Córka z Argentyny. Utracone córki. Tom 6

Przy premierze szóstej już części pięknego, klimatycznego cyklu „Utracone córki” Sorayi Lane - „Córki z Argentyny” - wróciłam pamięcią do pierwszego tomu, po który sięgnęłam ponad dwa lata temu. Napisałam wówczas, że przepadłam zupełnie i kolejne siedem części po prostu muszę przeczytać. To jednak taki słodki przymus, bo jeśli każda z nich okaże się tak urocza i urzekająca, jak pierwsza, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością.

I powiem Wam, że tak właśnie jest. Jestem urzeczona tymi powieściami. Oczy świecą mi się za każdym razem, gdy widzę zapowiedź kolejnej części i zanurzam się w losy młodych kobiet, których odkrywanie przeszłości przodków rzuca w różne rejony świata. W najnowszym tomie przenosimy się do gorącej, pełnej kolorów i zapachów Argentyny, gdzie w cieniu ogromnej posiadłości Santiago, wśród koni, meczów polo i gęstniejących sekretów splatają się losy dwóch kobiet, Valentiny i Rose, choć dzieli je niemal całe stulecie.

Te dwie linie czasowe, połączone jednym śladem z przeszłości, ukrytym przed laty w drewnianym pudełku w domu dla samotnych matek, są niczym rzeki pełne meandrów i nagłych spiętrzeń, które jednak prowadzą na spokojne wody. Bo ta historia to przede wszystkim opowieść o miłości, kobiecej sile, o podejmowaniu trudnych decyzji, walce z niesprawiedliwością, o odwadze w obliczu zdrady, przemocy i samotności. Valentina musi wyrzec się niemal wszystkiego, by chronić swoje dziecko. Rose musi spojrzeć w oczy przeszłości, by zaufać miłości, odnaleźć swoje miejsce na ziemi i móc naprawdę żyć.

Autorka pisze pięknie, lekko, ale i przejmująco. Angażuje nas w losy obu kobiet, o których nie sposób czytać bez emocji, ale na końcu pozostawia czytelnika z uśmiechem na ustach i przekonaniem, że życie, mimo kłód rzucanych pod nogi, potrafi być piękne. I warto o tym pamiętać szczególnie wtedy, gdy nie widać słońca zza gęstniejących chmur. Bo ono zawsze kiedyś wyjdzie i znów dla nas zaświeci.

Wyobraźcie sobie, że pewnego dnia dostajecie od notariusza pudełko, w którym znajduje się kawałek niebieskiego materiału i drewniana figurka konia. Zawartość tego pudełka okazuje się kluczem do rozwiązania zagadki pochodzenia Waszej babci. Kilka miesięcy później dostajecie list, w którym okazuje się, że jesteście spadkobiercami posesji w Argentynie.

Właśnie to spotkało Rose. Z dnia na dzień jej życie zmieniło się. Babcia, a później mama zmarła. Została sama i za namową swojej przyjaciółki udała się do Argentyny by poznać przeszłość swojej prababci Valentiny.

Autorka zabiera nas do lat 30 XX wieku, gdzie poznajemy młodziutką Valentinę Santiago oraz chłopca o imieniu Felpe. Między nimi od początku pojawiło się uczucie. Jednak była to zakazana miłość. Ona pochodziła z bogatej rodziny, a on był synem stajennego.

Książka posiada dwie linie czasowe, które wzajemnie przeplatają się. Dzięki czemu możemy poznać życie dwóch kobiet, które chociaż są ze sobą spokrewnione to niewiele o sobie wiedzą. Czytając tę książkę nie jeden raz wzruszyłam się. Nie jeden raz na moich ustach zagościł uśmiech.

Tempo akcji jest tutaj umiarkowane. Idealne by poczuć klimat Argentyny oraz emocje jakie towarzyszą bohaterom.

Mocną stroną tej książki są bohaterowie. Zwłaszcza główne bohaterki. Obie bardzo polubiłam. Ale również męskie postacie są tutaj dobrze wykreowane i sprawiają, że czytelniczką szybciej zabije serce.

„Córka z Argentyny” jest już 6 częścią serii „Utracone córki”.

„Pewnego dnia do kancelarii prawniczej w Londynie zostają zaproszone osoby, które z pozoru nic nie łączy. Czekają na nie tajemnicze pudełka niegdyś skrzętnie ukrywane przez kobietę prowadzącą dom dla samotnych matek. W środku znajdują się pamiątki, które niczym wehikuł czasu pozwolą na podróż w głąb rodzinnych tajemnic. Czy nieznajomi odważą się na wyprawę pozwalającą odkryć swoje pochodzenie i pozostawione niegdyś dziedzictwo?”

„Córka z Argentyny” to już szósty tom serii Utracone córki Sorayi Lane, który tym razem zabiera nas w podróż do Ameryki Południowej. Mieszkająca w Londynie prawniczka Rose musi zmierzyć się z bolesną stratą. Śmierć babci, a potem choroba i utrata mamy mocno ją doświadczyły. Również i ona, jako jedna z kobiet, pojawiła się w kancelarii prawniczej i otrzymała tajemnicze pudełko z pamiątkami pozostawionymi dla babci. Co więcej, otrzymuje ona wiadomość z dalekiej Argentyny, iż została jedyną spadkobierczynią niemałej fortuny rodu Santiagów. Nie mająca nic do stracenia Rose postanawia wybrać się w podróż za ocean, by poznać historię rodziny swej zmarłej babci i odkryć, dlaczego przed laty została oddana do adopcji przez swą biologiczną matkę. Na miejscu kobieta nie tylko odkryje dzieje losów Valentiny Santiago, ale także otrzyma szansę na miłość i odnalezienie swego miejsca na ziemi. Czy z tej szansy skorzysta?

Przyznaję, iż najnowsza część serii raz jeszcze skradła moje serce. Soraya Lane wciąż zachwyca mnie swym piórem i przedstawionymi historiami. „Córka z Argentyny” umiejętnie gra na emocjach, łącząc w sobie nie tylko historie miłosne, ale pełne intryg i cierpienia losy niezwykle silnych i wzbudzających ogromną sympatię kobiet. Jestem też fanką znanego już z wcześniejszych odsłon zabiegu prowadzenia równoległej narracji na dwóch płaszczyznach czasowych. Historia Valentiny i jej miłości do Felipe oraz Rose i Benjamina powodowały niemałe wzruszenie oraz bardzo dobrze się wzajemnie uzupełniały, nadając całości ciekawego charakteru. Pełna romantycznej namiętności, przeplatana czułością i melancholią oraz zapachami argentyńskiej ziemi to powieść idealna dla fanów literatury obyczajowej.

Mogę śmiało stwierdzić, iż seria Utracone córki nie traci na wartości, dlatego polecam ją jako idealną lekturę na letnie dni, a sama czekam na ostatnie dwie części, gdyż zapewne będą równie emocjonujące i wciągające jak ich poprzedniczki :)

Przy premierze szóstej już części pięknego, klimatycznego cyklu „Utracone córki” Sorayi Lane - „Córki z Argentyny” - wróciłam pamięcią do pierwszego tomu, po który sięgnęłam ponad dwa lata temu. Napisałam wówczas, że przepadłam zupełnie i kolejne siedem części po prostu muszę przeczytać. To jednak taki słodki przymus, bo jeśli każda z nich okaże się tak urocza i urzekająca, jak pierwsza, to zanurzę się w nich z prawdziwą przyjemnością.

I powiem Wam, że tak właśnie jest. Jestem urzeczona tymi powieściami. Oczy świecą mi się za każdym razem, gdy widzę zapowiedź kolejnej części i zanurzam się w losy młodych kobiet, których odkrywanie przeszłości przodków rzuca w różne rejony świata. W najnowszym tomie przenosimy się do gorącej, pełnej kolorów i zapachów Argentyny, gdzie w cieniu ogromnej posiadłości Santiago, wśród koni, meczów polo i gęstniejących sekretów splatają się losy dwóch kobiet, Valentiny i Rose, choć dzieli je niemal całe stulecie.

Te dwie linie czasowe, połączone jednym śladem z przeszłości, ukrytym przed laty w drewnianym pudełku w domu dla samotnych matek, są niczym rzeki pełne meandrów i nagłych spiętrzeń, które jednak prowadzą na spokojne wody. Bo ta historia to przede wszystkim opowieść o miłości, kobiecej sile, o podejmowaniu trudnych decyzji, walce z niesprawiedliwością, o odwadze w obliczu zdrady, przemocy i samotności. Valentina musi wyrzec się niemal wszystkiego, by chronić swoje dziecko. Rose musi spojrzeć w oczy przeszłości, by zaufać miłości, odnaleźć swoje miejsce na ziemi i móc naprawdę żyć.

Autorka pisze pięknie, lekko, ale i przejmująco. Angażuje nas w losy obu kobiet, o których nie sposób czytać bez emocji, ale na końcu pozostawia czytelnika z uśmiechem na ustach i przekonaniem, że życie, mimo kłód rzucanych pod nogi, potrafi być piękne. I warto o tym pamiętać szczególnie wtedy, gdy nie widać słońca zza gęstniejących chmur. Bo ono zawsze kiedyś wyjdzie i znów dla nas zaświeci.

Szósta część serii "Utracone córki" prowadzi nas z Londynu do Argentyny. To właśnie tam, za sprawą drewnianej figurki konia i błękitnego skrawka jedwabiu, splatają się ze sobą przeszłość i teraźniejszość – historia Valentiny, argentyńskiej dziedziczki fortuny, jej burzliwej miłości i bolesnej straty, oraz opowieść o młodej kobiecie, która próbuje rozwikłać rodzinną tajemnicę. Bohaterki dzieli wiele kilometrów i lat, ale łączą więzy krwi i podobne dylematy – nieukojona tęsknota, złamane serce i trudne decyzje. Soraya Lane ponownie łączy elementy literatury obyczajowej i romansu; prowadzi fabułę w dwóch liniach czasowych i zagłębia się w zawiłości kobiecych losów i uczuć. Powieść z łatwością pobudza wyobraźnię – otula słońcem i błękitnym niebem, krajobrazem oliwnych gajów i rozległych łąk, tętentem końskich kopyt, zapachem pomarańczy i orchidei. Barwna, argentyńska sceneria tworzy ramy dla poruszającej opowieści o rodzinnych sekretach i dziedzictwie, odkrywaniu korzeni, zakazanej miłości, utraconych szansach, żałobie i trudnych wyborach. O kobiecej sile, skomplikowanych ścieżkach, którymi prowadzi nas los, szukaniu swojego miejsca i nowych początkach. "Córka z Argentyny" niesie czytelnika czułą, słodką i romantyczną nutą, ale ma w sobie również smutek i ból. To powieść, która przypomina, że warto walczyć o to, co dla nas ważne. Że dom jest tam, gdzie ludzie, których kochamy.

Soraya Lane ponownie otuliła mnie lekkim i przyjemnym beletrystycznym vibe'm. Urokliwa powieść – idealna na lato.