Cień i blask

Otwieramy książkę i… zostajemy przeniesieni do Warszawy okresu dwudziestolecia międzywojennego. Piękne kobiety, bogaci mężczyźni, romanse, zdrady, intrygi, tajemnice i...miłość

To nie jest moje pierwsze spotkanie z powieściami Joanny Wtulich. Wiedziałam, że ma lekkie pióro, jest znakomitą obserwatorką i potrafi doskonale opowiadać, a teraz okazało się jeszcze, że zabrała mnie w podróż po historii i wciągnęła w wir akcji miłosnej i nie tylko, mimo że nie jestem fanką powieściowych romansów.

Hrabina Natalia Dukajska zakochuje się w sąsiedzie. Okazuje się jednak, że rodzice wybrali jej innego kandydata na męża, a jej ukochany nie zamierza o nią walczyć. Natalia ma nieustępliwy charakter i nie zamierza poddać się woli rodziców. Decyduje się uciec do Warszawy. Poznaje w pociągu tajemniczego wdowca, człowieka interesu, Aleksandra Odlanickiego.

Ponieważ krewna, u której miała się zatrzymać — nie żyje, Natalia zmuszona jest prosić o pomoc dopiero co poznanego mężczyznę. Przez przypadek zostaje wciągnięta w spiskową działalność Odlanickiego, któremu pomaga ukryć rannego więźnia. Wpada w sam środek akcji, tak jak czytelnik, który po ostatnią stronę w książce nie może przestać czytać.

Bohaterowie nie mają łatwego życia, muszą dokonywać wielu bardzo trudnych wyborów, które pociągają za sobą konsekwencje nie tylko dla nich, ale też i dla innych.

Joanna Wtulich doskonale zarysowała Warszawę tamtych czasów, ale też życie elit społecznych, politycznych, kulturalnych. Szczegóły, detale, piękne stroje, wnętrza najlepszych, najbogatszych domów zapadają w pamięć. Podczas lektury miałam skojarzenie z powieściami Tadeusza Dołęgi-Mostowicza, który też lubował się w pokazywaniu społeczeństwa polskiego dwudziestolecia międzywojennego z jego blaskami i cieniami.

I oczywiście, jak to u autorki bywa, powieść napisana jest piękną polszczyzną i ze sporą dawką humoru.

Doskonała lektura dla tych wszystkich, którzy chcą na chwilę zapomnieć o rzeczywistości.

Hrabianka Natalia Dukajska po decyzji rodziców o jej zamążpójściu ucieka z domu do Warszawy. W pociągu poznaje Aleksandra Odlanickiego, który nieoczekiwanie oferuje jej pomoc w razie jakichkolwiek kłopotów. Z początku Natalia wierzy, że sama poradzi sobie w obcym miejscu. Jednak, gdy w wyniku splotu nieoczekiwanych wydarzeń musi prosić o pomoc niedawno poznanego mężczyznę. Zrządzeniem losu zostanie wciągnięta w jego spiskową działalność.

W moim przekonaniu ta książka to bardzo miła niespodzianka, którą autorka ofiarowała czytelnikom. Dzięki niej mogliśmy odwiedzić znanych i lubianych bohaterów, których poznaliśmy w cyklu Trylogia lwowska. Jednak tym razem to nie oni grali w niniejszej powieści pierwsze skrzypce. Autorka oddała głos ich córce, Natalii, która była nieodrodną córką swych rodziców. Śledząc jej losy, cały czas przed oczami miałam zachowanie jej matki, Anny. Zdecydowanie nie zachowywała się jak panienka, dla której ważne były konwenanse. Gdy jej coś nie pasowało nie gryzła się w język… Przez to nie dało się jej nie polubić. Nie dało się jej nie kibicować, bo nie raz podejmowała trudne, dla wielu kontrowersyjne decyzje. Natalia to bohaterka, która miała nam wiele do powiedzenia… Podobnie jak Aleksander, który był postacią wielowymiarową. Oboje tworzyli mieszankę wybuchową. Autorka w drobiazgowy sposób obrazowała czasy, w którym przyszło żyć bohaterom. Przez to bez problemu można było wczuć się w klimat tamtych czasów. Można było dostrzec cienie i blaski odrodzonej Rzeczypospolitej.

Cień i blask to barwna, klimatyczna i nietuzinkowa historia, którą czyta się z wypiekami na policzkach. To emocjonująca historia, która opowiada o niezgłębionych kolejach losu, wielkiej odwadze, sile międzyludzkich więziach a także o nieoczekiwanej miłości. To książka, którą warto poznać.