice, oparta na powolnym budowaniu zaufania i potrzebie wzajemnego wsparcia. Wraz z rozwojem wydarzeń obserwujemy, jak pani Shuttleworth dojrzewa i z posłusznej żony staje się kobietą, która odzyskuje głos i zaczyna podejmować własne decyzje takie, które nie zawsze odpowiadają pozycji, jaką zajmuje jej mąż.

Alice jest niezwykła, a jej postać od samego początku owiana jest tajemnicą. Jej wypowiedzi są zwięzłe i proste, ale pełne treści w przekazie.

Zarówno relacja Fleetwood z matką, jak i z mężem jest specyficzna. Jej matka nie należała do miłych ludzi. Była chłodna, surowa i wymagająca. Zamiast wspierać swoją córkę, nakładała na nią dodatkową presję.

Richard Shuttleworth jest z pewnością intrygującym bohaterem drugiego planu. Cały czas balansuje między lojalnością wobec żony i swojego przyjaciela Rogera, z którym wiążą go wspólne ambicje polityczne.

Akcja nie pędzi, ale skupia się na szczegółach. Bohaterka opowiada swoją historię niespiesznie. Chociaż tempo nie jest zawrotne, opowieść wciąga tak bardzo, że po prostu się przez nią płynie. Halls pokazuje kontrast między wyższymi sferami a biedotą, [Adres usunięty]. w podejściu do życia i swoich obowiązków.

Atmosfera książki jest duszna i cały czas ma się wrażenie, że za chwilę stanie się coś złego. Daje to niezwykły odbiór książki.

Czarownica ze wzgórza to poruszająca, pięknie napisana opowieść o lęku, kontroli, kobiecej solidarności i tym, jak łatwo społeczeństwo może zniszczyć niewinnego człowieka. To książka o kobietach, ich walce o siebie oraz czasach podporządkowania mężczyznom i narzuconej roli społecznej. Historia pełna emocji, opowiadająca o świecie, w którym sprzeciw mógł kosztować życie.

Są książki, które nie próbują od razu zachwycić rozmachem, zamiast tego wciągają nas powoli, niemal niezauważalnie, aż nagle okazuje się, że wdychamy dym z palenisk i słyszymy echo plotek niosących się po wioskach. „Czarownica ze wzgórza” to właśnie taka powieść, podszyta cichym niepokojem i zbudowana na emocjach, które pozostają w czytelniku długo po zamknięciu ostatniej strony. Przeglądając możliwości wybrania dla siebie książki, którą można by zrecenzować, ta niemalże od razu zwróciła na siebie moją uwagę. Bardzo chciałam ją przeczytać i poznać historię bohaterki, przenieść się nawet na chwilę do czasów, kiedy z ogromną łatwością można było uchodzić za czarownicę.

Główną bohaterką książki autorstwa Stacey Halls pod tytułem „Czarownica ze wzgórza” jest Fleetwood Shuttleworth, to siedemnastoletnia pani na Gawthorpe Hall, dziewczyna, która powinna dopiero wchodzić w dorosłość, a zamiast tego nosi na barkach ciężar dorosłych tragedii. Miała już trzy poronienia, a odczuwalne wymagania i wieczna presja męża, by dać rodzinie dziedzica naciskały na nią coraz mocniej. Jej ciało jest zmęczone, a serce niesie na sobie o wiele większy ciężar. Każde kolejne spojrzenie męża staje się jak wyrzut, jak przypomnienie jej „niewystarczalności”. Okrutną wiadomość o tym, że kolejna ciąża może zakończyć się jej śmiercią sprawia, że dziewczyna całkowicie traci grunt pod nogami. Jest rozdarta, boi się, ale jednocześnie jest już w kolejnej ciąży i desperacko pragnie utrzymać dziecko przy życiu. Los na jej drodze postawił Alice Gray młodą kobietę, która zna się na ziołach lepiej niż dworscy medycy i może zrobić dla ciężarnej Fleetwood więcej niż ktokolwiek inny. Czy tak się stanie? W pobliżu Pendle rozpoczynają się polowania na czarownice, brutalne, bezwzględne, oparte na plotkach, zazdrości i manipulacji. Lokalny sędzia Roger Nowell prowadzi je z zapałem, któremu daleko do sprawiedliwości. Wśród podejrzanych pojawia się również Alice Gray, czy uda się dowieść jej niewinności? Stawką jest nie jedno życie.

„Czarownica ze wzgórza” to nie jest książka przepełniona magią i fajerwerkami, myślę, że można ją jednak odnaleźć w czymś zupełnie innym. Magia jest w atmosferze, w relacji bohaterek, w sposobie, w jaki autorka stawia pytania o to, jak niewiele trzeba było, by kobieta stała się winna „z definicji”. Język Stacey Halls jest prosty, ale nie banalny, skupia się bardziej na emocjach i scenerii niż na historycznych detalach. Uważam, że odwaga Fleetwood staje się czymś znacznie większym niż próbą ratowania przyjaciółki. To także walka o własną wartość, prawo do decyzji o własnym ciele i życiu, a także o to, by nie stać się kolejną ofiarą męskiego świata, w którym kobieta ma milczeć i wykonywać polecenia. „Czarownica ze wzgórza” jest przede wszystkim powieścią o kobiecej samotności, o tym, jak kobiety przez stulecia funkcjonowały w przestrzeniach, które nie były im dane z myślą o ich bezpieczeństwie czy godności. To książka, która pozostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury. To pełna napięcia, ale jednocześnie subtelna historia o kobiecej sile, przyjaźni i próbie wyrwania się z narzuconych ról.

CZAROWNICA ZE WZGÓRZA wywołała we mnie cały wachlarz emocji. A gdy dowiedziałam się, że autorka czerpała z prawdziwych procesów czarownic, tym bardziej byłam zdumiona.

Stacey Halls zaserwowała nam opowieść o kobiecej sile, o walce, jaką od lat kobiety toczą, by ich głos był wysłuchany. A także o tym, jak okrutny bywa świat rządzony przez mężczyzn i do czego są w stanie się posunąć, by osiągnąc swe cele.

Fleetwood spodziewa się dziecka, jednak jej ciąża jest owiana zmartwieniami, gdyż nie udało jej się donosić poprzednich. Strach potęguje znaleziony list od lekarza do jej męża, w którym informuje, że kobieta nie przeżyje kolejnej ciąży. Wtedy jej drogi krzyżują się z Alice - młodą akuszerką, która daje Fleetwood nadzieję i szansę na urodzenie zdrowego dziecka. Wszystko komplikuje się gdy akuszerka zostaje posądzona o bycie czarownicą. Fleetwood walczy, by Alice uniewinniono, ale czy kobiety w tamtych czasach mają w ogóle coś do powiedzenia?

To nie jest kolejna lekka i przyjemna historia - to powieść trudna i wzbudzająca w czytelniku ogrom emocji. Czułam wzburzenie i sprzeciw, gdy widziałam, jak niewiele znaczą słowa kobiet, jak ich zdanie jest ignorowane, a mężczyźni mają się za panów świata. Jak wyszukują wymówek, by oskarżyć niewygodną dla nich kobietę o czary. Jak inni ludzie boją się sprzeciwić, by nie być następni. Autorka poruszyła też temat wydawania za mąż dzieci - nasza bohaterka po raz pierwszy bierze ślub jako czterolatka, drugi - w wieku 13 lat. W momencie trwania akcji, Fleetwood ma 17 lat i doświadczyła w życiu już tak wiele cierpienia, a to niestety nie koniec. Podziwiałam jej niezłomną siłę i walkę - zarówno o siebie i dziecko, jak i o przyjaciółkę. Mimo ciężkiej tematyki, nie czułam się przytłoczona powieścią, bo nie jest ona zbyt dużych rozmiarów i brak tu dłużyzn, a to ogromny plus. Sporą zaletą jest również klimat książki - mroczny, nieco duszny i tajemniczy, może nawet z odrobiną magii.

Jeśli poszukujecie historii o przyjaźni i sile kobiet, osadzonej w historycznej, XVII-wiecznej Anglii, "Czarownica ze wzgórza" sprawdzi się idealnie!

Amanda.Says