Córki puszczy siostry ognia

Monika Godlewska

"Córki puszczy, siostry ognia"

wydawnictwospisekpisarzy

* "Zasady, nakazy, zakazy istnieją, lecz wyłącznie po to, by trzymać innych w ryzach."

* "Najgorsze są krzywdy wyrządzane z milosci."

* "Muszę zająć czymś głowę i ręce, bo najlepiej zapomina się o troskach, gdy jest coś do zrobienia."

Poznamy Rachel, Judytę oraz Anne, które urodziły się w czasach, w których kobieta ma być posłuszna i robić to co ma dla niej los. Lecz one nie pasują do tego świata, są inne niż wszystkie. A w ich krwi drzemie magia.

Fabuła jest niczym opowieść, którą słucha się z zaciekawieniem, a ona trwa tuż obok Ciebie i stajesz się jej częścią, bo historia, którą słuchasz odbywa się naprawdę. Tak jak to, że chodzisz po swoim świecie, tak teraz jesteś w innym. Przenosisz się niczym ptak wzbiajacy się w niebo, byłaś tu, a teraz jesteś gdzie indziej. Przeżywasz, odkrywasz i rozumiesz, gdzie jest Twoje ja. Lecz nie zawsze jest pięknie i kolorowo, albowiem cóż to za opowieść, która nie budzi lęku. Tutaj groza jest obecna i towarzyszy bez końca.

Akcja jest jak las podczas burzy i deszczu, w którym spacerujesz. Nie możesz się zatrzymać bo zewsząd otaczają Cię drzewa, więc nie jest to bezpieczne posunięcie. Musisz iść cały czas nie przerwalnie, zwalniając kiedy usłyszysz grzmot. A deszcz wsiaknie w Ciebie, obciąży Cię, ale spokojnie, będzie to robił powoli, tak aby nie można było tego od razu odczuć. To będzie działo się powoli, by nie móc nic z tym zrobić, jak tylko się pogodzić. By zrozumieć, że musi tak być.

Bohaterowie wykreowani są tak jak uwielbiam. Czyli z krwi i kości, charakterni, wyjątkowi. A na dodatek pełni emocji, swoich demonów z którymi się zmagają. Można wręcz poczuć jak każdy z nich żyje, gdzieś na świecie. Autorka stworzyła bohaterów, zrobiła z nich realnych ludzi, z którymi można się utożsamić.

* "Wzdycham głośno. To tutaj czuję się jak intruz, nie w Puszczy." -> Anna

* "Zaciskam dłonie w pięści. Nie tak powinno wyglądać moje życie." Rachela

* "Żyje dla chwil spędzonych w jej towarzystwie" - Judyta

U każdej z nich znalazłam cząstkę siebie.

Opisy są przepiękne, jakbym patrzyła na ilustracje, a nie czytała. To jak są dopracowane, takie realistyczne. I to wszystko, nie tylko samo piękno, ale również brutalność sprawia, że chce się wiecej. Nie tylko piękno natury jest tutaj pokazane, ale również śmierć i krew nie jest tutaj obca.

Emocje stanowią swego rodzaju równowagę, pomiędzy tym co dobre, a co złe. I tutaj każdy odbierze inaczej, więc równowaga dla każdego będzie inna. U mnie nie było równowagi emocjonalnej, u mnie był wagowy wachlarz, który bujał się na wszystkie możliwe strony. Co sprawia, że żyłam historią. Przeżywałam po swojemu, ale razem z bohaterkami.

Klimat tej historii jest duszny, przygniatający małą społecznością, taki z którego ciężko się wyrwać, a jeszcze trudniej uniknąć mroku, który czai się w umysłach każdego z Osady.

Poznamy historie z trzech perspektyw, każda można by rzec jest osobną historią, które jednak coś łączy, a jest tym życie, trudne i brutalne, z delikatna namiastką szczęścia. A my poznajemy ich życie i stajemy się jego częścią, bo nie sposób jest się z nimi nie zżyć.

Autorka ma niesamowity styl, lekki niczym piórko, a słowa czytane hipnotyzują sprawiając, że nie można się oderwać.

Podsumowując "Córki puszczy, siostry ognia" to historia, którą trzeba przeczytać, bo to fantastyka przedstawiona z innej strony. Dostaniemy w niej trudne tematy, relacje międzyludzkie. To również opowieść skłaniająca do wewnętrznych przemyśleń nad życiem.

Perun przepadł, znikł gdzieś w Puszczy myślami i szczeka, że trzeba tam przybyć by zrozumieć, trzeba przeżyć tą historię by ją pokochać!

Polecam ❤️

Mimo, iż uwielbiam sięgać po fantastykę, robię to niezwykle rzadko ze względu na strach przed rozczarowaniem. Trzymam się utartych ścieżek i czytam po raz setny ukochane serie jak Trylogia Husycka, Wiedźmin, czy Harry Potter 😉 Jednak dzięki uprzejmości @wydawnictwospisekpisarzy miałam szansę przeczytać niezwykle ciekawą powieść z nurtu fantasy: „Córki puszczy, siostry ognia” Moniki Godlewskiej i to literackie spotkanie uważam za naprawdę udane😊

W pewnej osadzie gdzieś na skraju starożytnej Puszczy żyją trzy siostry – Rachela, Judyta i Anna. Każda z nich ma swój własny charakter oraz zmartwienia, z którymi musi sobie poradzić. Wszystko dla tego, że w rządzonej przez mężczyzn społeczności nie ma miejsca na kobiecą wolność. Ich życie zmienia się, gdy ludność osady zaczyna nawiedzać Groza pod postacią Wilka mordującego kolejnych osadników z zimną krwią. Siostry dowiadują się, że w ich żyłach płynie dawna magia i w tajemnicy uczą się nad nią panować, aby raz na zawsze pokonać Grozę Puszczy. Rozpoczyna się polowanie….

Muszę przyznać, że historia przedstawiona przez autorkę bardzo mi się spodobała. Dzieje sióstr Lowe zostały opisane lekkim, ciekawie stylizowanym językiem, toteż całość czytało się wyjątkowo szybko. Wątek magii i tajemniczej Puszczy stanowiącej swego rodzaju magiczny byt oraz intryga, której rozwiązania nie byłam pewna do ostatnich stron, potrafiły przykuć moją uwagę na wiele godzin😉 Polubiłam się także z trójką bohaterek, których siła charakteru budziła respekt, a fabuła opowiadana z punktu widzenia każdej z nich udanie poszerzała wiedzę czytelnika.

Za jedyny minus uważam mnogość bohaterów, których przez większość lektury nie byłam w stanie zapamiętać i powiązać z konkretnymi rodami. Na pomoc jednak przyszła mała ściąga zamieszczona na końcu książki, dzięki czemu mogłam na spokojnie przestudiować drzewa genealogiczne bohaterów pojawiających się na jej kartach.

Jeżeli kochacie ciężki, niepokojący klimat i atmosferę niebezpieczeństwa czającego się z ukrycia oraz lubicie silne kobiece postacie walczące z patriarchalnym systemem, to „Córki puszczy, siostry ognia” Moniki Godlewskiej będzie lekturą dla Was. Ja jestem zadowolona i chętnie poznałabym kolejne opowieści spod pióra autorki 😊

Oczy i rozum podpowiadały mi, że to może być dobra lektura. Potem przyszło jednak zwątpienie ze względu na liczbę stron, może to moje małe zboczenie powodujące, że poniekąd twierdzę, że lektura musi być obszerna by była dobra. Na całe szczęście niepotrzebnie się stresowałam, że grubość tej pozycji może wpłynąć na jej treść.

Ciężko zakwalifikować Córki puszczy, siostry ognia do jakiegoś jednego gatunku. Jest to głównie obyczaj, gdyż przewija się tu dużo dość trudnych tematów, które by znaleźć sens, trzeba się wczytać, więc nie jest to błaha historyjka, ale również są tu momenty fantastyczne, które nadają całej opowieści dość ciekawy charakter. No i do tego tytułowa Puszcza - proszę o więcej.

Jest to przyjemna lektura, która odbiega od tego co w dzisiejszych czasach jesteśmy w stanie przeczytać, stąd też jest to coś innego, ciekawego w swojej prostocie. Można ją połknąć nawet w jeden dzień, tylko uważajcie, bo jak już raz się wejdzie do puszczy, to można już jej nie opuścić.

Książki o wspólnotach religijnych zwykle są duszne, pełne sekretów i trupów wystających z szaf szacownych przywódców, w Córkach puszczy… nie jest inaczej. Osada aż tętni od paskudnych tajemnic skrywanych pod pelerynką bogobojności i oddania lepszej sprawie. Zakaz używania magii nie sprawia, że moc znika a raz obudzona Groza tylko czeka, by ktoś ponownie przywołał ją do osady.

Trzy siostry będą musiały stawić czoła nie tylko ludzkiej obłudzie i nieprzychylności ale również całkiem namacalnemu złu, które siejąc terror powoli przejmuje władze nad znanym im światem. Rachela, Judyta i Anna choć bardzo różne - łączy krew, moc i przeznaczenie, czy ocalą osadę, w której się duszą? Czy będą skłonne walczyć dla ludzi, do których nie pasują? I jaka spotka je za to kara?

Monika Godlewska w swojej książce tworzy świat na pozór sielskiego i urokliwego leśnego sioła, w którym wszystko toczy się utartym przez historię i tradycję zwyczajem. Jednak drugie dno nie jest już tak urocze. Kobiety niemal pozbawione praw są po prostu własnością mężczyzn: ojców, mężów i braci. To co na pierwszy rzut oka wydaje się stabilizacją i bezpieczeństwem, przy wnikliwszym spojrzeniu okazuje się tylko kruchą fasadą, skrywającą strach i wymuszoną uległość.

Jednak trzy siostry, które nie potrafią odnaleźć się w świecie, w którym przyszło im żyć to tylko zalążek historii, trzon opowieści o złamanych sercach, bezsensownym okrucieństwie i żądzy władzy, która nie omija nawet maluczkich…

Przyznam, że Córki puszczy. Siostry ognia czytało mi się dość przyjemnie, jednak bez większych fajerwerków. Przez cały czas miałam w głowie myśl, że ja to już w sumie gdzieś widziałam, a całość przypomina skrzyżowanie filmu Osada z książką Godzina wiedźm. Przy czym jeśli chodzi o film, to śpieszę doprecyzować, że chodzi mi nie o treść a o atmosferę małej, zamkniętej społeczności rządzącej się archaicznymi, niemal zatęchłymi prawami i tradycjami.

Bohaterki tej powieści nie są bez wad, Rachela szpieguje i donosi ojcu jak posłuszne, małe popychadło, a kłamstwa na każdym kroku gładko spływają z jej ust, Judyta jest naiwna i egoistyczna, zapatrzona we własne uczucia, zaś Anna łatwowierna, porywcza i pyszałkowata, gotowa w każdej chwili biec do lasu, bez żadnego planu czy wcześniej przygotowanego alibi. I choć autorka postawiła przed nimi wyzwanie godne superbohaterek, które powinno zaskarbić im sympatię czytelników, ja jakoś nie mogłam się zmusić by polubić którąkolwiek z nich.

Niestety wątki, którymi posługuje się autorka są dość oklepane – i choć przyznaje, że jej wartki styl

i przyjemne w odbiorze pióro sprawiają, że można przymknąć na to oko, to jednak wciąż ta sztampowość istnieje – mamy choćby „złego wilka”, „szarą eminencje”, „trzy siostry, które można nawet podpisać pod magiczną traidę: starucha-matka-panna”, no i oczywiście „wiedźmę z lasu jako uosobienie mądrości i nauczycielkę magii”. Nie twierdzę, że posługując się nimi autorka robi coś złego, ale nie ukrywam również, że to one osadzone w opowieści w taki a nie inny sposób, wywołują u mnie efekt „już to gdzieś widziałam”.

Poza tym jak każda książka ta ma i wady i zalety. Do tych drugich z pewnością należy płynny styl Moniki Godlewskiej i dość sprawnie zbudowana historia. W Córkach Puszczy… brak jakichś rażących dziur fabularnych czy wynaturzonych wątków, którym brak końca lub początku, może nie wszystkie rozwiązania przypadły mi do gustu ale jednocześnie nie kuły mnie w oczy na tyle, żeby porzucić czytanie. Jednego tylko nie mogę przeboleć, że autorka z zimną krwią ubiła moją ulubioną postać ;( No ale cóż, ja się chyba zbyt szybko przywiązuję :D

W ogólnym rozrachunku daję 6/10, pozycja dość przyjemna, zapewne nie jednemu z was podaruje całkiem magiczny wieczór czy dwa a może nawet jakąś grubszą rozminę o prawach kobiet w zamierzchłych czasach i dzisiaj.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Spisek Pisarzy

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa