Cypek

„Cypek” to powieść, która mnie zaskoczyła i zachwyciła. Na kartach tej niewielkiej książki znajduje się ogrom emocji. Jest to opowieść o młodej dziewczynie, która próbuje ułożyć sobie życie na nowa po stracie ukochanej siostry. Lidka, bo o niej jest mowa ma dopiero 22 lata i czuje, że wszystko co robi nagle straci sens. Nie najlepiej idzie jej na studiach oraz rozstała się z chłopakiem, z którym była od wielu lat. W pierwszą rocznicę jej śmierci postanowiła odnaleźć odpowiedź na dręczące ją pytania. Nie będzie to jednak łatwe zadanie. Czy Lidia będzie umiała pogodzić się ze stratą i ruszyć dalej? Przekonajcie się sami.

Książka zawiera wiele bólu i żalu, ale również miłości i nadziei. Nie brakuje tutaj tajemnic rodzinnych oraz momentów, które wywołają uśmiech na twarzy. Współczułam głównej bohaterce, nie tylko ze względu na stratę jakiej doznała, ale również ze względu na te wszystkie uczucia, które nią targały.

Książka należy do tych co wywołują nie tylko ogrom emocji ale również skłaniają do refleksji. I jeśli lubicie tego typu powieści to bardzo polecam „Cypka”.

Książka, która swoją okładką przyciąga wzrok czytelnika.

Mnie sugerowała lekką, letnią lekturę z ciut szaloną bohaterką o niebieskich włosach. Tymczasem po przeczytaniu 50 stron wbiła mnie w fotel.

Mimo swoich 290 stron czytałam ją przez 4 dni, bo tak wiele emocji mi towarzyszyło. Jest tak bardzo życiowa a bohaterowie tak naturalni. W książce jest mnóstwo mądrych sentencji, które zmuszają do refleksji.

Lidia to dwudziestodwuletnia dziewczyna, która od roku żyje w totalnym zawieszeniu. Z każdym dniem zapada się w sobie coraz bardziej. Rozpada się jej kilkuletni związek, zawala studia, relacje z rodziną pozostawiają wiele do życzenia.

Musicie wiedzieć, że rok wcześniej Lidia straciła Lusię-siostrę, przyjaciółkę, powierniczkę. Wspaniałą barwną osobę, z którą pierwszy raz się upiła alkoholem, rozmawiała o swoich intymnych pragnieniach, z którą dzieliła swoje codzienne życie.

A teraz mija rok od śmierci Lusi, Lidia popada w coraz większą melancholię. Wybiera się na nocną wędrówkę po mieście, aby odwiedzić miejsca, które kojarzą jej się ze zmarłą siostrą. Chcę poznać więcej szczegółów odnośnie jej śmierci, ale także zrobić kilka szalonych rzeczy, które na pewno spodobałyby się Luśce. Na swojej drodze spotyka wiele ciekawych osób; zarówno starych znajomych jak i zupełnie nowe postacie. Dziewczyna jednak najbardziej pragnie konfrontacji z Mikołajem, byłym narzeczonym siostry, który przepadł od razu po śmierci Lusi (nawet nie pojawił się na jej pogrzebie). Jego również spotyka tej nocy na swojej drodze i mimo sprzeciwu chłopaka podąża jego tropem.

Książkę chwilami czyta się jak swoisty pamiętnik Lidki. Zwraca się bezpośrednio do czytelnika, przez co jeszcze bardziej wkręcasz się w nią, w jej emocje, w jej problemy, w jej świat. Chwilami miałam ogromną ochotę ją przytulić, ogrzać, zabrać do ciepłego domu i pomóc w rozwiązaniu problemów.

Jej ból i stratę odczuwałam na własnej skórze z każdą kolejną przeczytaną stroną.

Czy jesteśmy w stanie przygotować się na śmierć bliskiej osoby? Na jej nagłe „odejście" ?

Ta książka na długo pozostanie w moich myślach. Porusza sfery życia czytelnika, które na ogół są ukryte, przechodzą na dalszy plan. Daje do myślenia i wyrywa nas z komfortowego kącika, w którym się zaszyliśmy.

Mika Modrzyńska w zawoalowany sposób pokazuje czym jest DEPRESJA, jak pomału wkrada się w ludzkie życie, jak ciężko ją zauważyć, szczególnie u bliskich osób.

"Cypek" skłania do refleksji, ale także nie brakuje tu humorystycznych wydarzeń napisanych z lekką ironią. Mamy wiele młodzieńczych rozterek naszej bohaterki, które są dość zabawne.

Jeżeli jesteś gotowy na takie emocje-polecam.

"Cypek" to bardzo wyjątkowa książka, której akcja dzieje się jednej nocy. Nocy, która jest bardzo ważna w życiu bohaterów. Nocy, która może być oczyszczeniem lub zgubą. Czym okaże się tym razem?

Lidia to 22-letnia dziewczyna, jest niesamowicie pogubiona. Zawala studia, relacje rodzinne, a także życie uczuciowe. Ponadto jej bliscy nie mają o niczym pojęcia... wszystko niespodziewanie wyjdzie na jaw tej jednej nocy... Czemu tak się dzieje? Otóż mija rok od śmierci siostry Lidki, a dziewczyna nadal poszukuje odpowiedzi na pewne pytania. Czy ta noc da jej odpowiedzi?

Kochani, muszę przyznać że jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Autorka ma świetny styl pisania, porywa od pierwszych stron i nie pozwala jej odłożyć, aż do końca ❤️

Podczas tej jednej nocy możemy doskonale poznać Lidkę, która raz będziecie kochać, raz będziecie się do niej uśmiechać, by po chwili was irytowała! Dawno nie spotkałam takiej bohaterki literackiej!

Dodatkowo Autorka porusza bardzo ważny temat otóż depresja, depresji której jest coraz więcej.. nie tylko wśród osób dojrzałych, ale też tych młodych... Depresja to nie tylko smutek. Depresja to często śmiech i radość .. Książka, która dzięki swojej przyjemnej fabule daje ogrom przemyśleń czytelnikowi... To historia new adult, która jest uniwersalna! Dobra dla każdego. Po takiej lekturze czuję niedosyt i chcę zdecydowanie więcej ❤️

Mija rok od śmierci osoby najbliższej sercu Lidii, jej siostry. Dziewczyna przez cały ten czas nie może pogodzić się z tragedią i dręczącym ją pytaniem : dlaczego? Noc w pierwszą rocznicę odejścia Lusi, postanawia odnaleźć odpowiedź ,choćby nie wiem co. Po niezbyt udanym ,rodzinnym spotkaniu Lidia wyrusza w miasto. Ta noc będzie dla niej długą wędrówką, w trakcie której odkryje kilka prawd, o sobie, o innych i co najważniejsze, pozna wreszcie odpowiedź. Tylko czy naprawdę nie znała jej już od samego początku?

....

Książkę pochłonęłam w jeden dzień. Nie dało się jej odłożyć na później nie poznając wcześniej prawdy. Historia ,choć napisana w dość lekki sposób, że bardzo dobrze sie ją czyta, jest nie łatwa, przepełniona bólem straty i samotności, poszukiwaniem sensu i bliskości. Wbrew pozorom to nie Lidka odegrała główną rolę w tej opowieści, ale tak naprawdę właśnie samotność i jakiś niewypowiedziany żal, pustka, które odniosłam wrażenie, były udziałem każdego z bohaterów tej historii. Nieznajomość osób z którymi żyjemy na codzień, strach skrywany pod maską uśmiechu... Ta książka może otworzyć oczy, gdy wczytamy się w nią tak naprawdę, zauważając jej głębię.. pomimo nie jednej zabawnej sytuacji jaka wydarzyła się w tę długą ,rocznicową noc.

#współpracabarterowa

Tytuł : Cypek

Autor : Mika Modrzyńska

Wydawnictwo Zysk i S-ka

Data premiery : 5 wrzesień 2023

Opis książki :

Niezapomniana opowieść o miłości, żalu i nadziei…

Lidia, dwudziestodwuletnia dziewczyna, czuje, że jej świat się rozpada. Za chwilę zawali studia, zakończyła długoletni związek, a przede wszystkim wciąż nie może pogodzić się z tym, że jej siostra nie żyje. W pierwszą rocznicę jej śmierci postanawia odnaleźć odpowiedź na dręczące ją pytania.

Nocna wędrówka ulicami miasta obfituje w niespodziewane spotkania i tragiczno-komiczne sytuacje. Brat, rodzice, narzeczony siostry, były chłopak – każdy ma swoją prawdę. Lidia, rozdarta między gniewem a poczuciem winy, będzie musiała przebyć długą drogę, by zrozumieć, co się wydarzyło.

Cypek to poruszająca opowieść o wchodzeniu w dorosłe życie, w którym nagle zabrakło najbliższej osoby. O przejmowaniu odpowiedzialności za siebie i poszukiwaniu nadziei. O tym, jak nauczyć się żyć tu i teraz.

'' W momencie, gdy przestaje ci zależeć, nie potrzebujesz kontroli; nie musisz kontrolować niczego, bo nie obchodzi cię, co się stanie. Bo może stać się wszystko, a ciebie to nie ruszy.

Obojętność jest wolnością. ''

Lidia nie może pogodzić się ze śmiercią siostry. Przez co trudno jej jest skupić się na studiach, na utrzymaniu kontaktów z rodziną a na dodatek kończy swój wieloletni związek. W rocznicę śmierci siostry Leon - brat Lidii, zaprasza ją z Florianem na rodzinną kolację z rodzicami. Tylko oni jeszcze nie wiedzą, że Lidia nie jest już znim w zwiazku. Jak zakończy się ta rocznicowa noc? Czy Lidia spotka się z rodziną? Czy całonocne wspominanie siostry przybliży Lidię do pogodzenia się ze śmiercią siostry?

Piękna historia, byłam oczarowana rozwijającą się akcją, zachwycona więzią łączącą dwie siostry. Historia o wielkim żalu, tęsknocie, próbie radzenia sobie ze stratą, o tym jak ważne są szczere rozmowy a na końcu wielki finał miłości, której Lidia nie była taka pewna, ale jedna noc, zmieniła wszytko i wcale nie mówię tu o seksie. 😉

To jak docenia się kogoś kiedy się go straci, a później jedno spotkanie i patrzysz w oczy tej osoby i nadal widzisz to co kiedyś - ten blask.

Gorąco polecam Wam tę historię. Mam nadzieję, że ''Cypek'' przypadnie Wam do gustu tak jak mi.

Dziękuję bardzo autorce za zaufanie i możliwość zrecenzowania tej wspaniałej książki, napewno na długo ta historia ze mną zostanie.

Czy po przeczytaniu tej książki naszła mnie chęć na pomalowanie włosów na niebiesko? Być może. A kiedyś już miałam niebieskie włosy. I też miały być do kilku myć, a utrzymał mi się kolor chyba z półtorej miesiąca jak nie dłużej 🤔. Później w sumie trochę mi zzieleniał 😅.

Czy szukałam specjalnie zdjęcia z tego czasu? Być może 😁.

Lidka, młoda dwudziestodwuletnia dziewczyna, w dzień rocznicy śmieci swojej siostry i najlepszej przyjaciółki, nie chce spędzać ze swoją rodziną, która postanowiła żyć dalej. Dziewczyna odnosi wrażenie, że tylko ona ciągle pamięta o swojej starszej siostrze, że tylko ona najbardziej cierpi po jej stracie. To dlatego postanowiła w dniu jej rocznicy śmierci trochę bardziej się do niej upodobnić. Bo choć dzielił je rok, to były jak bliźniaczki, wszędzie chodziły razem i wszystko robiły razem. Aż do tego feralnego dnia, kiedy jej siostra postanowiła popełnić samobójstwo.

Książka dotyka naprawdę trudnego tematu, straty bliskiej osoby przez samobójstwo. Co musiało być nie tak, że dziewczyna postanowiła targnąć się na swoje życie? Lidia próbuje się tego dowiedzieć właśnie w tę noc rocznicy. Jednak czy jej się uda? Czy za bardzo będzie zapatrzona w siebie i swój ból?

Spodobały mi się trzy cytaty, wyrwane z tekstu i pozwolę je sobie tutaj przytoczyć. Pierwszy dotyczy sióstr, posiadania siostry. "Siostra to nie przyjaciółka, to jakaś hybryda lustrzanego odbicia, w którym można się przeglądać bez fałszu, i opiekuńczego ducha, który cię zawsze wspiera". Ja nigdy się miałam siostry, więc nie wiem jak do jest, ale poczułam, że to musiała być naprawdę fajna więź między nimi dwiema. Rozumiały się w każdej sytuacji i mogły mówić sobie o wszystkim, bez cienia zażenowania. Więc nie dziwię się, że Lidka tak się załamała po stracie siostry.

Drugi cytat dotyczy Cypka. Czy widząc ten tytuł zastanawialiście się o co może z nim chodzić? Co to jest wgl Cypek? Bo ja tak 🤭. Cytat : "Cypki są w życiu potrzebne do ratowania sytuacji". Pewnie nie za wiele wam to mówi, ale ja już wiem co to jest Cypek i też w sumie rozumiem, dlaczego Lidka chciała nim czasem być. Też bym chciała.

Zaś trzeci cytat dotyczy po prostu jesieni, bo wielkimi krokami już się do nas ona zbliża. Już czuć ten chłód za oknem, już widziałam pierwsze zżółknięte liście, które spadły z drzew. Już ją czuć w powietrzu.. Cytat : "Jesień, jedyna pora roku, która nie udaje. Jedyny czas, gdy można bezkarnie zostać w domu". Chciałabym móc tak zostać w domu.. Zakopać się pod kocem z książką i z kubkiem herbaty pod ręką.

Tak.. Zdecydowanie polecam wam tę książkę. Jak ją przeczytałam, to spłynął na mnie jakiś taki spokój. Jakieś takie poczucie, że wszystko będzie dobrze. Książka trafiła do mnie w zdecydowanie dobrym momencie. Oczywiście, zachowanie Lidki było trochę irytujące dopóki nie pojęła "sensu". Ale.. Kto będąc młodym, kto stracił najbliższą dla siebie osobę zachowywał by się racjonalnie? Szczególnie w pierwszą rocznicę śmierci? Mówi się, że czas leczy rany.. I tutaj to zostało dobrze pokazane. Mimo bólu jaki się wylewał ze stron książki, mimo radości ze wspomnień z siostrą, to książka naprawdę w całości mi się podobała. Myślę, że kiedyś jeszcze do niej wrócę.

Cypek to wielowątkowa powieść dziejąca się w jedną dobę a przy tym oferująca całą paletę emocji. Zmuszająca nas do zastanowienia się nie tylko nad postawą bohaterów ale i własnymi przeżyciami.

"Może to nawet w tym jest problem, że gdy człowiek przyzwyczai się do pisemnej komunikacji ze światem, doskonałej i przemyślanej formie, nie zadowala go chaotyczność słów. Bo nie oszukujmy się, nieważne, co chcesz przekazać, zawsze mówisz trochę co innego".

Lidka cierpi. I nie potrafi sobie z tym cierpieniem poradzić, więc odcina się od wszystkich. I wciąż tonie we wspomnieniach o swojej starszej siostrze i nie dopuszcza do siebie myśli, że zna powód ale trochę udaje że wcale nie. Więc postanawia przez jeden dzień być jak siostra, tylko że... nie można zmienić samej siebie ot tak.

"Jesień nie udaje. Jesień jest fantazją. Jesień jest snem, najwyższym absolutem, do którego dążymy. Cała kręci się wokół umierania, odzwierciedlając w ten sposób esencję ludzkiego istnienia".

Cypek opowiada też historię innych bohaterów, którzy w jakimś stopniu pomagają lub przeszkadzają głównej bohaterce. Opis relacji rodzinnych, jest bardzo różny i sprzeczny ale im dłużej czytamy tym lepiej dostrzegamy to co umyka głównej bohaterce Lidce. Krajobraz Bydgoszczy sprawia, że czytelnik staje się postronnym obserwatorem i wyciąga własne wnioski, a także próbuje rozwikłać to czego nie powiedzieli inni.

"Czasami trudno jest złapać perspektywę, gdy stoisz za blisko".

Cypek to droga przez żałobę, akceptację i próbę odnalezienia siebie, a także odpowiedzi tam gdzie ich wcale nie potrzebujemy. Jest to książka trudna, opowiadająca o życiu, a nawet zatrzymaniu się gdy życie płynie dalej. I chwytaniu się każdej możliwej szansy, na to aby złagodzić ból. Choć obrana przez Lidkę ścieżka nie jest do końca piękna i usłana różami to wydaje się tak bardzo właściwa.

Bardzo mi się podobało, choć były momenty w których musiałam się zatrzymać, przemyśleć i przetworzyć to co przeczytałam. Nazwa książki ma swoją odpowiedź w fabule i nieco Was zadziwi.

Bardzo polecam

"Styczniowa letnia noc" Miki Modrzyńskiej bardzo mi się podobała, więc po "Cypka" sięgnęłam z mnóstwem nadziei na historię utrzymaną w podobnym klimacie. Liczyłam na wciągająca opowieść, która zapewni mi kilka dobrze przeznaczonych czytelniczych godzin, ale muszę przyznać, że autorka przeszła samą siebie i bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła.

Książka jest pozornie niewielka, ponieważ liczy niespełna trzysta stron, ale jednocześnie treściwa, dojrzała i bogata w wartości warte zapamiętania. Utrzymana w klimacie obyczajowym nie ogranicza się do jednego wątku i opisuje życie takie jakim ono jest - w sposób nieprzewidywalny, czasami zwodniczy, miejscami zabawny a kiedy indziej smutny, bo emocji tutaj nie brakuje, zarówno tych dobrych jak i bardziej mrocznych, ciężkich, intensywniejszych.

Lidia ma zaledwie dwadzieścia dwa lata a już czuje, że stoi na rozdrożu. Wszystko przecieka jej między palcami, studia okazują się porażką, wieloletni związek dobiegł końca a serce wciąż boli po stracie ukochanej siostry. W rocznicę śmierci dziewczyna decyduje się zrobić krok w nieznane i mimo tematu, który może ją zranić, decyduje się poznać odpowiedzi na dręczące ją pytania. Okazuje się jednak, że to będzie bardzo wyboista droga, w której najbliższe osoby odegrają kluczową rolę. Tylko czy pozwolą jej naprawdę zrozumieć co się wydarzyło?

Tematyka trudna, ale napisana w tak otwarty na czytelnika sposób, że po zamknięciu ostatniej strony wciąż nie mogę wyjść z podziwu jak zręcznie autorka połączyła ze sobą smutek po stracie i nadzieję na lepsze jutro. Wciąż rozmyślam o losach bohaterki, o jej walce z wewnętrznymi rozterkami a także o spacerze po mieście, który wydaje się tak niepozorną czynnością a jednak w tym przypadku okazał się oczyszczającą spowiedzią. Lidia popadła w konflikt z samą sobą a także z rodziną i najbliższym otoczeniem, ponieważ szukała pomocy, której nie mogła otrzymać, ale to nie było ciężkie, ani tym bardziej przytłaczające, ponieważ autorka rozwiała burzowe chmury subtelnym ironicznym poczuciem humoru.

Uwielbiam takie niepozorne książki, które na pierwszy rzut oka wydają się typowe a jednak już przy początkowych stronach ukazują swoją wartość. "Cypek" pokazuje jak trudno młodym osobom odnaleźć się w prawdziwym świecie, który zrzuca na nas niespodziewane wydarzenia oraz nie ułatwia drogi do zdobycia konkretnego celu. Mika Modrzyńska zaskakuje dopracowanym stylem, buduje wielowymiarową kreację bohaterów i nie boi się sięgać po subtelne profile psychologiczne, aby każdy w lekturze odnalazł coś dla siebie.

Sięgając po książkę oczekiwałam wielu emocji wraz z odgadywaniem zagadek i powodów zachowania naszej bohaterki.I wszystko to otrzymałam w tej historii.

Dzięki opisom z przeszłości i teraźniejszości mamy możliwość poznania szczegółów z jej życia oraz ważnych momentów dotyczących zmarłej siostry.Determinacja Lidki jest ogromna,ponieważ wie,że już nigdy nie będzie miała możliwości rozmowy z Lusią.Poznanie przyczyn odejścia jej jest ważne,by wreszcie mogła zacząć żyć bez niej.

Historia jest przepełniona wieloma emocjami dążącymi do osiągnięcia swojego celu.Śmierć młodej osoby-zwłaszcza bardzo bliskiej sercu-zawsze rani całą rodzinę.Jedna noc bohaterki i przeżyte w niej wydarzenia staną się punktem zapalnym do zmian.

Otrzymacie nie tylko wewnętrzna walkę bohaterki,ale także mnóstwo jej decyzji,które nie zawsze były przemyślane.Bardzo mnie one zaskakiwały,ponieważ czasem jedna chwila może mieć konsekwencje w przyszłości.

Ważnymi elementami w historii jest rodzina,chłopak siostry oraz eks bohaterki.Ich informacje zespoliły ważne elementy w poznaniu prawdy.Lidka jest mistrzynià w ukrywaniu uczuć i ciężko było ją czasem zrozumieć.

Powieść niesie ze sobą ważne przesłanie-rozmawiać,zauważać istotne zachowanie u najbliższych i nie patrzeć tylko na siebie.W odpowiednim momencie wesprzeć a nie tylko stawiać siebie na pierwszym miejscu.Lektura skłania do przemyśleń nad swoim życiem.W najmniej oczekiwanym momencie możemy stracić bezpowrotnie ważna dla siebie osobę i dlatego dostrzegajmy innych.

Naprawdę warto sięgnąć po tą powieść.Polecam.

“...nadchodząca noc będzie z rodzaju tych, w które człowiek starzeje się o dziesięć lat. Do każdego raz na jakiś czas taka noc przychodzi, to niepisane prawo życia."

Lidka ma dwadzieścia dwa lata i całe życie przed sobą. Śmierć ukochanej siostry powoduje, że jej codzienność się wali, nic już nigdy nie będzie takie samo. Pogrążona w żalu zupełnie sobie nie radzi, nie może pogodzić się z odejściem siostry. Przestaje zależeć jej na czymkolwiek, za chwilę zawali studia, a jej długoletni związek z chłopakiem, którego kocha, przestaje istnieć. Rozdarta między poczuciem winy a narastającym gniewem próbuje znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Pierwsza rocznica śmierci staje się impulsem, by spróbować odnaleźć prawdę. A w tym wszystkim, razem, a jednocześnie osobno jej bliscy: rodzice, brat, były chłopach, narzeczony zmarłej siostry…

Stojąc u progu dorosłości, Lidka traci jedną z najważniejszych osób w swoim życiu. Czy po czymś takim można normalnie żyć? Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, przeszłość bohaterów idealnie współgra z ich teraźniejszością. Autorka ma lekkie, płynne, naturalne, pióro, ze szczyptą ironicznego, wyważonego humoru. Pomimo poruszanych trudnych tematów przez powieść się płynie. Z wnikliwością i wrażliwością ukazane emocje, jakie stają się udziałem naszych bohaterów. A ci bardzo dobrze wykreowani, ciekawy psychologiczny rys na ich osobowości. Wiarygodni, realni, zwyczajni, to ludzie, jakich mijamy w naszej codzienności. Do Lidki poczułam sympatię to spokojna, małomówna, zamknięta w sobie dziewczyna, której życie zadało bolesny cios.

Nie jest to łatwa opowieść. Pani Mika porusza w niej trudne i ważne problemy dotyczące ludzkiej egzystencji. Problemy, które mogą stać się udziałem każdego z nas. Wchodzenie w dorosłe życie i nagle cios z najmniej spodziewanej strony, śmierć bliskiej osoby. Tak trudno się z nią pogodzić, nurtujące pytania, przejmujący ból, żałoba. Próba akceptacji, uczenie się życia od nowa, bo życie trwa, biegnie do przodu czy tego chcemy, czy nie. Nierówna walka z samym sobą, odrzucanie pomocy bliskich, narastające konflikty i wciąż powracające pytanie: “Dlaczego?” Poczucie winy, które nie pozwala na normalność. Depresja podstępna choroba, która niszczy, nie patrzy na wiek, sieje spustoszenie, popycha do nieodwracalnych czynów.

Przejmująca, poruszająca, mądra, piękna opowieść, z której bije smutek, żal i rozgoryczenie. Refleksyjna opowieść o stracie, o przyjaźni, o miłości i o nadziei. A także o tym jak ważne i potrzebne w relacjach międzyludzkich są szczere rozmowy. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Q: Jak żyć normalnie w świecie gdzie zabrakło bliskiej osoby?

Nie ma słów, które mogłyby oddać pustkę, jaką pozostawia ktoś bliski. Świat nagle wydaje się inny, bardziej nieodgadniony.

Gdy stracimy kogoś, kto był dla nas ważny, trudno znaleźć siłę, by żyć jak wcześniej o czym bardzo dobrze przekonała się 22-letnia Lidka - bohaterka książki Miki Modrzyńskiej „Cypek”.

„Cypek” to bardzo mądra, życiowa, poruszająca, momentami bolesna, ale i przepełniona dość dużą dawką ironicznego poczucia humoru książka, która przenosi nas w świat zagubionej dziewczyny.

Lidka w skutek śmierci samobójczej straciła swoją najlepszą przyjaciółkę, a zarazem siostrę - Lusię. Dziewczyny były nierozłączne, aż do 15 października pewnego roku, kiedy to Lusia odbiera sobie życie… My poznajemy zarówno historię tego makabrycznego wydarzenia, jak i rozterek Lidki rok później, w dzień rocznicy samobójstwa Lusi.

Mika Modrzyńska w sposób wyjątkowy, bardzo dojrzały i refleksyjny ukazała emocje, które kotłowały się w głowie młodej dziewczyny, która straciła kogoś bliskiego. Cały żal i smutek Lidki były namacalne i wyczuwalne przez całą książkę. Momentami przenosiły się wręcz na mnie. Ciężko było mi czytać o tym jak ta dziewczyna nie może się pogodzić z faktami dotyczącymi śmierci siostry. Każdy próbował iść na przód. Próbował zacząć jakoś żyć na nowo tylko nie Lidka, która nie chciała zaakceptować prawdy taką jaka była. Na przykładzie tej młodej dziewczyny widzimy jak trudny jest proces żałoby.

,,Nie wszyscy wiedzą, czego chcą w tym wieku, ale też nie wszyscy dostają szansę, by dorosnąć i się dowiedzieć”.

Jednak prócz samej żałoby Mika Modrzyńska zwróciła także uwagę na problem, który dosięga coraz to większej ilości ludzi w każdym wieku (nawet dzieci). Mowa tutaj o DEPRESJI. Autorka ukazała nam, że czasami ciężko ją zobaczyć u osoby nam najbliżej. Uświadamia nam, że takie osoby potrafią świetnie grać i maskować swoje uczucia, a pomoc psychologiczna/psychiatryczna nie zawsze jest dostateczna. Bardzo często „specjaliści” traktują swoich pacjentów jako skarbonki, które trzeba rozbić nie pochylając się dostatecznie nad problemami, z którymi do nich przychodzą. Jest to smutne, ale i zarazem prawdziwe…

„Cypek” to powieść, która dostarcza wielu emocji i skłania do refleksji. Porusza trudne tematy, ale i daje nadzieję, że jeszcze wszystko może się ułożyć. Czytając ją w skupieniu i uwadze można z niej wiele cennych lekcji. Serdecznie polecam! ♡

Premiera już 5 września.

,, Bo nie oszukujmy się, nieważne, co chcesz przekazać, zawsze mówisz trochę co innego ".

Ta książka jest jak nasze życie. Jedna wielka niewiadoma, gdzie spotkać nas może wszystko i nic jednocześnie. To opowieść kobiety po dwudziestce, która ukazuje nam życie przez pryzmat tego, co się wydarzyło ale mieszając z tym, co kiedyś było. Widzimy, że Lidia miała dobry kontakt ze swoją siostrą. Sama miała narzeczonego, ale ze względu na jego wymówki dotyczące zbliżeń, rozstała się z nim. Młodsza siostra szydziła z niej i jednocześnie dawała do zrozumienia, że nie może wciąż patrzeć na potrzeby innych. To ona się liczy i jeśli pragnęła, by współżyć, to on powinien się zgodzić. Planowała nawet dla siostry zapoznanie jej z kimś, kto by się zajął jej potrzebą. Sama Lidia go broni, choć widzimy i czujemy jaka jest nieszczęśliwa. Ten smutek i rezygnacja przelewa się przez całą książkę. Początkowo mamy jakieś wspominki o dniu w którym wszystko się zmieniło, ale nic więcej. Jakby sama Lidia ukryła go głęboko w świadomości. Później dowiadujemy się, że jej siostra nie żyje od pewnego czasu. Gdy przychodzi dzień rocznicy, rodzice zapraszają ją do siebie. Oczywiście odmawia, lecz nie podaje jeszcze konkretnego powodu. W zamian za to umawia się z mężczyznami, by spełnić marzenie siostry. Dopiero pewien młody osobnik coś jej uświadamia, co jest bardzo mądre. A ona odpłaca mu się inną mądrością, która bardzo mnie wzruszyła. Jak sądzicie, kto tu kogo posłucha? Co mamy zrobić, kiedy kogoś straciliśmy i nie potrafimy sobie z tym poradzić? Czy warto by alkohol był naszym zapomnieniem?

,, Nie wszyscy wiedzą, czego chcą w tym wieku, ale też nie wszyscy dostają szansę, by dorosnąć i się dowiedzieć. "

To naprawdę piękna książka! Wielu z nas straciło kogoś w swoim życiu i nie wie co dalej począć. Wielu może zastanawia się jak poznać, że to, co czujemy to miłość. Niektórym się wydaje, że na wszystko przyjdzie czas i mogą korzystać z życia do woli. Tylko nie pomyślą, że tego później może zabraknąć. Czasami robimy coś ze swoim wyglądem, co ma ukazać nasz bunt, cierpienie i niezrozumienie tego, dlaczego coś przytrafiło się właśnie nam. Ktoś chce uczcić pamięć o zmarłym, a nie pomyśli, że każdy żałobę przechodzi inaczej. Naprawdę bardzo dużo razy się wzruszyłam, czytałam ją w skupieniu i uwadze, tak wiele cennych lekcji potrafiła mi udzielić. Z całego serduszka ją polecam!