Chłopcy z ulicy Pawła

Plac – miejsce idealne do zabaw, a jednocześnie powód do sporów dwóch grup. Kitowce oraz Czerwonymi Koszulami są w konflikcie, zarówno jedni, jak i drudzy pragną, aby Plac należał do nich. Wiąże się to z wieloma różnego rodzaju sytuacjami, jedni się poświęcają, inni zdradzają. Jak potoczy się spór? Kto przejmie plac? Kto zdradzi, a kto będzie w stanie wiele poświęcić dla dobra innych?

Chłopców z placu Broni chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Jest to jedna z tych książek, które moim zdaniem są ponadczasowe, a na dodatek jest lekturą szkolną. Dziś chciałabym wam pokazać nowe tłumaczenie, ze wstępem Krzysztofa Vargi. Jak wypadło? Moim zdaniem świetnie. Dla mnie to był powrót do czasów dzieciństwa, kiedy książkę czytałam. Podobała mi się wtedy i teraz. To nie tylko fajna przygoda z ciekawymi bohaterami, ale również pozycja, która jest wartościowa, taka, o której można porozmawiać z naszą pociechą.

Bohaterowie ciekawi, dość różnorodni, tacy, z którymi można się utożsamiać.

Książka posiada ciekawą, twardą okładkę, która sprawi, że nie zniszczy się szybko.

„Chłopcy z ulicy Pawła”, czyli nowy przekład książki pt.: „Chłopcy z placu Broni” to pozycja, którą warto przeczytać, a także podarować dziecku. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ostatnimi czasy popularne staje się ponowne tłumaczenie klasyków literatury, między innymi dziecięcej. „Anne z Zielonych Szczytów” wzbudziła dużo skrajnych emocji. Nic na to nie poradzimy, że w naszej kulturze zdążyliśmy przyzwyczaić się do pewnych konkretnych tytułów, używanych od wielu dekad. Niemniej jednak, uważam też, iż idea poprawnego przekładu również jest słuszna, gdyż dobrze poszerzać wiedzę na taką zgodną z zamysłem oryginalnego autora. Tym samym, przedstawiam „Chłopców z ulicy Pawła”, znanych szerzej jako „Chłopców z Placu Broni”.

(…)

Autorem przekładu jest Miłosz Waligórski, aczkolwiek muszę zaznaczyć, że na kwestię tytułu wcześniej uwagę zwrócił Wojciech Maziarski, którego tłumaczenia jeszcze nie miałam okazji przeczytać. Praca Waligórskiego mnie ujęła, ponieważ, jak sądzę, da się powieść przełożyć i pięknie, i wiernie. Bardzo liczę na kolejne wydania innych historii (właśnie sięgnęłam po „Małe kobietki), oczyma wyobraźni już widzę wspaniałą kolekcję. Bo warto wracać do chwil, gdy sami byliśmy dziećmi. Literatura zawsze wydawała mi się jednym, pamiętając o muzyce i fotografii, z najistotniejszych wehikułów czasu. Pora dołączyć nowe refleksje, zaklęte w kartkach papieru (lub w czytniku, idąc z duchem postępu).

Powyższa lektura to nowe tłumaczenie słynnych Chłopców z Placu Broni z dodatkowym wstępem od Krzysztofa Vargi. Zagłębiamy się zatem w klasykę, która łączy pokolenia i która - mam nadzieję - na nowo trafi do czytelników.

Jeśli wcześniej z jakiegoś powodu nie mieliście okazji poznać tej historii - nowe wydanie będzie idealnym powodem do nadrobienia zaległości. Moim zdaniem to książka, która powinna znaleźć się na półce każdego czytelnika, ponieważ w piękny, subtelny sposób daje nam do zrozumienia jakie są współczesne wartości, które nie tracą swojego znaczenia mimo upływu lat. Autor wychodzi do nas z podwójnym przesłaniem, zmusza nas do czytania między wierszami i chociaż pisze o losach dzieci bawiących się w wojnę, wcale nie tworzy książki dla młodego czytelnika. Wręcz przeciwnie, w dojrzałych i niepodważalnie wartościowy sposób opowiada o dramacie jaki dotknął nasze społeczeństwo.

Fabuła opowiada o dzieciach, które w peszteńskiej części stolicy Węgier, u zbiegu ulicy Pawła i Marii znalazły swoje miejsce do zabaw. Działkę nazwały Placem i zaczęły budować świat ograniczony tylko ich wyobraźnią. Bawiący się tam chłopcy borykali się z zaskakującymi problemami, byli świadkami zdrad i przejść na linię wroga, musieli stawiać czoła niebezpieczeństwu i budować fortyfikację przed nim, by ich szczęśliwe miejsce wciąż pozostało nienaruszone. Nie spodziewali się jednak, że lojalność żołnierzy w zaskakujący sposób zostanie wystawiona na próbę.

Powróciłam do tej książki po latach i muszę przyznać, że jako dojrzały czytelnik wyciągnęłam z niej jeszcze więcej niż jako dziecko. Kiedyś była to lektura, którą czytałam na potrzeby edukacji, dziś wybrałam ją dla własnej przyjemności i mam wrażenie, że to był strzał w dziesiątkę. Dojrzała, ponadczasowa powieść pełna ukrytych znaczeń i symboli, prowadziła mnie przez meandry ludzkich słabości, które na bazie małych dzieci widoczne były jak na dłoni. Chociaż książka liczy sobie niewiele stron, czytałam ją przez kilka wieczorów, by jak najmocniej wczytać się w treść i zrozumieć wszystko co autor chciał mi podprogowo przekazać. Przyglądałam się każdej postaci z osobna, ponieważ to warunek, by jak najlepiej zrozumieć wszystkich bohaterów i dostrzec w ich osobach tło innych postaci. Rozkładałam zatem na czynniki pierwsze zachowanie, osobowości i podjęte wybory, jednocześnie wraz z chłopcami toczą batalie na śmierć i życie.

"Chłopcy z ulicy Pawła" to piękne wznowienie, które będzie idealnym powodem do tego, by odświeżyć sobie lekturę lub poznać ją od podstaw. To historia ponadczasowa, uniwersalna i przejmująco szczera. Książka, której nikt nigdy nie podrobi. Podczas lektury towarzyszyły mi skrajne emocje a na ostatnich stronach pojawiły się łzy wzruszenia, choć muszę przyznać, że cała treść mocno dała mi do myślenia. Jeśli zatem poszukujecie wyjątkowej historii, która nigdy Was nie opuścić, zawsze już pozostanie w Waszej głowie – polecam. Jestem zdania, że to jedna z tych książek, którą każdy powinien przeczytać w życiu chociaż raz a czytana za każdym razem od nowa uczy nas czegoś wyjątkowego.