Chorwackie powroty. Seria chorwacka. Tom 2

Przyznam, że pierwsza cześć powieści "Chorwacka przystań" czytałam z zapartym tchem. Dzielnie kibicowałam Anie i Błażowi, jednak czasami nie wszystko idzie tak jakbyśmy chcieli. Co do drugiej części miałam duże oczekiwania i z niecierpliwością czekałam na premierę. I jak to bywa w kolejnych częściach wielu książek na początku nieco się zawiodłam, gdyż historia postaci z pierwszej części, których już zdążyłam bardzo polubić zeszła na drugi plan i autorka przedstawia nam nowych bohaterów. Niby wszystko powiązane ze sobą ale jednak niedosyt pozostał. Jednakże po przeczytaniu lektury do końca jestem nią zachwycona. Historia wszystkich bohaterów w płynny i ciekawy sposób przeplata się ze sobą. Pojawiające się problemy i nieoczekiwane zakończenie wprawia w osłupienie.

Wydawnictwo Prószyński i S-ka uczyniło mi ogromną przyjemność poprzez podarowanie i szansę zrecenzowania drugiej części powieści Anny Karpińskiej pt. "Chorwackie powroty". Jestem z tego powodu przeszczęśliwa, ponieważ książka okazała się rewelacyjna i bardzo mnie wciągnęła. Rzadko to mówię, ale część druga przewyższyła swoją treścią część pierwszą. Mało tego- nowa powieść jest tak zaprojektowana, że osoby, które nie będą mogły zakupić lub wypożyczyć części poprzedniej, nie stracą niczego z fabuły. Już pierwszy rozdział wyjaśnia i przypomina o wszystkim, co działo się wcześniej. Brawo za takie zadbanie o ograniczone możliwości czytelników.

Anna Jakubiec i Błaż Batelić to para dziennikarzy, którzy poznali się w latach dziewięćdziesiątych. Anna wyjechała wówczas do Chorwacji i tam spisywała wszystko, co dotyczyło toczącej się wojny bałkańskiej. Błaż był jej pomocnikiem, ale jak to bywa w pracy, para zakochała się w sobie. Niestety, sielanka trwała na odległość i miała charakter epistolarny, gdyż Anna postanowiła zostać przy Jerzym, swoim mężu. Małżeństwo przechodziło niejeden kryzys, ale doczekało się trójki dzieci. Najstarsze dziecko, córka Weronika niejako zatoczyła koło i także udała się do Chorwacji w ramach wymiany studenckiej- Erasmausa. Tam okazało się, że poznała i zakochała się w... synu Błaża, Zoranie. Świat naprawdę jest mały i niejedna osoba na pewno doświadczyła takiego niespodziewanego powiązania między konkretnymi osobami- sama wiem, że to nie wymysł, tylko scenariusz napisany przez życie. Młodzi planują ślub, a w międzyczasie Weronika zachodzi w ciążę. Czy wspólne losy dzieci Anny i Błaża odnowią ich miłość? Tego dowiecie się właśnie w części drugiej, a lektura tej powieści jest niemal obowiązkowa!

Cieszę się, że autorka nie poprzestała wyłącznie na temacie miłości, bo trochę byłoby to nudne... Pisarka udowodniła, jak zawiły jest zawód dziennikarza. Anna pozna bowiem Dominikę- dziewczynę wywodzącą się z patologii, która zachodzi w ciążę i bardzo chce usunąć niechciane dziecko. W jaki sposób pomoże jej Anna? Zapraszam do lektury. Bardzo smutna jest jednak przewrotność lodu- jedni pragną dziecka i nie mogą go mieć, a drudzy za wszelką cenę chcą się go pozbyć... Jest to teraz modny temat, ale dobrze poprowadzony przez panią Karpińską.

Pisarka pokazała też, że nie warto okłamywać się w małżeństwie. Anna dowie się bowiem od męża, że była zdradzana, a owocem owej zdrady jest córka Jerzego, Kamila. Czy niczemu winna dziewczyna zostanie zaakceptowana przez dzieci Anny i Jerzego? Dlaczego sam Jerzy nie będzie mógł się nią opiekować? Przeczytajcie, bo warto!

Mogłabym tak pisać i pisać ale nie chcę zdradzać wszystkiego. Mnie podobało się tu niemal wszystko, no, może poza zbyt namacalnym lenistwem synów Anny i Jerzego, ale tak to jest, gdy ma się matkę-kwokę. Sama okładka też jest cudowna- książka stanowi niemal poradnik podróżniczy w pigułce, dlatego przedstawione na zdjęciu widoki zachęcają do lektury. Warto też czytać inne powieści pani Karpińskiej, gdyż autorka pisze bardzo ciekawie. Serdecznie polecam i jeszcze raz dziękuję za daną mi szansę przeczytania książki.

Chorwacki czar trwa, tym razem wątek Weroniki, córki Anny, jest bardziej rozbudowany. Przypominam, że obie bohaterki zakochały się zarówno w Bałkanach, jak i dwóch przystojnych mieszkańcach tego regionu. Jak to pogodzić ze swoimi korzeniami i życiem w Polsce?

Chociaż ryby i owoce morza nie należą do moich ulubionych dań, nie sposób nie docenić roli, jaką gra kuchnia w tych powieściach. Bohaterowie często coś gotują, jedzą, rozmawiają przy kawie, lampce wina czy innych napojach. Nie zdziwię się, gdyby któryś czytelnik odłożył książkę i zaczął szukać przepisów na przywoływane dania - tak plastyczne i zachęcające są te opisy.

Odrobinę przeszkadzała mi jedna rzecz, uwidoczniła się szczególnie teraz, gdy do głosu doszła młodsza osoba w narracji. Autorka lubi korzystać ze związków frazeologicznych. Wszystkie wypowiedzi bohaterów były dla mnie zrozumiałe, ale (może to wina mojego środowiska?) ciężko mi znaleźć w prawdziwym życiu młodą osobę, która ze swobodą używa określeń typu "mój pokój to istna stajnia Augiasza". Dzięki Weronice (ma około 20 lat, w rozdziałach pisanych z jej perspektywy jest też więcej słownictwa potocznego) dowiedziałam się, że można "obciągnąć butelkę", czyli wypić alkohol. To dla mnie nowość, choć jesteśmy w podobnym wieku. W dodatku tych samych frazeologizmów używają Chorwaci, którzy, tak mi się wydaje, nie powinni ich znać, przynajmniej nie wszystkich. To nie wpływa w żaden negatywny sposób na odbiór całości, po prostu z czasem zaczęło mi się rzucać w oczy.

W tym tomie dużo się dzieje. Co najmniej 3 razy czytałam mając łzy w oczach. "Chorwackie powroty" to kontynuacja "Chorwackiej przystani", ale fabuła jest tak skonstruowana, że spokojnie można przeczytać tę część bez znajomości poprzedniej. Wspomnienia i całkiem nowe wyzwania, przed którymi stają bohaterowie, pozwalają czytelnikowi łatwo domyśleć się ich przeszłości. Tylko czy warto skracać sobie tę przyjemność? Ja was serdecznie zapraszam do zapoznania się z dwiema książkami, obie są warte polecenia!

Kiedy skończyłam czytać Chorwacką przystań, miałam takie poczucie, że ta historia nie może zakończyć się w taki sposób. Poszukałam trochę i dowiedziałam się, że na rynku pojawi się kontynuacja – napisana po dziesięciu latach! Bardzo się ucieszyłam i nie mogłam doczekać się, aż tom drugi trafi w moje łapki. Jak widać, tak się wydarzyło i dziś mogę opowiedzieć Wam o swoich odczuciach po skończeniu Chorwackich powrotów.

Weronika, córka Anny, podjęła rewolucyjną decyzję - postanowiła zamieszkać w Dubrowniku z ukochanym mężczyzną. Można by to spokojnie zaakceptować, gdyby nie fakt, że tym samym przeszłość Anny powróci do niej ze zdwojoną siłą. Ukochanym Weroniki jest syn Blaża we własnej osobie, czyli mężczyzny, z którym łączyło Annę gorące uczucie. Kiedy w życiu obu kobiet dochodzi do kolejnych rewolucji, ich spokojna przyszłość staje pod ogromnym znakiem zapytania. Czy dadzą radę pokonać przeszkody? Co będą w stanie poświęcić dla miłości?

Przede wszystkim muszę wspomnieć o tym, że już po przeczytaniu pierwszej strony poczułam, że warsztat autorki znacznie się rozwinął (oczywiście, im dalej w lekturze byłam, tym bardziej utwierdzałam się w tym przekonaniu). Anna Karpińska pokusiła się tutaj również o zaserwowanie czytelnikowi kilku zwrotów akcji, które mnie osobiście naprawdę wprawiały w zdziwienie i niemałe niedowierzanie - oczywiście w pozytywnym znaczeniu tego słowa.

Główne bohaterki: Anna oraz Weronika po raz kolejny chwyciły mnie za serce i choć nie do końca potrafiłam wczuć się w sytuację tej pierwszej, to jeśli chodzi o tę drugą - doskonale rozumiałam jej wątpliwości i potrafiłam sobie wyobrazić, co ta dziewczyna przeżywa. Jej tęsknota za krajem pomieszana z ogromną miłością do Zorana i mimo wszystko do pięknych chorwackich widoków sprawiły, że Weronika całkowicie zaskarbiła sobie moje współczucie i uwagę.

Chorwackie powroty to powieść, w której przeważają prawdziwe ludzkie problemy, które mogą spotkać tak naprawdę każdego z nas. Dzięki temu ta powieść tak mocno mnie pochłonęła i chwilami tak mocno chwytała za serce – jest po prostu prawdziwa. Autorka przedstawia różne przeżycia swoich bohaterów, nie idealizując ich, więc z miejsca czytelnik ma wrażenie, jakby słuchał opowieści prawdziwego człowieka, siedzącego naprzeciwko. Jest to bez wątpienia ogromna zaleta tej oraz w zasadzie poprzedniej części.

Jestem szalenie wdzięczna za możliwość poznania tej historii. Sprawiła ona, że oderwałam swoje myśli od wszelkich zmartwień i negatywnych rozmyślań, a zamiast tego skupiłam się na historii Anny i Weroniki i tym, co jeszcze Anna Karpińska ma dla mnie do zaoferowania. Jak można się w sumie domyślać, nie zawiodłam się, a książka zaskoczyła mnie na tyle, że jestem gotowa dać jej naprawdę wysoką ocenę. To była książka, jakiej potrzebowałam w tym czasie.

Jeżeli poszukujecie lekkich powieści obyczajowych, w których są prawdziwi i ludzcy bohaterowie, to koniecznie musicie sięgnąć po Chorwacką przystań oraz Chorwackie powroty - myślę, że się nie zawiedziecie.

"Chorwackie powroty", powieść napisana przez Annę Karpińską, to kontynuacja "Chorwackiej przystani". Czytałam ją już dawno temu i wiedziałam, że kiedyś zdecydowanie wyjadę śladami Anny by zwiedzać Zadar. Wtedy - młoda mężatka będąca na wyjeździe służbowym jako dziennikarka opisująca wojnę, dziś - dojrzała kobieta, która wróciła do rodzinnego domu pozostawiając w tyle swoją chorwacką miłość i przygodę.

Po dwudziestu latach, w ślady matki idzie Weronika, która wyjeżdża na studia bałkanistyki i... oczywiście zakochuje się w przystojnym chorwackim dziennikarzu Zoranie. Czy Ika powtórzy historię matki? Co będzie dalej z jej studiami, chłopakiem? Jakie decyzje podejmie ostatecznie dziewczyna?

Czy Anna żałuje tego, że przed laty wróciła do męża rezygnując ze swoich marzeń? Jakie niespodzianki szykuje dla obu kobiet los?

Więcej na blogu Zwykłej Matki