Zanim nastanie świt. Córki imama. Tom 1

Kochani pióro Edyty Kene jest fenomenalne o czym już nie raz mogłam się przekonać. Zapraszam do przeczytania opinii o książce: „Zanim wstanie świt”, który jest pierwszym tomem cyklu Córki imama.

Autorka w tej historii zabiera nas do Maroka, który jest piękny, ale pełen kontrastów: tradycji związanej z duchowością i religijnością w świecie muzułmańskim. Od pierwszych stron, że autorka podeszła do tematu z ogromną wrażliwością, ale też odwagą i wiedzą.

Główny bohater, Zayd, to mężczyzna przyzwyczajony do bólu i dyscypliny. Jego przeszłość na ringu zostawiła w nim nie tylko fizyczne rany, ale także emocjonalne pęknięcia. Bo jedyne co znał do tej pory to dyscyplinę, rygor i samotność. Kobiety, które spotykał były zainteresowane bogactwem i blaskiem fleszy, a nie jego sercem i umysłem. Decyzja o zmianie sposobu życia nie przychodzi mu łatwo, ale dzięki niej na jego drodze pojawia się Sara – kobieta silna, ale bardzo cicha. Różni ich wszystko - wychowanie, sposób postrzegania wiary, podejście do relacji. A jednak, paradoksalnie, to religia staje się pomostem, a nie przeszkodą.

Edyta nie idzie z ich relacją na skróty - pięknie pokazuje, że duchowość może łączyć, jeśli jest przeżywana z czułością, a nie z rygorem. Relacja Zayd i Sara rozwija się powoli, mogłabym powiedzieć, że pięknie dojrzewa w gorącym klimacie. Oparta jest na szacunku i wzajemnym zrozumieniu. Oboje mierzą się z emocjami, które były im do tej pory nie znane, a zrodziły się w momencie, gdy spojrzeli sobie w oczy, ale też z emocjami z przeszłości.

To nie jest romans w stylu „od pierwszego wejrzenia”, ale opowieść o cierpliwości, o przełamywaniu własnych barier, własnych ograniczeń i o tym, że prawdziwa bliskość wymaga odwagi. A marokańskie pejzaże są przepięknym tłem tej historii - intensywne, zmysłowe, tworzące atmosferę, w której łatwo się zatracić. Autorka namalowała je tak pięknie, że ma się poczucie - bycia tam i czucia tego palącego słońca, a w nosie kręci się zapach podawanych potraw i gajów oliwnych.

To książka jest przesycona emocjami, więc polecam by usiąść wygodnie wziąć ją do ręki - czytać i nie spieszyć się. To jedna z tych historii, którymi należy się delektować. Porusza temat wiary, traumy, różnic kulturowych, ale przede wszystkim – nadziei na nowy początek - z bohaterami, którzy chcąc sobie zaufać, muszą najpierw odczarować swoje lęki.

Edytko czekam na kolejny tom! 📚✨ Polecam! ❤️‍🔥

Cytaty:

„Wtedy zdałem sobie sprawę, że wzięcie sobie Sary za żonę nie było tylko wyzwaniem w postaci zdobycia jej serca, ale zburzenia też jej traum.”

„Za chwilę będziemy małżeństwem i nie chcę związku, który zrujnujemy w przedbiegach.

– A jaki chcesz? (..)

– Taki, jaki zaleca islam, o którym ludzie zapomnieli - wyjaśnił szybko. – Zbudowany na podwalinach z przyjaźni, wzajemnego dbania o siebie i szacunku.”

𝐜𝐡𝐰𝐢𝐥𝐚.𝐳.𝐤𝐬𝐢𝐚𝐳𝐤𝐚

Zayd El-Mani po usłyszeniu diagnozy jest zmuszony do zakończenia kariery bokserskiej. Niełatwo się mu z tym pogodzić. Mając 35 lat postanawia w końcu ustatkować się i znaleźć żonę. Tak wybiera kandydatkę tylko, że przy pierwszym spotkaniu poznaje jej młodszą siostrę – Sarę.

Są tylko dwa problemy. Najpierw za mąż musi wyjść starsza ze sióstr. I tak Zayd wciąga w to swojego brata – Samira. Druga – Zayd i Sara wierzą w jednego Boga, ale zupełnie inaczej. Dzieli ich kultura, sposób wychowania i myślenia, a do tego różnica wieku. Czy to się może udać?

Edyta w „Zanim nastanie świt” potwierdza to, że umie w emocje. Już na pierwszej stronie dostajemy scenę, która nie pozostawia obojętnym. A im dalej tym mocniej i więcej. Prawdę mówiąc te emocje są wyczuwalne do ostatniego zdania powieści.

Edyta w „Zanim nastanie świt” potwierdza to, że umie w emocje. Już na pierwszej stronie dostajemy scenę, która nie pozostawia obojętnym. A im dalej tym mocniej i więcej. Prawdę mówiąc te emocje są wyczuwalne do ostatniego zdania powieści.

Edyta pisze w sposób niezwykle poruszający. Każde zdanie wydaje się dopieszczone, każda scena niesie za sobą znaczenie. To nie jest powieść, którą czyta się jednym tchem i zapomina – to historia, którą się przeżywa. To opowieść o życiu i codzienności kobiet w krajach islamskich, oczekiwaniach wobec nich i wątpliwych prawach (nawet do własnej osoby i decyzyjności). Także o przemocy domowej, stracie, szukaniu światła w świecie, który bywa bezlitosny, i o tym, że czasem nawet najmniejszy gest drugiego człowieka może uratować duszę.

„Zanim nastanie świt” choć to bardzo emocjonalna i poruszająca historia, która może wywołać w czytelniku gniew, złość czy łzy jest napisana w taki sposób, jakby czytała się sama. Zwyczajnie się przez nią płynie. Choć prawda jest taka, że ją się nie tyle czyta, co przeżywa. Całym sobą.

To powieść dla tych, którzy szukają literatury, w której ważne są nie tylko wydarzenia, ale przede wszystkim uczucia. Dla tych, którzy chcą zajrzeć w głąb ludzkiej duszy i zrozumieć, jak wiele można przetrwać, jeśli obok stoi ktoś, kto poda dłoń. To książka dla każdego, kto szuka w literaturze prawdziwych emocji. Dla osób, które nie boją się trudnych tematów – bólu, traumy, straty, ale jednocześnie wierzą, że nawet po największej burzy można odnaleźć promyk nadziei. Dla czytelników, którzy pragną nie tylko opowieści o miłości, ale też o sile, przetrwaniu i poszukiwaniu światła w ciemności.

To książka, która szczególnie poruszy wrażliwe dusze – takie, które nie tylko czytają, ale i przeżywają każdą stronę. Po jej przeczytaniu trudno wrócić do codzienności tak, jakby nic się nie wydarzyło. To jedna z tych historii, która zostaje z nami na bardzo długo.

#współpracareklamowa

Edyta Kene ponownie nas zaskakuje. Tym razem powieścią przesiąkniętą bólem i pięknem marokańskiego krajobrazu i kultury. " Zanim nastanie świt" to pierwszy tom serii CÓRKI IMAMA.  

Gdy zaczelam czytać nie wiedziałam, że aż tak przepadnę dla tej historii. Kocham ją całym sercem.  Autorka sprawiła, że moje serduszko zabiło i to wielokrotnie. Sama historia w sobie jest przepiękna i wartościowa. Autorka zabiera nas w świat marokańskich kobiet. 

Zayd znany bokser przez lata był znany i ceniony w swojej branży. Tym razem musi odpuścić walkę na pięści. Musi pożegnać się z ringiem i z  dotychczasowym życiem. Wie, że musi ustatkować się. Nie wie jak się za to zabrać. Aż spotyka ją. Kobietę, która od pierwszego spotkania go oczarowała. Kobietę która wierzy w tego samego Boga, lecz wiarę rozumie nie co inaczej. Dzieli ich wszystko. Kultura, wychowanie i spojrzenie na świat, a połączy jedyna prawdziwa miłość. Czy to wystarczy, aby stworzyć coś pięknego? 

Sara to bohaterka, która potrafi nas zaskoczyć. Pod dachem ojca wychowywana na  rygorystycznych zasadach, ale jednak, gdy trzeba potrafi postawić na swoim. Jest krucha i delikatna, lecz w swoim ciele nosi ogromną siłę. Podziwiam ją za to, że opiekowała się swoją matką i rodzeństwem. Kochała ich z całego serca. Pokazywała to na każdym kroku. Na jej barkach było dosłownie wszystko. Jej przeszłość jest pełna ran, ale gdy odzyska upragniona wolność rozkwitnie jak piękny motyl. 

Zayd to mężczyzna, któremu powierzyłabym swoje życie. Jest bezkonkurencyjny. Uwielbiam tego gościa. Dla Sary spaliłby cały świat. Ona przy nim mogła poczuć się w końcu bezpiecznie. Mogła odetchnąć pełna piersią i nie bać się jutra. 

Relacja tej dwójki jest wyjątkowa. To jak spotkanie ognia i wody. Dwa przeciwieństwa, które się przyciągają jak magnez. Jedno bez drugiego nie może oddychać. Autorka pokazała nam jak krok po kroku rodzi się pomiędzy nimi uczucie. Ich miłości nie będzie wstanie nikt rozdzielić. Nawet Bóg. 

Edyta pisze swoje historie, które zabierają nas w magiczny świat. Jej pióro jest hipnotyzujące. Nie można się jemu oprzeć. Za każdym razem jak czytam daną książkę z pod pióra autorki przepadam. Mnie po prostu nie ma, aż nie zobaczę ostatniej strony.  Fabuła zabiera mnie w wir wydarzeń dosłownie od pierwszych przeczytanych stron. Zayd i Sara porywają mnie w swoje sidła i nie chcą pościć. Autorka sprawiła, że wiele razy popłynęły mi łzy. Oczywiście były też i radosne momenty. Nie obyło się bez dobrego humoru. Uwierzcie mi na słowo potyczki słowne Sary i Zayda były rewelacyjne. Wiele razy miałam banana na twarzy. 

"Zanim nastanie świt" to opowieść o odwadze,  zaufaniu, szczersoci a przede wszystkim o pokonywaniu swoich lęków. Autorka pokazuje nam, że nawet w największym mroku można znaleźć światełko w tunelu. 

( po_drugiej_stronie_slowa)

„ Od piętnastego roku życia mój każdy dzień wyglądał identycznie. Dom, praca w polu, opieka nad siostrami i matką. A kiedy pojawił się przyszły mąż, obiecując swoją pozycją dostatnie życie, poczułam niewyobrażalny strach o tych, za których do tej pory byłam odpowiedzialna.”

Zayd, legenda boksu i duma swojego miasta, musi zakończyć karierę po serii wyniszczających ciosów. Przez całe życie znał tylko walkę na ringu i w życiu, a teraz zostaje sam z ciszą, pustką i pytaniami, kim jest bez rękawic. Szukając nowego początku i żony, trafia do Maroka gdzie rytm dnia wyznacza modlitwa, a powietrze pachnie oliwkami i rozgrzanym piaskiem. Tam spotyka Sarę, która choć wyznaje tę samą wiarę rozumie ją inaczej niż on. Dzieli ich wszystko… kultura, wychowanie, spojrzenie na świat. Łączy jedno: Allah. Ślub i nowe spojrzenie na lepsze nie jest to łatwym zadaniem bo ona pragnie jak najdłużej pomagać w domu, opiekować się siostrami i schorowaną matką, a on chce nauczyć ją lepszego i bezpiecznego życia, pełnego miłości i szacunku, którego dziewczyna nie doświadczyła w żaden sposób.

Ale czy to się uda, by połączyć dwa tak odległe światy?

„Zanim nastanie świt” to powieść, która uderzyła w moje serce jak pierwszy promień słońca po długiej nocy… ciepło, delikatnie, ale z mocą, której się nie spodziewałam.
Każda strona pulsowała emocjami tak intensywnymi, że chwilami trudno było mi złapać oddech. Nie mam pojęcia, ile przelało się łez, ile razy moje serce stanęło w oczekiwaniu tego, co dalej spotkam ale jedno jest pewne. Ta opowieść jest warta każdego poświęcenia.

Bohaterowie w niej są żywi, prawdziwi, pełni ran i marzeń, które sprawiają, że czułam się, jakbym znała ich od lat. Zyskali moją sympatię już od samego początku. Sara, to kobieta, którą na pierwszy rzut oka uznałam za kruchą i delikatną oraz taką, którą łatwo zranić, ale wystarczy spojrzeć w głąb, aby dostrzec coś więcej…cichą odwagę i wrażliwość, która widzi zło, gdzie inni odwracają wzrok. Jej serce jest miękkie, ale potrafi bić twardo w obronie tego, co słuszne i tego co pragnie chronić. To osoba na którą zdecydowanie warto zwrócić uwagę bo jej obecność zmienia całą przestrzeń historii. Jej imię wymawiam z dumą, bo niesie w sobie historię o przetrwaniu i bólu jaki musiała przejść. Sara przeszła piekło, które mogło ją złamać, a jednak wyszła z niego silniejsza. Nie twarda jak kamień, ale silna jak drzewo, które przetrwało każdą burzę i nadal potrafi dawać cień. Jej wrażliwość bywa największą formą odwagi. Bo jest cicha, ale jej historia mówi głośniej niż tysiąc słów.

Natomiast Zayd to mężczyzna, którego trudno było mi zamknąć w jednym słowie. Ma w sobie tę spokojną siłę, która nie potrzebuje krzyku. Ma taką energię, że czułam się bezpieczna, ale też tak, że wiedziałam, że z nim nie ma miejsca na półśrodki. Jest opiekuńczy, troskliwy, uważny na najmniejsze szczegóły. A jednocześnie stanowczy i zdecydowany, z jasnym poczuciem tego, co jest dobre, a co złe.Ma w sobie pewność wojownika, ale też ciepło człowieka, który wie, jak krucha potrafi być dusza.

To ten rodzaj mężczyzny, którego obecność czułam jeszcze długo po tym, jak skończyłam czytać. Ideał, który nie jest gładki i łatwy ale wyrazisty tak bardzo, że aż boli.

Spotkanie tych dwojga jest jak zderzenie dwóch żywiołów…ognia i wody, gniewu i spokoju, przeszłości i przyszłości

Nie sposób nie wspomnieć o postaciach drugoplanowych, które w tej powieści nie są jedynie tłem. Każda z nich wnosi do historii coś wyjątkowego…mądrość, humor, czułość lub dramat, który jeszcze mocniej uwypuklił drogę, jaką muszą przejść Sara i Zayd. Przyjaciele, rodzina, a nawet postacie epizodyczne tworzą sieć relacji tak autentyczną, że czułam się częścią ich świata.

Autorka idealnie lawiruje słowem, tworząc rytm, w którym każde zdanie jest jak krok w tańcu. Raz delikatny, raz zdecydowany, ale zawsze precyzyjny. Potrafi sprawić, że dialogi pulsują napięciem, a opisy mają smak, zapach i temperaturę. W jednej chwili przeniosła mnie w ciszę modlitewnej sali, by za moment wrzucić go w gąszcz emocji między bohaterami.To właśnie ta umiejętność sprawia, że fabuła nie jest tylko opowieścią o miłości jest doświadczeniem.

To książka dla tych, którzy pragną czegoś więcej niż tylko historii ale chcą przeżyć emocjonalne katharsis, poczuć bicie serc bohaterów, a potem zatrzymać się i zadać pytania o życie, wiarę, miłość i to, co naprawdę nas kształtuje.

„Zanim nastanie świt” to opowieść, która zostaje w sercu na długo po zamknięciu ostatniej strony. To przypomnienie, że każdy z nas może być czyimś świtem i że nawet najbardziej zranione serce zasługuje na nowy początek. Bo to opowieść o poszukiwaniu siebie i przekraczaniu granic tych w głowie u sercu.

Polecam!

💜„ZANIM NASTANIE ŚWIT” to historia,która porusza serce czytelnika.Wszystko to za sprawą poznawania prawdy dziejących się w domu bohaterek wychowanych w kulturze islamu. Brutalne szczegóły z panujących zasad wyciskały ze mnie łzy. 💜Muszę wspomnieć,że historia jest inspirowana prawdziwymi osobami i wydarzeniami,które autorkę zainspirowały z pobytów w jednym z krajów Margrabu.To atut historii-poznajemy bolesną prawdę dziejącą się gdzieś daleko,choć o tym się nie mówi!

💜Powieść ukazuje siostrzane wsparcie na przykładzie Sary.Ona nie martwi się o siebie,martwi się o młodsze siostry,chorą matkę i nawet starszą siostrę,która pragnie uciec z piekła w którym żyje.Obraz ojca dziewczyn powodował u mnie złość i niezrozumienie-był panem w domu,który niszczył najbliższych,a dla innych-wzrokowy ojciec!

🤍Zayd-o nim mogłabym wiele pisać.Potrafił iść na ustępstwa,by Sara spojrzała na niego przychylnym wzrokiem.Walczy o swoje,choć często jest na przegranej pozycji.Swoją cierpliwością,oddaniem i uległością mnie ujął.Z wyglądu wielki i niebezpieczny mężczyzna,a przy Sarze „oaza spokoju”

🤍Sara-dziewczyna anioł,która myśli o wszystkich,nie patrząc na swoje niedogodności.

💜„Zanim nastanie świt” to nie tylko historia bohaterów z dwóch różnych światów,ale również opowieść o poświęceniu,walce o dobro bliskich,trwaniu przy swoich religijnych wartościach i uwierzeniu,że mężczyzna może być dobry dla żony.Sara jest przykładem,że muzułmanki nie mają słowa sprzeciwu wobec ojca przy wyborze męża.

💜To opowieść,która wyrywa w serce ślad i pozostaje na długo w pamięci.Nie jest to typowy romans z motywem age gap i aranżowanym małżeństwem.To historia przedstawiająca różnice kulturowe i rzeczywistość powodującą niemoc i strach.POLECAM