Czarne orchidee

„Czarne orchidee” to debiutancka powieść Ewy Lange, którą miałam przyjemność przeczytać.

Rok 1945, okolice Elbląga - ojciec bliźniaczek Marii i Basi, wraca z obozu Auschwitz, nastroje antyniemieckie rosną, okropnych czynów dopuszczają się Polacy i Sowieci.

Lata 80, rok 2003 - córka Marii, Anna, zmaga się z osobistymi problemami, równocześnie odkrywając tajemnice własnej matki.

Autorka poruszyła często pomijany w historii rozdział jakim było nieludzkie traktowanie niemieckiej ludności zaraz po przegraniu przez nazistów wojny. Nie szczędzi Czytelnikowi graficznych opisów, wzrusza wieloma historiami.

Fabuła jest wciągająca, dzięki wielu wątkom i liniom czasowym, Czytelnik stopniowo poznaje fakty z przeszłości Marii oraz Anny. Poruszone tematy wywołują emocje, wątek nieszczęśliwej miłości, przemocy w małżeństwie, zagrożonej ciąży, a nawet narkomanii, ale przede wszystkim nienawiści na tle rasowym, wpływie jaki wychowanie ma na młodego człowieka.

Lektura była dla mnie satysfakcjonująca, choć pewne zachowania bohaterów (konkretnie 40 lat po wojnie) nie są dla mnie zrozumiałe (bo czemu Maria, wiedząc co wiedziała, nie wyjechała 🫣 - może sytuacja polityczna to tłumaczy, no ale nie wiem).

Zakończenie trochę mnie zawiodło, wydało mi się dramatyczne, aczkolwiek dzięki niemu wydźwięk książki pozostał gorzki, niektóre tajemnice pozostały tajemnicami do końca, winy nie zostawiły wybaczone. Stylistycznie, niektóre fragmenty zawierały za dużo powtórzeń, ale nie dramatycznie, więc nie wpłynęło to na odbiór lektury.

Ogółem uważam, że był to udany debiut!

1945 rok, bliźniaczki Maria i Basia stają na progu dorosłości, zaczynające odnajdywać się w nowej powojennej rzeczywistości i zakochują się w tym samym czasie. Jeden z wybranków ma aprobatę ojca, natomiast drugi nigdy jej mieć nie będzie. Kilkadziesiąt lat później, córka Marii, Ania Sobota powoli poznaje przeszłość matki, która do łatwych nie należała. Miłość miesza się z nienawiścią, a obie te emocje na zawsze odmienią losy bohaterów.

Drodzy moi, ta powieść to Debiut przez duże D. Autorka stworzyła niesamowicie wciągającą, piękną a zarazem ukazującą okrutną stronę ludzkiej natury, historię. Trzy, a nawet i cztery ramy czasowe zgrabnie mieszają się ze sobą powoli odkrywając przed czytelnikami przerażającą całość. Mocno dominuje tu motyw ksenofobii, która na przestrzeni lat pozostaje takim samym problemem. Wiele fragmentów powieści łamie serce, bez szans na jego sklejenie. Anna, jako główniejsza, jeśli mogę tak napisać, z bohaterek nie owija w bawełnę, nie cacka się z otoczeniem, ma swoje zasady i wie czego chce. Swoją drogą te jej zasady i ja chętnie wciele w życie. Jej życie jak i matki do łatwych nie należało. Powieść naszpikowana tajemnicami, niedopowiedzeniami, miłością, nienawiścią, przejmującym smutkiem i zakończeniem, którego ja się kompletnie nie spodziewałam.

Książka znajdzie sie niewątpliwie w topce tego roku. Debiut, który na takowy nie wygląda. Tu się nie ma do czego przyczepić. Polecam ♥️.

W dzieciństwie byłam świadkiem kłótni i słownych utarczek pomiędzy dziadkami. Zwykle dotyczyły one tego, że po II wojnie światowej z odzyskanych terenów wysiedlono Niemców, a Polacy zajęli ich miejsca. Nie chodziło tu jednak o sam fakt, a to, czy my jako naród, niezwykle w tej okrutnej wojnie poszkodowany i zdziesiątkowany, podczas odsyłania ludzi do "Reichu" nie zachowywaliśmy się jak oni. Czy zemsta, nienawiść i obrzydzenie skierowane w ich stronę nie spowodowało, że przestaliśmy zachowywać się jak ludzie. Wtedy nie rozumiałam z tego nic, ale kiedy dorosłam, zaczęłam temat zgłębiać i nigdy nie znalazłam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania. Niemniej, w głowie kotłowało mi się tyle myśli i uczuć, które dopiero książka Ewy Lange pomogła usystematyzować.

Nie da się przejść obojętnie obok historii Marii Wilczkiewicz, kobiety, która po wojnie stała się świadkiem, uczestniczką i ofiarą rzeczy, o których milczano latami. Ewa Lange napisała powieść o tym, co dzieje się po wojnie, wtedy, kiedy bitewny kurz opada, ale niezasklepione rany goją się latami, a może i nigdy. To nie jest tylko książka o przeszłości. To książka o nas, Polakach. O tym, kim jesteśmy dziś i czy mamy odwagę spojrzeć w twarz przeszłości.

Czytając, myślałam o swoich pradziadkach. Byli po obu stronach barykady. Jedni podejmowali decyzje w strachu, drudzy w gniewie. Każdy wybór niósł za sobą konsekwencje, które kładły się cieniem na ich życiu i życiu tych, którzy przyszli później, także moim.

Ewa Lange nie ocenia. Pokazuje, jak trudno być człowiekiem, kiedy okoliczności odbierają człowieczeństwo. A przecież człowiekiem się jest, a nie bywa. Albo się nim jest nawet w najciemniejszej godzinie, albo nigdy się nim nie było.

To właśnie ta cienka granica między miłością a nienawiścią, między zemstą a sprawiedliwością, między pamięcią a uprzedzeniem jest najtrudniejsza do uchwycenia. Lektura „Czarnych orchidei” powoduje, że w głowie rodzą się pytania, np: gdzie kończy się obrona wartości, a zaczyna nienawiść? I co dzieje się, gdy ta nienawiść ubiera się w symbole, które kiedyś oznaczały nadzieję?

Dla mnie czarna orchidea z tej powieści stała się symbolem niespełnionej tęsknoty za godnością. Za tym, co człowiek może stracić, gdy pozwoli, by przeszłość zatruwała przyszłość. A przecież każde pokolenie ma szansę przerwać ten łańcuch. Tylko trzeba mieć odwagę, by mówić głośno to, co przez lata było przemilczane.

To nie jest łatwa książka. Ale powinna być przeczytana. Bo dotyka tego, co najbardziej ludzkie, czyli potrzeby kochania i bycia kochanym, potrzeby przynależności, prawdy i pamięci. Bo pokazuje, że choć nie ma się wpływu na decyzje naszych przodków, możemy zdecydować, jak je opowiemy dalej.

Jeśli jeszcze nie sięgnęliście po „Czarne orchidee”, zróbcie to. Nie po to, żeby przeżyć piękną historię, bo ta jest porażająca, ale po to, żeby spojrzeć w lustro, w którym odbija się historia każdego z nas.

Często zdarza się Wam, ze trafiacie na tak genialny debiut, mając wrażenie jakby autor czy autorka juz dawno trafili na listę bestsellerów? To dzięki @wydawnictwo_ksiaznica miałam przyjemność taki czytać.

@ewa_lange_page obrazuje nastroje w powojennej Polsce, kiedy mając w głowie świeże, poobozowe szramy, Polacy pałają nienawiścią do niemieckiej ludności. Tadeusz i Stanisław, sąsiedzi, którzy w Auschwitz obcowali ze śmiercią, bólem, nieludzkim cierpieniem, nie są w stanie wybaczyć wrogom zgnilizny i ran pozostawionych w głowie. Swój absmak przekazują dzieciom, a te kolejnym pokoleniom. W ramach zemsty i wyrządzonych krzywd, dopuszczają się przemocy oraz brutalnych wysiedleń, a w późniejszych latach - zakładadają ksenofobiczne organizacje, szerzące antynarodowościowe poglądy. Jednak w tej mowie nienawiści tli się promyk nadziei i miłości pomiędzy Polką a Niemcem. Czy dane im będzie być razem, kiedy międzynarodowościowe mosty zostały skruszone?

"Czarne orchidee" to także opowieść o prawdziwej miłości i dwóch kobietach: Marii i Annie - matce i córce, która po latach odkrywa sekrety przeszłości swojej rodzicielki, żyjącej z piętnem tajemnicy.

Książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej, wbija się w myśli, przywołuje wspomnienia i zmusza do refleksji. Do głębi poruszająca, szokująca i dotykająca najczulszych zakamarków duszy, emocji łaskoczących pod skórą. Przerażająca tym, jak cienka może być granica między miłością a nienawiścią, czego symbolem są CZARNE ORCHIDEE.

Genialny debiut, który przeczytałam w jeden dzień. Bije z niego dojrzałość literacka. To dzięki płynnemu językowi, wciągającej fabule i emocjom zawartym w tej powieści pochłonęłam ją w mig. Książka, która potrafi poruszyć, budzić uczucia. Rzadko zdarza mi sie tak zżyć z bohaterami, a tutaj nie chciałam się z nimi rozstawać. Nie chciałam, żeby się skończyła, więc kiedy doczytałam, że szykuje się kontynuacja, byłam wniebowzięta.

Jestem oczarowana i nie mogę doczekać się "Białych magnolii".

Czytajcie, Czytajcie, Czytajcie!

„Czarne orchidee” to powieść autorstwa Ewy Lange, która przenosi nas w czasie, aż do powojennej Polski, która mimo zwycięstwa i odparcia wrogów musi zmierzyć się z dramatycznymi skutkami II wojny światowej.

Akcja rozpoczyna się w 1945 roku, kiedy z niemieckiej niewoli powraca Tadeusz Wilczkiewicz. Okrutnie naznaczony przez wojnę, nie potrafi ani zapomnieć, ani wybaczyć swoim oprawcom. Jego jedynym celem staje się zemsta. Maria z bólem obserwuje, jak nienawiść pogrąża nie tylko jej ojca, ale także innych mieszkańców wioski.

Masowe wysiedlenia ludności niemieckiej przeprowadzane są w brutalny sposób, a Maria jest tego wielokrotnym świadkiem. Piętno wojny nie pozwala jej żyć spokojnie, a wszystko, co dawało namiastkę szczęścia, zostaje brutalnie odbierane.

Anna Sobota po latach odkrywa przeszłość swojej matki Marii Wilczkiewicz, która kryje za sobą więcej, niż można by było się spodziewać. W cieniu własnych problemów, które narastają z każdym dniem, Anna próbuje uratować nie tylko swoje teraźniejsze życie, ale też zrozumieć, dlaczego jej przeszłość była naznaczona takim cierpieniem.

Czy kobieta odkryje sekrety przodków? Czy będzie w stanie pogodzić się z konsekwencjami dawnych wydarzeń? Jaki ma to wszystko związek z czarnymi orchideami?

Historia bez wątpienia potrafi złapać za serce. Pomimo że opisani tam bohaterowie i przedstawione sytuacje, nie są do końca prawdziwe, to wojna sprzed osiemdziesięciu lat, była jak najbardziej prawdziwa i zostawiła trwałe ślady na naszym kraju. Autorka na przykładzie bohaterów pokazuje, jak dramaty wojenne mogą wpłynąć na kolejne pokolenia, które wciąż muszą się mierzyć z konsekwencjami przeszłości.

Polecam zapoznać się z tą książką i odkryć samemu, jaka historia kryje się za tytułowymi czarnymi orchideami.

W czasie II wojny światowej serca Polek i Polaków były łamane przez niemieckie łapanki, obozy koncentracyjne, komory gazowe. Na każdym kroku ludzie czuli bezsilność, strach i oddech śmierci na karku. Tłumiono ducha walki, chęć do przetrwania kolejnego dnia, próby podniesienia się z kolan. Wszystko to prowadziło do zasiania wśród Polaków ziarenka nienawiści, które pielęgnowane przez lata zakiełkowało i dało gorzki owoc… Po przegranej wojnie przez Niemcy, role się odwróciły, a chęć zemsty była motorem do działań, na które było jedno usprawiedliwienie - zadośćuczynienie.

Debiutancka powieść Ewy Lange trzyma w napięciu od pierwszych stron. Historia Anny, nauczycielki języka niemieckiego, intryguje i powoli odkrywa przed nami tajemnice z przeszłości. Poznajemy losy bliźniaczek Marysi i Basi, których ojciec wrócił z Auschwitz. Koszmar, którego doświadczył odbija się na jego psychice, pragnie zemsty, a nienawiść do Niemców stanowi cel jego życia. W książce autorka ukazała także jak łatwo jest manipulować młodymi ludźmi, kształtować ich światopogląd i jak chore idee zakorzeniają się w ich sercach i umysłach…

Kiedy sięgam po tego typu książki swoje zdanie zostawiam za drzwiami. Siedząc w bezpiecznym domu nie sposób ocenić ludzkich doświadczeń i działań. Znamy się na tyle na ile nas sprawdzono i tak naprawdę nie wiemy jak byśmy się zachowywali na miejscu bohaterów.

Śmiała, odważna i bardzo ważna książka 🖤💜

„Bo nienawiść zawsze niszczy… Niszczy i nie pozwala zapomnieć!”

„Wroga trzeba trzymać blisko. Czasami nawet bardzo. Jeśli rozumiesz, co do ciebie mówi, to zrobiłeś krok do przodu. Jeśli rozumiesz, co mówi do innych, to jesteś na równi z nim. Jeśli rozumiesz, co mówi o tobie do innych, to już go wyprzedziłeś.”

„Swój absmak przekazują dzieciom, a te kolejnym pokoleniom… w tej mowie nienawiści tli się promyk nadziei i miłości.” .

„Cienka jest granica między miłością a nienawiścią, czego symbolem są CZARNE ORCHIDEE.” .

„Gdy miłość i nienawiść przybierają ten sam kolor…”

Rok 1945 tuż po zakończeniu II Wojny Światowej. Ziemie Odzyskane..

Maria Wilczkiewicz ma zaledwie osiemnaście lat i dopiero wkracza w dorosłość.

Jednak jej życie już na starcie jest naznaczone traumą , nienawiścią i uprzedzeniami.

Ojciec dziewczyny Tadeusz przeżył uwięzienie w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, co sprawiło, że nienawidzi Niemców.

Sama Marysia wraz z siostrą Basią jest świadkiem brutalnych wysiedleń dokonywanych na ludności niemieckiej i zemsty jakiej na sąsiadach dokonują jej rodacy.

Nie przewidziała tylko ,że jej serce skradnie Leon - mężczyzna z trudną przeszłością, uważany przez jej najbliższe otoczenie za wroga.

Czy miłość zrodzona w czasach terroru i okrucieństwa ma szansę przetrwać i pozostać piękną?

Lata 80 XX wieku

Córka Marii Anna Sobota jest nauczycielką niemieckiego i szczęśliwie wyszła za mąż.

Niestety kobieta jest mocno skonfliktowana z ojcem - Jan nie akceptuje bowiem faktu ,że jego zięć Mirek pracuje za zachodnią granicą.

Ponadto mężczyzna nadużywa alkoholu i znęca się nad rodziną.

Również temat młodości i przeszłości mamy Ani stanowi rodzinne tabu.

Rok 2003

Tuż przed emeryturą Pani Sobota decyduje się na sprzedaż rodzinnego domu po śmierci ojca .

Ta decyzja nie podoba się jednak jej jedynemu synowi Piotrowi.

Porządkując dokumenty nauczycielka natrafia na fotografię matki z Leonem oraz jej zapiski.

To właśnie one stają się początkiem odkrywania dawnych sekretów i niezabloznionych ran.

Anna poznaje również znaczenie czarnej orchidei.

Debiutancka powieść Ewy Lange jest trudną , lecz ważną lekturą.

Nie unika trudnych i bolesnych tematów, choć została napisana z ogromną wrażliwością.

Niesamowicie klimatyczna i wzruszająca.

Serdecznie polecam 🖤

Wyobraźcie sobie historię miłości rodem z utworu Romeo i Julia.

Maria – Polka, doświadczona przez wydarzenia związane z II Wojną Światową, mamy przecież 1945 rok, tuż po wojnie. Sowieci wraz z Polakami rozpoczynają brutalne represje niemieckiej społeczności, która pozostała w kraju nad Wisłą.

Leon – Niemiec, syn naznaczonego złą sławą „Perełki”, pracownika obozu koncentracyjnego w Auschwitz, zła wcielonego, diabła w ludzkiej skórze.

Oboje na przekór wszystkiemu zakochują się w sobie. Przecież żadne z nich nie jest winne temu, w jakich rodzinach się wychowywali, chcą tylko być ze sobą. Tylko czy dane będzie im zrealizować wspólne marzenie o miłości, tej najprawdziwszej, tej jedynej.

„Czarne orchidee” to nie piękna powieść o miłości. To tragiczna opowieść o czasach, w których działo się wiele złego. Decyzja jednego człowieka, który swoją ambicją rozpętał największy konflikt zbrojny w dziejach świata, który niósł ze sobą tragedię wielu ludzi.

Autorka udowadnia, że w niektórych sytuacjach śmierć, która przyszła po ludzi żyjących w tamtych czasach to nie było najgorsze na co mogli liczyć. Zło, które wtedy się zrodziło dotykało kolejne pokolenie na przestrzeni wielu następnych lat.

Razem z bohaterami przemierzamy dziesięciolecia, a pomimo upływu czasu, kolejni spadkobiercy naszych bohaterów mierzą się z tymi samymi problemami spotęgowanymi przez inne – równie trudne okoliczności.

Główne wątki poruszane przez autorkę to przynależność narodowa, wykluczenie społeczne i trudna miłość. Prawda, że tematy obowiązujące do dziś?

Ta książka to przestroga przed to może się stać jeśli ludzie w porę nie będą w stanie się opamiętać i spojrzeć na niektóre tematy szerzej, obiektywniej.

Bardzo ważna książka, którą należy przeczytać, tak po prostu polecam.

„Czarne orchidee” to debiut i to nie byle jaki debiut. Książka ta skradła cały mój wolny czas. I chociaż nie jest łatwą lekturą, to czytało mi się naprawdę przyjemnie.

Główna bohaterka Anna i jej mama Maria dostarczyły mi nie małych emocji. Te dwie postacie poznajemy w różnych okresach ich życia. W książce brak jest chronologii. Na początku jesteśmy na początku XXI, a następnie przenosimy się w czasie do lat 80 i 40 ubiegłego wieku. Ewa Langer umiejętnie przeplata te okresy. Wydaje mi się, że nie jest to łatwe przy kilku bohaterach. Jednak przez ten zabieg książka wymaga większego skupienia się i staje się lektura bardziej wymagającą. Nie jest to jednak w żadnym wypadku jej minus. Według mnie jest to tytuł, który warto przeczytać.

Nie tylko główne bohaterki potrafią dostarczyć wielu emocji. Są tutaj również ich mężowie. Jednych można polubić od razu, a inni do końca są ciężcy w odbiorze.

Książka wydawałaby się z gatunku tych, których zakończeni jest łatwo przewidzieć. Otóż nie! Mamy tutaj dużo zaskakujących zwrotów akcji, a samo zakończenie wbija w fotel.

„Czarne orchidee” to książka pełna emocji i rodzinnych tajemnic. Jest to powieść o miłości, ale również o nienawiści. O nadziei i o uprzedzeniach. Jest to powieść, z którą spędziłam bardzo miło czas i bardzo ją polecam.