Co negatywne wiadomości robią z naszym myśleniem i jak możemy się od tego uwolnić

Jakie wiadomości częściej przyciągają naszą uwagę, pozytywne czy ich przeciwieństwo? Jakich jest więcej? Gazety, internetowe portale, telewizyjne dzienniki i inne źródła masowego przekazu serwują nam co i rusz katastrofy, wypadki, nieszczęśliwe zdarzenia lub informacje z ostrzeżeniem o zagrożeniu. Przyzwyczailiśmy się już do tego, mniej lub bardziej, spowszedniało to nam, chociaż przekaz trafia do nas, nawet jeśli nie od razu i oddziałuje na nas.

Już od lat jesteśmy społeczeństwem, które egzystuje w zalewie informacji, otaczają nas zewsząd, docierają w olbrzymiej ilości, o każdej porze dnia i nocy. Te dobre i złe, te drugie wbrew pozorom wcale nie cieszą się mniejszym zainteresowaniem, bardziej przyciągają naszą uwagę i niezwykle szybko zapisują się w naszej pamięci, nie zawsze świadomie, co wcale nie oznacza, że nie mają nas wpływu. Pozostają w świadomości i dają o sobie znać. Wydawałoby się, że przy takiej liczbie wiadomości dostajemy kompletny obraz naszego otoczenia lub raczej świata. Wiemy co wydarzyło się w małej wiosce gdzieś na drugim końcu globu, jak i w ogromnej metropolii po przeciwnej jego stronie, zwłaszcza negatywne echa dochodzą szybciej i są bardziej widoczne, słyszalne i powtarzalne. Przez ich pryzmat częściej patrzymy na otoczenie, tyle, że nie do każdego dociera, iż to jedynie wycinek rzeczywistości, a reszta wcale nie wygląda tak jak nam zdaje się.

Rzadko kiedy nad tym zastanawiamy się, skupiamy się nad tym, co przyjmujemy jako najistotniejsze – zagrożenie, może i dalekie, mniej lub bardziej, lecz przecież w jakiś sposób nas ostrzegające, nawet jeśli jest zbyt daleko od nas lub nas wcale nie dotyczy. Jednak strach w nas został już zasiany, obawy powstały lub zakiełkują niebawem. Co więc zrobić by spojrzeć na nie z innego punktu widzenia? Zupełne odcięcie jest trudne, a dla większości niemożliwe, wiele również zależy od osób przygotowujących informacje. Nie wszystkie przecież niosą z sobą przykre treści, część z zawiera pozytywne elementy, nie zawsze zauważalne lub w ogóle przekazywane. Można by powiedzieć, że nic trudnego by się od odciąć lub po prostu nie koncentrować na nich, ale to kwestia dużo bardziej skomplikowana. Czasem wystarczy rozpocząć od siebie samego, w końcu często dzielimy się tym, co złego nas lub kogoś spotkało, dzielenie się odwrotnością nie tak rzadko postrzegamy jako chwalenie się, czym wcale nie jest. Pozostaje również nasze spojrzenie na medialne doniesienia, skupienie się nie zawsze i nie tylko na przykrej ich stronie. „Co negatywne wiadomości robią z naszym myśleniem. I jak możemy się od tego uwolnić” nie namawia do hurra optymizmu, odcinaniu się od realiów, lecz odsłania kulisy informacji, tego jak funkcjonują i dlaczego docierają do nas w takiej, nie innej formie. Ronja von Wurmb-Seibel prezentuje także nowe podejście przekazywania informacji, w którym jest miejsce na pokazanie realiów takimi jakimi są, czyli tego, co złe i dobre, nie zwracać uwagi jedynie na to pierwsze i pomijanie drugiego. Pokazywania niebezpieczeństwa, ale i jak przed się uchronić. Zbyt proste? Nie, dużo bardziej skomplikowane niż myślimy, zresztą książka ta mówi o wielu więcej sprawach w tym obszarze. Nie wystarczą jedynie takie działania, potrzeba ich więcej, część jest zależna od nas samych.

Odkąd pamiętam w moim domu rodzinnym punktem stałym dnia było oglądanie serwisów informacyjnych. I tak jest do dziś. Były temu podporządkowane nawet pory posiłków. W dorosłym życiu na tzw. swoim nie kupiłam tv i była to świadoma decyzja. Telewizor mam dopiero od ok. 2, 3 lat i głównie odtwarzam na nim filmy z YT i portali streamingowych.

Cieszę się, że kiedy rozpoczęła się wirusowa epidemia strachu nakręcana przez media, ja tego tv jednak nie miałam. Czy uchroniło mnie to przed strachem przed śmiertelną chorobą, przed strachem o bliskich? Otóż nie.

Wiadomości są wszędzie. Dodam, że najczęściej są to negatywne wiadomości. Wojna, śmierć, wypadki, katastrofy wszelkiej maści. Telewizja, telefon, gazeta, osiedlowy sklep. Czasem wystarczy jeden telefon od bliskich, który podniesie kortyzol w kosmos.

Książka o bardzo obrazowej okładce i jeszcze bardziej sugestywnej treści odpowiada na zadane tytułowe pytania.

Autorka, dziennikarka i reporterka na swoim przykładzie wyjaśnia jak negatywne wiadomości, które zewsząd ją otaczały podczas pracy w Afganistanie ogarniętym wojną wpływały na nią i jak nauczyła się sobie z nimi radzić.

Książka zawiera mnóstwo odniesień do literatury fachowej, licznych badań naukowych. Proste propozycje ćwiczeń mentalnych po każdym rozdziale są super uniwersalnym narzędziem, aby kończyć dzień w pozytywnym nastawieniu. Jest to remedium na wypalenie negatywnymi wiadomościami. Pozycja znacząca i godna polecenia, bo raz, że poparta naukowymi badaniami, a dwa, że oparta na doświadczeniu życiowym osoby, która wie o czym pisze.

Strach jest zaraźliwy. Spokój również. To bardzo potrzebna książka.

Ile razy spotkaliście się ze stwierdzeniem, że "kiedyś to tyle zła na świecie nie było"? Moim zdaniem to nie ilość złych sytuacji jest tutaj zmienną, a raczej szybkość rozprzestrzeniania się i zasięg informacji.

Żyjemy w czasach, kiedy informacja jest towarem, który trzeba odpowiednio sprzedać. A najlepiej sprzedają się te, które wzbudzają emocje... w tym strach właśnie. Jednak ilość "złych" wieści, bombardująca nas z każdej niemalże strony, może przytłoczyć. A nasz mózg postawić w stan ciągłej gotowości do ucieczki.

Jak sobie radzić z negatywnymi informacjami? O tym właśnie jest ta książka.

Autorka pokazuje zalety oderwania się od napływu wiadomości, pielęgnowania wdzięczności lub skupienia na przyjemnościach. Porady, które w niej znajdziecie są uniwersalne i każdy dopasuje je pod siebie.

Jako osoba, która "lubi wiedzieć", czuję niedosyt informacji źródłowych, badań potwierdzających stawiane tezy. Jednak generalnie uważam, że książkę warto przeczytać. Chociażby po to, aby zastanowić się nad własnym stosunkiem do informacyjnego natłoku.

„Co negatywne wiadomości robią z naszym myśleniem i jak możemy się od tego uwolnić”, Ronja von Wurumb-Seibel, Wydawnictwo Muza.

Negatywne wiadomości docierają do nas z każdej strony. Ciągle sprawdzamy, co się wydarzyło na świecie, śledzimy relacje z wojny, gorączkowo czytamy o przeróżnych atakach, napadach, katastrofach, czy innych strasznych wydarzeniach na czele z przemocą i zniszczeniem. Nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie, że bylibyśmy odcięci od informacji. Nawet na chwilę.

Problem pojawia się wtedy, kiedy te informacje zaczynają wpływać na nas zbyt bardzo. Wiadomości i sposób ich przedstawiania wpływają na naszą opinię i światopogląd. To, o czym czytamy, wpływa również na nasze zachowanie i samopoczucie. Wpływa na nasze postrzeganie świata, bliższego i dalszego otoczenia. Jak więc otaczać się tymi wiadomościami, które będą nas budować? Z pewnością nie da się wyeliminować wszystkiego, co ma wydźwięk negatywny, ale można zminimalizować oddziaływanie na nas lub ograniczyć to, co do nas dociera, przeprowadzając selekcję. Pytanie brzmi – jaki rodzaj historii chcemy przyswajać, czytać, słuchać, oglądać?

Książka określona jest jako „antidotum na wypalenie negatywnymi myślami”. Czy słusznie?

„Co negatywne wiadomości…” to książka napisana przez dziennikarkę, która, pracując w Kabulu, nauczyła się „opowiadać historie tak, aby dodawały odwagi”. I to się czuje w tej książce. Autorka przybliża nam istotę swojej wyprawy, przytacza rozmowy z różnymi osobami. W tych właśnie historiach, nawet najbardziej mrocznych, stara się zobaczyć choć ziarenko czegoś dobrego. I właśnie wydaje mi się, że głównym plusem tej książki jest ten odczuwalny vibe dziennikarski autorki, dzięki któremu jest w stanie opowiedzieć coś z pozoru banalnego, w sposób angażujący i dający do myślenia.

Autorka opowiada o wpływie, jaki mają wiadomości na nasze myślenie, naszą perspektywę i, finalnie, na całokształt naszego życia. Podsuwa nam propozycje codziennych ćwiczeń, aby uwolnić się od wszystkich negatywnych czynników, które mają wpływ na nasze samopoczucie i tok myślenia.

Ważne jest też to, jak chcemy opowiadać nasze historie i jak forma opowiadania wpływa na odbiór tego samego, co mogłoby być przedstawione zupełnie inaczej. Autorka zwraca uwagę nie tylko na charakter przyswajanych informacji, ale również na ton, w jakim są one dostarczane. Ma to jeszcze większe znaczenie i w większym natężeniu wpływ na nasz odbiór.

Z książki dowiemy się, jak bronić się przed czarną falą złych wieści, jak dobierać wiadomości, by nie deformowały naszego postrzegania rzeczywistości, jak skutecznie przeciwstawiać się negatywnemu odbiorowi świata, a także jak pozbyć się balastu i zacząć żyć w sposób bardziej wolny, bezpieczny, zdrowy i samodzielny. I nie jest to również typowy poradnik, zbiór „złotych myśli”, które śmierdzą banałami. Jest to zbiór przemyśleń z backgroundem dziennikarskim i szeroką analizą wpływu wiadomości wszelakich, w szczególności tych, o charakterze negatywnym, na nasze życie i sposób myślenia, a zarazem samopoczucie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Muza.

Wiem, że okładka czy tytuł tej książki mogą was trochę straszyć swoim coachingowym stylem, ale nie macie się czego bać.

Jestem w pozytywnym szoku jak dobrze czytało mi się tę książkę i ile kwestii w niej poruszonych zostanie ze mną na dłużej. Podoba mi się to, że autorka nie sili się na wymyślanie i objaśnianie wszystkich negatywnych wiadomości, które spotykają nas w życiu, a na tych, na których najbardziej się zna będąc dziennikarką. Porusza przede wszystkim kwestie związane ze swoim zawodem i pokazuje jak ta negatywność przekazu najlepiej się sprzedaje i jak wręcz jest porządana w kreacji danego materiału.

To po pierwsze, a po drugie pokazuje jak my sami jako ludzie jesteśmy uwarunkowani do pewnych informacji. Dla przykładu tworzyła reportaż o żołnierzach, którzy mierzą się z wojenną traumą i jeden z nich podał jej absurdalny i śmieszny sposób na stres, który mu pomaga i nawet sama zaczęła z niego korzystać, ale tworząc tekst do druku nie umieściła tego, bo bała się, że odbierze to godności całej historii, a z resztą sam wydawca też prawdopodobnie taki tekst, by odrzucił.

Pokazuje jak informacjom, które trafiają do wszelakich mediów brakuje konstruktywnego dziennikarstwa, który oprócz ukazania problemu niósłby ze sobą kilka rozwiązań.

Plusem tej książki jest to, że nie chodzi w niej o to, by zamknąć się na negatywne wiadomości, a wiedzieć jak je przyjmować. Jeżeli zaczynasz przejmować się jakimś problemem to możesz samemu poszukać rozwiązań i przekonać się, że nie jest, aż tak beznadziejnie jak myślisz. Z resztą szczerze czy ktoś z nas chciałby przenieść się w przeszłość? Rezygnując z tego postępu, który już się dokonał i to nawet w relacjach międzyludzkich, do których momentami mamy zastrzeżenia, ale przecież nie tak dawno były jeszcze gorsze.

Dobrze napisana, bez poczucia, że ja wiem najlepiej i skupiająca się na doświadczeniach własnych autorki, które nie tworzą z tej pozycji suchego podręcznika.