Dromomania: obłęd wędrowczy. To taki stan, kiedy nie możesz siedzieć w miejscu, kiedy musisz iść, na własnych nogach przemierzać przestrzeń. Cierpi na nią, bo przecież każdy przymus jest cierpieniem, zarówno on sam, jak i jego przodkowie. Ale byli też inni: Mickiewicz, diuk Portland... Oni także musieli wędrować, musieli przekraczać cieśniny szaleństwa.
"Cieśniny" to bez wątpienia propozycja dla wytrawnych czytelników. Gęsta, niezwykle erudycyjna proza, której lektura daje ogromną satysfakcję. Oto powieść do głębi wręcz humanistyczna. Nie znajdziecie tu prostych ocen, z gruntu przecież krzywdzących. Nie znajdziecie tu również akademickiej wykładni problemu. Wojciech Nowicki z ogromną wrażliwością pochyla się nad istotą człowieczeństwa. Ta powieść to podróż sama w sobie, podróż dla autora, dla jego bohaterów, ale i dla czytelnika.
"Cieśniny" to w gruncie rzeczy powieść, ale niezwykła tak pod względem formy, jak treści. To wędrówka, do której można wracać i wracać bez końca.
Wojciech Nowicki to ceniony pisarz, eseista, fotograf, tłumacz, a także dziennikarz i krytyk kulinarny. Przyszedł na świat w Opolu, w roku 1968. Ma w swym dorobku dwa tomy esejów poświęconych fotografii: "Dno oka" (które znalazło się w finale Nagrody Literackiej "Nike" 2011) oraz "Odbicie". Za tom eseistyczny "Salki" uhonorowany został Nagrodą Literacką "Gdynia". Do tej nagrody w roku 2020 nominowane były również prezentowane w tym miejscu "Cieśniny". Wojciech Nowicki był kuratorem wielu wystaw zagranicznych w Polsce i poza granicami naszego kraju. Jest współorganizatorem Miesiąca Fotografii w Krakowie.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska lub z serii Poza serią
Czy książka "Cieśniny" to klasyczny reportaż podróżniczy?
"Cieśniny" to literacka proza artystyczna, która wykracza poza ramy tradycyjnego reportażu podróżniczego. Autor skupia się na wewnętrznych przeżyciach bohaterów i zjawisku dromomanii, czyli chorobliwej potrzebie przemieszczania się. Tekst ma charakter eseistyczny i oniryczny, łącząc fakty z głęboką analizą psychologiczną. Jest to pozycja dla czytelników ceniących gęsty, wysmakowany język nad wartką akcję.
Jaki klimat dominuje w tej publikacji Wojciecha Nowickiego?
Publikacja utrzymana jest w dusznej, gorączkowej i nieco niepokojącej atmosferze, oddającej stan umysłu osób dotkniętych obłędem. Czytelnik przemierza wraz z bohaterami ciasne zaułki Neapolu, Stambułu czy Tangeru, odczuwając ich narastające zagubienie. Nowicki buduje nastrój poprzez plastyczne opisy i skupienie na detalach, które wywołują poczucie dezorientacji. To lektura wymagająca pełnego skupienia, wciągająca w świat na granicy snu i jawy.
Jak doświadczenie autora jako kuratora fotografii wpływa na treść książki?
Wojciech Nowicki operuje w tekście niezwykle obrazowym językiem, co bezpośrednio wynika z jego wieloletniego doświadczenia w pracy z obrazem. Opisy miejsc i postaci są precyzyjne, niemal kadrowane, co pozwala czytelnikowi na bardzo wyraźne wizualizowanie opisywanych scen. Autor kładzie duży nakisk na estetykę słowa i detale, które często umykają w masowej literaturze. Dzięki temu proza ta zyskuje unikalny, niemal dokumentalny, a jednocześnie poetycki charakter.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Książka ta nie jest odpowiednim wyborem dla osób poszukujących lekkiej lektury rozrywkowej lub linearnej fabuły. Ze względu na swój eseistyczny styl i skupienie na stanach psychotycznych, może być męcząca dla czytelników przyzwyczajonych do dynamicznej akcji. Brak tu klasycznie rozumianej przygody, a narracja często rwie się i meandruje, co wymaga od odbiorcy dużej cierpliwości. To pozycja skierowana do koneserów literatury pięknej, a nie do osób szukających prostego przewodnika.
Jakie konkretne miasta i regiony odwiedzają bohaterowie w tej opowieści?
Narracja prowadzi czytelnika przez specyficzne, pełne napięcia lokalizacje, takie jak Tanger, Fez, Neapol, Sofia oraz Stambuł. Każde z tych miejsc jest przedstawione nie jako atrakcja turystyczna, lecz jako przestrzeń klaustrofobiczna i pełna wyzwań dla wędrowca. Autor wybiera punkty styku kultur i historyczne cieśniny, które stają się metaforą stanu ducha bohaterów. Opisy te pozwalają poczuć autentyczny, gorący i duszny klimat południowych metropolii.
