Córka carycy

Elżbieta była córką cara Piotra Wielkiego i carycy Katarzyny I, a jej los od dawna był zaplanowany. Miała wybranego męża, nie z miłości, a takiego, który miał umocnić wpływy rosyjskiego imperium w Wersalu. Decyzja zapadła, a ona zamierzała wypełnić swoje obowiązki i zostać żoną króla Francji Ludwika XV. Jednak do ślubu nie dochodzi. Umiera jej ojciec, a władzę przejmuje matka. To jeszcze ten czas dość dla niej łaskawy, jednak kiedy i ona umiera, wszystko się zmienia. Wielu marzy o przejęciu władzy w Rosji. Nie wiadomo kto tak naprawdę jest przyjacielem, a kto wrogiem, kto chce pomóc, a kto czyha na życie nie tylko Elżbiety, ale również jej sióstr. Kobieta będzie musiała wykazać się nie tylko sprytem i przebiegłością, aby to przetrwać. Czy jej się uda? Kto jej pomoże? Jak wyglądało życie córki Carycy?

Nie sięgam zbyt często po książki, w których poznajemy życie kogoś znanego. Jednak przeczytałam książkę pt.: „Caryca” napisaną przez tę samą autorkę oraz wydana przez wydawnictwo Marginesy i mi się bardzo podobała. Na dodatek opis na tyle mnie zaciekawił, że pragnęłam poznać historię córki carycy i bardzo się cieszę. Na pewno nie jest to książka dla każdego, wywołuje wiele emocji, niejednokrotnie miałam łzy w oczach. Mnie się podobała, a historię w niej przeczytaną przeżywałam jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Pełna intryg, kłamstw, niebezpieczeństwa, układów i układzików, a jednocześnie pokazująca miłość i jej różne oblicza.

Główną bohaterką jest Elżbieta. Poznajemy ją w różnych momentach jej życia, obserwujemy zmiany, jakie w niej zachodzą. Jest to postać historyczna, o której przyznam szczerze, mało wiedziałam.

Mnie książka zapewniła czas pełen emocji. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

“Każde błogosławieństwo może stać się przekleństwem...

Rewelacyjna powieść historyczna, morze skrajnych emocji. Przenosimy się do XVIII wiecznej, pełnej kontrastów Rosji. Z niepokojem i ciekawością śledzimy dramatyczne losy Elżbiety Piotrownej, naznaczone niebezpieczeństwem, namiętnościami, miłością i stratą. Życie Elżbiety, córki cara Piotra Wielkiego i carycy Katarzyny od samego początku zostało szczegółowo zaplanowane, ma poślubić francuskiego króla, by umocnić wpływy Rosji. I gdy wydaje się, że jej losy są przesądzone, nagle umiera ojciec, a matka zasiada na tronie.

Wielowątkowa, dopracowana w każdym szczególe fabuła całkowicie przykuwa uwagę. Autorka włożyła w swą opowieść ogrom pracy. Przystępny, barwny, naturalny język powodował ogromną przyjemność z czytania. Nietuzinkowo, zajmująco ukazani bohaterowie. Narracja poprowadzona z perspektywy Elżbiety, powoduje, że od samego początku czujemy do niej sympatię. To nietuzinkowa, pełna kontrastów, inteligentna, silna kobieta swoich czasów.

Intrygi, kłamstwa, chore ambicje, szpiedzy, zdrajcy. Nie wiadomo kto jest wrogiem, a kto przyjacielem. Elżbieta, by przetrwać, w tym kłębowisku żmij musi wykazać się nie lada sprytem i przebiegłością. Prawdziwa miłość otworzy jej oczy… Okrucieństwo, bezduszność, rozpusta i… szaleństwo ówczesnego świata. Ludzkie dramaty, namiętności, miłości, zdrady, żądza władzy, pasje. Intrygujące studium rosyjskiej władzy, polityki, ideałów społecznych, obyczajów.

Fascynująca, intrygująca, rzetelna, klimatyczna, mądra, nietuzinkowa historia. Zajmująca obyczajowość idealnie współgra z prawdą historyczną. Dynastia Romanowów w całej odsłonie, niezmiennie pozostaję pod jej wrażeniem. Z całego serca polecam! Tatiasza i jej książki:)

Gdy rok temu z zachwytem czytałam powieść historyczną „Caryca” o losach pierwszej kobiety władającej Rosją wiedziałam, że po kolejną książkę Ellen Alpsten sięgnę z ogromną przyjemnością. I choć po tak genialnej pierwszej powieści „Córka carycy” z pewnością stanowiła dla Autorki duże wyzwanie, to w moim odczuciu poradziła sobie z tym zadaniem wręcz perfekcyjnie. Powiem więcej, zauroczyła mnie jeszcze bardziej!

Kim była jedyna kobieta, która objęła władzę w Rosji w wyniku przewrotu pałacowego?

Z Elżbietą Piotrowną Romanową, córką Piotra Wielkiego i carycy Katarzyny I, spotykamy się w momencie, gdy to od jej wyborów zależą dalsze losy Rosji i jej samej. Wyborów trudnych, łamiących serce, których musi dokonać, by objąć władzę. Cofamy się jednak o osiemnaście lat wstecz, by poznać Lizeńkę, odważną, ciekawą i przekorną nastolatkę, która wyczekuje ślubu z królem Francji. Na jej dziecięcej beztrosce jednak już teraz kładzie się cieniem dworskie życie pełne intryg, zdrad i śmierci.

"W Rosji żadna zmiana nie zachodzi łatwo, nawet nadejście nowej pory roku".

Pierwszoosobowa narracja Elżbiety ukazuje nam postaci historyczne i kolejne wydarzenia z perspektywy najpierw dziewczynki, później kobiety coraz bardziej świadomej, że karta może odwrócić się w każdej chwili. Że tylko zabieganie o poparcie odpowiednich osób i przebiegłość pozwolą jej przetrwać kolejne zmiany na rosyjskim tronie, a kiedy przyjdzie czas samej się o niego upomnieć.

Tak niesłychanie barwnie kreśli Autorka obraz ówczesnych czasów, że ich klimat jest wręcz namacalny, a wplatając w opowieść przepowiednię leśnego potwora Leszego dodaje do niej szczyptę słowiańskiej magii. I te dwa elementy sprawiły, że momentami zapominałam, że nie czytam jedynie fascynującej powieści, a odkrywam życie ludzi, którzy w XVIII wieku walczyli o władzę, ulegali namiętnościom, cierpieli i kochali. Ludzi, w których losy bez reszty się zaangażowałam, z którymi wręcz współodczuwałam. Na temat których po odłożeniu książki wyszukiwałam informacji w Internecie, by zweryfikować prawdziwość zdarzeń, które wydawały mi się wręcz niewiarygodne. Bo czy można prawdę historyczną przedstawić w tak pięknej, intrygującej i porywającej formie? Ellen Alpsten udowadnia, że tak.

Bardzo zachęcam Was do lektury, bo dawno nie czytałam tak genialnej powieści historycznej. I dodam, że „Córkę carycy” można czytać niezależnie od „Carycy”, ale dlaczego mielibyście sobie odmawiać tej przyjemności?

Ellen Alpsten zaimponowała mi "Carycą", w której zamknęła całą kwintesencję sfabularyzowanej powieści historycznej. W ten sposób udowodniła, że potrafi zaskoczyć czytelnika, ująć go pomysłowością oraz przekazać wiedzę wartą zapamiętania. Z przyjemnością więc zdecydowałam się na jej kolejną lekturę utrzymaną w podobnej tematyce a "Córka carycy" po raz kolejny pokazała talent autorki.

Proza Alpsten charakteryzuje się bardzo dobrym stylem. Chociaż w jej powieściach pojawia się dużo opisów potrzebnych dla wprowadzenia do tematu, to jednocześnie nie są one nachalne ani męczące. Z wprawą dobrego bajarza autorka prowadzi nas bowiem przez plastyczną opowieść, której sceny powoli odgrywają się w naszej wyobraźni a wszystko otrzymuje w pełni wiarygodny wydźwięk, gdy sylwetki bohaterów stają się realne i wielowymiarowe.

Mam wielką słabość do wszystkiego co wiąże się z historią Romanowów, więc opowieść o Elżbiecie pochłonęła mnie bez reszty. Córka cara Piotra Wielkiego i carycy Katarzyny I miała z góry wyznaczony plan na życie, któremu nie mogła się sprzeciwić. Młoda dziewczyna zrobi wszystko, by wypełnić swój obowiązek, ale nie może zapomnieć również o swoim harcie ducha, który prowadzi ją od najmłodszych lat. Jednak wszystko zmienia się wraz z przepowiednią a my czytamy o tym jak ludzie zmieniają się pod wpływem chwili. Zbędne analizy i niepotrzebne gdybania odwracają człowieczeństwo i ludzi zmieniają w rządne władzy potwory.

To pochłaniająca lektura, która ma wiele do powiedzenia. Nie tylko wchodzimy w głąb historii i poznajemy jej niuanse, ale jednocześnie angażujemy się we wszystko z podwójną siłą, ponieważ sami czujemy się uczestnikami w rozgrywanej akcji. Autorka nie szczędzi nam analiz, buduje wyjątkowy klimat, wplata w opowieść mnóstwo intryg, sekretów i skrajnych działań postaci, które wydają się cieszyć z całego zła jakie zapoczątkowały. Nie jest to bowiem radosna opowieść, w której znajdziemy nadzieję na lepsze jutro, ponieważ jak to bywa w przypadku powieści opartych na prawdziwym życiu - proza codzienności odbiła się na córce carycy i jej przyszłości. Nie zmienia to faktu, że całą fabułę po prostu chłonie się z zapartym tchem, by jak najszybciej dowiedzieć się wszystkiego co tylko możliwe.

"Córka carycy" to napisana z rozmachem opowieść, w której każde słowo wydaje się mieć znaczenie. Książka imponująca, wykorzystująca swój potencjał a także uzupełniająca wiedzę czytelnika. Ellen Alpsten doskonale wie jak stopniować tempo, wprowadzać potrzebne emocje a przy tym żoblogwać kreacjami bohaterów, by nieustannie, na każdej stronie, pleść opowieść o przeszłości naznaczonej wielkim poświęceniem.

„Córka carycy” to kontynuacja wspaniałej książki „Carycy”. Tym razem autorka skupia się na opisaniu dziejów córki cara Piotra Wielkiego i carycy Katarzyny I. Ma ona poślubić króla Francji Ludwika XV i umocnić dzięki temu wpływy rosyjskie w Wersalu. Wszystko się jednak zmienia gdy wraz z siostrą, Aniuszką wymykają się do lasu i udają się do Leszy by poznać swoją przyszłość. Przepowiednia, którą usłyszała na zawsze odmieniła jej życie. Do tego ich ojciec nadaje swoim córką tytuł caryc. Tytuł ten jest dla nich zarówno błogosławieństwie jak i przekleństwem.

Jak na każdym dworze tak i na rosyjskim dworze nie brakuje intryg i tajemnic. Ale również namiętności i miłości. Elżbieta musi być przebiegła i czujna. Nie wie kto jest przyjacielem a kto wrogiem. Komu może zaufać a komu nie.

Nigdy nie lubiłam historii, ale dzisiaj dzięki takim książkom jak „Caryca” czy „Córka carycy” mogę poznać bliżej zarówno Elżbietę i jej rodziców, Cara Piotra Wielkiego i jego żonę Katarzynę. Opowieść o Elżbiecie wciąga od pierwszych stron i nie pozwoli odłożyć się nawet na chwilkę. Autorka posiada niezwykle lekkie pióro i dzięki temu przez książkę płynie się. Oprócz wspaniale wykreowanych historycznych postaci, Ellen Alpsten zadbała o detale, dzięki którym można lepiej poczuć czasy w których żyła Elżbieta jak również warunki panujące na dworze jednej z największych dynastii, Romanowów.

Książka nie należy do cienki i jest napisana drobnym drukiem, ale mi to nie przeszkadzało. Zawarta w niej historia opisana z dużym rozmachem sprawiła, że nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie.