Chciałem być piosenkarzem. Biografia Krzysztofa Krawczyka

Krzysztof Krawczyk postać nietuzinkowa, o bogatym repertuarze muzycznym, śpiewanym głębokim barytonem. Burzliwe życie rodzinne i miłosne, kariera w Ameryce, używki ale też nawrócenie i głęboka wiara w Boga. Jedno można powiedzieć, miał życie bogate i pełne wrażeń.

Moja siostra, mimo że dużo ode mnie młodsza, uwielbia Krawczyka, na każdej imprezie musi się pojawić jego utwór, "Za Tobą pójdę jak na bal" weszło już mi tak w krew że raz na jakiś czas muszę posłuchać. Chyba z tego powodu, kiedys dostałam od wydawnictwa rebis propozycję recenzji biografia artysty, nie zastanawiałem się ani chwili.

Książka miała ukazać się na 75 urodziny Krawczyka, niestety to nie nastąpiło, Krzysztof Krawczyk odszedł, w wiadomość o tym było ciężko uwierzyć. Artysta ponad 60 lat gościł na scenie muzycznej.

Nie można powiedzieć że Krawczyk był osobą świętą, mimo jego powrotu do religii, jego życie można porównać do niejednego amerykańskiego artysty który zachłysnął się swoim talentem i sławą. Trzy żony, każdą zostawiał dla kolejnej. Syn, który tak naprawdę nie miał ojca, ani matki. Wypadek spodowowany przez artystę w którym ucierpiał ON sam, a najbardziej ucierpiał syn, który walczył o życie, a teraz już zawsze będzie musiał męczyć się ze swoją niepełnosprawnością. Słuchając teraz jak Krzysztof Junior walczy z macochą o spadek, to obojętnie jaki jest, za zmarnowane życie to mu się po prostu należy.

Krawczyk miał przygody z narkotykami, czego nie ukrywa. Korzystał z życia na maksa, nie patrząc na konsekwencje. Oczywiście jest też kariera, tu też chyba imał się każdego stylu muzycznego. Od Trubadurów, zespół w strojach muszkieterów robił imponującą karierę, poprzez karierę solową, próbę podboju Ameryki, po disco polo. Dopiero wspólna płyta z Bregoviczem sprawiła że o Krzysztofie znowu zrobiło się głośno, a piosenka w duecie z Edytą Batorsiewicz podbiła tylko tą popularność.

Na co zwróciłam uwagę to, że osoby wypowiadające się w książce, nie darzą jakaś specjalną sympatią, obecną żonę Ewę.

A artysta, cóż żył burzliwie z pompą, z taką samą pompą został pożegnany.

Polecam przeczytać i samemu wyrobić sobie zdanie.

Krzysztof Krawczyk nie doczekał się wydania swojej biografii za życia, miał to być prezent na 75. rocznicę urodzin. Lecz stało się inaczej…. Mężczyzna okazał się dla wielu Polaków bardzo istotnym artystą, wzorem do naśladowania, a jego ilość fanów przekraczała grubo ponad setki osób. Co z resztą dzisiaj, liczne koncerty czy chociażby filmy dokumentalne potwierdzają. Jednak pomimo tej sławy bardzo pilnował, aby go nie tytułować ani gwiazdorem, ani idolem, a tym bardziej celebrytą oraz artystą. Pielęgnował w sobie poczucie proporcji: ”Lubię się dzielić z ludźmi tym co mam, między czwartym, a piątym kręgiem szyjnym, czyli głosem” – zwykł prostować.

Robił to, co kochał i mógł spełniać się. Był fantastycznym człowiekiem, życzliwym, pozbawionym genu złośliwości, oddałby ostatnią koszulę, dzieci dostawały od niego pieniądze, bo przecież powinny być rozpieszczane. Krzysztof w dzieciństwie zasypiał przy czytanych przez ojca powieściach Sienkiewicza. Były mu wpajane rycerskość i sprawiedliwość, a także ambicja, prawdziwy etos rycerski. Słowa Zagłoby z „Potopu”: ”Nie masz takowych terminów, z których by się viribus unitis przy boskich auxiliach podnieść nie można” – okazały się jego największym życiowym mottem.

Krzysztof przez prawie sześćdziesiąt lat był obecny na scenie muzycznej. Trubadurzy (z którymi występował) dali piosenkarzowi siłę, w zespole zdobył poczucie własnej wartości, co potem zaowocowało odwagą powędrowania swoją drogą. W połowie lat 90. nagrywa coraz więcej pieśni i albumów religijnych. Utwory te stanowią rodzaj osobistej modlitwy i są jednocześnie podziękowaniem Bogu za dar talentu wokalnego. Krzysztof Krawczyk na zawsze zostanie zapamiętany jako człowiek z krwi i kości, legenda polskiej piosenki. Z wielkim talentem, ale i z małymi słabościami, ambicjami i dystansem do siebie, z poczuciem humoru i pokorą wobec Boga.

Autorka książki „Chciałem być piosenkarzem” bardzo wnikliwie i uważnie opisała biografię polskiej gwiazdy. W środku znajdziemy wiele rozmów z osobami, które towarzyszyły Krzysztofowi na różnych etapach jego życia. To wspomnienia zebrane w całość, które opisują człowieka wiodącego życie barwne i niezwykle brawurowe. Anna Bimer zastanawia się czy gdyby Krawczyk urodził się w innym miejscu, albo w innym czasie, czy osiągnąłby więcej, lub zdobyłby większą sławę? Książka jest przepięknie wydana, według mnie biografia artysty, jakim był Krzysztof Krawczyk to obowiązkowa pozycja dla wszystkich, szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy tak niedawno odszedł od nas.

Polecamy: Dobre Recenzje

Zamienia się w ciszę ostatnia z piosenek znajdujących się na kompilacji przygotowanej przeze mnie specjalnie na tę okazję. „Nie zostało nam już nic”. W zamierzeniu miał to być lekki żart, teraz jednak utwór ten potęguje jeszcze nostalgię wywołaną przez historię, z jakiej wynurzyłam się na dobre zaledwie przed kilkoma chwilami. Rzeczywiście nie zostało mi już nic do przeczytania, a przynajmniej nie dziś. Na razie chcę tkwić myślami w treści wywołującej w mojej duszy rozmaite emocje. Na stoliku obok spoczywa ich źródło, czyli książka „Chciałem być piosenkarzem. Biografia Krzysztofa Krawczyka” autorstwa Anny Bimer. Sięgam po filiżankę z herbatą. Przyrządzony kilka godzin temu napój kompletnie wystygł, zapomniany pod wpływem rejsu parostatkiem po nierzadko wzburzonych falach losów wokalisty lubianego, lecz i niedocenianego. O tym, jak bardzo, przekonałam się dopiero za sprawą tego wyjątkowego tytułu.

Mój wzrok wędruje w kierunku półki zapełnionej gęsto płytami winylowymi. Wśród nich nie brakuje też dzieł muzyka, w swoim środowisku znanego jako Krawiec. Naraz przychodzą mi do głowy dwa wnioski. Po pierwsze zaskakuje mnie, że pseudonim ów okazał się niezwykle trafny, nie tylko stanowiąc bezpośrednie nawiązanie do nazwiska. Pan Krzysztof uszył bowiem liczne przeboje i zacerował dziurę w niejednym sercu spragnionym pocieszenia płynącego z muzyki. Druga konkluzja dotyczy podobieństw między winylem a dziełem Anny Bimer i wydarzeniami przez nią przywoływanymi. Przede wszystkim styl tu zastosowany jest gładki i niezwykle precyzyjnie dobrany do poruszanych tematów. Na podkreślenie i wielkie uznanie zasługuje fakt, iż próżno szukać tu lukru często zdobiącego biografie, spisywane szczególnie przez autorów mocno zaangażowanych. Mimo iż Bimer niewątpliwie należy do tego grona i nie traktuje opisywanego przez siebie świata powierzchownie, bezwzględnie dba o obiektywizm, wyraźnie tutaj zarysowany. Zarysowany niczym wysłużony czarny krążek zaliczający setne okrążenie pod igłą gramofonu lub niczym żywot człowieka, który chciał być piosenkarzem. I był nim, choć nie zawsze w okolicznościach sprzyjających rozwijaniu żagli. We wszystkich rozdziałach słychać trzaski i zgrzyty pojawiające się na każdym niemal etapie życia i rozwoju artystycznego, a fakty te nie są przed czytelnikiem tajone. Wręcz przeciwnie: otrzymuje ON rzetelnie nakreślone tło uwypuklone ważnymi dla sprawy detalami oraz cytowanymi wypowiedziami osób z otoczenia Krzysztofa Krawczyka. Wymyślne okładki lonplejów kojarzą mi się zaś z barwnymi momentami ukrywającymi te nieco mniej kolorowe, dłuższe epizody. Ukrywającymi, ale i chroniącymi przed niekorzystnymi warunkami, dającymi nadzieję, że droga na szczyt znów stanie się prostsza.

I tak jak po przesłuchaniu albumu na retronośniku rozlega się jednostajny szum pozostawiający słuchacza w towarzystwie tęsknoty i pewnego niedosytu, tak i w przypadku omawianej biografii odnieść można wrażenie, że coś zgasło zdecydowanie przedwcześnie. (I, cóż, nie chodzi jedynie o samą książkę.) Na szczęście dzięki potężnemu dorobkowi audialnemu Krzysztofa Krawczyka i pozycjom tak wiarygodnie przedstawiającymi jego dzieje,  milczenie nigdy nie nastanie, wyparte przez doskonale znane dźwięki... z tamtych lat. 

(Recenzja pochodzi ze strony [Adres usunięty]