Czarna torebka

Przeczytałam tę książkę, licząc na to, że uda mi się poznać kolejne wątki w historii Żydów. Autorka opisuje w niej losy swojej babci, która wyszła z getta. Historia oparta jest na faktach, ale nie pokazuje zbyt wielu szczegółów. Najpewniej Tuszyńska nie znała ich wszystkich. W czasie lektury miałam wrażenie, że autorka pisze ją tylko dla siebie i rodziny - jakby zależało jej na ocaleniu pamięci o babce. Czytelnik jest traktowany drugo- a nawet trzeciorzędnie. Przynajmniej ja tak się czułam podczas lektury.

Jedna z lepszych książek, jakie przeczytałam! Fabuła jest bardzo ciekawa, a książka napisana prostym i logicznym językiem, przez co szybko się ją czyta. Oprócz tego jest ona oparta o prawdziwe zdarzenia, więc możemy wzbogacić się o kilka nowych informacji dotyczących czasów wojennych. Autorka książki ,,Czarna torebka" opisuje historie, jaka spotkała jej babkę. Dziewczyna w wieku osiemnastu lat dostała od swojej matki czarna torebka, która wcześniej należała do jej babki Żydówki. Młoda kobieta dowiaduje się, że ma Żydowskie korzenie i zaczyna poznawać historie rodziny. Polecam i zachęcam do przeczytania ;)

Piękna i przejmująca powieść o bardzo trudnych czasach, w których działy się największe zbrodnie hitlerowskie. Nie sposób przejść obojętnie obok tej lektury, nie sposób też przeczytać jej ot tak, od niechcenia. Książka jest na pewno warta uwagi, skłania do wielu refleksji i głębokich przemyśleń. Ma ona bardzo osobisty wydźwięk, jednak przekazywane w niej wartości są na tyle uniwersalne, że na pewno trafią do wielu czytelników w różnym wieku. Tytułowa czarna torebka też ma wg mnie duże, wręcz symboliczne znaczenie. Bardzo polecam tę pozycję.

Czarna torebka to wszystko, co pozostało po Zofii Zmiałowskiej. Ukrywającej się Żydówce, która wywalczyła życie dla swojej córki, matki autorki. Niepozorny przedmiot wypełniony wszystkim, co miało zagwarantować przetrwanie (jak podrobione dokumenty czy obrazek Jezusa), ale i tym, co niosło pociechę (listy od córki przebywającej na kolonii oraz od męża z obozu). Rzeczy te stały się wszystkim, co po niej pozostało. Wymazana z pamięci rodziny, przetrwała jedynie z ich pomocą. Bo wspomnienia zbyt bolały córkę i męża. Bo Dela Przedborska skutecznie zacierała ślady.

„Noszę ją stale. Ze sobą. I w sobie.

Czarna torebka mojej żydowskiej babki Deli. Polska torebka.

Moje aryjskie papiery. Barwy ochronne.

Legitymacja życia. Przepustka w jasny los. Zawsze mogę

do nich sięgnąć, gdyby się okazało, że jestem podejrzana.

A podejrzany jest lęk. I on mnie łączy z z tymi, dla których

zbudowano Treblinkę. Powtarzam sobie jedenaste

przykazanie: nie bój się. I wychodzę z torebką na spacer.“

Agata Tuszyńska słynie ze swoich reportaży i biografii o żydowskiej przeszłości wojennej oraz tekstów bardziej osobistych i poetyckich, które skupiają się na jej doświadczeniach. W „Czarnej torebce“ połączyła te dwa światy i zapisała strony domysłami oraz uczuciami odnośnie babki. Stworzyła nieco chaotycznie wniknięcie w życie osoby, po której nie zostało wiele śladów. Znalazła wszystko, co pewne na jej temat, a reszta... Reszta to poetyckie uczucia autorki. Bazując na swojej wiedzy pozwoliła wyobraźni snuć wizje, jakie są prawdopodobne, ale niepewne. Wydawnictwo Osnova natomiast zadbało, by całość wizualnie cieszyła oko, co stanowi ogromny walor tytułu.

Tuszyńska stworzyła kolejny ważny tekst. Pełen emocji i zgrabnego języka. Zabaw wyobraźnią. Rozpisany z momentami chaotyczną chronologią, co może stanowić wadę, ale znajduje usprawiedliwienie. Natomiast strona wizualna... Właśnie tak powinno wydawać się tego typu tytuły.