Co mam na myśli, mówiąc, że JESTEM AUTYSTYCZNA. Odkrywanie życia z autyzmem

To jedna z książek, która jest napisana słowami nie padającym na co dzień z ust. Znajdziecie tutaj uczucia kobiety, która jest w spektrum autyzmu. Ludzie bardzo często kojarzą takie osoby z kimś, kto się buja, zamyka w sobie lub porusza dłońmi w indywidualny dla nich sposób. Puszczone w świat słowa bardzo ranią takie osoby, gdyż każda z nich jest inna. Autorka nie ma zachamowań do patrzenia komuś w oczy, choć być może czasami robi to zbyt długo. Potrzebuje więcej czasu do odpowiedzenia na pytanie, gdyż u niej liczy się kolejność. Nie można pytać o dziesięć pytań na raz, a i nie potrzeba powtarzać dziecięcym czy wolnym rytmem pytań, gdyż ona pamięta, tylko skołowane myśli potrzebują nieco czasu, by uformowała się z nich odpowiedź. Opisuje jak osoby w spektrum odczuwają przebodźcowanie, dlatego ze spokojem mogą rozmawiać z małą ilością osób, a nie może się skupić w dużych skupiskach. Oni wolą powtarzalne czynności, gdyż są znajome i nie nadszarpują ich delikatnego unerwienia. Mamy tutaj przeskakiwanie z tematu do tematu, gdyż potrzebuje ona naprowadzić nas na swoje myśli. Nie chodzi o to, że czuła się zagubiona. Jest tyle słów, które chciała nam wypowiedzieć i podkreśliła, że zrobiła to w swój komfortowy dla niej sposób. Szanuję to, gdyż lubię ludzi prawdziwych, takich, które nie dostosowują się do potrzeb innych, tylko sami podążają tym, co podarowała im natura. Jestem przekonana, że jeśli znasz kogoś, kto jest w spektrum, to czytając ją poznasz zwyczaje takiej osoby, ich tok myślenia, fakty, dlaczego czasami wyglądają jakby chciały coś zrobić, ale tego nie robią. Co to jest stimowanie i w jaki sposób się objawia? Co to jest przestymulowanie i w jaki sposób mogą się uspokoić? Nie tylko u nich bywa blokada i cisza wychodząca z ust, jednak u nich w tym czasie wyzwala się mowa pisana. Wolą napisać to, co siedzi im wewnątrz, aniżeli powiedzieć. Autorka ma przy sobie wspaniałą osobę, która w pełni ją rozumie. Właśnie dla nas odkryła świat osób z autyzmem. Ludzie potrafią być niedowiarkami, jak sama podkreśla, bo wielokrotnie próbowała wytłumaczyć jaka jest i dlaczego tak jest. Jestem z jej dumna, że przestała to robić, bo teraz sama dla siebie jest w końcu sobą. To było takie piękne! Nieraz sucho opisywała nam pewne zachowania, lub schematy swojego postępowania, ale nie dlatego, że nie potrafiła oddać tych emocji, bo w innych przypadkach wielokrotnie można było się wzruszyć. Pokazała nam jak sama reaguje na różne rzeczy, jak je czuje, co one robią z jej ciałem i kiedy jest jej ciężko, a kiedy czuje ulgę. Chyba nie czytałam szczerszej książki w swoim życiu. Przynajmniej teraz mogę dokładniej poznać świat osoby z mojej rodziny za co bardzo pisarce dziękuję. Przeczytajcie ją, bo naprawdę warto!

Dorastałam w świecie, gdzie dzieci po prostu miały „być grzeczne”, a o autyzmie nikt nie mówił. Mam 67 lat, a dopiero gdy u mojego wnuczka pojawiła się diagnoza, zderzyłam się z rzeczywistością, której nie znałam. Ta książka była dla mnie jak drogowskaz – pokazała, że autyzm to nie coś złego, tylko inny sposób postrzegania świata. Dzięki słowom Annie Kotowicz zaczęłam patrzeć na mojego wnuka z większym zrozumieniem – widzę, że jego potrzeby są inne, ale równie ważne. Autorka pisze z empatią i prostotą, bez medycznego tonu, ale z głębokim szacunkiem. Uważam, że każdy dziadek i każda babcia powinni ją przeczytać – by móc wspierać zamiast oceniać.

Książka trafiła do naszej biblioteki i z ciekawości sama po nią sięgnęłam – nie spodziewałam się, że zrobi na mnie takie wrażenie. Annie Kotowicz porusza trudne tematy – meltdowny, stres społeczny, nadwrażliwość – ale w sposób zrozumiały, delikatny i bez patosu. Czyta się bardzo płynnie, można przyswajać rozdział po rozdziale albo całość za jednym razem. Zdecydowanie polecam szkołom, pedagogom, a nawet uczniom szkół średnich – bo uczy empatii i uważności. A do tego bardzo estetyczne wydanie – twarda oprawa i świetny projekt graficzny.

„Co mam na myśli, mówiąc, że jestem autystyczna” Annie Kotowicz to książka niezwykła, przejmująca i ucząca zarazem. Autorka książki to osoba autystyczna, która postanowiła podzielić się z innymi swoimi życiowymi doświadczeniami. Życie w spektrum nie jest zawsze łatwe, osoby te napotykają w swojej codzienności wiele trudności, z którymi nie zawsze potrafią sobie poradzić.

Na świecie coraz więcej osób diagnozowanych jest w kwestii spektrum autyzmu, które początkowo może wydawać się bombą, która została na nas zrzucona, niemniej jednak świadomość bycia w spektrum może nam pomóc również wiele zrozumieć. Pewne zachowania, które do tej pory wydawały się irracjonalne, nagle mogą stać się oczywiste.

Jest to niezwykle osobista książka, trafiająca do człowieka, bo niemal każdy z nas w dzisiejszym świecie ma do czynienia z osobami w spektrum, czy też sam został zdiagnozowany w tej kwestii. Neuroróżnorodność nie jest niczym złym, niemniej jednak dobrze jest nauczyć się z nią odpowiednio funkcjonować, rozumieć siebie, swoje potrzeby i zachowania. Dlatego właśnie warto sięgnąć po historię, którą napisało życie, a przedstawia nam ją osoba, która sama tego doświadczyła, bez zbędnego koloryzowania, ale w pełni z emocjami.

Książka nie jest długa, napisana jest prostym językiem, który trafi do każdego czytelnika, bo pisana jest prosto z serca, co jest jej największym atutem!

Zdecydowanie jest to tytuł dla każdego, warto przeczytać, aby zgłębić nieco swoją wiedzę na ten temat, postarać się zrozumieć pewne sprawy i mieć otwarty umysł na innych i ich neuroróżnorodność! Ja zdecydowanie jestem pod wrażeniem książki, która w mojej głowie zostanie na zawsze! Wszystkim polecam sięgnąć po ten tytuł!

To książka, którą powinien przeczytać każdy – nie tylko osoby w spektrum czy ich bliscy, ale też nauczyciele, terapeuci i wszyscy, którzy chcą po prostu lepiej rozumieć ludzi.

To nie jest kolejna "sucha" pozycja pełna definicji i akademickiego języka. To wyjątkowy głos kobiety w spektrum autyzmu, która z ogromną szczerością, wrażliwością i humorem opowiada o swojej codzienności, trudnościach i pięknych odkryciach związanych z neuroróżnorodnością. Autorka nie opowiada historii swojego życia „od narodzin”, tylko dzieli się przemyśleniami i doświadczeniami na konkretnych, ważnych tematach – jak stymowanie, meltdowny, przeciążenia sensoryczne, relacje społeczne, praca, czy maskowanie.

To, co mnie szczególnie ujęło, to język – lekki, przystępny, ale bardzo mądry. Książka jest podzielona na krótkie rozdziały, więc można ją czytać w swoim tempie, fragmentami. Jest pełna konkretów, osobistych refleksji i bardzo trafnych obserwacji. Widać, że autorka ma nie tylko ogromne doświadczenie, ale też dar do przekazywania trudnych rzeczy w prosty sposób.

Duży plus za piękne wydanie – twarda oprawa, przejrzysty układ, przyjemna czcionka. Książka nie przytłacza, ale zostaje w głowie na długo.

Zdecydowanie polecam każdemu, kto chce zrozumieć, co znaczy żyć jako osoba autystyczna – nie tylko z zewnątrz, ale też od środka. To książka, która nie tylko informuje, ale też budzi empatię. I to jest jej największa siła.