Córeczki

Jedni rodzą się geniuszami matematycznymi. Inni zaś z talentem pisarskim. Bez wątpienia do tej drugiej grupy należy Adrian Bednarek, który w swych książkach wprowadza nas w wyjątkowy klimat. Zapewne do tej pierwszej również należy, gdyż zawsze może liczyć… na uznanie swych czytelników. Autor za każdym razem buduje mroczny klimat, który pochłania maksymalnie. Tak samo jest w przypadku Jego najnowszego thrillera psychologicznego pod tytułem „Córeczki”. Ta licząca ponad sześćset stron książka intryguje fabułą i porusza stworzonymi kreacjami bohaterów. Podczas czytania towarzyszy nam istna karuzela emocji. Opis traumatycznych doświadczeń, pozostawia trwały ślad w psychice. Nie sposób wyobrazić sobie, co czuć musi ofiara, poddana takim torturom nie tyle co cielesnym, co psychicznym. Nikt z nas nigdy, choć na ułamek sekundy nie chciałby stanąć przed takim dylematem, jak matki „Córeczek”. Tajemniczy klimat jaki Adrian Bednarek zarysował, tworzy w naszych umysłach niepowtarzalną aurę. Poznajemy historię Ewy, niedoszłej policjantki, która prowadzi butik w centrum Częstochowy oraz Polii, nauczycielki tańca pole dance. Osobowości bohaterek, to dwie skrajności, różnica wieku, czy podejścia do życia ukazuje nam kobiety odmienne od siebie. Obie kobiety łączy wspólna historia, związana z mordercą okrzykniętym mianem Stracha na wróble, który w dzieciństwie wyrządził im krzywdę pozostawiającą trwały ślad. Gdy po latach Ewa trafia na jego trop, postanawiają razem połączyć swoje siły w próbach odnalezienia mordercy. Bezwzględne w swych działaniach dążą do wymierzenia sprawiedliwości. Czy zdołają rozwikłać zagadkę, która od ponad dwudziestu lat nie została rozwiązana? Do jakich czynów są zdolne, by pomścić mordercę, który zesłał zło na ich rodziny? Z każdą stroną akcja nabiera tempa, tak by w newralgicznym punkcie historii rozsadzić nasze emocje na drobne kawałki. A gdy wszystko połączymy w jedną całość, otrzymujemy obraz wstrząsającej historii, którą stworzyć mógł tylko pisarz posiadający niebywały talent w swym twórczym umyśle. Drżenie rąk i ciarki na całym ciele towarzyszyć będą Wam wraz z każdym krokiem Ewy i Polii w dochodzeniu do wymierzenia sprawiedliwości. Chęć zemsty, która przepełnia kobiety, jest tak ogromna, że nie zawahają się sięgnąć po najcięższy kaliber. Autor fenomenalnie wniknął w psychikę człowieka owładniętego chęcią zemsty. Rozłożył na czynniki pierwsze wszelkie elementy, które posuwają nas do czynów dążących do zadośćuczynienia złu, którego doświadczyliśmy. Adrian Bednarek umiejętnie dawkuje emocje, które stopniowo narastają w naszych umysłach. Warto sięgnąć po tę książkę, by poznać nowe oblicze Autora, który dotychczas znany był z mroczniejszych klimatów. „Córeczki” to powieść utrzymana w tonacji thrillera psychologicznego, który stoi w czołówce książek tego gatunku. Adrian Bednarek rośnie w siłę, udowadniając swoim czytelnikom, że również w tym gatunku ma ogromne pole do popisu, a jego potencjał to dobry prognostyk na przyszłość. Zatem Panie Adrianie proszę tworzyć kolejne dzieła. Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Novae Res [Adres usunięty]

„Córeczki” to trzecia książka autora, którą miałam przyjemność czytać. Została mi do uzupełnienia jeszcze seria z Kubą Sobańskim.

Dwie kobiety, o których życiu zdecydował psychopata, sprowadzając przed laty na ich rodziny niewyobrażalny koszmar. Dwie kobiety, które tak wiele dzieli, a łączy bolesna tajemnica nie pozwalająca normalnie żyć.

To one wpadają na trop zwyrodnialca i zaczynają niebezpieczne i bardzo ryzykowne śledztwo, by odkryć jego tożsamość. Czy chcą sprawiedliwości, czy kieruje nimi chęć zemsty? I od razu nasuwa się pytanie dlaczego sprawy nie prowadzi policja? Tego już nie zdradzę żeby nie psuć Wam przyjemności z lektury.

Jest intrygująco i zaskakująco. Jest naprawdę dobrze, a silne emocje zagwarantowane. Dylemat postawiony przed bohaterami i pośrednio czytelnikiem najlepiej pojmą rodzice. Ja nie byłam w stanie wyobrazić sobie siebie w takiej sytuacji, przerosło mnie to zupełnie. Jeżeli miałabym się czepiać, to skróciłabym jedynie niektóre opisy, niepotrzebnie spowalniające akcję, a niewiele wnoszące do tekstu.

Trzeba przyznać, że autor ma niebanalne pomysły na fabułę swoich książek, a kolejni kreowani przez niego psychopaci są coraz bardziej wyraziści. Jestem ogromnie ciekawa czym zaskoczy nas w kolejnej książce, która pojawi się już w przyszłym roku.

Córeczki, Adrian Bednarek.

Czytałam różne opinie odnośnie tej książki i jestem zaskoczona ich rozbieżnością. Ja osobiście uważam, że jest to książka warta uwagi. Trzeba przyznać, że jest to niezły grubasek, ma ponad 600 stron ale bardzo szybko się tę książkę czyta. Wydaję mi się, że akcja jest dobrze poprowadzona. Miejscami może było troszkę za dużo opisów, ale i tak uważam, że jest to historia godna uwagi. Trochę tez irytowały mnie główne bohaterki. Miałam wrażenie, ze Autor nie do końca był spójny w swoich przemyśleniach odnośnie tworzenia postaci. Po prostu, mam na myśli, że nie wszystko jest dopracowane tak jak być powinno. Choć trzeba przyznać, że zabójca był dobrze wykreowany. Do samego końca nie mogłam odgadnąć kto mógł być mordercą. Emocji w tej lekturze też jest całkiem sporo. Ewa i Pola. To dwie różne osoby, ale łączy je coś bardzo bliskiego, a mianowicie jeden morderca, który zniszczył im życie. Ewa przez przypadek, po kilku latach, ponownie wpada na trop mordercy. Odnajduje Polę, dziewczyny wspólnie próbują złapać psychopatę. Nie jest to jednak łatwe, bo jest to całkiem mądry zabójca, którego bardzo ciężko jest złapać. Trzeba przyznać, że śledztwo prowadzone przez dziewczyny bywa często drobiazgowe i bardzo szczegółowe, ale ma to całkiem spore znaczenie dla sprawy. Dziewczyny nie poprzestaną, póki nie znajdą podejrzanego... Śmiało mogę powiedzieć, że w tej powieści mogłoby być mniej dokładnych opisów, przez co książka byłaby krótsza, ale może i przez to sensowniejsza i bardziej dopracowana. I tak jednak uważam, że warto sięgnąć po ten tytuł.

Książka opowiada o historii Poli i Ewy, które w dzieciństwie spotkały się z chorym psychicznie człowiekiem, który zabrał im siostrę, a także dzieciństwo. Ewa bardzo kochała swoją siostrę - Martę. Ta była w stanie oddać swoje życie, aby uratować Ewę. Za to Pola nienawidziła swojej siostry - Pauliny.

Ewa, chcąc zemsty na człowieku, (który nazwały go razem z Polą Stracha na wróble) chciała go odnaleźć i prowadziło śledztwo już kilka lat. Ewa miała swój skromny butik z drogimi rzeczami sportowymi, a Pola udzielała lekcji Pole dance. Pewnego dnia Ewa będąc na zapleczu w salonie fryzjerskim swojego chłopaka, usłyszała głos, którego nie chciała słyszeć. To był głos Stracha na wróble. Po tym skontaktowała się z Polą i zaczęły poszukiwania i realizowania zemsty....

Ewa jest niedoszłą policjantką, która prowadzi butik w centrum Częstochowy i stara się ogarnąć życie uczuciowe. Pola porzuca studia medyczne, ledwo wiąże koniec z końcem dorabiając sobie w barze i udzielając lekcji pole dance. Dzieli je wszystko : wiek, charakter, pochodzenie . Łączy jedno - zamaskowany morderca,który odebrał im siostry i normalne życie. Gdy Ewa wpada na trop ,,Stracha na wróble`` dziewczyny biorą sprawy w swoje ręce i planują zemstę, każda ma inny plan …

.

Popłynęłam! Zapomniałam o obiedzie, sprzątaniu itp ale książkę musiałam skończyć, pożerałam ją pchana ciekawością, tajemniczością i napięciem,które pojawiło się od pierwszych stron. To moje drugie spotkanie z autorem i już wiem, że na każdą kolejną książkę będę czekać z utęsknieniem.

Powieść naładowana emocjami począwszy od strachu, złości, niedowierzaniu skończywszy na bólu i okrucieństwie. Kalejdoskop uczuć towarzyszył mi przez całą książkę, nie było miejsca na nudę i sentymenty. Akcja pędzi do przodu dostarczając nam coraz to ,,lepszych`` rewelacji.

Zemsta jest kobietą, zemsta najlepiej smakuje na zimno. Każdy z nas słyszał to określenie i po lekturze Córeczek z pierwszym stwierdzeniem zgadzam się w 100 procentach natomiast czy było warto? Czy tego spodziewały się bohaterki? Z mojej perspektywy nie bardzo, autor nie oszczędził dziewczyn i zafundował im ponure zakończenie .

Nie chce zdradzać niuansów i tajemnic lektury tym, którzy jeszcze nie czytali bo mam nadzieję, że to zrobicie i udało mi się Was zaintrygować, a jeśli macie niedosyt czarnych charakterów w Córeczkach ich nie zabraknie.

Fabuła "Córeczek" Adriana Bednarka opiera się na tragicznych historiach kilku rodzin. Wydarzenia, które miały miejsca w trakcie kilkudziesięciu lat, mocno splatają się, a łączy je jedna osoba - pan Strach na Wróble. Przydomek nadały mu Pola i Ewa. Tragedie, które wydarzyły się w ich domach, kiedy były dziećmi, mają ogromny wpływ na kształtowanie się ich charakterów i późniejsze losy.

Dziewczynki wyrosły na piękne atrakcyjne kobiety - nie są już tak bezbronne jak 10 i 20 lat temu - drzemie w nich kobieca siła i chęć zemsty. Nie łączą je więzy krwi czy wspólne zainteresowania - są sobie całkowicie obce, ale mają tajemnice ukrywane przed resztą świata. Tylko one i ich matki znają prawdziwy tok wydarzeń sprzed lat. Ewa i Pola potrafią przeprowadzić własne śledztwo - z dala od policji. Dzięki swojej inteligencji na podstawie tropów są coraz bliższe poznania tożsamości mordercy ich sióstr. Napięcie rośnie z każdą stroną. W moim przypadku apogeum emocji, które we mnie buzowały w trakcie lektury, miało miejsce, kiedy dziewczyny odkryły pewien zeszyt. Gdy razem z Polą i Ewą czytałam jego fragmenty, naprawdę bałam się, byłam zszokowana. "Córeczki" mrożą krew w żyłach. Przyszłym czytelniczkom tej książki mogę poradzić, żeby przygotowali się na krwawą jatkę. Nie jest to lektura dla osób o słabych nerwach. Główne bohaterki nie są tylko ofiarami, także mają zdolność do niemoralnych czynów. Adrian Bednarek jest specjalistą w tworzeniu złych charakterów i myślę, że chyba właśnie na tym polega sukces jego książek.

W "Córeczkach" mieściło się tyle zła, okrucieństwa i bólu, że muszę trochę ochłonąć po tej książce. Powieść wywołała we mnie wiele emocji, co oznacza, że w mojej ocenie jest dobra. Ilość pojawiających się we mnie emocji w trakcie czytania jest dla mnie pierwszym kryterium, na podstawie którego oceniam książkę. Fabuła odchodzi trochę na dalszy plan, ale także jest ważna. Momentami miałam wrażenie, że była ona trochę naciągana i nielogiczna, że nikt w prawdziwym świecie tak by się nie zachował. Ale to jest fikcja literacka - a fikcja przecież odbiega od rzeczywistości, rządzi się własnymi prawami.

Z czystym sercem mogę polecić tę lekturę fanom thrillerów i kryminałów. Mamy swoich dobrych polskich pisarzy specjalizujących się w tych gatunkach, a Adrian Bednarek do nich należy,

Marta Ginter

Po raz trzeci sięgnęłam po twórczość Adriana Bednarka i po raz kolejny jestem zachwycona. Z każdą powieścią autor stawia coraz wyżej poprzeczkę innym, a sam dochodzi do perfekcji w swojej twórczości. Aż się boję myśleć, co może mnie spotkać przy kolejnej odsłonie jego pomysłów …

Dwie tak różne osoby, a tak sobie bliskie w bólu i wspólnej tragicznej przeszłości. Ewa – niedoszła policjantka, zajmuje się prowadzeniem butiku w centrum Częstochowy. Pola – porzuciła studia medyczne i jest instruktorką polo dance. Każda z nich żyje we własnym świecie i zmaga się z bólem. Co je połączyło? Podobne tragiczne wydarzenia, które dotknęły ich rodziny. Obie dążą za wszelką cenę do schwytania sprawcy koszmarów ich rodzin. Określają go mianem Strach na Wróble. Ich rodziny ukryły w tajemnicy prawdziwy przebieg wydarzeń sprzed lat, żyły w kłamstwie i przekonaniu, że tak będzie najlepiej. Ich matki do dziś zmagają się z koszmarem, którego doświadczyły od przestępcy, wybór, którego musiały dokonać, nie daje im spokoju, cały czas dźwigają na barkach tamte tragiczne wydarzenia. Czy mogły temu zapobiec? A gdyby wybrały inaczej lub w ogóle nie dokonały żadnego wyboru, jak dziś wyglądałoby ich życie? Czy jeszcze by dzisiaj w ogóle żyły? Mnóstwo trudnych, nie dających spokoju pytań, które chyba nigdy się nie skończą …

Przypadek sprawił, że Ewa wpadła na trop sprawcy. Rozpoznała go po głosie. Od tego momentu wydarzenia nabierają rozpędu, akcja się rozkręca na dobre, a nam przyjdzie tylko czekać na jej finał. Ich prywatne śledztwo mknie bez zatrzymywania, czasami zmienia dla zmylenia swój bieg, życie bliskich jest w wielkim niebezpieczeństwie, nie każdy może spać spokojnie. Nawet nie powinien …

Córeczki to niebezpieczna gra na emocjach, z zagadką mającą swoje źródło w przeszłości, w tragediach rodzin, których wybór przez mordercę był przypadkowy, ale miał wspólny klucz. Autor gra na naszych emocjach, szalenie z nami się przekomarza, utrudnia dochodzenie do prawdy i zmienia wielokrotnie nasz tok myślenia. Sprawnie nami manewruje, osacza i sprawia, że czujemy się jak skrzywdzone tytułowe córeczki. Maleńkie i przytłoczone, ale z wielkim pazurem i odwagą. Nie ma miejsca i czasu na zbędne ceregiele, walczymy z demonem przeszłości, bezwzględnym psychopatą. Nawet trudno sobie wyobrazić rozmiar jego okrucieństwa, tego nie jest się w stanie przekazać w kilku słowach, to trzeba poczuć przy głębszej lekturze tej powieści.

Córeczki skłaniają do konfrontacji z trudną przeszłością, pozwalają dążyć do odkrycia prawdy, nie ważne, że ogromnie bolesnej, ale taki cel mają przed sobą bohaterki. Wspólne dążenie do obnażenia Stracha na Wróble jednoczy je w działaniach, co prawda nie zawsze są zgodne w metodach, ale mają wspólnego wroga. Czy odkrycie, jakiego dokonają pozwoli im uznać, że ich rodziny zostały pomszczone? Czy będą mogły spokojnie spojrzeć w lustro?

„... wspólne dźwiganie tego samego bólu zawsze jest łatwiejsze niż bycie samotnym w niedoli”.

Adrian Bednarek wyczynia z nami cuda. Gra na naszych emocjach. Nerwy rozpala do czerwoności. Serce mało z nas nie wyskoczy. Serwuje nam masę okrucieństw i przerażenia. Nawet brak mi słów, aby opisać wszystkie stany emocjonalne, jakie przy tej lekturze mnie nawiedziły. Strach, ból, rozpacz, złość, obawa czy chęć zemsty były ze mną przez ponad 600 stron. Nie opuszczały mnie nawet na chwilę, ich konfiguracja i natężenie w danej chwili zależały tylko od wydarzeń, których byłam uczestnikiem. Czasem ból zamieniał się miejscem ze strachem, rozpacz mijała się z chęcią zemsty, ale wszystkie zawsze były przy mnie obecne. Takie emocjonalne eldorado.

Muszę przyznać szczerze, że z każdą kolejną stroną pragnęłam coraz bardziej dojść do prawdy, to był mój cel - odkryć ją. Z każdą minutą czytania rozpalam się do czerwoności, czy to ze strachu czy przerażenia, nie istotne, ważne, że nie chciałam tej powieści wypuścić z ręki. Chciałam ją chłonąć całą tu i teraz. Cały dzień spędziłam przy niej, po prostu nie mogłam jej odstawić, nawet kosztem zaniedbania niektórych codziennych obowiązków.

Nie będę chyba zbyt oryginalna, gdy wspomnę, że zakończenie mnie zaskoczyło i nie w pełni usatysfakcjonowało. Rozbiło mnie na drobny mak. Było nieprzewidywalne. Czy takiego oczekiwałam? Chyba nie do końca.

Czy mogę ją polecić? Nie, jej nie trzeba reklamować, ona sama w sobie jest cenną wartością. Bombą z opóźnionym zapłonem, która w każdej chwili może wybuchnąć. A kiedy wybuchnie? W najmniej spodziewanym momencie. Więc chwytajcie ją, póki jeszcze lont powoli się tli ...

Historia dwóch młodych kobiet-Ewy, która ma 30 lat i Poli, dziesięć lat młodszej. Obydwie doświadczyły jako dzieci tego samego-okrutnej gry Stracha na wróble! Gry w której trzeba dokonać wyboru,który jest najcięższym wyborem w życiu matki.Czytając serce biło mi szybciej gdy próbowałam postawić się na miejscu bohaterów.Nie da się podjąć dobrej decyzji gdy stoi nad Tobą przerażający mężczyzna z workiem na głowie, a w rekach trzyma broń. Każda będzie zła,i będzie niosła za sobą konsekwencje. Autor nie szczędzi nam tutaj emocji!Sceny z przeszłości są opisane tak że niemal byłam w tym domu i stałam obok nich.Scena z dzieciństwa samego Stracha, spowodowała że miałam łzy w oczach, i poczułam żal.Wielką sympatią obdarzyłam w tej książce Ewę,która była zdeterminowana i oddana,i to nie znaczy że Poli nie polubiłam. Polubiłam...ale! Pola żyje pełnią nienawiści...nienawiści do każdego,ale patrząc na to jak wyglądało jej życie przed i po „grze” nie ma się co dziwić.Chociaż Strach zagrał w obu domach w tą samą grę, różniła się ona diametralnie. Ciężko jest napisać cokolwiek by nie zdradzić zbyt wiele i nie zepsuć wam świetnej i grubej 😆 lektury! A do tak owej was zachęcam. Jest to świetny thriller, w którym znajdziecie wszystko co powinno się znaleźć-strach,ból,zaskoczenie,miłość,poświęcenie i zemsta. Sięgając po książki pana Adriana już z góry zakładam świetną lekturę i nigdy się nie pomyliłam!Jestem pełna podziwu jak autor konstruuje postaci,buduje napięcie i o zgrozo! Wymyśla te historie i motywy jakimi kierują się zbrodniarze 😱 to jest dla mnie zawsze najciekawszy element książki👌🏻i zawsze jestem w szoku 😆 Uwielbiam! I polecam każdemu! A panu Adrianowi życzę by któraś z jego książek doczekała się ekranizacji, a ta książka nadaje się do tego świetnie ❤

Ewę i Pole różni wszystko : wiek, charakter, styl życia, ale połączyło jedno - tragedia sprzed lat i chęć zemsty na człowieku, który bezpowrotnie zniszczył ich życie. "Córeczki" to doskonały thriller, który po prostu trzeba znać. Doskonała fabuła, która w pewnym momencie sprawiła, że autentycznie się bałam,😱😱😱 odpowiednie budowanie napięcia, przez które wiesz, że nie porzucisz tej historii póki nie dowiesz się prawdy, a które w pewnym momencie zaczynało mnie denerwować bo chciałam wiedzieć wszystko od razu 😁

Zakończenie też mnie nie zawiodło. @adrian_bednarek_autor chylę czoła bardzo nisko i gratuluję wyobraźni 😁

[Adres usunięty]

"Chodź tu, kochanie, może nic ci się nie stanie"

Na książki Adriana Bednarka zawsze czekam z ogromną niecierpliwością i za każdym razem jestem bardzo ciekawa jaki psychopata, tym razem wyjdzie spod jego pióra. Tak też było z tą powieścią. "Córeczki" różnią się od poprzednich książek autora, ale mi to zupełnie nie przeszkadzało. Po raz kolejny dałam się wciągnąć w opowiadaną przez niego historię. Nie jest ona co prawda tak trzymająca w napięciu jak choćby seria z Kubą Sobańskim, jednak moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

Ewa - trzydziestolatka, prowadząca ekskluzywny butik w centrum Częstochowy. Pola - wytatuowana instruktorka pole dance. Dzieli je prawie wszystko. Tak różnym kobietom trudno byłoby znaleźć wspólny język, jednak chęć zemsty potrafi łączyć jak mało co. Strach na Wróble to morderca, który od lat pozostaje nieuchwytny. Zniszczył rodziny Ewy i Poli, a ich życie zamienił w piekło. Trauma, którą przeżyły w dzieciństwie sprawiła, że postanowiły działać wspólnie i odnaleźć psychopatę. Rozpoczynają własne śledztwo, nie spodziewając się dramatycznego zakończenia.

"Córeczki" to zdecydowanie łagodniejsza odsłona Adriana Bednarka. Nie jest tu tak mrocznie i krwawo, jak zwykle w jego powieściach, co nie znaczy, że jest źle. Choć muszę szczerze powiedzieć, że jest najsłabszą z książek autora.

Mimo to "Córeczki" czytało mi się przyjemnie i szybko. Dozowanie informacji, stopniowe przedstawianie psychiki bohaterów tylko wzmagało moje zaintrygowanie napisaną przez Bednarka historią. Ewa i Pola to zdecydowanie postaci, których nie da się lubić. Obie są wyjątkowo irytujące. Było mi ich żal, ale swoim zachowaniem sprawiały, że momentami kibicowałam Strachowi.

Oczywiście nie sposób o nim nie wspomnieć. Kolejny raz Adrian Bednarek stworzył pokręconego i bezwzględnego psychopatę. Ciekawym wątkiem powieści jest jego pamiętnik, w którym opowiada o tym co pchnęło go do popełnienia takich okropnych zbrodni.

Jest kilka rzeczy, które przeszkadzały mi w czasie lektury, jak na przykład zbyt rozwlekłe opisy czy sceny seksu ciągnące się przez kilka stron książki. Generalnie jednak moim zdaniem jest to lekki thriller z zaskakującym zakończeniem, który warto przeczytać.

To moja pierwsza styczność z autorem i juz wiem, że nie ostatnia. "Wspólna tajemnica jednoczy bardziej niż więzy krwi".

Ewa, trzydziestolatka, prowadzi butik w cetrum Częstochowy. Pola, ledwo wiąże koniec z końcem, udzielając lekcji pole dance. Różni je wszystko, a łączy straszna tragedia, która spotkała je kilka lat wcześniej. I nagle zdarza sie coś co naprowadza je na pewien ślad i od tej pory przyświeca im jeden cel, zemsta na mężczyźnie, którego nazwały Strachem na Wróble.

Autor bardzo powoli wprowadza nas w świat "córeczek", wiemy, że wydarzyło sie coś strasznego, ale długo musimy czekać na rozwinięcie.

Oprócz tragedii, która spotkała Ewę i Pole, musimy też poświęcić chwilę uwagi dwóm matką, które zostały postawione przed wyborem jakim chyba żadna matka nawet sobie nie wyobraża.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Jest to dość obszerna historia, bo przed czytelnikiem aż 608 stron ale niech Was to nie zniechęca. Książkę czyta sie bardzo szybko, bo historia jest bardzo ciekawa.

Polecam gorąco.

Za możliwość przeczytania dziekuję @wydawnictwo_novaeres

"Tęsknota jest trucizną, wybieram śmierć, widziałem na własne oczy, jak potrafi wszystko uprościć."

Ewa i Pola to diametralnie różniące się od siebie dziewczyny, można by rzec, że są niczym dwa przeciwległe bieguny. Ewa - dojrzała kobieta, niedoszła policjantka prowadząca prywatny butik z artykułami dla sportowców. Pola rozpoczyna w zasadzie w dorosłe życie, studia medyczne zamieniła na pole dance, którego jest instruktorką. Zadziorna blondynka z tatuażami. Co łączy tę dwójkę? Tragedia rodzinna takiego kalibru, że nie życzyłabym jej największemu wrogowi. Strach na wróble, bo tak został nazwany w nawiązaniu do swojego "przebrania" morderca, w odstępie dziesięciu lat, w brutalny sposób sprowadza koszmar na obie rodziny. Dramat, którego konsekwencje matki jak i córki będą odczuwać do końca życia. Gdy pewnego dnia, w drodze przypadku, Ewa wpada na trop mordercy, postanawia wraz z "bliźniaczką" odszukać Stracha, odkryć jego tożsamość i dokonać zemsty. Prywatne śledztwo dwóch okropnie zranionych kobiet... A zraniona kobieta nie cofnie się przed niczym w dążeniu do zemsty...

"Córeczki" to thriller, do którego poczułam moc przyciągania w momencie, gdy ten tytuł pojawił się w zapowiedziach ;). Byłam niemal pewna, że historia w nim zawarta będzie naprawdę dobra. Powieść, mimo sporych gabarytów, wciąga już od pierwszych stron, choć początkowo niewiele się dzieje, taki paradoks :) Można? Można ;). Autor przedstawia nam stopniowo sylwetki głównych bohaterów, dozuje informacje, by zaintrygować czytelnika. Charakterystyka zarówno Ewy jak i Poli jest bardzo szczegółowa, co w moim odczuciu jest dużą zaletą. Z największym zaciekawieniem pochłaniałam rozdziały poświęcone retrospekcjom. Tu kartki przewracały się same, a ze strony na stronę byłam coraz to bardziej zdruzgotana. W pewnym momencie wydarzyło się coś, czego bym się po sobie nie spodziewała. Otóż... popłakałam się czytając thriller, autor dokonał niemożliwego. Sama nie potrafię tego wyjaśnić, chociaż... znalazłam jakieś wytłumaczenie. To dowód na to, że Adrian Bednarek potrafi zagrać na emocjach czytelnika i to konkretnie. Rozdziały przedstawione z perspektywy mordercy? Nie lubię tego słowa, ale tu nie da się powiedzieć inaczej - sztos! I tu również należą się brawa za świetną charakterystykę postaci. "Córeczki" to thriller napisany lekkim językiem, przez treść zawartą w książce się płynie, czyta się szybko, a jednocześnie nie chce się jej kończyć. Może i stosunkowo mało w niej drastycznych momentów, ale gdy już się pojawiają to z przytupem. Krwawą rzeź zastępują bardzo dobre portrety psychologiczne bohaterów. Czy "Córeczki" posiadają jakieś wady? Według mnie, jedną. Momentami pewne opisy były zbyt długie, pominęłabym kilka nieistotnych, niczego nie wnoszących do treści akapitów. W morzu tak wielu zalet, jedna wada ;). Podsumowując, moje pierwsze spotkanie z twórczością autora uważam za udane, więc na pewno nie będzie ono ostatnim. Pora nadrobić zaległości, zdecydowanie :).