Czarna sukienka

Dzisiejsza recenzja to dla mnie prawdziwy zaszczyt, ponieważ miałam okazję przeczytać i zrecenzować książkę jednej z moich ulubionych autorek, Ewy Sobieniewskiej. Jej najnowsza powieść, „Czarna sukienka”, to epicka saga o miłości i przetrwaniu w cieniu powstania styczniowego. Każda książka, która wychodzi spod pióra tej autorki, to literacki majstersztyk. Dodatkowym atutem jest fakt, że każdy z audiobooków ma wspaniałą lektorkę, Joannę Domańską, która doskonale oddaje klimat i charakter bohaterów. Uważam, że dobór odpowiedniego lektora do audiobooka to ogromna odpowiedzialność – taka osoba może przyciągnąć wielu słuchaczy lub zniechęcić ich do dalszego słuchania.

Wracając do recenzji, Ewa w swojej powieści zabiera nas w podróż do XIX-wiecznej Polski, ogarniętej płomieniem powstania styczniowego. Z pietyzmem oddaje realia epoki, ukazując zarówno walkę z zaborcą, jak i codzienne życie ludzi, którzy musieli zmierzyć się z okrucieństwem wojny. Na tle dramatycznych wydarzeń historycznych autorka roztacza opowieść o miłości, stracie, nadziei i niezłomnej sile ludzkiego ducha. Książka ta, będąca częścią „Sagi Wileńskiej”, porusza serca i skłania do refleksji nad uniwersalnymi wartościami. Siła kobiet w trudnych sytuacjach, jaką ukazuje autorka, jest nie do przecenienia. Historia naszej bohaterki, Wiktorii Łempickiej (pani na Zielnej), skłania do zadania sobie pytania: czy ty dałabyś radę w sytuacji, w jakiej ona się znalazła? Tak jak w poprzednich tomach, również tutaj możemy dostrzec odbicie nas samych w codziennym życiu i w decyzjach, które każda z nas podejmuje. Czujemy strach, głód i trudy decyzji, przed którymi stają bohaterowie – to zaledwie kropla w morzu tego, co czeka na czytelników.

Na własne oczy zobaczymy, jakie panowały wówczas podziały społeczne, patriotyczne uniesienia i moralne dylematy, z którymi musieli zmierzyć się bohaterowie. Czarna sukienka naszej protagonistki staje się symbolem żałoby, ale także siły i determinacji. Autorka kreśli złożone i wiarygodne postacie, które przeżywają wewnętrzne przemiany i muszą podejmować trudne wybory. Warto zwrócić uwagę na postacie historyczne i fikcyjne, które tworzą bogaty i zróżnicowany obraz społeczeństwa – niektóre z nich mogą stać się bliskie sercu, inne zaś wzbudzą naszą niechęć. Z niektórymi możesz się utożsamiać albo ich znienawidzić.

Jednym z głównych motywów w tamtym okresie, według mnie była miłość, wierność, poświęcenie, nadzieja i przetrwanie. W codziennym życiu często potrafimy sami tworzyć konflikty, ale w najtrudniejszych chwilach, które nikt nie jest w stanie przewidzieć, potrafimy zachować godność i człowieczeństwo. Jesteśmy w stanie stawić czoła nieprzyjacielowi i niekomfortowej sytuacji, by tylko dobro mogło zatriumfować. Powieść jest hołdem dla tych, którzy walczyli o wolność i niepodległość Polski, ale także przestrogą przed okrucieństwem wojny.

Czy polecam? Całym sercem!!!

„Czarna sukienka” Ewa Sobieniewska

Wiktoria musi stanąć w obliczu zupełnie nowych wyzwań. Znana z wcześniejszych części postać nie cieszy się długo spokojem i radością z rodzinnego życia.

Powstanie zbiera coraz szersze kręgi angażując również męża kobiety- Ksawerego. Trudne dni jakie spadają na rodzinę okraszone są strachem i niepewnością. Najstarsza z rodu w obliczu zagrożenia wraca do swojej przeszłości.

Czy uda się bezpiecznie wrócić z walki ?

Czego potrzeba aby przerwać ten czas ?

Co jest najważniejsze w obliczu władzy, która bezwględnie niszczy wszystko co napotyka na swej drodze ?

Magiczna opowieść, która zachwyca i wciąga.

Trzeci tom, z którym miałam przyjemność się zetknąć i kolejny raz wydaje mi się, że książka jest wyjątkowa.

Autorka ze znaną sobie umiejętnością tworzy postacie wielobarwne i wielowymiarowe. Czasy w jakim przyszło im żyć weryfikują wszystko, często zmuszając do ponownego rozpoczęcia swojego istnienia od nowa.

Suniemy po kolejnych kartkach przeżywając wspólnie radości i kłopoty. Powodzenia oraz wielkie upadki. Próby i walkę na śmierć i życie.

Jest naturalnie a momentami brutalnie. Malowniczo i poetycko. Swojsko i często bardzo odlegle. Honorowo i mocno tradycyjnie.

Jeśli lubicie powieści osnute historią, ukazujące czasy które były ale tak autentycznie odwołujące się do tego coś dziś- to to jest książka dla was.

Porywa i wciąga. Otula i wypełnia. Polecam.

"Gdy zaległ Polskę najeźdźców rój, / Gdy w pętach jęczy naród nasz cały, / Jeden mi tylko przystoi strój: / Czarna sukienka "

I stało się ... Wybuchło powstanie przeciwko carskiemu ciemiężcy... Na Zielnej i w Łempicach, tak jak i w wielu rodzinach, przyszło pożegnać się ze spokojnym, bezpiecznym światem. Ukochani mężczyźni, ojcowie, synowie, bracia poszli walczyć o wolność, a kobiety pozostały z tęsknotą i wiarą w ich szczęśliwy powrót. Taki też los spotkał Wiktorię. Kobieta zmuszona przejąć ster we dworze, jednocześnie musi nieustannie walczyć ze strachem o Ksawerego.. To samo przeżywa Oktawia. Ona jednak odnajduje pocieszenie w powrotach do szczęśliwej przeszłości, gdzie jako młoda dziewczyna przeżywa swoje pierwsze uniesienia, miłości.. Jednak już wkrótce na obie kobiety i ich bliskich spadnie ogrom tragedii...

"Czarna sukienka" to już trzeci tom przepięknej sagi wileńskiej. Tym razem autorka, Ewa Sobieniewska, zabiera nas do 1863 roku, w sam środek powstańczej zawieruchy, w czasy, gdy miłość do ojczyzny przenika się z miłością do najbliższych. I po raz kolejny możemy doświadczyć kobiecej siły, która musi mierzyć się z trudną codziennością, która wystawia na próbę uczucia, wiarę, nadzieję. Wraz z bohaterami przeżywałam każdą radość i smutek, wzruszenie i ból serca. Ta lekkość pióra autorki daje czytelnikowi poczucie, że jest częścią opowieści. Płynne przejścia pomiędzy teraźniejszością a przeszłością bohaterów, wyważone opisy, dialogi, wszystko dopracowane i pięknie ze sobą współgra.

Kocham sagę wileńską, też za to, że moja rodaczka ze świętokrzyskiej ziemi, przemyca w niej wątki historyczne i postacie, które również znamy z kart historii. Uważam to za świetny zabieg. Może być zachętą do poznania bliżej tych faktów, zagłębić się w przeszłość, poczytać więcej, co działo się w tamtym okresie na naszych ziemiach.

Ale, ale ..

Zdarza się wam mieć złość na autora, że poprowadził bohaterów tak a nie inaczej? Tak jak uwielbiam Ewę, tak w tej części rozdarła moje serce na pół 🤭 aż miałam ochotę krzyczeć, że tak nie może być.. choć jedno zdanie wyłapane z treści, rodzi we mnie nadzieję.. Więcej nie zdradzę..

“Straszny jest los tych, co idą walczyć, ale tych, co zostają w domu, wcale nie lepszy”.

Kolejny raz Autorka przenosi nas w czasie. Dwie zupełnie różne kobiety, dzieli je czas w którym żyją, a łączy więcej niż mogłoby się nam wydawać. Jest niespokojny rok 1863, bezpieczny świat Wiktorii Łempickiej rozpadł się na małe kawałki. Jej mąż Ksawery postanawia wziąć udział w powstaniu, chce spełnić swój patriotyczny obowiązek wobec ojczyzny. Młoda dziedziczka, patriotka, z bólem serca żegna męża. Od tej pory przyjdzie jej się mierzyć ze samotnością, obawą o życie męża i realnym niebezpieczeństwem, które czai się tuż za rogiem. Oktawia Łempicka, nestorka rodu przed laty w powstaniu straciła ukochanego męża. Teraz wszystko wraca ze zdwojoną siłą, jej ból, poczucie straty. Synowie i wnuk biorą czynny udział w powstaniu.

Z ogromną niecierpliwością i ciekawością przeniosłam się do świata wykreowanego przez Panią Ewę. Świat realny przestał istnieć… Wielowątkowa, wnikliwa perspektywa, przez którą się płynie. Dwie ramy czasowe idealnie ze sobą współgrają. Autorka pisze piękną polszczyzną, język, jakim się posługuje, jest bardzo bogaty, płynny, naturalny, z subtelnym humorem. Wiedza historyczna idealnie współgra z niesamowitą wyobraźnią. Okoliczności, warunki, otoczenie, konteksty, myśli i uczucia. Pięknie to wyszło! Rewelacyjnie wykreowani bohaterowie, to oni są zdecydowanie atutem powieści. Wyraziste, barwne, charakterne, silne, odważne kobiety i czasy, w których przyszło im żyć. Każda z nich mierzy się z trudną codziennością, samotnością, dotkliwymi stratami.

Trudna, porywająca historia przez którą się płynie. Wyraźnie czujemy atmosferę minionych czasów. Z zapartym tchem śledziłam trudne losy głównych bohaterek, przyszło im żyć w niespokojnych czasach. Ich historia jest równie porywająca, jak skomplikowana, to kobiety z krwi i kości. W tamtych czasach nie miały żadnych praw, podjęły walkę o siebie, walkę z przeciwnościami losu. Przeszłość, która staje się obciążeniem, ma ogromny wpływ na teraźniejszość. Miłość, jej różne oblicza. Trudne wybory, stawianie na szali mniejszego zła. Dusząca samotność, ból rozłąki, przeżywane dramaty, strata. Zaborcy, ich roszczenia, wymagania, stawianie czoła “niechcianym, natrętnym” gościom. Wojenna zawierucha, powstańcy, niosące się daleko odgłosy walk, ich rany, poniesione straty, śmierć, zsyłki na Sybir. Nieme bunty serca, trudna zgoda umysłu. Uczucie do mężczyzny, wobec miłości do ojczyzny. Przywdziane czarne sukienki, noszone do końca życia.

Wartościowa uczta czytelnicza.

Powieść, całkowicie przykuła moją uwagę, im bardziej zagłębiałam się w fascynujący świat stworzony przez Autorkę, tym trudniej było mi, choć na chwilę ją odłożyć. Napisana z rozmachem opowieść o kobiecej, niezłomnej sile, o miłości i o walce.Serdecznie polecam całą serię! Tatiasza i jej książki :)