Cienie śmierci. Uczta dla wron. Część 1. Pieśń Lodu i Ognia. Tom 4

Książka jest świetna, prawdziwa uczta dla osób które lubią powieści fantasy. Zresztą cały cykl powieści Pieśni lodu i ognia jest dobry, nie można oderwać się od lektury. Gorąco polecam.

UWAGA! Tekst może zawierać spojlery!

Chociaż w "Uczcie dla wron: Cienie śmierci" nie znalazłam przygód moich ulubionych bohaterów (nie wiemy co postanowi Dany i kiedy w końcu ruszy na Westeros, nie wiemy, gdzie ukrywa się Tyrion i ile wspólnego ma z tym Varys, a Jon - Dowódca Nocnej Straży któremu szybko grozi śmierć - występuje tylko epizodycznie) książkę połknęłam w dwa dni cały czas czując niedosyt.

Chociaż w Królewskiej przystani już dawno po długo wyczekiwanych bitwach i weselach, Cersei nie może narzekać na nudę. Potyczki z Margaery - jasnym światełku w mroku królewskiej rodziny, kłótnie z Jamem i śmierć ojca rozstrajają królową regentkę do tego stopnia, że nie widzi zagrożeń nadchodzących z najbardziej oczywistych stron.

Kolejnymi niezwykle ciekawymi rozdziałami są punkty widzenia Aryi szukającej na ulicach Braavos jej wybawiciela - Jaqena H'ghara. Trafia do tajemniczej świątyni, uczy się języka Braavos, a także ludzi: ich zachowań i natury.

Brienne z Tarthu próbuje dotrzymać obietnicy danej lady Catelyn i Jamiemu - szuka obydwóch córek Neda. Kroczy na oślep i poznaje wielu ludzi, niegodziwych i pomocnych, godnych zaufania i zdradzieckich, ale jedno wie na pewno: chociaż jej wyprawa nie ma sensu, na jej końcu musi znaleźć Aryę i Sansę.

Sama Sansa znajduje się w Orlim Gnieździe, siedzibie swojej zmarłej ciotki razem z jej mordercą - Littelfingerem. Czy może mu zaufać?

Najwięcej jednak dzieje się na Żelaznych Wyspach, jednak te wydarzenia - o, ironio! - nudziły mnie najbardziej. Żelaźni ludzie zbierają się na królewskim wiecu, a decyzja którą podejmą pociągnie za sobą szereg działań, które nie wszystkim są na rękę.

Uważnie śledzę książki George'a R. R. Martina, jak i serial na ich podstawie i wiem jedno: szybko nie zamierzam skończyć. Jako fanka fantasy mogę bez problemu stwierdzić, że "Pieśń Lodu i Ognia" jest mistrzem w swojej dziedzinie.

Jak dla mnie każda książka z cyklu Pieśni Lodu i Ognia sprawiła, że na czas jej czytania miałam ochotę wyłączyć się z wszelkich atrakcji życia codziennego. Zdarzało się więc, że czytanie kończyło się w bezczelnie późnych godzinach nocy. Uczta dla wron wydała mi się lekkim odpoczynkiem od śmierci, które boleśnie odczułam w poprzedniej części. Nie znaczy to, że dzieje się tu mniej. O nie, nie - ostre pióro Martina po raz kolejny niczym sztylet wbija się w serca bohaterów, by ranić, kaleczyć, zabijać. Polecam z drobnym wyjątkiem, który jednak na tym etapie sagi powinien być okolicznością - jeśli masz delikatne serce i nerwy, odpuść sobie Pieśni Lodu i Ognia - ogrom przemocy, agresji i namiętności opisanych i w Uczcie dla wron, i w poprzednich oraz kolejnych tomach sagi może Cię przytłoczyć i spowodować przedwczesne siwienie ;)

Świetna i wciągająca opowieść, że chce się sięgnąć natychmiast po następną część:).

W porównaniu do poprzednich część dla mnie słaba... Brak nawaznieszjysz bohaterów bardzo rozczarowuje. Jednak jeśli jest sie fanem tej serii nie wyobrażam sobie jej nie przeczytać.