Córka zegarmistrza

Myślę, że nie za szybko zapomnę o stylu pisania Morton. Czytając, czułam się zadziwiająco lekka, pomimo, że nie była to łatwa książka według mnie.

Historia opowiada o Birdie, która jako dziecko trafia pod opiekę podejrzanych ludzi. Tam dorasta i uczy się jak być doskonałą złodziejką. Birdie wyrosła na piękną kobietę, przez co zafascynował się nią znany malarz Radcliff. Czy kobieta będzie chciała go okraść? Tego Wam nie powiem 😉

Historia o Birdie trafia ponad 150 lat później do archiwistki Elodie Winslow, która zapragnęła odkryć prawdę o kobiecie.

Uważam, że autorka stworzyła naprawdę intrygującą historię. Trochę poplątany kryminał z odrobiną fantasy raz z romansem. Na początku zastanawiam się o co chodzi, ponieważ było wiele wątków. Jednak później zaczęły się one łączyć tworząc jeden spójny wątek.

W niesamowitej sposób, bardzo wyraźnie zostały nakreślone emocje bohaterów. Autorka ukazuje nam barwność świata, które ona stworzyła. I te detale opisujące epokę… Dla mnie coś cudownego. Pojawiają się przeskoki czasowe z współczesności do XIX wieku. Jednak nie jest to przeszkodą na udane czytanie, ponieważ właśnie ten zabieg sprawia, że książka jest tak barwna.

Książkę polecam, ponieważ uważam że jest warta uwagi 😊

Kate Morton to pisarka, po której książki sięgam w ciemno. Nigdy się na nich nie zawiodłam. Nie inaczej jest w przypadku tej pozycji.

Córka zegarmistrza to wspaniała, piękna opowieść, której akcja rozgrywa się na kilku płaszczyznach czasowych na przestrzeni ponad 100 lat. Jest to okres czasu od mniej więcej połowy XIX wieku aż do współczesności.

To taka szkatułkowa, rozgałęziona opowieść. Każda nowa historia jest niejako pretekstem do przeskoku w inny czas, inne miejsce. To z kolei sprawia, iż nasuwa się kolejna opowieść do zrelacjonowania, która sprawia, iż przeskakujemy do innego miejsca i czasu. I tak dalej.

Może się wydawać, iż łatwo się w czymś takim pogubić. Jednak autorka tak zręcznie wszystko opowiada, tak porywająco snuje swoją opowieść, iż wszystko jest jasne, klarowne, niezwykle wciągające.

Powstające wątki są bardzo ciekawe, frapujące, wciągające. Na koniec Morton łączy wszystkie wątki w całość.

Tym co dodatkowo mnie zachwyciło było mistrzowskie oddanie realiów kolejnych epok, nastrojów i charakterów ludzi, ich postępowania, uczuć.

Książka emanuje uczuciami, emocjami, wydarzeniami i to najróżniejszymi. Od przyjaźni poprzez wielką, niezwykle namiętną miłość, tęsknotę, aż po nienawiść, niechęć, rozpacz odrzucenia i straty, rodzinne tragedie i przez dekady skrywane tajemnice, które prowadzą do zaskakujących finałów.

Do tego warto dodać zasnuwającą wszystko mgłą tajemnicy legendę o królowej elfów, która ma ogromny wpływ na wydarzenia.

Warto wspomnieć także o napięciu, które zbudowane jest w taki sposób, że autorka nie pozostawia czytelnikowi nawet chwili na nudę

Całość czyta się niczym piękną bajkę przenoszącą nas pomiędzy kolejnymi epokami.

Książkę czyta się tak lekko, fabuła tak wciąga, że trudno określić, kiedy przeczytało się już całą powieść.

Nie jest to najlepsza z powieści tej autorki (przyznałabym jej 2. miejsce), ale jest ona godna polecenia, bardzo dobra, wciągająca i po prostu niezwykła. Gorąco zachęcam do lektury.

DWIE KOBIETY I DZIELONE PRZESTRZENIĄ CZASU

Historię przedstawioną w książce Kate Morton odkrywamy dzięki dwutorowej narracji poprowadzonej w dwóch różnych płaszczyznach czasowych. Z jednej strony przemawia do czytelnika sama Birdie, modelka pozująca do sztuki Edwarda, złodziejka o zręcznych dłoniach, sekret Bladego Joe’a i córka zegarmistrza. Bohaterka, która nosi wiele twarzy, ale której imienia nikt nie pamięta. Świadek wydarzeń sprzed lat. Z drugiej odkrywamy postać współczesnej Elodie Winslow, młodej archiwistki, która wyrzekając się kontaktu z prawdziwymi przyjaciółmi, stawia na spotkania ze zmarłymi, a właściwie z przedmiotami niegdyś do nich należącymi. Oddana swojej pracy, która przynosi jej pełną satysfakcję, mierzy się z sekretem zaklętym w rzeczach sprzed lat.

TAJEMNICA, ZBRODNIA, ZDJĘCIE

Akcja powieści ma swój wyjątkowy klimat. Sztuka, zbrodnia, tajemnica przeplatające się w wiktoriańskich czasach. Malownicza posiadłość Birchwood, poruszające się powozy, malowane portrety, miłość. Autorka wyraźnie oddziela czasy zamierzchłe od tych teraźniejszych, nadając im odpowiednie, wiarygodne brzmienie. Czytaniu towarzyszy jednak nieustanna aura majestatu tajemnicy, wyniosłości, czyhających za rogiem niespodzianek. Na fabułę składa się wiele elementów, choć pomiędzy dynamiką zdarzeń można natrafić na przestoje, przydługawe opisy budujące klimat i wymagające cierpliwości. Stąd książka niekoniecznie jest polecana dla osób hołdujących wyłącznie prężnie rozwijającej się fabule. Pojawiają się elementy zaskoczenia, a każdy detal niesie jakąś wartość. Kate Morton zadbała o logikę, w wyniku czego książka pod względem kreacji fabuły, w małych przerwach pomiędzy nudniejszymi fragmentami, wypada całkiem dobrze.

DLA KOGO?

Historia utkana z sekretów i wartości, stawiająca przed czytelnikiem wiele pytań. Kim jest kobieta ze zdjęcia? Co wydarzyło się w posiadłości Birchwood? Dlaczego Elodie zna posiadłość naszkicowaną wiele lat temu? Powieść dla wszystkich cierpliwych fanów wielkich historii z motywem tajemnic na czele. Niekoniecznie łatwa, wręcz wymagająca skupienia, ale przy bliższym spotkaniu i wyciszeniu, zdecydowanie warta uwagi.

[Adres usunięty]

WOW. Po prostu wow. Jaka to była piękna, pełna uniwersalnych wątków historia, w której każdy z nas z powodzeniem może odnaleźć coś dla siebie. Bowiem Kate Morton ma tę pisarską intuicję, która ujmuje czytelnicze serca i która sprawia, że fragmenty jej najnowszej powieści tak łatwo się cytuje i że zawarte w nich prawdy zapadają na dobre w pamięć.

"Ludzie mylą nostalgię z sentymentalnością, a przecież to drugie jest czymś ckliwym i przesłodzonym, podczas gdy nostalgia jest czymś przejmującym i bolesnym, czymś związanym z najgłębszą tęsknotą: ze świadomością, że nie można zatrzymać czasu ani go cofnąć, by odzyskać straconą chwilę czy osobę albo zrobić coś inaczej."

"Córka zegarmistrza" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Kate Morton i z pewnością nie ostatnie. Moje serce skradły zwłaszcza fragmenty dotyczące dzieciństwa charakternej Ady Lovegrove oraz naturalnie losy samej Birdie czyli tytułowej córki zegarmistrza, której zagadkowa śmierć oraz tożsamość stały się przedmiotem różnych spekulacji, a także swoistej fascynacji całe 150 lat od tragicznych w skutki wydarzeń pewnego lata w Birchwood. Zaś postać bystrej Lucy Radcliffe przywodziła mi niezmiennie na myśl Briony Tallis z "Pokuty" Iana McEwana. Podobna żywość umysłu, niezaspokojona ciekawość dziecka, ale przede wszystkim nigdy w pełni uciszone i nieukojone wyrzuty sumienia. To naprawdę świetna powieść, a jedynym jej słabym ogniwem okazały się w moim skromnym mniemaniu współczesne sceny z Elodie w roli głównej.

Tym, co wydaje mi się być w niej najbardziej urzekające, jest niesamowicie piękny, dojrzały i elokwentny język autorki. Dawno już nie trzymałam w rękach książki napisanej w tak lekki i eteryczny sposób, a jednak pełen pasji i cudownej stylistyki – myślę, że brawa należą się również tłumaczowi, bo jestem przekonana, że wykonał kawał dobrej roboty, a na pewno nie było to takie łatwe zadanie, nie tylko ze względu na dojrzałość językową, ale również na atmosferę powieści.

Całość na: [Adres usunięty]