Czarny Trójkąt

Może nie wciągnęła mnie aż tak bardzo jak Szeptucha, jednak to kolejna świetna powieść autorki.

Czy potraficie sobie wyobrazić taką scenę? Duży koszyk pełen starannie zwiniętych w kłębki włóczek, z których babcia lub mama robi na drutach sweter, ciepłą czapkę czy szalik. I… nagle do pokoju wpada złotooki, rudy Egon, czyli nasz siedmiomiesięczny kotek, a wraz z nim dwóch pomocników: Konstanty i Lesio (tak, ten imiennik bohatera komedii Joanny Chmielewskiej). Po otwarciu oczu już wiesz, co się stało. Widzisz „piorun” w swoich oczach i iskierki w ślepiach trzech czortów…

Dlaczego o tym piszę? Książka Bianki Kunickiej wcale nie jest wesoła, by opatrywać ją takim wstępem, ale bez wątpienia jest zaplątana niczym te motki wełny w kocich pazurach. Czy to zarzut? Skądże. Zastanawiam się jednak, jak wiele można pomieścić w jednej, wcale nie obszernej książce i to wszystko z sensem – tak, by dało się to „poegonowe” kłębowisko ostatecznie rozplątać. Choć kłębki po tej operacji będą już inne, to zakończą się dziwnym i niespodziewanym happy endem.

Czego tu nie ma! Wojna i obóz koncentracyjny, losy Żydówki i przyobozowy dom publiczny. Czasy współczesne, w których główna bohaterka chce dociec swoich korzeni i odkryć, kim była wspomniana Zuzanna. Pojawia się mnóstwo postaci historycznych, żydowskie i germańskie tajemnice, zwidy, zmory, dybuki oraz tajemnica Kluczy Salomona. Mamy Lebensborn, gdzie „uszlachetniano” niemiecką rasę, miłość homoseksualną w czasach hitlerowskich Niemiec, pogardę dla kobiet i ich cierpienie. Do tego sobowtóry, morderstwa, niebinarność syna i tajemniczy Zygfryd.

I co wy na to? Ja usiadłem w kąciku i powoli, nitka po nitce, zwijałem te kłębki. Czasami trzeba było się natrudzić i mocno je między sobą przeplatać, ale Bianka Kunicka tak zgrabnie prowadzi fabułę, że ze spokojem można za nią podążać w tym procesie. A kiedy wszystko jest już rozplątane, nadchodzi zakończenie – tak bardzo zaskakujące, że… po prostu zapraszam do lektury.

Obecnie. Marta jest nieszczęśliwa w małżeństwie, czuje że coś się wypaliło. Podejrzewa męża o zdradę. Jedyny syn wyznaje szokującą prawdę o sobie. Przypadkowe, nietypowe spotkania sprawiają, że zaczyna robić się dziwnie.

Kiedyś. Druga Wojna Światowa rozdzieliła dwie kochające się kobiety. Zuzanna, jako żydówka trafia do obozu i pragnie tylko przeżyć. Jednak cena jaką będzie musiała za to zapłacić jest wysoka. Rita, Niemka zostaje przymusowo wysłana na leczenie psychiatryczne, aby wybić "taką" miłość z głowy. Następnie rodzice zgadzają się na jej udział w programie Lebensborn. Jej życie diametralnie się zmienia.

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Podobała się mi jedynie historia i wątki związane z Zuzanną i Ritą. To co obecnie i losy Marty...cóż, są dla mnie zbyt przekombinowane i przeszkadzały mi w czytaniu.

Wątek miłości zakazanej, nie mającej prawa się dziać w "prawowitym i idealnym" państwie Niemieckim są rzadko brane na tapetę w powieściach z motywem wojennym. Autorka przedstawia losy tych dwóch kobiet w sposób ciekawy ale i nie boi się pokazać makabrycznej prawdy, jak traktowano ciało kobiety.

Poświęcenie, pogodzenie się z losem, byleby jakoś przeżyć, niegodziwość wobec bliźnich, brutalność żołnierzy, nadzieja i wielka miłość, która potrafi wiele znieść.

Natomiast mistycyzm żydowski i ta dziwaczna sytuacja z podmianą czy...nawet nie wiem jak nazwać, absolutnie mnie nie porwały i nadal nie wiem co się tam wydarzyło.

Dlatego nie umiem jednoznacznie ocenić tę powieść, bo jej połowa była świetna, a druga, dla mnie nawet i niepotrzebna...

Autorka przedstawia historię, w której kobiece ciało ma znaczenie wielowymiarowe. Z jednej strony jest pełne harmonii i życia, daje życie. Z drugiej strony staje się przedmiotem cudzych żądzy, oczekiwań, jest zawłaszczane, brutalnie odzierane z godności.

Narracja prowadzona jest dwutorowo – współczesne wątki przeplatają się z powrotami do czasów II wojny światowej, w tym realiów nazizmu i Holokaustu. Ten zabieg nie jest jedynie tłem historycznym, lecz fundamentem całej opowieści. Przeszłość wpływa bezpośrednio na teraźniejszość, a decyzje i doświadczenia wcześniejszych pokoleń kształtują tożsamość kolejnych kobiet.

Ważnym elementem książki jest motyw dziedziczonej traumy. Kunicka pokazuje, że nieprzepracowane doświadczenia matek i babć pozostają obecne – w relacjach, emocjach, a nawet w sposobie postrzegania siebie. Jednocześnie pojawia się wątek poszukiwania prawdy o własnym pochodzeniu i próby odzyskania kontroli nad własnym życiem.

Postacie kobiece są centralnym punktem powieści. Nie są idealizowane – wręcz przeciwnie. Są one przedstawione jako osoby zmagające się z własnymi ograniczeniami, lękami i konsekwencjami cudzych wyborów. Ich historie pokazują, jak różne mogą być reakcje na podobne doświadczenia: od wycofania po próbę konfrontacji z przeszłością.

Relacje międzyludzkie również nie są jednoznaczne. Książka stawia pytania o granice poświęcenia, o to jak bardzo brak miłości może nie tylko zmieniac, ale wręcz deformować człowieka, oraz jak wiele ktoś jest w stanie oddać w imię uczucia.

Czarny Trójkąt to opowieść bolesna, ale nie przytłaczająca. Autorka unika nadmiernego dramatyzmu, dzięki czemu przekaz pozostaje bardziej wiarygodny. To książka, która skłania do myślenia o pamięci, tożsamości i sposobach radzenia sobie z przeszłością.

Kunicka nie daje prostych odpowiedzi – raczej otwiera przestrzeń do zadawania pytań. Jednym z nich jest to, jak daleko sięga nasza zdolność akceptowania inności i czy jesteśmy w stanie naprawdę zrozumieć doświadczenia innych ludzi.

Powieść Bianki Kunickiej można odczytać jako konsekwentnie prowadzoną analizę kobiecego doświadczenia na tle historii. To książka o kobietach, które poniosły największą ofiarę, o pamięci zapisanej nie tylko w opowieściach, lecz także w ciele i emocjach. To także książka o prawdzie. Siłą Czarnego Trójkątu jest powściągliwość i brak uproszczeń – dzięki temu zostawia trwały ślad, nie narzucając jednocześnie jednej interpretacji. I pamiętajmy, przeszłość nigdy nie znika. Ona zawsze zostaje w nas. Polecam.

"Czarny trójkąt” to wyjątkowa lektura, jaka silnie potrząsa czytelnikiem, fundując mu obezwładniającą, naszpikowaną bolesnymi i wstrząsającymi wojennymi wspomnieniami, tajemniczą historię, która porusza najczulszą strunę i skłania do głębokiej zadumy. Wszystko to zostało dopełnione porcją mistycyzmu, niewyjaśnionej magii, zatem czytanie błyskawicznie przyjmuje formę odurzającego transu, z którego nie sposób się wyzwolić. Mroczne tajemnice, niewyjaśnione zjawiska i krwawe tło historyczne są fundamentami tej odurzającej opowieści, dlatego lawina skrajnych emocji jest nieunikniona!

Wojna zawsze niesie za sobą mnóstwo niewinnych ofiar, są też takie traumy, które przechodzą na kolejne pokolenia, stają się stygmatem, od którego nie sposób się uwolnić. Bianka Kunicka nakreśliła przeszywającą na wskroś, napełniającą serce bólem opowieść, będącą swoistym hołdem dla wszystkich kobiet, które musiały stanąć w obliczu wojny. Autorka w niebywale staranny sposób wygłosiła prawdę, o której poprzez zaślepienie, zbyt często się zapominało. Każda kobieta, bez względu na pochodzenie, mogła zostać upodlona, pozbawiona prawa decydowania o sobie i swoim ciele. Każda z nich mogła zostać okrutnie skrzywdzona, a jej nieprzepracowane cierpienie mogło się stać piętnem kobiet następnych pokoleń…

Warsztat pisarski Bianki Kunickiej absolutnie zachwyca, słowa płyną jak szalone, kartki momentalnie przelatują przez palce, a świat stworzony przez autorkę na pewien czas staje się naszym własnym. Akcja toczy się dwutorowo, przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a skupiony czytelnik już od początku stara się odnaleźć wszelkie powiązania między nimi. Im dalej zabrniemy, tym będzie mroczniej i boleśniej, chwile ukojenia przynoszą jedynie losy współczesnych postaci, a mimo to, nie można ich życia nazwać prostym czy kolorowym…

„Czarny trójkąt” jest hipnotyzującą, symboliczną, wielowymiarową historią, jaka wywołuje całą paletę silnych emocji, ale też skłania do ogromnej zadumy. Bezsprzecznie, fani enigmatycznych, niespiesznych, dopieszczonych wątkiem metafizycznym, misternie przemyślanych powieści, będą absolutnie oczarowani! Polecam całym sercem ❤️