Co wie rzeka

∞/5⭐

[współpraca recenzencka]

Isabel Ibañez w swojej książce "Co wie rzeka" przenosi nas w XIX wiek. Główna bohaterka, Inez, mieszka z ciotką i jej dwiema córkami, podczas gdy jej rodzice pracują nad wykopaliskami w Egipcie. Rzadko się widują, a ich kontakt ogranicza się do listów. Pewnego dnia, czekając na kolejny list, zamiast upragnionej wiadomości, Inez dowiaduje się że jej rodzice zaginęli w niewyjaśnionych okolicznościach na pustyni. Zrozpaczona dziewczyna pozostawiona jest z jedyną pamiątką po rodzicach – pierścieniem przesłanym wcześniej przez ojca. Zdeterminowana, by dowiedzieć się, co się stało, Inez postanawia wyruszyć do Egiptu na własną rękę. Zostawia ciotce list i w tajemnicy wyrusza w podróż, co już samo w sobie jest aktem odwagi, biorąc pod uwagę ówczesne standardy społeczne. Kiedy dociera do Egiptu, spotyka mężczyznę imieniem Whitford, który na polecenie jej wuja ma odesłać ją z powrotem do domu ciotki. Jak się dowiaduje, wuj nie jest zadowolony z jej przyjazdu, a wręcz przeciwnie. Inez jednak nie zamierza się poddać. Ucieka Whitfordowi i postanawia dowiedzieć się co się stało z jej rodzicami...

Bardzo przypadł mi do gustu styl pisania autorki, książka jest pisana z dwóch perspektyw - Inez i Whitforda. Pojawia się dużo tajemnic i zagadek, a odpowiedzi jest mało, bardzo mało. Postać Inez jest świetnie zarysowana – jej determinacja, by odkryć prawdę o losie rodziców, jest inspirująca i pełna emocji. Ogółem książka jest naprawdę cudowna, określiłabym ją nawet mianem najlepszej książki jaką przeczytałam. W książce znajdziecie motywy takie jak: forbidden love i strangers to lovers.

Dla mnie jako wielbicielki historii ze szczególnym umiłowaniem do starożytnych cywilizacji, ta książka to mokry sen. Nie jestem w stanie nic złego powiedzieć o tym tytule, bo zarówno fabuła, bohaterowie, klimat i zarys historyczny jest na najwyższym poziomie.

„Co wie rzeka” przeniosła mnie prostu do XIX-wiecznego Egiptu, w którym zadurzyłam się bez reszty. Klimat tutaj to majstersztyk! Było gorąco, aromatycznie i kolorowo. Autorka co rusz rozpieszczała nas unikatową architekturą, bajecznymi widokami i pysznymi smakołykami. Czułam się tak, jakbym wędrowała z bohaterami po ciasnych uliczkach Kairu lub uczestniczyła w wykopaliskach archeologicznych.

Fabuła od samego początku była dla mnie ogromnie ciekawa, momentalnie się wkręciłam. W książce naprawdę dużo się dzieje. Oprócz głównego wątku, jakim jest rozwiązanie zagadki śmierci rodziców Inez, mamy jeszcze szukanie grobowca Kleopatry, misję w stylu ninja, szpiegowanie i mnóstwo tajemnic. Uważam, że nie sposób się tutaj nudzić, ja stanowczo na nią nie narzekałam.

Bardzo polubiłam się z głównymi bohaterami. Inez jest kobietą upartą, zawziętą i trochę lekkomyślną, co nie jest typowym usposobieniem damy. Myślę, że niektóre jej zachowania mogłyby wywołać skandal 😅 I właśnie dlatego tak ją lubię. Próbuje ona zerwać okowy, które trzymają ją i nie pozwalają żyć, tak jakby chciała. Zamknięcie przed światem sprawiło, że jej naiwność jest często wykorzystywana, ale wierzę, że przeżyte wydarzenia, zmienią to w kolejnym tomie.

Kompletnie nie dziwię się Rebecce Ross, że zakochała się w Whitcie, on jest boski (i twarz to mu na pewno Michał Anioł dłutem haratał). Aktualnie jestem obsessed na jego punkcie. Szemrany najemnik o tajemniczej przeszłości, który codziennie zakłada maskę, a w swoim arsenale ma ich kilka. I’m in love 🥰 

Uwielbiam relacje głównych bohaterów. Zaczyna się w dość zabawny (z pewnością nie dla Whita) sposób, co zaskakuje mężczyznę, bo spodziewał się damy, an Inez z pewnością nią nie jest. Ich relacji towarzyszą docinki, sprzeczki, ucieczki, krzywe uśmieszki i wzajemne przyciąganie. Ten slow burn momentami mnie zabijał 😫 

Zakończenie złamało mi trochę serce, szczególnie po tym, co stało się parę rozdziałów wcześniej. Isabel tak się nie robi!!! Nie godzę się na to i domagam się happy endu!

Dobrze, że premiera drugiego tomu 5 listopada, bo moje serce dłużej nie wytrzymałoby tej niepewności 💔

Egipt. XIX wiek. Inez otrzymuje list z informacją, że jej rodzice zaginęli na pustyni. Dziewczyna postanawia rzucić wszystko i wyruszyć na poszukiwania. Nie wierzy, że jej rodzice nie żyją i zrobi wszystko, by rozwiazać zagadkę ich zaginięcia. Dołącza do wuja, który wraz z PRZYSTOJNYM asystentem, prowadzi tajemnicze wykopaliska. Czego szukają? Dlaczego chcą odesłać Inez do domu? Dlaczego sprawiają wrażenie jakby coś ukrywali?

Powiem wprost. Nie lubię tematyki Egiptu, pustyni, faraonów i tym podobnych. Autorka złapała mnie na 'przystojnego aystenta'🙈 Ale UWAGA - podobało mi się to! I to jak!🔥 Sama w to nie wierzę, ale egipski świat mnie wciągnął totalnie. Intrygująca bohaterka, która nie daje sobie w kaszę dmuchać (bardzo ją polubiłam),zagadka do rozwiązania, mnóstwo tropów, nie wiadomo komu ufać, co jest prawdą a co nie. A do tego odrobina magii i miłości. Aaah ten asystent 🤤 Chemia między Inez a nim jest taka urocza ❤️ i on też jest taki uroczy i zabawny i....

Ok! Wracając do fabuły! Już myślałam, że wiem o co tutaj chodzi, że rozgryzłam to, ale.... autorka dowaliła takim zdaniem (1 ZDANIEM!) na zakończenie, że szczękę z podłogi zbierałam godzinami! I teraz już nic nie wiem... Zostałam z dziesiątkami teorii i pewnie z żadną z nich nie trafie 😒 ja wgl nie byłam gotowa na to psychicznie, myślałam, że to jeden tom tylko będzie 😅 Mam nadzieję, że kontynuacja pojawi się szybko, bo ja nie mogę tak w zawieszeniu trwać 🥹

Oceniam ⭐️10/10. Trzeba mieć talent, by wciągnąć mnie w egipskie klimaty!

✨️ 'Co wie rzeka'? Ona może wie, ale wy nie wiecie nic😭

Czekam na drugą część! 🔥❤️