Całkiem obcy człowiek

Która to prawdziwa ty? Ta, która zrobiła coś okropnego, czy ta, która się przeraziła tym, co zrobiła? I czy jedna może przebaczyć drugiej?

Pamiętacie Śluby panieńskie Aleksandra Fredry? W utworze tym główne bohaterki Aniela i Klara składają przysięgę, że nigdy za mąż nie wyjdą i będą dręczyć mężczyzn swoją obojętnością. Główne bohaterki powieści Całkiem obcy człowiek, co prawda nie składają tak drastycznej deklaracji, ale obiecują sobie nigdy nie kłócić się ze sobą. Oj, bardzo trudne zadanie, zwłaszcza gdy ma się naście lat.

Bridge, Tabitha i Emily to właśnie bohaterki najnowszej powieści Rebecki Stead. Dziewczyny znają się od zawsze i od zawsze przyjaźnią. Tabitha jest początkującą feministką i umie każdego właściwie ocenić. Emily od niedawna ma chłopaka, ale dziwna ta jej znajomość. Generalnie nie rozmawiają, ale za to przysyłają sobie zdjęcia… Prawdę mówiąc osobliwe zdjęcia, bo co ciekawego może być w fotografii kostki, czy kolana? Bridge natomiast przeżyła wypadek, w którym powinna była zginąć. Teraz ma okres przełomowy i nie wiedzieć czemu nosi na głowie kocie uszy. Jest też czwarta bohaterka, licealistka, którą poznajemy dzięki rozdziałom zatytułowanych Walentynki. Czy to możliwe żeby taki radosny dzień skończył się źle? Zapomniałabym o Shermie, koledze dziewcząt, który musi zrewidować własne poglądy i wybaczyć swojemu dziadkowi rozwód z babcią. Pisze do niego listy, które zalegają nie wysłane.

Opuściła trzecią klasę, ale jej ciało się naprawiło. Po czterech operacjach i roku rehabilitacji nie było śladu obrażeń. Ale Bridget już była inna. Zamierała czasem, gdy miała przejść przez ulicę – nogi nieruchomiały wbrew jej woli. We śnie powracał koszmar, że jest jak mumia, zabandażowana od stóp do głów. Budziła się z niego, ciężko łapiąc oddech i rozkopując kołdrę.

Kilkoro bohaterów, z których każdy jest ciekawą postacią, nie idealną, bo idealnych ludzi nie ma na świecie. Każdy ma w sobie coś oryginalnego i świeżego. Nie wiem czy nastolatkowie utożsamialiby się z tymi postaciami, ale wydaje mi się, że gdybym była grubo młodsza, to chciałabym mieć takie, trochę szalone przyjaciółki, na których prawie zawsze mogłabym polegać.

Całkiem obcy człowiek to interesująca lektura, inna od tych, które zalegają na półkach w księgarniach. Nie jest to błaha historyjka powielająca temat rodem z baśni braci Grimm. To książka o młodzieży i dla młodzieży, pełna ważnych przesłanek dotyczących przyjaźni, miłości, zdrady i zaufania. To powieść o młodych ludziach, nastolatkach, którzy próbują znaleźć sobie miejsce w brutalnym świecie, przetrwać i nie zwariować.

Powieść Całkiem obcy człowiek polecam przede wszystkim nastolatkom, ale również tym z was, którzy lubią [tak jak ja] czasem sięgnąć po literaturę młodzieżową. Serdecznie polecam.

To właśnie życie. To, gdzie śpisz i co widzisz, kiedy się rano budzisz, komu opowiadasz o swoim dziwnym śnie, co jesz na śniadanie i z kim. Życie to nie jest coś, co ci się przydarza. To coś, co sam tworzysz, cały czas. To te pół minuty rano, kiedy twoja kotka zapomina o swoich humorach i okazuje ci miłość. I olewa, czy ktoś to widzi.

Pamiętacie swoje nastoletnie lata? Swoje pierwsze niewinne zakochanie, nieśmiały pocałunek? Pierwsze wzloty i upadki, gdy wydawało się Wam, że życie mieni się w najczarniejszych barwach? Z perspektywy czasu wiem, że niektóre sprawy wyolbrzymiałam, robiąc z nich górę piętrzących się problemów. Ale takie jest życie nastolatka, prawda? W dorosłym życiu, patrząc wstecz, człowiek uświadamia sobie, że chociaż, to był zaledwie mały wierzchołek góry lodowej, to nie oznacza wcale, że te problemy były mniej ważne. Człowiek w swoim życiu przechodzi różne etapy. Wiek nastoletni jest najtrudniejszym z nich, bo dopiero wtedy uczymy się, że świat i ludzie są bardziej skomplikowani. Popełniamy błędy, które niosą konsekwencje. Tak naprawdę dopiero wtedy uczymy się siebie na nowo. Poznajemy obcą osobę, która wtargnęła do naszej głowy. Dojrzewamy, zmieniamy swoje spojrzenie na świat. Tak jak bohaterowie, powieści ''Całkiem obcy człowiek''.

Bridget, w wieku 8 lat ledwo uszła z życiem, w wypadku samochodowym. Chociaż rany na ciele zdążyły się zagoić, to ona sama zmieniła się w środku. Z lękiem przechodzi przez jezdnię, a w nocy budzi się dręczona tym samym koszmarem. Ludzie mają ją za dziwaczkę, bo na głowie nosi opaskę z kocimi uszami, ale nikt nie wie, że to one dają jej ukojenie. Wciąż zadaje sobie pytanie, dlaczego Bóg pozwolił jej zostać przy życiu? Jaki miał w tym cel?

Dziewczyna, ma starszego brata, który często się zakłada i przegrywa. Przyjaźni się z Tabithą, młodą feministką, oraz z Em, która poznaje chłopaka, proszącego ją o dziwne zdjęcia. Jest jeszcze Sherm, którego poznaje w szkole. Chłopiec usiłuje się dowiedzieć, dlaczego ludzie się rozwodzą i co nimi kieruje. Pisze listy do dziadka, których nie wysyła. W książce poznajemy również, licealistkę, która wspomina swoje decyzje. Walentynki będą dla niej jednym z najtrudniejszych dni.

Czy przyjaźń dziewcząt przetrwa, pomimo zachodzących w nich zmian? Czy Sherm, odnajdzie odpowiedź na pytanie, które sobie zadaje? Czy licealistka, nauczy się przebaczać sobie? Te pytania, zostawię bez odpowiedzi, abyście Wy mogli sobie sami na nie odpowiedzieć.

Na samym początku, pragnę zaznaczyć, że aby zrozumieć tę książkę, trzeba myśleć jak nastolatek. Nie rozumiem ludzi, którzy biorą się za jej czytanie, wiedząc do jakiej grupy wiekowej jest ona skierowana. Jeśli nie potrafisz uruchomić przełącznika na tryb nastoletni, nie zrozumiesz tej powieści.

Ta książka nie sprawi, że Wasze życie się odmieni, a problemy znikną jak za pstryknięciem palców. Ta książka pokaże Wam prawdę, która towarzyszy przez całe życie człowieka, jest nieodłączną jego częścią. Pokaże Wam również, (nie)zwykłe życie nastolatka. Jego próby zrozumienia świata i dorosłych, oraz zmian zachodzących w nich samych. Na początku nie mogłam się w nią wczuć, zastanawiałam się dlaczego tak jest, a później zrozumiałam, że nie mogę jej czytać, gdy myślę jako osoba dorosła, która tamte lata ma dawno za sobą. Więc zaczęłam myśleć jak nastolatka i wtedy czytanie, stało się czymś przyjemnym. Ta książka, jest urocza. Naprawdę! Nie wiem jak inaczej mogłabym ją nazwać. Książka jest prowadzona głównie przez samą Bridget. Wszystkie osoby w książce, są tak różne od siebie i mają inne spojrzenie na świat, ale każda się uzupełnia. Autorka pokazała nam, że nastoletni świat, to nie tylko rozmowa o bzdetach, ale również o sprawach, które dużo znaczą w życiu każdego z nas. Owszem występują tu takie rzeczy, ale one są zaledwie tłem całej historii. Co mnie najbardziej zauroczyło? Relacje Bridget z jej bratem. Dogryzali sobie, owszem, ale jedno kochało drugie i się o nie martwiło.

Podsumowując, warto sięgnąć po tę książkę, ale pod warunkiem, że postawisz się na miejscu bohaterów. Inaczej do Ciebie nie trafi. Jest to lektura, która umili czas. Polecam ją głównie najmłodszym czytelnikom. Podziwiam autorkę, że podjęła się takiej powieści i pokazała, że nastolatkowie wcale nie są głupi. Są jeszcze dziećmi, ale zaczynają myśleć jak dorośli ludzie i odnajdywać się w całkiem nowym świecie, który otwiera dla nich drzwi.

Kiedy ostatnio byłam w bibliotece, miałam ogromny wybór nowych książek. Nie wiedziałam, na co się zdecydować, ale po chwili zauważyłam powieść pt. „Całkiem obcy człowiek” autorstwa Rebecci Stead. Tytuł zaintrygował mnie, więc postanowiłam zaryzykować. Rebecca Stead oprócz „Całkiem...” ma na koncie inne książki dla młodzieży. Jej książka „When You Reach Me” znalazła się na liście bestsellerów „New York Timesa”.

Książka ta jest typową powieścią młodzieżową. Poznajemy tu trzy gimnazjalistki – Bridge, Tabithę i Emily. Poznajemy również Sherma, Jamie i Celeste.

Bridge w przeszłości została potrącona przez samochód, cudem przeżyła. Wierzy, że ma w życiu jakiś konkretny cel, skoro lekarzom udało się ją uratować. Teraz – kilka lat po wypadku - jest to dość osobliwa nastolatka z kocimi uszami na głowie. Emily nawiązuje kontakt z pewnym chłopakiem. Jednak ta znajomość jest tylko wirtualna i polega na wysyłaniu sobie nawzajem szczególnego rodzaju zdjęć. Kiedy jedno z takich zdjęć dostaje się w niepowołane ręce, w szkole wybucha afera. Tab jest młodą feministką i potrafi przejrzeć każdego na wylot.

Ten rok wystawi przyjaźń dziewczyn na wielką próbę. Czy uda im się wytrwać w ich odwiecznej zasadzie „nigdy się nie kłócić” ? I jak na ich przyjaźń wpłynie szkolny konkurs talentów?

Sherm to skrzywdzony nastolatek. Jego dziadkowie rozwiedli się. Chłopak nie potrafi zrozumieć całej tej sytuacji, nie chce kontaktu z dziadkiem, lecz w głębi serca cały czas bardzo go kocha. Pisze do niego listy, których nie wysyła. Czy w końcu zbierze się na odwagę, by wybaczyć dziadkowi?

Powieść porusza wiele ważnych spraw. Takich jak zaufanie, zdrada, wirtualne znajomości, głupie zakłady, problemy rodzinne, poświęcenie się dla przyjaźni, samotność, sekrety skrywane od lat.

Powieść czyta się szybko. Ułatwia to podział na rozdziały. Jeden to zaledwie dwie, trzy strony. Język jest łatwy – przygotowany pod młodego czytelnika.

Jak dla mnie była to powieść lekka i przyjemna. Nie wniosła jednak wiele do mojego życia, nie było tu miejsca na jakieś głębokie przemyślenia i refleksje. Do końca też nie potrafiłam się połapać, kto jest kim, kto jest z kim spokrewniony, kto gdzie mieszka. Imiona bohaterów mi się mieszały. Nie żałuję, że poznałam tę historię, ale nie jest to książka, do której będę wracać.

Myślę, że powieść jest przeznaczona dla trochę młodszej młodzieży.

Weronika, 17 lat

źródło: [Adres usunięty]

Dorastanie, jeżeli podejść do tego tematu z biologicznego punktu widzenia, to okres pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, który cechują zmiany nie tylko fizyczne, ale przede wszystkim psychiczne. To wtedy klaruje się nasza osobowość, powstają najtrwalsze przyjaźnie.

Właśnie wtedy może okazać się, że nasz najlepszy przyjaciel jest nam całkowicie obcy.

"Nurtuje mnie pytanie: czy obcy jesteś nowy Ty? Czy ta osoba, którą byłeś, jest obca?"

Temat dojrzewania, zmiany, jaka zachodzi w młodych ludziach jest, nie tylko w literaturze, całkiem oklepany.

Krąży wokół tych samych punktów - przyjaźni, które są wystawiane na próbę, osobowości i charakteru, który każdy młody człowiek musi sobie wyrobić oraz pozycji, jaką zajmuje w szkole.

Pozornie został wyczerpany do cna, jednak każdy dobry i zdeterminowany pisarz znajdzie w nawet najczęściej podnoszonym temacie coś, co zainteresuje szerokie grono nowych czytelników.

Nastolatek - bestia czy człowiek?

To zadziwiające jak wiele bodźców otacza młode umysły. Jesteśmy wystawieni na ciągłą ingerencję z zewnątrz. Póki nie zyskamy większej świadomości własnych ciał i nie nabierzemy pewności siebie, która wynika z wieku, nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak ciężkiej próbie jesteśmy poddawani.

"Słyszałeś o tej zagadce z dwojgiem braci pilnujących dwojga drzwi? Jedne prowadzą do piekła, drugie do nieba, a ty nie wiesz, które są które. (...) Ludzie postępujący w zagadkowy sposób - to trudne do ogarnięcia, ale jeszcze trudniejsze jest samo życie. W prawdziwym życiu jest zawsze więcej niż dwoje drzwi."

"Całkiem obcy człowiek" okazała się bardzo dobrą lekturą. Nie tylko dla młodzieży, ale również dla dorosłych. Celem autorki nie było stworzenie książkowej telenoweli.

Chciała, by czytelnik skupił się na powadze problemów, które dręczą nastolatki. Chciała nadać słowu "nastolatek" ludzkie znaczenie, ponieważ traktujemy je z pobłażliwością. Nie bierzemy na poważnie, podczas gdy młode, wkraczające w dorosłość jednostki nie są już nieświadomymi brzdącami. To myślący przedstawiciele homo sapiens, którzy właśnie teraz potrzebują największego wsparcia i zrozumienia. Odpowiedniego nakierowania.

Stąd obecni w książce bohaterowie pozwalający autorce objąć ramionami cały przedział wiekowy. Poczynając od gimnazjum i kończąc na liceum. Narrator jest wszechwiedzący, co oszczędziło zbędnych młodzieżowych zwrotów i otworzyło pozycję na szerszą rzeszę czytelników.

Sądzę, że dzięki temu problemy, z którymi mierzą się nastolatkowie nabrały realnego wyrazu i przestały mieć abstrakcyjny wydźwięk.

Jako osoby dorosłe bardzo łatwo zapominamy, jak to było być młodym pisklęciem. Brakuje nam zrozumienia. Czasami empatii.

OTWÓRZCIE SIĘ NA LUDZI

Przyznaję, że problemy przedstawione w książce trafiają do czytelnika w każdym wieku. Podobnie bohaterowie. Jednak trzeba pamiętać, że nie są oni "złymi charakterami".

To zwyczajne nastolatki - trochę roztrzepane, czasami nieświadome konsekwencji swoich czynów, pełne ukrytej niepewności i poszukujące na świecie swojego miejsca.

To zwykli ludzie. Nie zostali wykreowani przez autorkę, by dostarczać publice odpowiednio wymodelowanych emocji. Nie na tym polega prawdziwe życie.

Próżno szukać tu szkolnych walk i klik rodem z filmów, ponieważ w rzeczywistości... one nie istnieją. "Całkiem obcy człowiek" to książka prawdziwa, mądra i uniwersalna. W tematyce odnajdzie się każdy z nas, a lektura również na powinna nastręczyć Wam problemów. To przyjemność czytać takie pozycje, bo każda z nich trochę bardziej otwiera nas na ludzi.

Książek o miłości - czy to pierwszej, czy też kolejnej - jest mnóstwo. Mało tego, coraz trudniej jest znaleźć taką, która skupiałaby się na czymkolwiek innym. Co zaś z przyjaźnią? Czy jest na tyle nudna, że nie zasługuje na to, by czasem zagrać pierwsze skrzypce? Czy nie może być czymś więcej niż tylko tłem dla miłosnych perypetii głównej bohaterki?

Lata temu Ann Brashares podarowała nam "Stowarzyszenie wędrujących dżinsów", jedną z najlepszych pozycji o przyjaźni i bliskości, jaka tylko może wpaść w ręce młodego człowieka. Stworzyła bohaterki, które do dziś motywują i inspirują, które bawią i rozśmieszają, które są prawdziwe i bardzo niedoskonałe.

Podobną próbę podejmuje dziś Rebecca Stead.

Czas, byście i Wy poznali Emily, Bridge i Tabithę

Trzy przyjaciółki, setki problemów i miliony pytań, na które chcą znaleźć odpowiedź.

Bridge cudem uniknęła śmierci i nieustannie próbuje zrozumieć "właściwie dlaczego?".

Emily chyba przeistacza się w szkolną gwiazdę i chyba (!) zaufała nie tym osobom, którym powinna. Do tego poznała chłopaka, z którym zaczyna łączyć ją coś dziwnego i obawia się, że zrobiła coś bardzo, bardzo głupiego. Tylko co robić, skoro mleko już się rozlało?

Tabitha ma feministyczne poglądy i zna odpowiedź na każde pytanie, ale wciąż gubi się we własnych domysłach i w gruncie rzeczy nie ma pojęcia, kim jest i kim chce być.

Jak przetrwać w bezlitosnym świecie i jak dojść do tego, co tak naprawdę się liczy? Każda z nich usiłuje zrozumieć to na swój własny sposób, nie zapominając przy tym, by być blisko siebie, wspierać się i nigdy, ale to nigdy, się nie kłócić.

"Całkiem obcy człowiek" to powieść idealna dla nastoletnich czytelników, po którą jednak z przyjemnością sięgnie też ktoś nieco starszy, bowiem będzie ona ciekawą alternatywą dla wszystkich tych pełnych przemocy, seksu czy tragedii książek. Czyta się ją niesamowicie szybko, co jest zasługą bardzo lekkiej i niewymuszonej narracji oraz niezwykle krótkich rozdziałów. Każdy z nich na pierwszy plan wysuwa innego bohatera, dlatego też mamy sposobność poznać lepiej całą masę postaci. A te są dość charakterystyczne - Bridge stale nosi kocie uszy, Sherm nie potrafi wybaczyć swojemu dziadkowi, Em zgubiła się w mackach popularności, a pewna osoba zrobiła coś strasznego i nie ma pojęcia, jak to naprawić. Stead starannie splata ze sobą poszczególne wątki i tworzy bardzo dobre, żywe dialogi. I choć sama historia, którą opowiada, nie jest w sumie niczym odkrywczym, to absolutnie nie odbiera to przyjemności z czytania książki. "Całkiem obcy człowiek" to powieść o rzeczywistości, a ta nie zawsze jest kolorowa niczym ptak i szalona jak przejażdżka na rollercoasterze.

Mówi się, że literatura młodzieżowa rzadko niesie ze sobą jakiekolwiek przesłanie. Że zazwyczaj kryje w sobie banalne i pozbawione sensu czytadła, które ani niczego nie uczą, ani absolutnie niczego nie przekazują. Rebecca Stead udowadnia, że to bzdura. Pod płaszczykiem utkanym z lekkiej, czasem żartobliwej historii skrywa proste prawdy i przypomina, że przyjaźń jest ważna, a ukrywanie czegokolwiek nigdy nie wychodzi nam na dobre. I chociaż Stead nadal znajduje się o lata świetle od fenomenalnego Quicka, chociaż nie ukazała przyjaźni ciekawiej niż Brashares, to i tak jej "Całkiem obcy człowiek" zasługuje na uwagę. Nie jest wybitny, nie jest porywający i nie zapadnie Wam w pamięci na lata. To po prostu przyjemna książka, którą przeczytacie w czasie krótszym niż ten potrzebny na obejrzenie jednego odcinka "Sherlocka" i która raz na jakiś czas Was rozbawi.

A takie powieści też są potrzebne.

Bridge, Tabitha i Emily znają się od zawsze. Łączy je silna i wyjątkowa przyjaźń. Ten rok nie jest jednak dla nich łaskawy. Przyjaźń między nastolatkami zostaje wystawiona na próbę.

Em ma chłopaka, który prosi ją o szczególnego rodzaju zdjęcia. Tab to młoda feministka, której przejrzenie każdego na wylot nie sprawia żadnego kłopotu. Bridget zaś miała wypadek i powinna nie żyć. Wywalczyła jednak nową szansę. Teraz z jakiegoś dziwnego powodu nosi opaskę z kocimi uszami. Dziewczyny są dla siebie jak siostry i wyznają pewną mądrą zasadę: nigdy się ze sobą nie kłócić. Czy to wystarczy, aby ich przyjaźń przetrwała?

"Powiedzmy, że z każdym człowiekiem związane jest dziewięć tysięcy różnych rzeczy (...) i powiedzmy, że dwoje ludzi zakochuje się w sobie, bo im się wydaje, że ich rzeczy do siebie pasują. Ale nie wiedzą, że tak naprawdę pasuje do siebie tylko tysiąc z tych rzeczy... "

"Całkiem obcy człowiek" to książka dla nastolatków o... nastolatkach. Przyjaźnie, pierwsze miłości, problemy dnia codziennego. Wszystko takie lekkie, niezbyt głębokie i bez wyraźnego przekazu czy instrukcji typu 'jak żyć". Nie wydaje mi się, by ta książka miała wywierać wpływ na dorastających nastolatków. Mam 18 lat, więc ustalmy, że jeszcze młodzieżą jestem. Wydaje mi się jednak, że na tę konkretną książkę jestem już trochę za duża. Nie potrafiłam się wciągnąć. Bohaterowie tej książki są dla mnie płytcy i tacy... nieco oderwani od rzeczywistości. Starałam się też spojrzeć na tę powieść "młodszym okiem", ale wnioski są niemal identyczne. Niestety, nie odnalazłam tej obiecywanej niezwykłej opowieści. Bardzo żałuję. Jeśli jednak szukacie przyjemnej, niezobowiązującej lektury na wieczór lub dwa to "Całkiem obcy człowiek" jest książką dla was. Sama oczekuję od książek czegoś więcej i wbrew pozorom to "coś" można odnaleźć w wielu książkach skierowanych głównie do młodzieży.

Ach, ta literatura młodzieżowa. Co dziwne - często mam z nią do czynienia i to z własnego wyboru. Być może jestem po prostu ciekawa, czy jakaś historia będzie w stanie mnie urzec, czy okaże się jedynie słabą, nie wnoszącą nic do życia, opowieścią. Często mimo wszystko boję się sięgać po młodzieżówki, bo kilka razy już się na nich przejechałam... A jednak zawsze ryzykuję. Chyba tak już po prostu mam, że lubię ryzykować i to nie tylko w kwestiach wyboru książek. Postanowiłam zobaczyć, co też ciekawego kryje w sobie "Całkiem obcy człowiek", którą to historię napisała Rebecca Stead. Moje wrażenia po przeczytaniu tej książki kryją się w krótkim zdaniu: Może nie jest to arcydzieło, ale na pewno już dawno nie czytałam tak rozczulającej historii, która sprawiła, że poczułam wewnątrz ogromne ciepło.

Bridge, Tabitha i Emily to najlepsze przyjaciółki, które poprzysięgły sobie, że nigdy nie będą się kłócić. Jednak wraz z mijającym czasem, okazuje się, iż kolejny rok może być testem ich przyjaźni. Emily poznaje bowiem chłopaka, z którym ma nadzieję, połączy ją coś więcej. Tab to z kolei młoda feministka, zawsze mająca swoje własne zdanie, niekoniecznie dostosowane do innych, a Bridge nagle zaczęła nosić opaskę z kocimi uszami, przy czym wciąż zastanawia się, jak to się stało, że kilka lat wcześniej udało jej się przeżyć tragiczny wypadek. Poza tą trójką pojawia się także Sherm - chłopak, który nie rozumie, jak po wielu latach ludzie mogą się rozchodzić, brat Bridge, który często zakłada się z przyjacielem o różne rzeczy, najczęściej przegrywając, jak także pewna licealistka, dla której Walentynki stają się jednym z najtrudniejszych dni w młodzieńczym życiu. Jak toczą się losy tych wszystkich nastolatków? Jakie problemy napotykają na swojej drodze? Czy przyjaźń między nimi zawsze jest prawdziwa? A może niektóre relacje powinny jak najszybciej przestać istnieć? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę "Całkiem obcy człowiek".

Zacznę od stylu, jakim posługuje się autorka. Jest ON przyjemny w odbiorze, lekki, przez co całość czyta się w mgnieniu oka, a mnie samej zajęło to raptem jeden wieczór. Jednocześnie nie jest zbyt banalny, ani nie irytuje czytelnika jakimiś zwrotami, które sprawiają, że ma się ochotę rzucić tą książką. Wręcz przeciwnie - da się znaleźć wiele ciekawych fragmentów, które śmiało można sobie zaznaczać, bo w jakiś sposób trafiają do czytelnika. Jak na młodzieżówkę zatem przystało, to niezwykle lekka historia, którą czyta się bardzo szybko. Co więcej, autorka stworzyła całkiem ciekawy pomysł związany z rozdziałami. Znaczna część z nich dotyczy bieżących wydarzeń, jakie spotykają bohaterów. Oprócz nich pojawiają się rozdziały, które dotyczą jednego dnia, to znaczy: Walentynek i opowiadają o pewnej licealistce, dla której ten dzień nie jest zbyt dobry, jak również takie, w których czytelnik ma do czynienia z listami, jakie Sherm pisze do swojego dziadka. Wydawać by się mogło, że powstaje tutaj spory chaos, ale spokojna głowa - wszystko składa się w jedną, logiczną całość i ostatnie rozdziały zlepiają się tak świetnie, że byłam bardzo mile zaskoczona.

Tak naprawdę jest to przede wszystkim opowieść o przyjaźni. Może historia sama w sobie nie zmienia życia, bądź sama jestem już nieco za stara na tego typu książki, to mimo wszystko całość bardzo mnie rozczuliła. Przypomniała mi w pewien sposób, jak to było czuć się nastolatką - jakie wtedy problemy zaprzątały moją głowę, jak wyglądały moje przyjaźnie czy też pierwsze miłości. Uważam, że to jedna z tych uroczych historii, jakie wywołują na sercu takie poczucie ciepła, którego czasami naprawdę brakuje. Autorka pokazuje, że przyjaźń to niełatwa sprawa i trzeba starannie dobierać sobie przyjaciół, bo tak naprawdę czasami ciężko jest poznać tych prawdziwych. Ukazuje, że chociaż czasami powstają między ludźmi zgrzyty, to jeżeli się lubią i ufają sobie wzajemnie, to nic nie jest w stanie rozerwać łączącej ich więzi. Jednak oprócz przyjaźni, autorka pokazuje, jak trudne jest dorastanie i jakich często głupich błędów dopuszczają się nastolatkowie. Poza tym uświadamia, czym jest pierwsze, młodzieńcze zakochanie i jakie emocje wraz z sobą niesie. Krótko mówiąc - to historia idealna wręcz dla nastolatków, ale jednocześnie jest w stanie rozczulić też dorosłą osobę, czego jestem najlepszym dowodem. Niezwykle miło spędziłam przy niej czas i stanowiła przyjemną odskocznię od codzienności.

Bohaterowie są wykreowani na różnorodny i ciekawy sposób. Najbardziej chyba polubiłam Bridge, która była niezwykle spokojną, wrażliwą, ale jednocześnie pełną poczucia humoru i dystansu do samej siebie, osobą. Pozostałe dwie dziewczyny również miały ciekawe cechy - Tab bawiła mnie swoim feministycznym podejściem do wielu spraw, a Emily z kolei momentami lekko irytowała, lecz koniec końców była całkiem fajną dziewczyną. Polubiłam także Sherma - ten chłopak był po prostu przeuroczy. Pojawiło się też wiele innych postaci i każda na swój sposób wniosła coś do całej książki. Dlatego też uważam, że autorka dobrze wykreowała bohaterów.

Podsumowując, książka "Całkiem obcy człowiek" to może nie arcydzieło, które odmieni Wasz świat, ale jest historią, jaka na pewno sprawi, że miło spędzicie przy niej czas i być może w jakimś stopniu wywoła na twarzy uśmiech przywołując wspomnienia, kiedy to każdy z Was był nastolatkiem. A samym nastolatkom - gorąco polecam.

Książki z nurtu powieści dla młodzieży, prawdę mówiąc nie przedstawiają sobą żadnej wartości. Ot, durnowate powieścidła w zasadzie o niczym, które, niepojętnie królują na różnego rodzaju rankingach. Pierwsza miłość, szkoła, przyjaźń i reszta dupereli. I nie chodzi tu o to, że tylko ja tak myślę, bo młodzieżą byłem całkiem dawno temu. Skądże! Umiem czytać po prostu i żadne doznania mi nie towarzyszą, gdy zagłębiam się w tą czy tamtą lekturę, która krzyczy z okładki, że zmieni moje życie na lepsze zapewne.

Jednak-jak zapewne wszystkim wiadomo i od tego są wyjątki, które według reguły powinny we wszystkim występować. "Całkiem obcy człowiek", to tego rodzaju powieść. Zapewne trudno ją nazwać arcydziełem, ale jest lekka w odbiorze i czyta się całkiem znośnie. Zacznijmy może od początku.

Ta publikacja, to przede wszystkim opowieść o przyjaźni między młodymi ludźmi. Taka przyjaźń raz zdobyta trwa praktycznie latami. Niecodzienne sytuacje, wariackie zakłady, za poważny starszy brat i jeszcze więcej.

Całkiem sympatyczna książka, która zapewne trochę młodszych czytelników usatysfakcjonuje. Myślę sobie, że przyjaźń właśnie na tym polega, jak to przedstawione jest tutaj. Na przebaczaniu, trwaniu przy sobie, a czasem na porządnym wstrząśnięciu tą drugą osobą. Życie nie jest różowe, ale w grupie raźniej. Polecam, zachęcam do lektury.