Co porusza martwych

🐇🦴 Uwielbiam Zagładę domu Usherów. To dlatego, kiedy usyłszałam, że nadciąga reteling tej historii nie mogłam się doczekać i kiedy tylko Co porusza zmarłych pojawiło się na naszym rynku czytelniczym złapałam za tą historię z niekrytą satysfakcją. Wszak Edgar Allan Poe stworzył pomysł idealny, który szturmem podbił szeroko rozumiany świat opowieści grozy. To dlatego po dziś dzień wiele osób próbowało już swoich sił w powtórzeniu sukcesu mistrza. Były ekranizacje, były opowieści śmiało używające sobie z tego tekstu a tym razem moi kochani mamy maleńką nowelkę.

🐇🦴 Zanim jednak o fabule winniśmy porozmawiać o rzeczach technicznych. Główna postać w tekście używa form neutralnych płciowo. To sprawiło, że polski wydawca pragnąc zachować wierność orygnialnego tekstu zdecydował się na użycie dukaizmów. Jest to bardzo specyficzna forma gramatyczna służąca do opisu osób o nieokreślonej płci wywodząca się z pewnej powieści Jacka Dukaja. Ten zabieg sprawił, że tekst po polsku ma... specyficzny rytm. Na pewno nie każdemu on podejdzie, lecz proszę kochani abyście się tym nie zrażali. Po kilku nieco wolniej przeczytanych stronach idzie do tego przywyknąć i wtedy tekst nabiera jeszcze więcej nietuzinkowego klimatu i magi. Kolejnym technicznym aspektem wartym uwagi jest fakt, że autorka dosyć mocno rozbudowała oryginalny pomysł. Warto pamiętać o tym przed lekturą — i podejść do niej z otwartą głową.

🐇🦴 Aleks Easton to emerytowany żołnież, który przybywa do domu Usherów, aby spędzić ostatnie chwile życia z umierającą przyjaciółką. Madeline Usher toczy niezrozumiała choroba, której źródła próżno szukać w przypadłościach niewymykających się rozsądkowi. Kobieta nocami lunatykuje i posługuje się nieswoich niezwykle zniekształconym głosem jakby problemów nie było wystarczająco choruje również jej brat Roderick. Aleks ma więc na swojej głowie dwa poważne problemy wymagające pilnej interwencji. Problem tkwi jednak w tym, że nasz bohater popychany do przodu wizją pomocy długo nie rozumie, że tylko wszystko bardziej rozwali. Czy może mieć z tym coś wspólnego mroczne jezioro pełne specyficznej flory, jak i fauny ? W rozwiązaniu tej niezwykłej łamigłówki bohatera wspierać będzie pewien brytyjski mykolog i lekarz. A czas ucieka... to zagrożenie gotowe jest pochłonąć ich wszystkich.

ㅤ

🐇🦴 Muszę to szczerze przyznać — podobało mi się. Akcja wprawdzie początkowo toczy się nieco leniwie, lecz w pewnym momencie ładnie przyśpiesza, aby utrzymać napięcie do samego końca. Mam wrażenie, że Kingfisher w przeciwieństwie do Poe idzie o wiele głębiej w powieść gotycką na rzecz porzucenia wątku horrorowego i wychodzi to tej opowieści na dobre. Autorka śmiało czerpie z pierwowzoru, ale również wiele dodaje od siebie. Dzięki temu historia wydaje mi się pełniejsza, lepiej zszyta na bokach z satysfakcjonującym zakończeniem. Rozwiązanie proponowane przez Poe było nieco lakoniczne, miejscami trudne do zaakceptowania. Wersja autorki sprawiła mi więcej satysfakcji. Jeżeli więc zastanawiasz się nad lekturą, bo chcesz sprawdzić jak wygląda nowa wersja Zagłady domu Usherów polecam ci to śmiało ale proszę podejdź do tego z otwartą głową. A może inaczej nigdy nie czytałeś pierwowzoru, ale lubisz historie o mrocznych domostwach ? Wtedy też możesz się tu przepysznie bawić. Nie polecam tylko fanom zajęcy. Jest tu scena, która dla bardziej wrażliwych odbiorców może nie być do przeskoczenia.

Macie przed sobą retelling wyjątkowy i w moim odczuciu najlepszą powieść T. Kingfisher, jaką czytałam, zaskakującą zarówno pod względem formy, jak i treści.

To, co mnie zaskoczyło najbardziej, a jednocześnie najbardziej zachwyciło to sposób, w jaki autorka zaprezentowała nam tę historię. Bazując na klasycznej historii nadała jej wymiaru grozy, gotyckości i niewyjaśnionej tajemniczości. Czytając tę powieść miałam wrażenie, że cała ta mistyka skrywa coś, czego nie jestem w stanie pojąć. Czegoś, co niewyjasnione nadaje większego sensu (jakkolwiek paradoksalnie by to nie brzmiało).

Wyjątkowa jest również forma, o której już wspomniałam. Ponieważ głównym bohaterem powieści jest emerytowanu żołnierzu, posługujacu się wskazanymi wyżej zaimkami. Ich wybór jest wytłumaczony przez autorkę, co również bardzo mi się podobało. W świecie wykreowanym przez Kingfisher osoby wykonujące tę profesję musiały się liczyć ze zmianą formy wypowiedzi, do której przywykły po wyborze płci. Jest to jednak tło powieści i nie na nim skupia się cała fabuła.

Skupia się ona na domu, w którym powoli umiera Madeline Usher, a jej brat cierpi na tajemniczą chorobę. I właśnie do tego domu przybywa żołnierzu Aleks. To, co tam zastaju, wymyka się wszelkim realiom. Pojawiają się dziwne grzyby, a wraz z nimi zające, których zmysły wydają się przyćmione. Aleks, wnikając w ten świat, stara się rozwikłać tajemnicę.

Rewelacja! Uwielbiam pisane w ten sposób historie. Nie dają Ci jasnej odpowiedzi, dużo ukrywają, gubią Cię i jednocześnie nie pozwalają Ci się wymknąć. Powieść, jak na swoją krótką dość formę, jest na tyle angażująca, że nie wypuści Cię dopóki jej nie skończysz.

Pośród wszystkich moich literackich słabości książki z gatunku grozy wiodą prym. Uwielbiam sięgać po straszne opowieści albo nawet te, których celem jest wprowadzenie mrocznego klimatu na pierwszym planie. Z ciekawością więc zdecydowałam się na propozycję od T. Kingfisher, mając nadzieję, że autorka poradzi sobie z wyzwaniem.

Motyw Zagłady domu Usherów wykorzystywany był na wiele sposób. Zapoczątkował to Edgar Allan Poe a jego pomysł przebił się do kanonu jako jeden z najstraszniejszych motywów. Widziałam wiele książkowych prób powtórzenia sukcesu mistrza, widziałam również ekranizacje (niektóre nawet całkiem straszne) a dziś spróbuję przekonać Was do powyższej nowelki (uważam, że tak powinno się ten tekst postrzegać), która może co prawda nie ma w sobie zbyt wielu momentów prawdziwego strachu, ale na pewno może pochwalić się niecodziennym, gęstym klimatem idealnym na nadchodzącą jesień. Bez wątpienia fabuła działa na wyobraźnię a sugestywne zdania autorki idealnie oddają wszystkie niedopowiedzenia zamknięte na drugim planie.

Aleks Easton przybył do domu Usherów w odległej Ruravii, by spędzić ostatnie chwile z umierającą przyjaciółką. Nie spodziewa się, że miejsce przywita go intrygującymi momentami, mrocznym jeziorem, specyficzną fauną oraz florą. W dodatku Madeline Usher lunatykując w nocy mówi nie swoim głosem co przyprawia o dreszcz przerażenia a jej brat, Roderick, cierpi na tajemniczą chorobę nerwową. Aleks pragnąc pomóc rodzinie nie spodziewa się, że dalej będzie tylko gorzej.

To intrygująca lektura, ale jej celem od początku nie było straszenie czytelnika. Retelling kultowego opowiadania Edgara Allana Poe miał przekonywać do siebie klimatem oraz pomysłem prowadzonej fabuły i trzeba przyznać, że to wyszło autorce wzorowo. Książka mimo swojej niewielkiej ilości stron trzyma w napięciu, pobudza nasze szare komórki do myślenia i w pełni angażuję wyobraźnię, gdy dopatrujemy się ukrytych przekazów zamkniętych pomiędzy wierszami. Bohaterowie pochwalić się mogą złożonymi sylwetkami, akcja jest dynamiczna a całość przemyślana, więc nie można zarzucić tej historii zbyt wiele. Może jedynie objętość stron lepiej wypadłaby na bazie dłuższej książki, ponieważ z przyjemnością poznałabym więcej szczegółów związanych z losami bohaterów. Nie wpływa to jednak na jakość wydania, na intensywność wrażeń oraz sporą dawkę skrajnych emocji, ponieważ trzeba przyznać, że historia broni się mrokiem, który wywołuje na plecach czytającego subtelne dreszcze przerażenia.

"Co porusza martwych" to lektura dedykowana fanom gatunku oraz tym, którzy lubią literackie eksperymenty. Pomysł T. Kingfisher okazał się dla mnie ciekawą przygodą na leniwe popołudnie, która idealnie połączyła się z deszczowym dniem. Książka ciekawie poprowadzona, bohaterowie chętni do wpadania w tarapaty, akcja dynamiczna i nieustannie budująca mroczne napięcie. Czy można chcieć czegoś więcej?

Może zacznę od tego, że jestem pod wrażeniem autorki, bo to już któraś książka T.Kingfisher, którą przeczytałam i choć każda z nich urzekła mnie w inny sposób, to łączy je jedno: pod względem literackim są cholernie dobre. Można się kłócić, że fabularnie nie zawsze wszystko odpowiada, ale to już kwestia gustu, jednakże warsztat literacki to mistrzostwo. Ta autorka ma coś takiego, że z niczego potrafi zrobić coś. I właśnie tak było i tym razem.

„Co porusza martwych” jest retellingiem dzieła Edgara Alana Poe pod tytułem „Zagłada domu Usherów”. Specjalnie dla tej książki przeczytałam pierwowzór, ale spokojnie wy nie musicie tego robić. Ja po prostu lubię znać pierwotny tekst, żeby moć sobie porównać i ewentualnie się do tego odnieść. I w tym wypadku mogę wam powiedzieć, że to co stworzyła Kingfisher jest zdecydowanie lepsze. U Peogo brakowało mi pewnego rozwinięcia, zbudowania historii postaci, ale autorka i temu zaradziła. Jednocześnie zachowała klimat, a nawet jeszcze bardziej go podsyciła.

Jak już jesteśmy przy klimacie to powiem wam, że jest on nieziemski. Mroczny, osobliwy i budzący niepokój. Jestem pewna, że gdybym czytała tę książkę w deszczowy, ciemny, jesienny wieczór to mogłabym mieć nawet ciarki. Od samego początku czujemy, że z miejscem, w którym rozgrywa się akcja jest coś nie tak, a z każdym rozdziałem jeszcze bardziej się to pogłębia.

Fabuła niespecjalnie mnie zaskoczyła, bo znałam mniej więcej przebieg wydarzeń, ale nie zepsuło mi to czytania. Autorka oczywiście dodała coś od siebie, pewne elementy fantasy, które skleiły całą akcje i sprawiły, że stała się jeszcze ciekawsza.

Muszę was jednak ostrzec, bo nie jest to książka dla każdego. Śmiem nawet twierdzić, że większości się ona nie spodoba. Moim zdaniem wynika to z tego, że czytelnik musi włożyć więcej trudu w jej przeczytanie. Główny bohater używa zaimków, których używali przysięgli żołnierze. Przyznam, że z początku miałam lekką trudność, ale była to kwestia dwóch rozdziałów i przyzwyczaiłam się.

Moim zdaniem książka jest zdecydowanie warta przeczytania, szczególnie w okresie jesiennym. Dla mnie jest to jedna z lepszych, o ile nie najlepsza książka od T.Kingfisfer.

Kingfisher to jedna z pisarek, która zagłębia się w światy fantastyczne tworząc czasami dłuższe, a czasami krótsze utwory. "Co porusza martwych" jest zdecydowanie do chapnięcia na raz, ponieważ zawiera tylko 224 strony. Czy to może być zaletą?

Jak już ostatnio można było zauważyć, pojawia się nam coraz więcej retellingów na półkach księgarń, ale autorzy z reguły sięgają po mitologię, ewentualnie bardzo znane utwory, które będą przyciągać już samym zahaczeniem o znane nazwisko czy tytuł. Ale Kingfisher lubi się wyłamywać i tym razem przedstawiła czytelnikom retelling, ale jednego z opowiadań Edgara Allana Poe.

Dom Usherów. Mówi to wiele czytelnikom, prawda? Emerytowany żołnierz się do niego wybiera tuż po tym, jak otrzymuje informację, że jego dawna przyjaciółka powoli umiera. Zachowuje się ona dziwnie, jak z resztą pozostali bywalcy domu. Lunatykuje, mówi głosami nikomu nieznanymi, a jej brat ma swego rodzaju nerwicę. Tylko kto by nie miał przebywając z siostrą wyglądającą na opętaną?

Aleks musi się zmierzyć też z tym, co oferuje mu posiadłość i jego okolica. Wszystko jednak wygląda jak z horroru. Mimo wszystko z pomocą mykologa próbują rozwikłać zagadkę nim dom pochłonie każde z nich...

Ależ to była uczta czytelnicza. Mrocznie, duszno, psychodelicznie i to w tych słowach najlepszym znaczeniu. Można dosłownie wpaść w przepaść czerni, między dziwne grzybki i z każdą kolejną sceną zastanawiać się, co tam jeszcze się wydarzy.

Kingfisher lubi zaskakiwać swoich czytelników i tym razem także jej się to udało. Świetnie napisany retelling i tak klimatyczny, że ciarki po plecach przebiegają niemal przez cały czas. Mimo, że to krótka opowieść, ale nie ma się co dziwić, gdyż pierwowzorem było opowiadanie, to naprawdę aż chciałoby się aby powstała z tego seria.

Ta autorka to u mnie obecnie topka i jej książki goszczą u mnie na półkach, pięknie się prezentując, bo okładki to także mistrzostwo świata.

Czy już mówiłam, że "Co porusza martwych" to zdecydowanie 10/10? Jeśli nie, to moi mili, to jest sroga dziesiąteczka i jedna z najlepszych książek tego roku!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem SQN Imaginatio.