Cisza w mazurskim lesie

Powieść w której się z przyjemnością zagłębiłam

Połączenie kryminału z klimatem obyczajowym wychodzi Autorom w powieściach różnie. Jedni nadają jednemu gatunkowi prymat nad drugim, inni miksują je ze sobą proporcjonalnie i tworzą ekscytującą mieszankę. Tak właśnie zrobiła Sandra Podleska z której prozą spotkałam się po raz pierwszy. I było to spotkanie bardzo przyjemne, które dostarczyło mi naprawdę świetnych emocji i dreszczyku. W książce znalazło się wiele ciekawych scen, zakrętów akcji i niespodzianek, które znacząco wpłynęły na odbiór lektury. Zaczytałam się na amen i do końca miałam wypieki na policzkach a dreszcze na skórze.

Mazury, a konkretnie mała miejscowość Olszyny Czarne. To tu dochodzi do mrożących krew w żyłach wydarzeń, które są dla jednych czymś, czego trzeba się bać, a dla drugich wielką szansą. Mieszkająca w stolicy młoda ambitna dziennikarka dzięki zbrodni w odległym zakątku Polski dostaje szansę sprawdzenia się i możliwości awansu. Trzeba tylko wybrać się na odległe tereny i rozwiązać zawiłą zagadkę kryminalną, która, co widać od razu, ma drugie dno. Laura pracująca dla ogólnopolskiego tygodnia "Meritum" zostaje tam oddelegowana wraz redakcyjnym kolegą Arkiem, który jest jej wiernym wielbicielem i uparcie ubiega się o jej względy. Ta podróż zmienia ich życie i przyszłość... Czy uda im się odkryć kto stoi za makabryczną zbrodnią? Jak wpłynie intensywna praca wymagająca ścisłej współpracy na ich osobiste relacje? Czy Laura dostanie upragniony awans? Zapraszam do lektury!

"Cisza w mazurskim lesie" to świetna książka, która od samego początku pochłania naszą uwagę w pełni. Polecę ją jako idealną lekturę na urlop, bo mnie go bardzo umiliła. Tytuł świetnie frapuje czytelnika i wciąga w sekrety fabuły. A ta non stop się zmienia i komplikuje. Jest dynamiczna i pełna zwrotów, których trudno się domyślić. Jest poprowadzona w sposób wyrafinowany i inteligentny. Zakończenie jest bardzo mocne i świetnie puentuje całą intrygę pokazując jak zagadkowe i nieprzewidywalne może być życie. To nie bajka, że coś, co odrzucamy może okazać się tym, co najcenniejsze. W treści powieści wszystko ze sobą świetnie współgra. Dialogi z opisami, kreacje bohaterów które są wyjątkowo wyraziste i kontrastowe, klimat z intrygą sensacyjną, który budzi to, co winien budzić doskonały kryminał. Tu nie ma nudy, wolniejszych przystanków w akcji, powtórek i odgrzewanych kotletów z innych wydanych wcześniej książek. Tu wszystko jest świeże, nowe i odkrywcze. Książka idealnie dotyka ludzkich emocji i zawiłych zakamarków psychiki człowieka, która bywa nieprzewidywalna i nie można jej oceniać schematycznie. Treść elektryzuje, nakręca ciekawość, daje do myślenia nad przesłankami ludzkich zamiarów, ale i przestrzega by nikogo pochopnie nie oceniać oraz nie sądzić. Niezbadane są bowiem ścieżki ludzkich wyborów.

Powieść czyta się świetnie, na jednym wdechu, a ona sama wbija w fotel. To prawdziwy majstersztyk napisany z polotem i dopracowany w najmniejszych szczegółach. Nie bawcie się w odgadywanie winnego, bo to Wam się raczej nie uda. Po prostu poddajcie się przyjemności czytania i dajcie się omotać klimatowi książki, który jest naprawdę genialny. Autorka dość mocno trzyma się realizmu życia, a tym samym tytuł odbiega dość mocno literackiej fikcji i nie staje się oderwany od tego, co niesie samo życie. Genialny pomysł, który zagościł w umyśle Sandry Podleskiej został idealnie wykorzystany i spod pióra wyszła na światło dziennie idealna historia, którą z czystym sumieniem oceniam najwyższą notą. W pełni zasłużoną i zasługującą na rekomendację. Kochani! Jeśli lubicie dobre polskie kryminały przyprawione wątkami obyczajowymi czytajcie i zachwycajcie się talentem pióra Pani Sandry. Osobiście biję wielkie brawo i gratuluję!

Sandra Podleska maluje pejzaże słowem: ciemne lasy, ciche jeziora, mgły o poranku i zapomniane, trochę duszne wioski, w których czas płynie inaczej. Mieszkańcy wsi, do której trafia Laura, są nieufni, zamknięci, a ich milczenie wydaje się mówić więcej niż słowa. Ta cisza, jak podpowiada tytuł, jest tu znacząca, niemal namacalna. To cisza groźna, pełna niedopowiedzeń, wspomnień, lęków. Autorka z ogromnym wyczuciem buduje napięcie, nie ucieka się do tanich chwytów, zamiast tego oferuje bardzo ciekawe pogłębianie atmosfery zagrożenia i niepewności.

Sytuację komplikuje obecność Arka, współpracownika Laury, który z jednej strony jest jej zawodowym towarzyszem, z drugiej osobą, którą Laura wolałaby pozostawić w redakcji. Ich relacja początkowo opiera się na wzajemnym drażnieniu i emocjonalnym dystansie, ale z czasem widać, jak między tą dwójką zaczyna rozwijać się nie tyle romans, co stopniowe zbliżenie dwojga poranionych ludzi. To właśnie subtelność tej relacji, pełna niedopowiedzeń, wzajemnych prób zrozumienia, sprawia, że książka zyskuje dodatkową głębię.

W warstwie śledczej fabuła również nie zawodzi. Sprawa morderstwa młodej kobiety nie jest prosta, to nie jest klasyczny kryminał, w którym detektyw układa puzzle. Tu każdy element jest zatopiony w kontekście społecznym, emocjonalnym, historycznym. Wioska na Mazurach okazuje się miejscem, gdzie przeszłość nigdy nie została przepracowana, a mieszkańcy żyją z piętnem przemilczanych spraw. Taka trauma ma na nich ogrimny wpływ. Laura staje przed prawdziwym murem milczenia.

Sandra Podleska pisze pięknym językiem, nie stroniąc od poetyckich opisów przyrody, ale też nie tracąc dynamiki narracyjnej. Dialogi są żywe, realistyczne, a psychologiczne rysy postaci bardzo ciekawe. To nie są bohaterowie z papieru. Laura z jednej strony jest twarda i niezależna, ale jednocześnie krucha, zamknięta w sobie. Arek bywa irytujący, ale ma w sobie cierpliwość i wrażliwość.

Cisza w mazurskim lesie to książka, która łączy mroczny klimat kryminału z subtelną, osobistą opowieścią o uzdrawiającej sile prawdy, natury i relacji, a także deliktnym wątkiem romantycznym. Autorce udało się wszystko połączyć w zaskakującą całość, odpowiednio wyważoną, taką akurat.

To lektura, która wciąga, ale też zostawia z refleksją. To opowieść o tym, jak wiele można usłyszeć w ciszy, i jak ważne jest, by w końcu pozwolić sobie mówić – nawet jeśli najpierw trzeba wsłuchać się w szept mazurskiego lasu. Polecam.

Gdy otworzyłam „Ciszę w mazurskim lesie” Sandry Podleskiej, poczułam, jakby ktoś chwycił mnie za serce i nie puszczał do ostatniej strony. Ta książka to emocjonalny wir – od pierwszych zdań wciągnęła mnie w mazurską ciszę, która koi, ale i zmusza do spojrzenia w głąb siebie. Czytając, czułam zapach sosen, słyszałam szelest liści, a jednocześnie drżałam z niepokoju, odkrywając tajemnice Olszan Czarnych.

Laura, dziennikarka z ogniem w duszy, stała mi się bliska – jej upór i lęki odbijały moje własne. Wątek kryminalny? Jak rollercoaster! Zwroty akcji sprawiały, że serce biło mi szybciej, a zagadka śmierci trzymała w napięciu. Ale to relacje, zwłaszcza rozmowy Laury z wycofanym Ernim, rozrywały mi duszę – tyle w nich niewypowiedzianego bólu i prawdy. Ta historia o szukaniu siebie, o miłości, która rodzi się cicho, i o drugich szansach zostawiła mnie ze łzami i nadzieją. Mazury w tej powieści to magia, a zakończenie? Gorzko-słodkie, jak życie.

Mazury kojarzą się z rozległymi jeziorami, lasami, sielankowym wypoczynkiem z gitarą przy ognisku, który mogą zakłócić jedynie komary.

Sandra Podleska w tej idyllicznej scenerii osadza nie tylko codzienne ludzkie dramaty, ale i intrygę prowadzącą do zbrodni. Pokazuje, że małe miejscowości, jak Olszany Czarne, czasem skrywają wielkie sekrety. I czyni to tak wciągająco, że nie mogłam oderwać się od powieści, zanim nie poznałam zakończenia i losów bohaterów.

Laura, ambitna dziennikarka śledcza z poczuciem misji, otrzymuje od szefa zadanie, które ma stanowić jej przepustkę do podwyżki i awansu. Wraz z kolegą z zespołu, Arkiem, udaje się do małej mazurskiej wsi, gdzie ma zbadać sprawę śmierci młodej kobiety znalezionej w lesie.

Hermetyczna społeczność i niechęć do obcych nie ułatwiają im zadania, jednak żadne z nich nie zamierza poddać się łatwo. W chwili przyjazdu Laura z pewnością nie podejrzewa, że w tej maleńkiej miejscowości znajdzie też odpowiedzi na pytania, których od dawna sobie nie zadawała.

Ta historia z jednej strony bardzo mnie zaintrygowała wątkiem kryminalnym, z drugiej oczarowała cichym, refleksyjnym i pełnym emocji wglądem w dusze ludzi zranionych przez życie. Ludzi, których tak łatwo zaszufladkować i ocenić, nie znając ich naprawdę. Laura dopiero tu dostrzegła, że praca była jej ucieczką. Tu została zmuszona, by spojrzeć sobie głęboko w oczy i zmierzyć się z własnymi lękami. Również miejscowy odludek, Erni, wycofany, zraniony, żyjący na marginesie społeczeństwa, potrzebował impulsu, by wyjść ze swojej skorupy. Ich rozmowy, milczenie, spojrzenia… Ach, tu wszystko było na miejscu. Delikatne, prawdziwe, bolesne.

To powieść o tym, jak łatwo się pogubić, ale też jak wiele może dać powrót do natury, wgląd w siebie. Zatrzymanie się na chwilę i próba odpowiedzi na pytanie o to, co tak naprawdę w życiu się liczy. I że w najmniej oczywistym miejscu, kiedy w ogóle się tego nie spodziewamy, możemy odnaleźć siebie i… miłość.

To też historia o tym, że nie wszystko kończy się happy endem, przynajmniej nie takim, jakiego się spodziewamy. Ale czasem, mimo straty, rodzi się coś pięknego: dojrzałość, prawda, cisza nie ta, która boli, ale ta, która leczy. Mimo że życie zatacza koło.

Jeśli szukacie książki, która poruszy Was do głębi, skłoni do refleksji nad tym, co naprawdę ważne, w której zanurzycie się niczym w chłodnych wodach jeziora w upalny dzień, to „Cisza w mazurskim lesie” będzie dla Was idealna. To nie tylko historia obyczajowa czy opowieść kryminalna. To literacka droga, by odnaleźć siebie.

Laura pracuje w tygodniku Meritum, ma okazję otrzymać awans jako dziennikarka śledcza. Musi w ciągu trzech tygodni wyjaśnić zagadkę śmierci młodej kobiety w małej wiosce na Mazurach. Jako asystent jedzie z nią Arek, niezbyt lubiany kolega z pracy. Ludzie w wiosce wydali już wyrok na zamkniętym w sobie i nieprzystępnym mężczyźnie mieszkającym w środku lasu...czy jednak słusznie? A może chodzi o coś więcej niż morderstwo?

Spodziewałam się obyczajówki z romansem, a tu na deser otrzymałam kryminał. Nie powiem, ucieszyłam się bardzo. Połknęłam tę powieść właściwie w jeden dzień, wciągnęła mnie i musiałam natychmiast poznać jej zakończenie, a to chyba o czymś świadczy, czyż nie?

Łatwo jest ocenić kogoś bez bliższego poznania, w bardzo prosty sposób niszcząc tym samym temu nomen omen, nieznajomemu, życie. Wystarczy jedno zdanie, jakaś aluzja, a że nie prawdziwa...kogo to obchodzi?

Laura to dziennikarka śledcza mająca swoje traumy, zraniona przez życie i bojąca się stworzyć coś nowego. Oddana bez reszty pracy, nie dostrzegająca tego co ma tak blisko siebie.

Świetna,.dynamicznie rozwijająca się fabuła z bardzo dobrze skonstruowaną zagadką kryminalną, której nikt nie kwapi się rozwiązać, aż tu nagle pojawia się kolejny trup...teraz już raczej wypada to wyjaśnić. Zakończenie, zaskakuje, obnażając skomplikowaną naturę człowieka.

Nie czytałam innych książek autorki, ale przyznam,że jestem nimi zaintrygowana, bo i pióro ma lekkie, ładnie, plastycznie opisuje miejsca wydarzeń i po prostu, bardzo ciekawie pisze.

Muszę przyznać, że książka pozytywnie mnie zaskoczyła łącząc w sobie obyczajówkę z kryminałem, ale w tak subtelny i delikatny sposób, że nadal jest to historia dla każdego. Dla mnie wątek morderstwa podkręcił całą fabułę i dodał jej ostrości, opisy natury i klimatu owiały mnie beztroską wakacji, a niespodziewanie spotkana miłość dodała rumieńców. To naprawdę fajna książka, którą czyta się szybko i z wielką ciekawością co wydarzy się dalej i jak zakończy się cała historia. Wciągnął mnie wątek kryminalny, ale również prywatne rozterki głównej bohaterki intrygowały mnie dość mocno. Co do ostatniego rozdziału mam mieszane uczucia. Nie będę jednak tego komentować, by nie zepsuć wam zabawy, zdradzając zakończenie, jednak coś mi w nim zgrzytało, jak piasek między zębami. Ale! To nie zmienia faktu, że mamy idealną lekturę na wakacyjne dni, gdzie promienie słońca na naszej skórze pozwolą wczuć się w mazurskie klimaty i doświadczać z Laurą tego, co przygotowała dla niej autorka.

Laura pracuje w tygodniku „Meritum” jako dziennikarka śledcza. Dziewczyna dostaje zlecenie napisania reportażu o zabójstwie młodej kobiety w małej mazurskiej wsi. Zagadka jest trudna do rozwiązania, gdyż mieszkańcy nie chcą poruszać tego tematu. W dodatku sprawę komplikuje towarzystwo irytującego kolegi z pracy Arka. W jaki sposób Laurze uda się dowiedzieć prawdy? Te trzy tygodnie dla Laury i Arka będą bardzo intensywne. Jak się zakończy wyjazd służbowy na Mazury? Z jakim bagażem doświadczeń wrócą oboje?

„Cisza w mazurskim lesie” to przyjemna książka łącząca w sobie powieść obyczajową z wątkami kryminalnymi. Dla mnie był to ciekawy zabieg, przywołujący emocje towarzyszące przy czytaniu kryminalnych historii. Powieść można zaliczyć do tych lekkich w odbiorze, które to wywołują myśl, że nie był to zmarnowany czas. To książka w sam raz na nadchodzące ciepłe dni w towarzystwie relaksu i słońca.

Laura – dziennikarka śledcza – ma szansę zostać szefową działu śledczego poczytnej gazety. Musi tylko napisać reportaż na temat tajemniczej śmierci kobiety w maleńkiej osadzie na Mazurach. Olszyny Czarne nie witają jej przyjaźnie. Mieszkańcy są wrogo usposobieni i ewidentnie coś ukrywają. Sytuację komplikuje mieszkający w leśnej chatce mężczyzna, który w okolicy uchodzi nie tylko za dziwaka, ale i otrzymał miano lokalnej bestii. Laura, z pomocą redakcyjnego kolegi Arka, usiłuje wkupić się w łaski mieszkańców i potajemnie prowadzi śledztwo. Trafiają na trop większej i niebezpiecznej afery, a przy okazji przekonują się, że jest ktoś, kto nie cofnie się przed niczym.

Sandra Podleska stworzyła sympatyczną, niewydumaną i zgrabną historię. To powieść obyczajowa z wyraźnie zarysowanym wątkiem kryminalnym zogniskowanym wokół ekologii. Autorce długo udało się utrzymać niepewność związaną z zagadką kryminalną, która okazała się mieć tak naprawdę dwie płaszczyzny. Wątek związany z katastrofą ekologiczną została powiązany z tematem osobistej wendetty, co razem dało ciekawy miks obyczajowo-kryminalny.

Wokół zagadki kryminalnej rozgrywają się osobiste historie bohaterów, a ci są bardzo różnorodni. Mamy bohaterów, którym poszczęściło się w życiu, ale spotykamy i takich, których los mocno doświadczył. Są też manipulanci, krętacze, agresorzy, ale i zwykli, dobrzy ludzie oddani sprawie. Między wierszami rozgrywają się wielkie emocje, gorące uczucia, namiętności, rozbłyskują nadzieje i wybrzmiewają pełne dramatyzmu wyznania. Postać Laury jest interesująca, bo bohaterka na naszych oczach przechodzi przemianę wewnętrzną, a wydarzenia z Olszyn pomagają jej przewartościować swoje życie i nadać mu właściwy kierunek. Mamy też dwie ciekawe postaci męskie, i mówiąc szczerze, dawno już nie byłam tak rozdarta w tym, za którym bohaterem mam się opowiedzieć. Zakończenie jednocześnie mi się podoba i mi się nie podoba… Nie zaspojleruję, ale jeśli przeczytacie powieść, to zrozumiecie, że tu nie było dobrego wyjścia…

Sandra pokazała też mechanizmy rządzące światem mediów. Ogromna konkurencja na rynku, pogoń za newsem, artykułem na pierwszą stronę, za jak największą sprzedażą, klikalnością, a co za tym idzie, za wielkimi pieniędzmi. Pokazała media, które nie cofną się przed niczym, byle tylko osiągnąć wysokie wyniki na rynku, nawet gdyby mieli przy tym zrujnować komuś życie.

Przyznam, że bardzo lubię takie książki. Propozycja przeczytania tej powieści spadła mi jak z nieba. Chyba bardzo potrzebowałam takiej miłej, pokrzepiającej i pełnej emocji historii. Sandra zafundowała mi bezsenną noc, bo czytać skończyłam o 3:38. Fabuła intryguje i ciężko jest odłożyć książkę na potem.