Córy Ziemi

Hiszpański region La Rioja, 1889 rok. To nadal okres, w którym przywiązuje się dużą wagę do klątw i demonów. One potrafią zniszczyć nie jedno życie i nie jedno wielkie przedsięwzięcie. Wkoło rozkwitają winnice, za wyjątkiem tej jednej, należącej do obłożonego klątwą rodu Veltran-Belasco. Mijają lata, winnicę od lat dosięgają ogromne susze i zarazy, właściciel nie jest w stanie się podnieść i nie ma pomysłu na ich reaktywację. Wkrótce, po burzliwych wydarzeniach, na czele rodzinnego interesu staje najstarsza z sióstr, Gloria. Podejmuje ogromne wyzwanie i stara się stawić czoła właścicielom innych winnic. Nie będzie to łatwe wyzwanie, tym bardziej, że jest kobietę i mężczyźni gardzą nią na każdym kroku, nie wyobrażają sobie, aby mogli prowadzić interesy z kobietą z przeklętego rodu. Czy młoda kobieta będzie w stanie skończyć z marazmem i rozwinąć rodzinny interes? Jak głęboka będzie więź między siostrami i czy da ona im sił, aby pokonać pojawiające się przeciwności losu? Czy jednak będą musiały pozbyć się rodzinnego dorobku, bo nie wystarczy im sił i pieniędzy na pokonanie klęsk nieurodzaju? Autorka subtelnie przeprowadzi was przez koleje losów bohaterek i każdego, nawet bardzo wymagającego, czytelnika, zadowoli.

Córy ziemi to piękna i wzruszająca historia sióstr, które z ogromną determinacją i poświęceniem walczą nie tylko o utrzymanie rodzinnej winnicy, ale też o zacieśnienie rodzinnych więzów. Jak pokazała historia, losy ich rodziny były bardzo trudne i okraszone krwią, wiele złych wydarzeń miało miejsce w przeszłości. Wydarzenia te odbiły się na relacjach rodzinnych i nadwyrężyły wzajemne zaufanie. To również piękna opowieść o niezłomności i wytrwałości kobiet, o dążeniu do celu, do zdobycia władzy, której celem jest poprawa warunków życia okolicznej ludności. Autorka w prosty i bardzo jednoznaczny sposób ukazała hołdowanie ponadczasowym wartościom, to jest szacunku dla drugiego człowieka, wierności wyznawanym ideałom, prawości i odwadze, bezinteresownej pomocy potrzebującym.

Tę powieść czyta się powoli, akcja płynie powolnym tempem, bez zbytniego pośpiechu. Delektowanie się każdą chwilą z bohaterami tej powieści jest niesamowitym przeżyciem i niecodziennym wrażeniem. Nie liczcie na szybkie zwroty akcji i nadmierny dynamizm. Przeżywanie losów sióstr to powolne i delikatne smakowanie najbardziej wrażliwych momentów, odkrywanie powoli tajemnic rodu Veltran-Belasco i pobudzanie wyobraźni do bezkresnych podróży po zakamarkach ludzkiej duszy. Ogromna satysfakcja ogarnia czytelnika, cieszy, że zwyciężają prawdziwe i bezcenne życiowe wartości.

Polecam każdemu, kto ma ochotę przeżyć przygodę życia, pośród klątw i złych demonów, w pięknej i słonecznej winnicy sióstr walczących każdego dnia o przetrwanie, nie poddających się i słynących z odwagi i wytrwałości. Na marginesie trzeba przyznać, że ta niezłomna walka z całym złem jest dla nas budująca i napawająca optymizmem, wyraźnie wskazuje, że warto walczyć o swoje racje i przekonania do ostatniej chwili, nie wolno się poddawać.

Oczywiście wielkie brawa dla Wydawnictwa Albatros za piękne wydanie powieści i cudowną, pobudzającą zmysły okładkę. Takie wydanie raduje serce i powoduje, że nie można się ani na chwilkę rozstać z tym dziełem. Mistrzostwo!

Weź łyk tej historii. Rozsmakuj się w jej mrocznym i niepokojącym klimacie skrywanych przez lata rodzinnych tajemnic i wielkich uprzedzeń, które kształtują ludzkie relacje. Przytrzymaj ją na języku, wydobądź wszystkie ukryte w niej aromaty i nuty.

Córy ziemi to powieść, w której można się rozsmakować niczym w tym szlachetnym winie jakie produkowane było w hiszpańskim regionie La Rioja. To tam, do roku 1889 przenosi nas autorka, kiedy to winnice Las Urracas od wielu lat gnębi susza. Winorośla są uśpione, a ludzie szeptają między sobą, że to wina klątwy ciążącej na wszystkich kobietach z rodu Veltrán-Belasco. Gloria, najstarsza z trzech sióstr podejmuje heroiczną walkę o przywrócenie dobrego imienia winnicy, a przede wszystkim z demonami uśpionymi w zakamarkach posiadłości.

Cóż to była za historia. Ponad 500 stron soczystej, rozbudowanej, pełnej kolorytu opowieści, która od pierwszej do ostatniej kartki zapewniła mi prawdziwą przyjemność z czytania. To tocząca się na przestrzeni wielu lat powieść o kobietach, które nie bały się walczyć o swoje, miały własne przekonania, wartości i ideały i w związku z tym były odbierane przez społeczność jako opętane. Od wieków mężczyźni bali się kobiet, które chciały im się przeciwstawić i nazywali je czarownicami.

Przełom XIX I XX wieku w hiszpańskich regionach to czasy pełne wzajemnych uprzedzeń, wiary w klątwy i demony co nadaje tej historii mnóstwo kolorytu i klimatu. Nadprzyrodzone wydarzenia ulokowały się w niej tak idealnie, że zupełnie nie wywołują poczucia nierealności, co czasami w podobnych powieściach się zdarza. Tutaj wszystko jest na tyle rozbudowane i dopracowane, że jestem skłonna uwierzyć, że gdzieś taka historia mogła mieć miejsce. Widzę ją oczyma wyobraźni dzięki plastycznym opisom autorki.

Nie sposób nie wspomnieć o głównej bohaterce Glorii i jej siostrach, które zobaczyły na swoje oczy mnóstwo złego, a jednak nie był to sposób na zniszczenie i ugięcie ich twardych charakterów. To kobiece sylwetki z krwi i kości, każda z nich pełna przywar, niepokojów, dręczących ich wspomnień i pragnień. Bardzo wyraziste i przenikające do wyobraźni czytelnika na długo.

Ja jestem oczarowana tą historią. Przeniosła mnie do mrocznego i niepokojącego świata, który ma jednak swój czarujący klimat pachnący słodkimi winogronami i fermentującym winem. Po przeczytaniu tej historii nie boję się stwierdzić, że Alaitz Laceaga po prostu potrafi świetnie pisać i jestem przekonana, że jej debiutancka powieść Las zna twoje imię spodoba mi się równie mocno.

Czytaliście już tę lub poprzednią powieść autorki? Jestem głodna waszych wrażeń.

Kobieta o ogniście czerwonych włosach na okładce przyciąga wzrok. Co kryje książka i czy jej fabuła jest równie przyciągająca, jak okładka?

Alaitz Leceaga hiszpańska pisarka bardzo dobrze przyjętej powieści „Las zna twoje imię” powraca z kolejną książką pt. „Córy ziemi".

Winnica Las Urracas podupada, susza z roku na rok pogarsza sytuacje. W okolicy krążą plotki, że wszystko jest winą klątwy wiszącej nad rodziną. Gloria wraz z siostrami próbuje udowodnić, że potrafi zarządzać majątkiem, a także konkurować z właścicielami innych winnic w okolicy.

W powieści widać fascynacje autorki powieścią grozy, thrillerem i literaturą kobiecą. Akcja dzieje się pod koniec XIX wieku w Hiszpanii. Główna bohaterka Gloria musi zmierzyć się nie tylko z niechęcią i uprzedzeniami rządzących wkoło mężczyzn, ale i z rodzinnymi tajemnicami i ciążącą nad nią przekleństwem.

Bardzo podobał mi się klimat tej powieści, stary pałac, dzieci zostawione same sobie, tajemnice, mrok i miłość siostrzana. Walka kobiet o swoje miejsce w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Książkę mogę polecić osobom lubiącym mroczne książki, z ciekawą i wciągającą tajemnicą.

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

Lubicie czytać książki opowiadające o sile kobiet? Ja uwielbiam! Kobiety kryją w sobie niezwykłą się i jest to fakt niezaprzeczalny. Często są niedoceniane i uważane za płeć słabszą. Owszem, może i fizycznie bywamy słabsze, ale drzemie w nas siła mocniejsza niż u niejednego mężczyzny! Zgadzacie się z tym?

„Córy ziemi” to powieść o kobietach, które w cieniu przekleństwa walczą o należne im miejsce. To powieść o kobietach, które chcą walczyć o władzę i nie boją się tego robić. Książka urzekła mnie już od swych pierwszych stron. Autorka stworzyła niesamowity klimat, który pozwala przenieść się do książki i przeżywać wszystkie wydarzenia z bohaterkami. Wspólnie z nimi przeżywałam każde wydarzenie, walczyłam, marzyłam o zemście i rozdrapywałam stare rany, które strasznie bolały, ale i pozwalały poznać poznać tajemnice. Jest to jedna z niewielu książek jakie przeczytałam z tak ogromną ilością mroku. W książce przelewa się duża ilość krwi, mrok przeplata się z magią, demonami i niezwykłym czarem roślin. Dzieje się tutaj wiele złego. Dzięki temu książka potrafi pochłonąć, działając na wyobraźnie czytelnika i trzymając go w ogromnym napięciu. Wszystko łącznie z bohaterkami jest bardzo wyraziste i realne.

Powieść została dopracowana co do najmniejszego detalu, a wątki łączą się w jedną spójną całość. Przenosi nas do Las Urracas, daje do myślenia i pozwala poczuć zapach lasu oraz starego domu.

„Córy ziemi” to życiowa powieść, w której każdy znajdzie coś dla siebie. Na pewno uda się z niej także wyciągnąć coś pouczającego. Nie wiem, jak ominęłam pierwszą książkę tej autorki - "Las zna twoje imię" - ale napewno po nią sięgnę.

Co mogę powiedzieć po lekturze nowej powieści Alaitz Leceaga? Cóż... ponownie dałam się uwieść. Począwszy od hipnotyzującej okładki, przez fabułę, a na klimacie skończywszy. Autorka ma niezwykłą zdolność malowania obrazem. W naszej głowie pojawiają się jak żywe, kreślone przez nią niemal filmowe kadry. Rudowłose siostry z rodu Veltrán-Belasco, spękana sucha ziemia, wyschnięte — martwe winorośle, demoniczna bryła starej posiadłości, małe XIX-wieczne miasteczko. A do tego pobudzająca wyobraźnie klątwa, która zdaje się motywem przewodnim powieści. Zdaje się, bo tak naprawdę „Córy ziemi” pełne są symboli, niedopowiedzeń, które czytelnik gromadzi wraz z lekturą, rozkoszując się niespieszną fabułą. Bo to atmosfera stanowi największy atut tej książki. Leceaga stworzyła społeczność, w której wyraźnie widoczne są podziały. Podziały klasowe, ale przede wszystkim płciowe. To mężczyźni są tutaj panami ziemi i rodziny. Rządnymi władzy, często bezlitosnymi głowami rodziny, która stanowi jedynie skromny dodatek. Nieodłączny element, ale wciąż tylko fragment życia budowanego na fundamencie autorytetu i potęgi pieniądza. I przeciwko temu wszystkiemu postanawia wystąpić Gloria. Od dziecka złakniona uczucia, wykorzystywana i mamiona fałszywymi obietnicami, pozornie słaba, a jednak silna swą niezłomnością, która może stać się bronią większą, niż stara strzelba po ciotce. Wyśmiewana, opluwana, uważana za szaloną, spadkobierczyni klątwy i potomkini niezrównoważonej psychicznie matki. Stawia czoła męskiemu ego i bezwzględnej walce o władze. Wspierana przez siostry i przyjaciół, których udaje się znaleźć, mimo społecznemu wykluczeniu.

Leceaga stworzyło powieść, w której kobiety grają pierwsze skrzypce. Pokazała, czym jest damska solidarność, która jest w stanie wiele zdziałać. Że można zbudować coś mocnego i trwałego, nawet jeśli każda z kobiet jest inna. Bo ta odmienność stanowi ważny aspekt wspólnej całości. Idąc na przekór konwenansom, mają szansę i nadzieję na odmianę losu. Nawet jeśli przeciwko nim są mężczyźni, piastujące ważne role w tej małomiasteczkowej społeczności. Czy im się uda? A może klątwa rodu Veltrán-Belasco, która krąży od pokoleń, okaże się zbyt trudnym przeciwnikiem?

Podsumowując:

Powieść Leceagi urzekła mnie klimatem, obrazowością opisywanych zdarzeń, a także niezwykle ciekawą fabułą, która, choć rozwija się niespiesznie, potrafi zaabsorbować czytelnika i wciągnąć bez reszty. Nawet nie wiemy, kiedy stajemy wraz z siostrami z rodu Veltrán-Belasco po tej samej stronie barykady i podejmujemy się nierównej walki z ludzkim odrzuceniem oraz jałową ziemią. Możemy obserwować ich przemianę, zwłaszcza najstarszej — Glorii. „Córy ziemi” to pełna tajemnic opowieść o walce z demonami przeszłości, ludzką nienawiścią, ale także o próbie zrozumienia praw natury i stworzenia z nią więzi. Pojawia się i wątek miłości, która potrafi wykiełkować mimo niesprzyjających warunków. Chętnie zobaczyłabym tę historię ją na szklanym ekranie. To byłaby prawdziwa uczta dla oka. Polecam! (NIEnaczytana)

Kojarzę autora i poprzednią książkę wydaną w Polsce, czyli "Las zna twoje imię."

"Córy ziemi" to historia, która przenosi nas w czasie do roku 1889. Osobiście uwielbiam takie książki. Mają one swój urok, klimat i wciągają mnie na maksa. Tak też było z tą książką.

Ciekawa historia z przesłaniem pokazująca ogromną siłę kobiet, które walczą o swoje w czasach, w których było to niedopuszczalne.

"Córy ziemi" to powieść idealna dla każdej kobiety, dla tych niewierzących w siebie, jak i dla kobiet z charakterem. To historia, która udowadnia, że warto walczyć o swoje.

Zdecydowanie polecam.

Trzy siostry o włosach rudych niczym ogień, posiadające niezwykle zdolności zapraszają w progi hiszpańskiej winnicy. Zanim tam dotrzecie musicie przekroczyć skrzyżowanie, na którym czatuje sam diabeł. Stamtąd już widać posiadłość Las Urracas z dziwnym wiatrowskazem w postaci trzech srok. Przekraczając progi tej tajemniczej willi odetchnięcie od upałów, być może siostry poczęstują Was zupą z dyni, lub lampką najlepszego wina...

Zatopicie się w klimacie szepczących ścian i wyjącego zachodniego wiatru. Jeśli wsłuchacie się uważnie usłyszycie odgłos rosnącej winorośli.

Ale miejcie oczy i uszy szeroko otwarte! Istnieją tu demony zdolne ukrywać się nawet w płomieniach najjaśniejszego słońca. Obyście tylko nie byli świadkami bicia dzwonu - ON wróży nieszczęście! Musicie wiedzieć, że każda z kobiet z tego rodu nosiła w sobie demona!

"Córy ziemi" to powieść obyczajowa utrzymana w mrocznym klimacie, który przypomina dobrą grozę. Tajemnicza klątwa rzucona na winnicę, która nie wydaje owoców, motyw opętania, kazirodczej miłości brata i siostry przywodzi mi na myśl powieści o charakterze gotyckim.

Bohaterki to niezwykle silne i niezłomne kobiety, które odważnie walczą o swoje prawa i miejsce w tej małej społeczności. Każda z sióstr o włosach czerwonych jak krew posiada niezwykłe zdolności i nie omieszka zawahać się by wykorzystać je przeciwko swoim wrogom. Jak wiadomo koniec XIX wieku to niezwykle trudny czas dla kobiet także dla sióstr Veltran-Belasco, które muszą stawić czoło uprzedzeniom tej małej społeczności. Nadmiar wiedzy czynił z bohaterek osoby niebezpieczne i stwarzające zagrożenie ówczesnej władzy. Dlatego główny wątek opiera się na walce o równouprawnienie.

Całość czyta się z zainteresowaniem, choć są takie momenty, w których autorka nie ustrzegła się absurdów, jednak warto przymrużyć na nie oko. Pierwszy raz czytam powieść, w której codzienność stapia się z pewna magią, a do tego jest mrocznie, pełno tu duchów i tajemnic. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale w chwili lektury, już wiem, że sięgnę po poprzednią, debiutancką powieść "Las zna twoje imię". Komu polecam tę książkę? Wszystkim, którzy uwielbiają klasyczne powieści gotyckie, a przede wszystkim wielbicielom "Wichrowych wzgórz".

Kobiety z rodu Veltran-Belasco kradną w książce niejedną duszę - po tej lekturze stwierdzam, że skradły i moją,

Trzy siostry, martwa ziemia i rodzinne przekleństwo.

“Córy ziemi” urzekły mnie nie raz i nie dwa. Podczas lektury żyłam tą opowieścią, zapominając o swoich sprawach i przenosząc się na strony książki, by towarzyszyć bohaterkom. Razem z nimi rozdrapywałam stare rany, marzyłam o zemście, byłam przenikana miłością i nienawiścią, czując przy tym chłód starej posiadłości i wdychając kurz umierającej ziemi. Ta historia całkowicie mnie pochłonęła, działając na umysł i zapisując się w sercu. Pokochałam ją całą sobą, przeżywając opisywane wydarzenia i odnosząc wrażenie, jakbym na czas lektury stała się senioritą z Las Urracas.

Nowa powieść Leceagi zauroczyła mnie swoim ciężkim i mrocznym klimatem. Na kartkach powieści dzieje się wiele złego, często przelewa się krew, realistyczne wydarzenia oplatane są wiarą w demony i niepokojącym czarem roślin. Autorka sprawia, że podczas lektury wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach, a skrzypienie schodów, szepty niosące się po domu, podmuchy wiatru i stłuczona szklanka budzą większe napięcie, niż niejeden kryminał czy opowieść grozy. „Córy ziemi” zostały napisane tak przekonująco, że czytelnik ma wrażenie, jakby obserwował wszystko z boku, na bieżąco brał udział w rozgrywanych wydarzeniach.

Leceaga stworzyła znakomitą, dopracowaną i dającą do myślenia historię. To jedna z tych książek, w których każdy może znaleźć coś dla siebie, bowiem w kolejnych rozdziałach krzyżują się, mieszają i uzupełniają najróżniejsze wątki i tematy. Powieść jest nie tylko urzekająco mroczna, piekielnie tajemnicza i niepokojąco prawdziwa. Mamy szansę odnaleźć też w niej cudowne obyczajowe tło i kwestie kobiece, ale przedstawione mądrze, dojrzale, z pomysłem. Każdy element tej niesamowitej historii ma wielką wartość, a każde słowo zdaje się zapadać w pamięć.

W czasie czytania zanurzałam się w tej opowieści, wraz z bohaterkami próbując złapać oddech i szukając dna dla zmęczonych stóp. Czasami ogarniały mnie lęk, obawa i przerażenie, a siła przytłaczających emocji była tak duża, że aż zaczynało mnie to niepokoić. Lecaga potrafi wybudzić czytelnika z letargu, poruszyć nim, zawładnąć jego sercem i umysłem, zmusić by skupił się na jej opowieści, a o innych zapomniał. Kusi, zachęca, angażuje, zaskakuje. A my podążamy za nią w nadziei, że możemy dostać jeszcze więcej.

„Córy ziemi” to opowieść bardzo życiowa, poruszająca i głęboka. Zbudowana na bazie kontrastów, igrających wciąż ze sobą przeciwieństw. Rodzinne problemy i ludzkie tragedie występują obok bogactwa i biedy, nienawiści i miłości, młodości i starości. A w tle, jakby tego wszystkiego było mało, pojawia się widmo wojny i rozwój nauki. Tak zwinne poruszanie się między tematami, umiejętność połączenia ich w kompletną całość, możliwość całkowitego omamienia czytelnika- do tego potrzeba nie tylko dobrego pomysłu, ale też talentu i miłości do opowiadania historii.

Nowa książka Leceagii to w końcu także opowieść o rodzinie, która jest ze sobą na dobre i na złe, mimo krzywd, złamanych obietnic, biedy i wydarzeń łamiących serce. To siła płynąca z pokrewieństwa dusz, siostrzana miłość głębsza niż śmieć i bardziej oszałamiająca od ciężaru i smaku dojrzałych winogron. Na stronach powieści mamy szansę obserwować, jak życie kształtuje charaktery sióstr, rudowłose istoty zmieniają się na naszych oczach. I cały czas są razem, wciąż wspólnie walcząc i stając po swojej stronie. Pięknie, symbolicznie, z nadzieją.

„Córy ziemi” to poruszająca i pouczająca opowieść. Być może jeszcze lepsza od poprzedniej książki autorki. A i tamta zrobiła przecież na mnie olbrzymie wrażenie. Polecam ją z czystym sercem. Musicie ją przeczytać.

To wspaniała, mądra i wyjątkowa powieść, którą powinni przeczytać wszyscy potrzebujący wsparcia. Bo ukojenie w jej treści znajdzie naprawdę wiele osób. Ponadczasowa, inteligenta i nieprawdopodobna historia!

Tajemnicza, piękna estetycznie okładka i równie intrygujący tytuł, a co w środku? Przeklęta ziemia, kobieta, która chce walczyć o władzę i tajemnica, ktora musi zostać wydobyta z cienia.

Akcja dzieje się w hiszpańskim regionie La Rioja w 1889. Lubicie gdy akcja dzieje się w przeszłości? Przyznam, że nie czytam wiele takich książek, więc nie jestem też wielką fanką, ale z ciekawością otwieram się na nowości.

Winnice Las Urracas męczy susza. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby sąsiadujące posiadłości nie rosły w siłę, a plotki nie obwiniałby za zły stan, córek właściciela, na których podobno, jak na całej żeńskiej części tej rodziny ciąży klątwa.

Tajemnicza sprawa, prawda? Biedna, Gloria, najstarsza z sióstr ledwo znosi patrzenie na ten niedostatek, a później los również wcale jej nie oszczędza. Musi być silna, odważna i odpowiedzialna, w końcu zostaję główą rodziny. Jak zareagują na to inni? Jak można by się domyśleć, w tamtych czasach nikt nie akceptował kobiet u władzy, więc pozostali właściciele winnic nie są w stanie wyobrazić sobie konkurencji z kobietą, tym bardziej że Gloria ma czelność kwestionować ich władzę i wypowiadać wojnę.

Bardzo mi się podoba, że wplątano tu wątki równouprawienienia kobiet, a przecież po akcji w wieku XIX ciężko się tego spodziewać. Bardzo cenie sobie wszelkie książki, które pokazuje, że kobiety są silne i także mogą rządzić. Ta odważna i dzielna postawa Glorii jak najbardziej zyskuje moja aprobate. To powieść o kobietach, które w cieniu przekleństwa walczą o należę im miejsce.

Fakt, że uznawane są za przeklęte, niegodne nieba od chwili urodzenia, i to nawet przez własnego brata musi być bardzo bolesny. Co takiego złego zrobiły społeczeństwu, ze je odrzuca? Nic, prócz tego, że są kobietami i nie boją się mieć własnego zdania. Nikt nie powinien być za to piętnowany.

Siostry, Teresa i Veronica pomagają Glorii, lecz tą walka nie jest sprawiedliwa, a wygrana może wiele kosztować. Aby osiągnąć sukces muszą nie tylko zmierzyć się z niewierzącymi w ich zdolności mężczyznami, ale także z licznymi sekretami. Czy dadzą sobie radę?

Ciekawa, intrygująca książka z mrocznymi tajemnica i silnymi kobietami.

Na pewno bardzo dawno nie czytałam nic w podobnym klimacie, więc z przyjemnością postanowiłam to zmienić.

Gloria, jedna z trzech sióstr wiedziała, że nie wszystko to co jest do zrobienia musi być ustanowione przez mężczyzn, nie zawsze to tylko oni muszą mieć władzę. Dość szybko okazuje się, że w dość podejrzanych okolicznościach zniknęła ciotka Angela, dawniej przed laty dochodziło także do zaginięć kobiet. Czy krewni/znajomi kobiety mieli mieć z tym coś wspólnego?

Historia jest bardzo ciekawie skonstruowana. Łączy w sobie elementy magiczne, jest także wątek kryminalny, postaci, które już nie miały prawa istnieć. Do tego wszystkiego dochodzi też sporo sytuacji, w których na jaw wychodzą tajemnice sprzed lat, które rzucają zupełnie nowe światło na to, co dzieje się obecnie.

Powieść jest bardzo ładnie wydana w lekko usztywnianej okładce, dzięki czemu istnieje mniejsze ryzyko zgięcia grzbietu podczas jej lektury. Całość jest także obszerna z dość drobną czcionką, jednak dzięki temu, że jest wciągająca jej przeczytanie nie zajmuje aż tak wiele czasu,

,,Córy Ziemi” to historia niecodzienna, wyjątkowa, magiczna. Nie sposób się od niej oderwać przed przeczytaniem ostatniego zdania, a przynajmniej ja nie mogłam sobie na to pozwolić.