Chris. Pasożyty. Tom 1

Z czym kojarzy wam się feniks?

Andrew Collins jest feniksem – wyjątkową hybrydą czarodzieja, anioła, człowieka i elfa. Kiedy Chris, jego brat bliźniak, niespodziewanie odbiera sobie życie, dręczony koszmarami chłopak postanawia znaleźć odpowiedź na pytanie, co było przyczyną tej dramatycznej decyzji. Pierwsze kroki kieruje do przyjaciół Chrisa ze szkoły – pasożytów, czyli istot żywiących się uczuciami innych. W toku prowadzonego na własną rękę śledztwa poznaje półanioła Scotta, telepatę Vincenta, półnimfę Justine oraz zmiennokształtnego Mattiego. Wkrótce okazuje się, że Andrew też wykazuje pasożytnicze zdolności.

Strata bliskiej osoby nie pozostawia pustki. Zostajemy z otwartą raną, krwawiącymi wspomnieniami i pytaniami bez odpowiedzi. Co mogliśmy zrobić, żeby temu zapobiec. Jak daleko musi posunąć się człowiek, aby odebrać sobie życie. Wiele pytań, brak jakiejkolwiek odpowiedzi. Prawda to niebezpieczna przystań.

Autorka stworzyła grupę postaci, które pulsują własnym życiem. Niepokojący, enigmatyczni i momentami fascynujący. Decyzja, aby oddać głos każdej z nich pozwala zajrzeć do ich umysłów. Żerować na tym, co czują i jak widzą daną sytuację. Czytelnik staje się pasożytem, ale czy jest na to gotowy? Narracja jest rozproszona, co powoduje pewien dysonans. Każdy z bohaterów może być narratorem lub katem. Andrew to feniks, ale nie ten z baśni. On nie odradza się z blasku, a z emocji innych osób. Wkracza do otchłani, zajmując miejsce brata, które nigdy nie było puste.

Książka to historia obsesji, która wgryza się w umysł. Historia, którą chcesz porzucić, a jednocześnie chcesz poznać w całości. Nie wszystko jest idealne, bo korekta tekstu nieco kuleje. Zaimki biegają chaotycznie, dialogi czasem są zbyt poplątane, co powodowało, że musiałam się cofać, aby zrozumieć sens. Narracja, która była ciekawym pomysłem, w niektórych momentach grzęźnie w miejscu. Mimo wszystko bardzo dobrze czytało mi się tą książkę i byłam ciekawa, co znajdziemy w kolejnym tomie.

Samobójstwo bliskiej osoby zawsze pozostawia żywych rozdartych na strzępy. Czy mogli coś zrobić, by temu zapobiec? Dlaczego to się wydarzyło? Gdy Chris odbiera sobie życie, jego bliźniak Andrew próbuje zrozumieć co było przyczyną jego decyzji z uporem podążając za przyjaciółmi brata ze szkoły.

Czy w zagubiony i niepewny chłopak zdoła dowiedzieć się całej prawdy i znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania? Jak zareaguje, jeśli odpowiedzi które otrzyma nie będą tymi, których szukał?

Ja już wiem, bo zawładnęły mną Pasożyty….

Wiktoria Miszczyk - autorka Pasożytów – wykreowała grupę naprawdę świetnych postaci, niezwykle różnych i barwnych a decydując się na danie głosu każdemu z nich, pozwoliła czytelnikom ich poznać i polubić. Mimo, że to chyba Andrew w zamierzeniu miał być głównym bohaterem, w praktyce niema jednej osoby, która grałby pierwsze skrzypce, a mnie wyjątkowo odpowiada w tej opowieści możliwość spojrzenia na wszystko oczami innych postaci.

Mamy więc Andrew – feniksa, który przejawia zachowania pasożytnicze (żywi się emocjami) oraz „przyjaciół” jego brata: półanioła Scotta, telepatę Vincenta, półnimfę Justine oraz zmiennokształtnego Mattiego.

Muszę przyznać, że stosunki, jakie szybko połączyły drugiego Collinsa z pasożytami mocno mnie zaskoczyły. Chłopak odkrywając krok po kroku wspomnienia związane ze swoim bratem i jego mroczne tajemnice zdaje się wsiąkać w nowe towarzystwo bez większych zastrzeżeń. Nie zdając sobie sprawy powoli zajmuje miejsce bliźniaka, wypełniając pustkę, którą tamten po sobie pozostawił. Jednak, gdyby za rogiem nie kręcił się jakiś maniakalny psychopata, tylko czekający by zniszczyć świat, życie byłoby zbyt łatwe….

Dobra to teraz z czym się to je :D

Chyb mogę powiedzieć, że ‘mam Pasożyty’, bo książka na dłuższą chwilę utknęła mi w głowie. Miałam ochotę rzucać ją w kąt a zaraz potem wracać, żeby sprawdzić co tam się jeszcze wydarzy. Moją relację z tą powieścią śmiało można podsumować słowami „to skomplikowane”. Z jednej strony mamy fantastyczny, dopracowany świat i super skonstruowanych bohaterów. Społeczeństwo, które bazuje na emocjach i uczuciach, które są podstawą jego przetrwania ale i jednocześnie jego zgubą. Postacie, które są niestabilne i chimeryczne, wypełnione buzującymi hormonami i tłumionym gniewem. Opowieść, która wydaje się niemal oniryczna, tak wypełniają ją skłębione i poplątane wspomnienia i pragnienia bohaterów, którzy jak to zwykle nastolatkowie tak naprawdę wcale nie są pewni czego chcą, ale chcą tego już i teraz.

Z drugiej strony mamy irytująco słabą korektę tekstu: niewłaściwe zaimki, poplątane dialogi, gdzie postacie określane są jako „on”, „ona” i często w jednym ciągu dotyczą różnych osób – nie raz musiałam cofać się kilka linijek, żeby sprawdzić o kim ja w zasadzie czytam – czy drobne dziwactwa jak goła dziewczyna zdejmująca szlafrok.

Ale również dość wlekącą się akcję i zaburzoną oś czasową. Mam wrażenie, że choć w książce dzieje się bardzo wiele w niewielkich odstępach czasu akcja w zasadzie nie posuwa się do przodu. Przez pierwsze 300 stron mimo, że jako czytelnik zdążyłam poznać bohaterów, wyrobić sobie o nich zdanie i wgryźć się w treść, wciąż miałam takie „No, ale o co tutaj chodzi? Co dalej?”.

Finalnie jednak oceniam książkę całkiem nieźle, mimo tego natłoku emocji i czczych pogawędek, które nie popychały akcji do przodu, sama powieść jest czymś nowym i świeżym. Bardzo podobał mi się pomysł i to w jakim kierunku zmierzała fabuła. Jeśli więc nie straszni wam skonfundowani nastolatkowie, mordercze byłe dziewczyny i emocjonalny rollercoaster to jest to książka dla was.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Novae Res

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

"Pasożyty" autorstwa Wiktorii Miszczyk to intrygująca i pełna tajemnic powieść fantastyczna, która zachwyca swoim bogatym i złożonym światem. W książce pojawia się wiele wątków, które przeplatają się ze sobą tworząc niezwykle ciekawą opowieść.

Andrew Collins, główny bohater, jest feniksem - hybrydą czarodzieja, anioła, elfa, człowieka (co za ciekawy pomysł swoją drogą). Po śmierci swojego brata bliźniaka Chrisa, Andrew postanawia rozwiązać tajemnicę jego śmierci i wyrusza w podróż, przeprowadzając śledztwo, które wprowadza go w świat szkoły pasożytów - miejsca istot, które karmią się uczuciami innych. W toku swojego śledztwa poznaje nowych znajomych, którzy okazują się mieć takie same zdolności jak on sam.

Autorka, Wiktoria Miszczyk, ukazuje w swojej książce różnorodne postaci i ich charaktery, które są ciekawie skonstruowane i nie są płaskie. W książce znajdziemy akcję, tajemnicę, magię i wiele innych elementów, które sprawiają, że jest to niezwykle ciekawe i wartościowe czytanie. Chociaż czasem, muszę przyznać, czułam się lekko zagubiona.

Podsumowując, "Pasożyty" to książka, którą z pewnością warto przeczytać. Czytelnik może się wciągnąć i poczuć jakby sam uczestniczył w śledztwie, którego celem jest rozwiązanie tajemniczej śmierci brata Andrew. Jest to książka, która z pewnością zachwyci miłośników fantastyki!

Nikt nie spodziewał się, że szkolny oprawca odbierze sobie życie- a jednak Chris Collins właśnie tak uczynił. Pozostawił swoich bliskich z niedopowiedzeniami. Jego śmierć szczególnie przeżywa jego brat bliźniak, Andrew. Chce dowiedzieć się, co doprowadziło Chrisa do takiego kroku, a jedynym rozwiązaniem zdaje się być amatorskie śledztwo wśród znajomych. Należy też wspomnieć, iż Andy jest feniksem- hybrydą czarodzieja, anioła, elfa oraz człowieka. Swoje kroki kieruje do -jak mu się zdawało- przyjaciół zmarłego brata ze szkoły. W taki sposób poznaje zmiennokształtnego Mattiego, półanioła Scotta, półnimfę Justine oraz jej brata, telepatę Vincenta. W toku "śledztwa" okazuje się, że on sam wykazuje pasożytnicze zdolności, tak jak jego nowi znajomi. Ponadto każde z nowych znajomych ukazuje mu zupełnie inny obraz jego bliźniaka- od szkolnego prześladowcy do wspaniałego przyjaciela. Który obraz jest tym prawdziwym? I co tak naprawdę doprowadziło do samobójstwa Chrisa?

Widząc przed sobą ogromne tomiszcze miałam cichą nadzieję, iż obszerność równa się dobrej historii. W końcu niejedna dobra książka z gatunku fantastyki mogła pochwalić się dużą ilością stron- wiadomo, aby dobrze przedstawić stworzony przez siebie świat, trzeba poświęcić na to sporo miejsca. Tutaj mam jednak mieszane uczucia.

Pasożyty to swego rodzaju mieszańce, hybrydy, które mają przeróżne zdolności, wpływające na drugiego człowieka. Tak jak między innymi w przypadku Vincenta, który dzięki mocy telepaty może wpływać na myśli innych czy Mattiego, potrafiącego przybrać postać dowolnej osoby. Andrew -jak zagubiona owieczka- trafia między pasożytów i nieoczekiwanie znajduje w nich swego rodzaju sojuszników. Każdy z nich ma inne wspomnienia o jego bracie, od negatywnych po te bardziej pozytywne, co nie ułatwia mu sprawy. Nieoczekiwanie na jaw wychodzi, że mimo dotychczasowego braku jakichkolwiek zdolności, po śmierci brata zaczynają się u niego objawiać pewne... talenty.

Głównym problemem dla mnie w tej książce jest narracja. Zasadniczo zazwyczaj jeżeli autor chce nam przekazać punkt widzenia różnych bohaterów, poświęca na to cały rozdział. I nierzadko skupia się na dwóch- trzech postaciach. Tutaj zaś mamy dostęp do przemyśleń każdej z postaci, przy czym autorka nie poświęciła na to rozdziału czy nawet kilku stron, lecz dosłownie urywki. I tak czytamy o wydarzeniach z perspektywy Mattiego, żeby po połowie strony przeskoczyć do Justine. Jest to zwyczajnie męczące i wprowadza niepotrzebny chaos do całej historii. Często miałam problem z ogarnięciem, w której właściwie części opowieści jestem. Ostatecznie z wydarzeń nie wiedziałam praktycznie nic- wspomnienia o Chrisie przeplatają się z teraźniejszością, do tego wszystko to z kilku perspektyw, dość skromnie opisanych. Po pewnym czasie zaczęłam gubić się nawet wśród bohaterów i relacjach, jakie łączyły ich ze zmarłym. Niemożliwie utrudniało mi to odbiór lektury. Już nie wspominając o tym, że przewija się tutaj tyle podgatunków (czyt. do grupy pasożytów należą właśnie półnimfy etc.), co nieomal skłoniło mnie do zapisywania w notesie "kto z kim i dlaczego". Nieomal.

W tle przewija się także wątek miłosny, a może raczej- kilka wątków. Mowa tutaj nie tylko o tych związanych z Chrisem, ale także relacje, jakie panują wśród żyjących bohaterów. Galimatias. Chwilami miałam wrażenie, że autorka bardziej skupia się na przedstawieniu codzienności, ciętych ripost i rodzących się romansów niż na wątku głównym- powodach samobójstwa Collinsa. I w dużej mierze właśnie to wypełniało to prawie siedmiuset stronicowe tomiszcze. A szkoda, bo książka mogła być bardzo dobra.

Bardzo trudno jest mi lekturę ocenić. Spotkałam się tutaj ze zbyt dużym chaosem, by wyciągnąć jakiekolwiek pozytywne wnioski. Jedyny, jaki mi się nasuwa to ten, że nie ma możliwości czytania tej historii bez pełnego skupienia (i robienia notatek na bieżąco).

❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥

Nie zaczniesz czerpać z życia w pełni, dopóki nie poznasz prawdy o sobie.

„Pasożyty” autorstwa Wiktorii Miszczyk to pozycja z gatunku fantasy, science fiction.

Dla mnie jest to lektura niewątpliwie warta uwagi, choć momentami miałam sprzeczne uczucia, co do niej.

Z jednej strony książka była bardzo intrygująca z mocno rozbudowaną fabuła i z wieloma wątkami, które wcale nie były tak oczywiste. Cała historia przez to trzymała w nacięciu, a to powodowało, że trudno było się oderwać od lektury aż do samego końca.

Nie sposób było również nie zauważyć, iż była to powieść oryginalna i mocno tajemnicza.

Jednak w niektórych momentach miałam wrażenie, że coś jest nie tak. Mimo iż same dialogi, jak i styl autorki był, dość prosty to niektóre sceny były mocno pogmatwane. Jakby nie zawsze wiedziałam, co autorka konkretnie ma na myśli.

Dodatkowo sam wstęp był nieco chaotyczny. Za dużo ciągle zmieniających się narracji. Naprawdę trzeba było się wysilić, by to wszystko sobie w głowie poukładać, aby później akcja miała jakiś sens.

Wiem, że niektórych coś takiego może mocno zniechęcić.

Jednak mimo wszystko patrząc, na tę książkę jak na całość to nie powiem, że jej czytanie nie było przyjemne.

Dobrze się bawiłam i nawet dość szybko ją skończyłam.

Dlatego myślę, że mogę ją wam polecić, zwłaszcza jeśli lubicie pozycje z postaciami posiadającymi magiczne zdolności, ze światem mocno fantastycznym i z romantyczną relacją w tle.